LOGINEP03
พูดจบมือหนาก็เกี่ยวแพนตี้ตัวจิ๋วออกจากเรียวขาคู่สวย ก่อนจะแหวกช่องทางรักจากด้านหลังออกแล้วกระแทกแก่นกายใหญ่เกินมาตรฐานใส่อย่างรุนแรงจนสุดโคน.. สวบ!! “กรี๊ด!” ใบหน้าหวานซบเข้ากับหมอนใบโต ร่างกายฉีกขาดเหมือนมีท่อนเหล็กแข็งๆ สอดเข้ามาในร่าง เธอกัดริมฝีปากแน่นกลั้นความเจ็บเอาไว้จนกรีบปากห้อเลือด ก่อนที่ความรู้สึกโล่งจะตามมาติดๆ เมื่อทิศเหนือถอดแก่นกายที่โอบล้อมไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนออก มือหนากระชากเรือนผมสลวยลุกขึ้นแล้วกดศีรษะทุยลงที่หัวหยัก.. “อื้อ!!” นิวาพยายามดันศีรษะออกแต่กลับถูกมือหนากดลงมามากกว่าเดิมจนความยาวถลำลึกลงคอ เธอหลับตาแน่นเรียวลิ้นสะเปะสะปะ ในวินาทีต่อมาทิศเหนือก็จับหัวเธอโยกแรงๆ ตามความต้องการ.. “อ๊า..” อ๊อก! อ๊อก! อ๊อก! เสียงของเหลวสีขาวขุ่นเจือปนกับน้ำลายดังขึ้นเป็นจังหวะ นิวาพยายามอ้าปากรับความใหญ่โตอย่างทุลักทุเล ใบหน้าหวานเบ้ด้วยความทรมานกลิ่นคาวของน้ำกามยังคงลอยคละคลุ้งในอุ้งปากจนแทบอยากอาเจียนออกมา จนทิศเหนือพอใจก็ถอดแก่นกายมันวาวออก ของเหลวขาวหนืดจึงไหลเปื้อนตามคางมน... “อย่าให้ฉันเห็นเธอคายมันออกแม้แต่หยดเดียว” ไม่ทันที่นิวาจะหอบหายใจเข้าปอดเต็มที่ น้ำเสียงเยือกเย็นก็พูดออกมาพร้อมกับบีบคางมนบดขยี้จนเธอต้องยอมกล้ำกลืนมันผ่านลำคอระหงทุกหยาดหยดด้วยสายตาสั่นเครือ... “นิปวดหัว คะ...คุณเหนือกลับไปเถอะนะ” “เธอกล้าไล่ฉันงั้นหรอ?” “นิขอร้องต่างหาก..” “ปวดหัวหรือนัดผู้ชายมาเอา?” ทิศเหนือเอียงคอถามพร้อมกับขบกรามแน่นยิ่งตอนนี้บ้านเล็กไม่มีใครอยู่ด้วย เขายิ่งไม่ไว้ใจคนตรงหน้า ไหนจะช่วงที่ผ่านมาซึ่งเขาไม่ได้แวะมาที่นี้อีก... หมับ! “โอ๊ย! ...นิไม่ได้คิดแบบนั้นเลยนะ” นิวาพยายามอธิบายให้คนตรงหน้าเข้าใจ แต่ดูเหมือนทิศเหนือจะไม่ยอมฟังอะไรชายหนุ่มจับร่างเล็กแนบกับเตียงแล้วตอกอัดแก่นกายเข้าไปช่องทางรักแห่งเผือกอีกครั้ง เอวสอบเริ่มเร่งจังหวะหนักหน่วงตามอารมณ์ที่กำลังลุกโชน... ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! ปึกก! ปึกก! ปึกก! “อ๊ะ...อ๊าย!!” เสียงเนื้อกระแทกเนื้อดังลั่นห้องแข่งกับเสียงหัวเตียงที่กระแทกกับผนัง คนถูกข่มเหงใบหน้าเบ้ด้วยความเจ็บร่างกายเธอไร้การเล้าโลมใดๆ หญิงสาวไม่มีอารมณ์ร่วมเลยสักนิด เสียงที่เล็ดลอดออกมาจากกรีบปากบางมาจากความเจ็บแสบแทบขาดใจ... “นะ...