เข้าสู่ระบบEP14
นิวาพูดอะไรไม่ออก คนตรงหน้าเธอตอนนี้เหมือนปีศาจกำลังสิ่งร่าง คิดไปเองว่าเธอเป็นคนทำให้เรื่องมันเกิดขึ้นทั้งที่บอกออกไปแล้วว่าไม่เกี่ยวเขาก็ไม่ยอมเชื่อ จับตัวเธอมาเพื่อประชดด้วยวิธีแบบนี้… “คุณทำแบบนี้มันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นหรอกปล่อยนิกลับไปเถอะ แล้วอยากจะเอาคืนยังไงก็ทำแต่ไม่ใช่วิธีนี้ได้มั้ย…” น้ำเสียงสั่นเครือพูดออกไป เธอมองขอร้องอ้อนวอนคนตรงหน้า หากมัวแต่อธิบายยังไงคนที่ไม่ฟังอะไรอารมณ์ร้อนแบบทิศเหนือก็ไม่มีวันเชื่อ… “ทำไม…ฉันพอใจจะเอาคืนวิธีนี้หรือว่าหวงตัว?” ชายหนุ่มเลิกคิ้วถาม สายตาเย้ยหยันไล่มองเรือนร่างเธอแล้วเหยียดยิ้มนึกสมเพชออกมา “โดนฉันเอาจนยับเยินขนาดนี้…ทำเป็นเล่นตัว” “มันร่างกายของนิต่อให้มันยับเยินขนาดไหนนิก็มีสิทธิ์เลือก” “ตัวเลือกเยอะว่างั้น?” คำพูดของนิวากระตุกต่อมโมโหของทิศเหนือได้เป็นอย่างดี ลิ้นหนาดันกระพุ้งแก้มด้วยท่าทางยียวนกวนประสาท ในสมองกำลังคิดว่านิวาแอบไปคุยกับใครมากกว่าหนึ่งคน “นิก็ต้องหาผู้ชายดีๆ เข้ามาในชีวิตอยู่แล้ว ตอนนี้อาจจะยังไม่เจอในอนาคตสักวันนิก็ต้องเจอคนคนนั้น คุณเหนือไม่ต้องห่วงว่านิจะเลิกชอบคุณไม่ได้…” ใบหน้านวลเริ่มเบ้เข้าหากันด้วยความเจ็บ ปลายคางถูกมือหนาออกแรงบีบ ในใจชายหนุ่มร้อนรนขึ้นมาจนเก็บอาการไม่อยู่ ทั้งที่นิวาตั้งใจพูดให้เขาเข้าใจและยอมปล่อยกลับกลายเป็นสาดน้ำมันราดกองไฟให้ลุกโชนมากกว่าเดิมอย่างไม่รู้ตัว… “ฉันก็อยากรู้เหมือนว่าใครมันจะกล้าเอาเธอทำเมีย ก่อนจะถึงวันนั้นคงโบ๋หมด…” ร่างกายร้อนวูบวาบในสิ่งที่ได้ยิน ทิศเหนือดูถูกเธอโดยไม่สนใจเลยว่าคนที่ได้ฟังจะรู้สึกไม่ดีขนาดไหน ก่อนที่มือเรียวจะยกขึ้นแล้วจับข้อมือชายหนุ่มออกเพราะทนความเจ็บไม่ไหว แต่ทิศเหนือกลับสะบัดมือบางออกแล้วรวบข้อมือเอาไว้แน่น “นิมั่นใจค่ะ…ว่าผู้ชายคนนั้นของนิเขาจะไม่รังเกียจที่นิเป็นแบบนี้” “ที่เคยมีลูกมีผัวมาแล้วหน่ะหรอ…?” นิวาเบือนหน้าหลบสายตาน่ากลัวนั้น บาดแผลที่อยู่ข้างในเรื่องนั้นมันยังคงทำให้เธออ่อนไหวได้ทุกครั้งยามคิดถึงมัน… “แล้วที่นิต้องฆ่าลูกมันเป็นเพราะใคร…เป็นเพราะคุณเองไม่ใช่หรอที่บังคับให้นิต้องทำแบบนี้…” นิวาเม้มริมฝีปากแน่น พร้อมกับกำมือเข้าหากันอย่างเหลืออด ตั้งแต่ที่รู้ว่าตัวเองท้อง เธอก็เฝ้ารอวันที่ลูกน้อยจะเกิดถึงแม้จะไม่เพียบพร้อมทางฐานะแต่เธอก็ตั้งใจจะดูแลลูกให้ดีที่สุด… ทุกอย่างมันกลับพังไม่มีชิ้นดีในวันที่บอกความจริงกับทิศเหนือเหนือ ผู้ชายที่มองไม่เห็นแม้กระทั่งเงาของเธอ สถานะในบ้านคือแค่คนรับใช้ที่คอยถูกกลั่นแกล้งอยู่ตลอด นิวาได้แต่หวังว่าสักวันเขาจะหยุด แต่วันนั้นก็ไม่มาถึงสักที… “ทั้งที่นิไม่เคยเรียกร้องอะไร คุณก็ใจร้ายทำกับนิได้ลงคอ…” เธอหยุดคำพูดเอาไว้เพียงเท่านั้น อาการจุกในอกทำให้หญิงสาต้องปิดเปลือกตาพยายามไม่คิดเรื่องนั้น “ผู้ชายแบบนี้หรอคะที่นิจะต้องทนให้ถูกทำร้ายไปตลอด” “ทนมาแล้วตั้งสามปีก็ไม่เห็นตายนิ ทนแบบนี้ไปตลอดชีวิตก็แล้วกัน…” ทิศเหนือจับใบหน้าเข้ามาหาตัวเองแล้วกระซิบบอก สิ่งนิวาที่ต้องการจะสื่อคือไม่วันนี้ก็วันหน้าที่เธอจะไปจากเขาและจะไม่มีวันหันหลังกลับมา “…” ดวงตาคู่สวยเหม่อลอยคิดย้อนกลับไปในเหตุการณ์ในอดีต ถ้าวันนั้นที่เธอรู้ว่ามีอีกหนึ่งชีวิตแล้วหนีออกมาอยู่คนเดียวลำพังกับลูกทุกอย่างมันคงดีกว่านี้ แต่มันติดตรงที่ว่ารักคำเดียว ความคิดโง่ๆ ที่คิดว่าทิศเหนือจะขอโทษกับสิ่งที่ทำลงไปมันผุดขึ้นมาในความคิด จนยอมติดอยู่ตรงนั้นอยู่ที่เดิม… …พอได้รู้คำตอบว่าเขาคงลืมเธอไปแล้วและคงเป็นไปไม่ได้กับสิ่งที่หวังตั้งแต่วันนั้นนิวาก็คิดอยู่ตลอดว่าจะไปจากที่นี้ แต่ติดตรงที่ว่าเธออยากตอบแทนบุญคุณของทั้งสองให้สมกับที่เลี้ยงดูมาซะก่อน… “อย่าทำเหมือนนิไม่มีความรู้สึกได้มั้ย…” “ความรู้สึกไร้ค่าของเธอทำไมฉันต้องสนใจ” “คุณไม่รู้หรอก…ว่าการต้องทนอยู่กับอะไรที่เจ็บปวดมากๆ มันอึดอัดแค่ไหน นิถึงได้อยากไปจากคุณไปให้ไกลๆ จะได้ไม่เจอกันอีก” ความอัดอั้นทำให้เธอต้องพูดออกมาแบบนั้น น้ำเสียงสั่นเครือเจียนจะขาดใจ เพียงน้ำตามันยังไม่ไหลออกมาเท่านั้น… “งั้นก็ทำตัวให้ชินสิ…เพราะฉันไม่มีวันปล่อยเธอไปรักกับไอ้เหี้ยคนไหนแน่…” ทิศเหนือขบกรามแน่น