นิเจ็บ ได้โปรด...อึก” “ทนไม่ได้ก็ตายไปดิ” ทิศเหนือตอบออกมาอย่างไร้เยื่อใย ใบหน้าหล่อเหลาเชิดขึ้นด้วยอารมณ์เสียวซ่าน ลมหายใจหนักๆ เป่ารดออกมาตามจังหวะการกระแทกโดยไม่สนใจความรู้สึกคนใต้ร่างแม้แต่น้อย “โอ๊ย! ฮึก...มะ...ไม่เอา หยุดสักที” นิวาครวญครางออกมาเสียงดังลั่นห้อง ความใหญ่โตกระแทกกระทั้นเข้ามาไร้ความปรานีใดๆ ดวงตาสั่นระริกเต็มไปด้วยความเจ็บปวด มันเจ็บทั้งกายทั้งใจจนหยาดน้ำสีใสไหลอาบพวงแก้มลงมาพร้อมเสียงสะอื้น.. “ฉันอยากได้ยินเสียงครางไม่ใช่เสียงสะอื้น หรือท่านี้มันไม่เร้าใจพอ?” ทิศเหนือพูดออกมาด้วยท่าทีนึกรำคาญมือหนากระชากร่างเล็กที่นอนคว่ำบนเตียงขึ้นมาให้คุกเข่าแอ่นสะโพกแทน ท่อนแขนกำยำล็อกลำคอเธอเอาไว้แล้วสวนเอวขึ้นไปถี่ๆ จนเตียงสั่นสะเทือน.. “อื้อ...กรี๊ดดด!! นิเจ็บ” นิวาเอนตัวลงบ่าแกร่งอย่างไร้เรี่ยวแรง ร่างกายกระเด้งกระดอนอย่างบ้าคลั่ง แพนตี้ตัวจิ๋วที่ติดอยู่ข้อเท้าหลุดออกโดยปฏิกิริยา มือหนาจึงเลื่อนมาปลดตระขอบราเชียร์ออกแล้วเอียงหน้าก้มดูดเม้มเต้าอวบอย่างหื่นกระหาย... จ๊วบ! จ๊วบ! ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! ปึกก! ปึกก! ปึกก! แรงกระแทกที่โหมกระหน่ำไม่หยุดทำให้ร่างเล็กแดงเถือก เหงื่อเริ่มผุดตามกรอบหน้า นิวาเม้มปากแน่นหยาดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลอาบพวงแก้ม.. “อึก...ปล่อยนิสักที” นิวาเค้นเสียงสั่นเครือออกไปตอนนี้ร่างกายเธอมันแทบรับไม่ไหว ข้อมือที่ถูกมัดแน่นอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรง หน้าท้องแบนราบเปอะเปื้อนด้วยคราบสีขาวขุ่น.. “หุบปากสักที มันน่ารำคาญ” ทิศเหนือผละริมฝีปากออกจากเต้าอวบแล้วบีบคางมนเข้าหากันแน่น สายตาวาบวามหลุบมองระหว่างจุดเชื่อมต่างขนาดยิ่งตอกอัดใส่ร่องแคบมากเท่าไหร่ นิวายิ่งตอดรัดแก่นกายใหญ่แทบขาด เหมือนทุกๆ ครั้งที่ได้รวมกันเป็นหนึ่งเดียว... “อื้อ!!” ริมฝีปากแดงระเรื่อที่เผยอขึ้นดึงดูดให้ทิศเหนือประกบจูบลงในทันใด ลิ้นหนาดูดดุ้นอุ้งปากเล็กที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีอย่างเอาแต่ใจในตอนที่เอวยังคงเร่งจังหวะหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ จนร่างของนิวาแทบล้มลงบนเตียง.. นิวาที่ถูกกดจูบหนักๆ ใช้ลิ้นดันลิ้นสากออกอย่างนึกรังเกียจ ทำให้คนที่กำลังมัวเมากับรสจูบอยู่สวนเอวเข้าไปหนักๆ จนนิวาเผลออ้าปากคราง ชายหนุ่มจึงใช้โอกาสนั้นรังแกอุ้งปากเล็กมากกว่าเดิมไปเว้นระยะให้เธอได้หายใจ... “อึก..” นิวาหอบหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่เมื่อถูกปล่อยให้เป็นอิสระ ใบหน้าเหนื่อยล้าแทบจะฟุบหน้าลงบนเตียงแต่ติดตรงที่ท่อนแขนกำยำล็อกลำคอระหงไว้อยู่ ก่อนที่ร่างกายเธอจะถูกจับเปลี่ยนท่าให้คลานบนเตียงแทน... “อ๊า...เสียวค_ยฉิบหาย..” เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! มือหนาบีบเคล้นบั้นท้ายกลมแล้วฟาดฝ่ามือลงแรงๆ ส่งผลให้เรียวขาคู่สวยถ่างออกอย่างอัตโนมัติ นิวากล้ำกลืนความเจ็บปวดเอาไว้ภายในใจ เธอจิกปลายเล็บลงบนผ้าปู ใช้แรงที่มีทั้งหมดพยุงร่างตัวเองเอาไว้.. พั่บ! พั่บ! พั่บ! พั่บ! พั่บบ! พั่บบ! พั่บบ! “อ๊ะ...กรี๊ดด!!” “อ๊า..” ทิศเหนือเร่งเอวใส่เป็นจังหวะถี่ๆ แล้วเกร็งกระตุกปล่อยสายธารอุ่นร้อนใส่ร่องแคบจนของเหลวสีขาวขุ่นไหลทะลักออกมาจากเนินอวบเจือปนเลือดที่ไหลซึมออกมา นิวาฟุบหน้าลงอย่างหมดสภาพหน้าท้องแบนราบกระตุกเร้าๆ ข้อมือที่ถูกมัดถูกกระชากพลิกร่างหันกลับมา เอวสอบเริ่มกระแทกเข้าร่างเธออีกครั้ง... “ข้อร้อง พะ...พอเถอะนะคุณเหนือ” นิวายกมือสั่นเทาไหว้คนตรงหน้าหมดทางสู้ เธอหายใจรวยริน พิษไข้เริ่มเล่นงานมากขึ้นเรื่อยๆ ทวามือหนากลับรวบมือเธอขึ้นเหนือศีรษะแล้วกระแทกต่อ ใบหน้าเหยเกก้มลงมากระซิบย้ำเธอ... "ถ้าฉันจะเอาต่อให้เธอก้มกราบเท้าก็ต้องแหกขาให้ฉันเอาอยู่ดี.." . . . Next... “สักวันนิจะไปจากที่นี้ ไปให้พ้นคนใจร้ายแบบคุณ...อึก”EP07 “ไปไหนมาว่ะ” ไฟนอลเอ่ยถามเพื่อนที่เดินออกมาจากบ้านด้วยใบหน้าหงุดหงิด ข้างกายกันคือลูกพีช ทั้งสองพึ่งกลับมาจากห้างสรรพสินค้าหลังจากซื้อของสดและอีกมากมายแวะเข้ามาเพื่อทำเป็นของว่างในงานปาร์ตี้“ดูดบุหรี่” “ดูดบุหรี่ห่าไรหน้ามึงกูนึกว่าแดกรังแตนมา” “เอาของเข้าไปเก็บในครัวได้แล้ว จะแดกไหมเหล้า” ทิศเหนือตอบปัดๆแล้วเดินผ่านร่างไฟนอลไป ร่างหนาทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้แล้วหยิบซองบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ สร้างความแปลกใจให้ไฟนอลไม่น้อย “เดี๋ยวหนูเอาของไปไว้ในครัวก่อนนะคะ” “เดี๋ยวพี่ไปด้วย” “ไม่เป็นไรค่ะ พี่ไฟนอลอยู่กับเพื่อนเถอะ” “โอเคครับ” ลูกพีชฉีกยิ้มให้แฟนหนุ่มแล้วเดินหิ้วของเดินเข้ามาในครัว การมาของใครบางคนทำให้นิวาที่กำลังหยิบผ้ากันเปื้อนมาสวมหันกลับไปมอง สองสาวสบตากันก่อนที่รอยยิ้มสดใสจะผุดขึ้นบนใบหน้าสะสวย “หวัดดี ฉันลูกพีชนะ แฟนพี่ไฟนอลเพื่อนพี่เหนือ” เธอเอ่ยบอกด้วยท่าทางร่าเริงก่อนจะเดินเอาของมาวางไว้บนโต๊ะ “ค่ะ หนูชื่อนินะคะ เป็นคนรับใช้ของครอบครัวคุณเหนือ”“หื้ม..นิอายุเท่าไหร่อ่ะ” “กำลังจะสิบเก้าค่ะ” “ฉันยี่สิบแล้ว แต่เราคุยกันแบบเพื่อนได้มั้ยเพื่อนฉันย้ายไปอยู่ท
EP06 ชายหนุ่มตะคอกอออกมาเสียงดังแล้วเดินกระแทกเท้าขึ้นมายังชั้นสองของบ้าน เขาโมโหที่เกรียงไกรเอาดวงเนตรเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยทั้งที่เธอก็เสียชีวิตไปนานแล้วกลับถูกคนใจร้ายดึงเข้ามาให้เขาบังคับแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก..“ทำไมว่ะ!” ผลั๊วะ! ผลั๊วะ! ทิศเหนือซัดหมัดใส่ผนังห้องด้วยอารมณ์ที่ควบคุมไม่อยู่ มือหนายกขึ้นลูบหน้าตัวเองลวกๆแล้วทิ้งตัวนอนลงบนเตียงความรู้สึกมากมายวนเข้ามาพร้อมกันจนเขาอึดอัดแทบอกแตกตาย..“คุณเหนือว่ายังไงบ้างคะ...” นิวาที่พึ่งไปล้างตัวเสร็จเดินกลับมา ศรีษะเธอเปียกปอนไปด้วยหยดน้ำ ใบหน้าหวานหมองเศร้าอย่างเห็นได้ชัดเจน“ยังไงมันก็ต้องหมั้นกับหนูอยู่ดี...ขอบคุณนะที่หนูยอมช่วย”“มันเป็นข้อตกลงของเรานิคะ”“นิวา..” เกรียงไกรก้าวเท้าเข้าไปหาเด็กสาวแล้วยื่นมือแตะที่บ่าเธอเบาๆเป็นเชิงให้กำลังใจ เขารู้ดีว่านับต่อจากนี้นิวาต้องเจอกับอะไรบ้างเพราะทิศเหนือเองก็ได้ประกาศออกไปแบบนั้นว่าจะทำให้เธอตายทั้งเป็น แต่ทุกอย่างมันมาถึงขนาดนี้แล้วจะหยุดก็คงไม่ได้เพราะข้อตกลงระหว่างทั้งสองจะได้รับผลประโยชน์ทั้งสองฝ่าย “คะ” “ต่อไปนี้เกิดอะไรขึ้นฉันขอให้หนูอดทนและรับมือให้ไหว”“นิเป็นคนเลือกเ
EP05 แกร๊ก...“?”“ไอ้เหนือ?” ทันทีที่ประตูห้องเปิดออกสายตาคมกริบก็ไปสะดุดกับร่างของเกรียงไกรที่ยืนอยู่หน้าห้องของนิวาพอดี ข้างกายกันคือแพรพรรณที่มองร่างของนิวาสภาพยับเยิน คนถูกมองจึงรีบคว้าผ้าห่มมาคลุมร่าง...“นี่มันเรื่องอะไร...”“ก็อย่างที่เห็น” ชายหนุ่มตอบไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะแทรกตัวเดินออกมาจากห้อง แต่มือหนากลับคว้าต้นแขนเอาไว้แล้วลากลูกชายตัวดีมาที่ลับตาคนแพรพรรณจึงเดินเข้าไปหานิวาในห้อง...“แกทำบ้าอะไร?” เกรียงไกรเค้นเสียงลอดไรฟันออกไปอย่างเหลืออด เขาแค่ต้องมาดูอาการไข้ของนิวาเพียงเท่านั้นไม่คิดว่าจะเจอเหตุการณ์ไม่คาดฝันแบบนี้..“พ่อจะอะไรนักหนาก็แค่คนรับใช้”“หนูนิเขาก็มีหัวใจเขาเป็นคน ดูหน้าก็รู้ว่าแกขืนใจหนูนิ ฉันถามแกจริงๆ เถอะนะ แกยังมีหัวใจอยู่รึเปล่า”“ต้องแคร์?”“แกทำแบบนี้มานานเท่าไหร่แล้ว” เกรียงไกรพยายามควบคุมอารมณ์โกรธตัวเองเอาไว้ แววตาแข็งกระด้างจ้องมองใบหน้ายียวนกวนประสาทไม่สะทกสะท้านอะไรของทิศเหนือ“พ่อจะเซ้าซี้ผมให้มันได้อะไรขึ้นมา”“ฉันถาม!”“ผมไม่จำเป็นต้องตอบ จบนะ”“ไอ้เหนือ!!”หมับ! เกรียงไกรกระชากร่างหนากลับมาสุดแรง มือกำหมัดแน่นเขาแทบเลือดขึ้นหน้า ลำพังเรื่อ
EP04 พอได้ยินคำตอบนิวาก็ปิดเปลือกตาลง เธอทิ้งแรงทั้งหมดลงที่นอนอย่างเหนื่อยล้า ปล่อยให้ร่างกายถูกข่มเหงอีกครั้งกับคนเดิมๆ นับครั้งไม่ถ้วน..ความรู้สึกร้อนผ่าวงับเข้าที่ยอดอกทำให้มือเรียวจิกเข้าหากันแน่น ผมเผ้ายุ่งเหยิงแผ่สยายเต็มหมอน ใบหน้าบิดเบี้ยวริมฝีปากบางเม้มกลั้นเสียงครางเอาไว้ไม่ให้เสียงเล็ดลอดออกไปนอกห้อง ร่างกายกระสันไปทั่วร่าง...จ๊วบ! จ๊วบ! ทิศเหนือดูดเม้มยอดประทุมถันเม็ดโตอย่างรุนแรงสลับกับกัดเล่นจนเกิดรอยฟัน ก่อนจะเลื่อนใบหน้าขึ้นมาตามไหปลาร้าฝากรอยแดงช้ำเอาไว้เป็นจุดๆ จนถึงลำคอระหงก็ยกมือขึ้นบีบปากเธอแล้วสอดลิ้นสากเข้าไป...ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! ..ปึกก!! ปึกก!! ปึกก!! ..เอวสอบถาโถมเข้าร่องสวาทอย่างต่อเนื่องเหมือนเครื่องจักรที่ทำงานอยู่ตลอดเวลา ลิ้นหนากวาดเลียทั่วอุ้งปากเล็ก จนนํ้าลายไหลท่วมออกมาเกิดเสียงดูดดุ้นกันอย่างรุนแรง มืออีกข้างจับเรียวขากดลงกับที่นอนเพื่อเปิดทาง ร่างกายแนบแน่นกันจนแทบไม่มีช่องโว่ของอากาศ..“อื้อ!” นิวาร้องประท้วงในลำคอเบาๆ กรีบปากบางพยายามอ้ารับสัมผัสรุนแรง อาการจุกเสียวเริ่มสอดแทรกเข้ามาแทนความเจ็บแสบเมื่อมีนํ้าหล่อลื่นออกมาชโลมระหว่างจุดเชื่อม