จนเส้นเลือดปูดโปนขึ้นตามลำคอก่อนที่ชายหนุ่มจะกระชากคนตัวเล็กลุกขึ้นจากพื้นแล้วตวัดชิดกับขอบโต๊ะ เพล้ง! เขากวาดข้าวของลงจากโต๊ะจนมันตกกระจัดกระจายบนพื้น นิวามองด้วยความตกใจ ร่างกายถูกแนบชิดแน่น ก่อนที่มือหนาจะดันศีรษะทุยเข้ามาหาตัวเองแล้วบดขยี้ริมฝีปากจิ้มลิ้มด้วยความกรุ่นเคือง… “อื้อ!!” บนถนนเส้นใหญ่ที่ไร้รถยนต์สันจรผ่านไปมาข้างทางคือต้นไม้เรียงรายกันอยู่ไม่มีบ้านคนแม้แต่หลังเดียว มีหญิงสาวสภาพร่างกายมอมแมมเดินหันไปพร้อมกับหันมองซ้ายขวาด้วยความรู้สึกหวาดระแวง… “นี้มันที่ไหนเนี่ย…” ยิหวาที่หนีออกมาจากบ้านตัวเปล่าตั้งแต่เมื่อเช้าเธอพึ่งกลับมาจากสวนสาธารณะหลังจากที่ไปแอบแฝงตัวอยู่ตรงนั้นมาทั้งวันพึมพำกับตัวเองเบาๆ ตอนนี้เธอไร้ที่ไป ไร้เพื่อน บัตรเครดิตและรถยนต์ถูกผู้เป็นพ่อยึดไม่ต่างอะไรกับคนเร่ร่อน ยิหวาพยายามเลี่ยงการตามหาของกฤษฎาให้ได้มากที่สุด เดินไปไหนต่อไหนคนก็มองเพราะมีข่าวออกมาเสียๆ หายๆ ออกมากับทิศเหนือทั้งที่มีคู่หมั้นอยู่ แต่มันก็เป็นสิทธิ์ของเธอไม่ใช่หรอว่าจะชอบใครรักใคร คนอื่นไม่รู้ว่าเธอโดนบังคับ และกฤษฎานั้นเลวขนาดไหน จึงมองเธอเป็นฝ่ายผิด เป็นผู้หญิงใจร่านที่มั่วผู้ชายไปวันๆ แต่ความจริงแล้วเธอยอมยกร่างกายแค่ให้กับคนที่ตัวเองรักเท่านั้น… แม้จะรู้ว่าเขาไม่ได้จริงจังกับเธอและแค่ต้องการประชดประชันผู้เป็นพ่อของตัวเอง ยิหวาก็ยอมเพราะมันเป็นเรื่องเดียวที่เธอมีความสุขในชีวิต ได้อยู่ใกล้ๆ กับคนที่ตัวเองรักแค่เสี้ยววินาทีดีกว่ากลับบ้านที่เปรียบเสมือนขุมนรก… ในขณะที่กำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อยเธอก็เริ่มรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมาเหมือนตอนนี้มีอะไรบางอย่างกำลังจ้องมองและแอบตามตัวเองมาอยู่ ยิหวารอบกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะมีร่างของผู้ชายสภาพมึนเมาเดินมาขวางหน้าและกระตุกยิ้มมุมปาก… “เดี๋ยวก่อนสิ…จะไปไหนจ๊ะคนสวย” “มาทำอะไรสนุกๆ กับพวกพี่ก่อนดีกว่า” เสียงของผู้ชายอีกคนพูดแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง ยิหวาจึงหันกลับไปมองพลันจะวิ่งหนีผู้ชายคนที่สามและสี่ก็มาดักไว้ทุกทางจนเธอก้าวขาแทบไม่ออก… “เห้ยพวกมึง…นิมันดารานี้หว่า” ชายคนที่สามพูดขึ้นเมื่อเพ่งมองใบหน้าเธอชัดๆ ก่อนที่พวกมันจะพร้อมกันหัวเราะออกมาด้วยความชอบใจ “ดาราตกกระป๋องหรอว่ะ…ฮ่าฮ่า” “ไอ้พวกบ้า!” “แต่ถึงมันจะตกกระป๋องแต่หน้ากับหุ่นมันก็แม่งโคตรดี” หนึ่งในนั้นพูดขึ้นมาแล้วเดินเข้าไปหา ยิหวาจึงก้มหน้ากัดแขนสุดแรง ปลายรองเท้าส้นสูงกระทืบเข้าที่เป้า หญิงสาวพยายามวิ่งหนีเอาตัวรอดให้ถึงที่สุด “จะหนีไปไหนจะคนสวย” ผลั๊วะ! ผลั๊วะ! “โอ๊ย!” หมัดหนักๆ ถูกชกเข้าที่หน้าท้องจนร่างยิหวาทรุดลงกับพื้น มือเรียวจับหน้าท้องตัวเองเอาไว้ด้วยความทรมาน ความจุกทำให้เธอแทบจะขยับตัวไปไหนไม่ได้ ภายในใจคิดว่าตัวเองคงโดนรุมโทรมและปิดท้ายด้วยการฆ่าแน่ๆ “อึก…ช่วยด้วยค่ะ…ช่วยด้วย…กรี๊ดดดดดดด!!” พอโดนกระชากลุกขึ้นจากพื้นถนนเธอก็กรีดร้องออกมาหวังว่าโชคจะช่วย ร่างกายออกแรงดิ้นต่อต้านให้หลุดจากพันธนาการเท่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะทำได้ “โว๊ย…อีนี้จะร้องทำไมนักหนาว่ะ…หุบปาก!!” เพี๊ยะ! ชายคนนั้นฟาดมือลงบนแก้มเนียนด้วยความรู้สึกรำคาญ พร้อมกับออกแรงลากยิหวามาที่ข้างทางตามด้วยเพื่อนขี้เมาอีกสามคน ทุกคนต่างถอดเสื้อออกด้วยความหื่นกระหาย “พวกแกก็ปล่อยฉันสิ…อยากได้เงินฉันจะหามาให้ขอแค่ปล่อยฉันไป” “ฟังโว้ยพวกมึงเอาเสร็จเอามันไปเรียกค่าไถ่ต่อดีเปล่าว่ะ” พวกมันพูดด้วยความรู้สึกสนุกสนานแล้วระเบิดหัวเราะออกมา “อีพวกเลว!!” “เห้ย! …กูว่ามึงรีบเอาเถอะ เดี๋ยวแม่งมีคนมาเห็นก่อน” “กรี๊ด!!! …ปล่อยฉันนะปล่อย…ฮึก!” หนึ่งในกลุ่มขึ้นคร่อมร่างของยิหวาแล้วก้มหน้าลงไซร้ลำคอระหง ผลั๊วะ! ผลั๊วะ! ในขณะที่คนพวกนั้นกำลังสนุกกันอยู่ท่อนไม้แข็งๆ จากบุคคลปริศนาก็ฟาดลงที่หนึ่งในนั้น จึงเกิดการปะทะกันอย่างดุเดือดจนสามคนนั้นล้มลงกับพื้น “ใครวะ!!” ชายที่กำลังพยายามถอดเสื้อยิหวาหันกลับไปมองเขาพยายามจะลากตัวยิหวาหนีแต่อิฐกลับวิ่งตามไปจัดการทัน มือหนาดึงข้อมือยิหวาออกมา แล้วจัดการซัดหมัดใส่ไม่ยั้ง