EP03พูดจบมือหนาก็เกี่ยวแพนตี้ตัวจิ๋วออกจากเรียวขาคู่สวย ก่อนจะแหวกช่องทางรักจากด้านหลังออกแล้วกระแทกแก่นกายใหญ่เกินมาตรฐานใส่อย่างรุนแรงจนสุดโคน..สวบ!!“กรี๊ด!” ใบหน้าหวานซบเข้ากับหมอนใบโต ร่างกายฉีกขาดเหมือนมีท่อนเหล็กแข็งๆ สอดเข้ามาในร่าง เธอกัดริมฝีปากแน่นกลั้นความเจ็บเอาไว้จนกรีบปากห้อเลือด ก่อนที่ความรู้สึกโล่งจะตามมาติดๆ เมื่อทิศเหนือถอดแก่นกายที่โอบล้อมไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนออก มือหนากระชากเรือนผมสลวยลุกขึ้นแล้วกดศีรษะทุยลงที่หัวหยัก..“อื้อ!!”นิวาพยายามดันศีรษะออกแต่กลับถูกมือหนากดลงมามากกว่าเดิมจนความยาวถลำลึกลงคอ เธอหลับตาแน่นเรียวลิ้นสะเปะสะปะ ในวินาทีต่อมาทิศเหนือก็จับหัวเธอโยกแรงๆ ตามความต้องการ..“อ๊า..”อ๊อก! อ๊อก! อ๊อก! เสียงของเหลวสีขาวขุ่นเจือปนกับน้ำลายดังขึ้นเป็นจังหวะ นิวาพยายามอ้าปากรับความใหญ่โตอย่างทุลักทุเล ใบหน้าหวานเบ้ด้วยความทรมานกลิ่นคาวของน้ำกามยังคงลอยคละคลุ้งในอุ้งปากจนแทบอยากอาเจียนออกมา จนทิศเหนือพอใจก็ถอดแก่นกายมันวาวออก ของเหลวขาวหนืดจึงไหลเปื้อนตามคางมน...“อย่าให้ฉันเห็นเธอคายมันออกแม้แต่หยดเดียว” ไม่ทันที่นิวาจะหอบหายใจเข้าปอดเต็มที่ น้ำเสียงเย
EP02นิวาเพียงปรายตามองแผ่นหลังกว้างด้วยความไม่พอใจ ก่อนที่ใบหน้าหวานจะเบือนกลับมามองคนตรงหน้า“เป็นเหี้ยไรของมัน” อิฐสบถออกมาอย่างไม่เข้าใจ เขากวาดสายตามองรอบข้างพื้นที่ก็มีเยอะแยะทำไมไม่ไป? “เธอเป็นอะไรรึป่าว”“ไม่ค่ะ..นิขอตัวก่อนนะคะ”“เดี๋ยวดิ..”นิวาเอ่ยบอกเสียงแผ่วเบาแล้วรีบปลีกตัวเดินหนีอิฐโดยไม่สนใจเสียงเรียกของชายหนุ่มเลยแม้แต่น้อย อิฐมองตามแผ่นหลังบางอย่างนึกเสียดาย เขาแค่อยากทำความรู้จักกับเธอให้มากกว่านี้แต่หญิงสาวกับเดินหนี..“แล้วเราจะได้เจอกันอีกนิวา..” ทิ้งท้ายไว้แค่นั้นอิฐก็เดินออกมาจากงาน เขาเพียงแวะเอาของขวัญมาให้เกรียงไกร เพื่อนสนิทของผู้เป็นพ่อที่ตอนนี้ติดภารกิจอยู่ต่างประเทศจึงมอบหมายให้เขามาแทน แต่อิฐก็ไม่ได้เข้าไปร่วมงานเพราะเขาเกลียดงานสังคมพวกนี้ พอเห็นนิวาเข้าก็เหมือนมีแรงดึงดูดอะไรสักอย่างให้เข้าไปทำความรู้จักกับเธอ...“อ้าวหนูนิ ถือกล่องอะไรมาละ?” เกรียงไกรเอ่ยถามนิวาที่เดินมาบริเวณข้างเวทีเพื่อเอาของขวัญให้เกรียงไกร“มีคนฝากมาให้ค่ะ เขาบอกว่ามาจากเพื่อนสนิท”“สงสัยจะเป็นของกรเดช”“แบบนี้หนูนิก็เจอกับตาอิฐแล้วสิ?” แพรพรรณพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม ทำเอานิวาก้มหน