จนนายนั้นลงไปกองบนพื้นเหมือนเพื่อนอิฐจึงเดินเข้าไปหาและใช้ปลายเท้าเหยียบตรงแก่นกายบดขยี้มันด้วยความโมโห… “อ๊าก!!! ปล่อยผม…ยอมแล้วครับยอมแล้ว” ใบหน้าของเขาม่วงชํ้าด้วยความเจ็บปวดพร้อมกับยกมือขึ้นไหว้ด้วยอาการลนลาน “ทีหลังถ้ามึงอยากมากนู้นไปเอาแม่มึงนะ ไอ้หน้าตัวเมีย” ปึก! “โอ๊ย!!!” ผลั๊วะ! “แล้วนี่สำหรับผู้ชายหื่นกามอย่างแก!” ยิหวาเดินกระทืบเท้าเข้าไปแล้วใช้ปลายส้นสูงบดขยี้ลงที่เดิมของอิฐด้วยความโกรธ จนผู้ชายคนนั้นสลบอยู่กับที่… “คงไม่เป็นอะไรใช่มั้ย” “แค่…ตกใจนิดหน่อย” “ว่าแต่เธอใช่คนที่เป็นข่าวตอนนี้อยู่รึเปล่า” “…นายจะกลับไปเลยก็ได้นะ ตอนนี้คนเกลียดฉันไปทั้งประเทศแล้ว” “แล้วฉันจำเป็นต้องเกลียดตามคนพวกนั้นหรอ?” อิฐเลิกคิ้วมองเธอ เขาเป็นคนไม่ได้ตัดสินคนที่ภายนอก รู้จักถึงตัวตนจริงๆ ของเขานั่นแหละจึงจะตัดสินได้ “…” “ขึ้นรถเถอะเดี๋ยวไปส่ง” “อื้อ…ขอบคุณนะ…” … จ๊วบ! จ๊วบ! ภายในห้องนอนขนาดใหญ่สองร่างที่กำลังนัวเนียกันด้วยจูบอันป่าเถื่อนเกิดเสียงลามกขึ้นระหว่างผิวปากที่กระทบกันน้ำลายไหลทะลักออกมาจากคางมน ร่างกายที่แทบจะทรุดลงมือเล็กเกาะบ่าแกร่งเอาไว้เธอถูกกดจูบอยู่แบบนี้นานนับนาทีแล้วทิศเหนือก็ผละออกแค่ไม่กี่วิแล้วประกบจูบใหม่อยู่อย่างงั้นไม่รู้จักเหนื่อย… นิวาที่เริ่มทนไม่ไหวดันอกแกร่งออกสุดแรง จนใบหน้าหล่อเหลาต้องยอมผละออกด้วยอารมณ์หงุดหงิดที่ถูกขัดขืน สายตาไม่พอใจมองใบหน้านวลที่ตอนนี้กำลังหายใจยกใหญ่กรีบปากบวมเจ่อจากการถูกกดจูบหนักๆ “รังเกียจมากหรอ?” เขาพ้นคำพูดหาเรื่องเธอ นิวาจึงเบือนหน้าหนีลำพังต้องรับกับสัมผัสป่าเถื่อนเมื่อกี้เธอก็แทบจะทนไม่ไหวเขายังทำให้เธอต้องลำบากใจมากกว่าเดิมอีก “…” “ที่ฉันถามไม่ได้ยินรึไง?!” นิวาชักสีหน้างุนงงใส่คนตรงหน้าตอนลากตัวเธอมาทิศเหนือยังเข้าใจว่าเธอชอบแล้วใช้เรื่องนั้นมาเร่งงานหมั้นแล้วถ้ารู้ว่าเธอชอบตอนนี้จะมาถามทำไมว่ารังเกียจรึเปล่า กลับกลายเป็นชายหนุ่มเองที่กำลังเรียกร้องความสนใจ “ถ้านิตอบว่ารังเกียจคุณจะหยุดรังแกนิมั้ย…” เธอแสร้งพูดประชดออกไป สิ่งที่นิวาต้องการคือให้เขาหยุดการกระทำป่าเถื่อนแบบนี้ แล้วปล่อยเธอกลับบ้านเล็กเพื่อฟังความจริงจากปากเกรียงไกรเอง… “ฉันจะหยุดก็ต่อเมื่อเธอยอมไปถอนหมั้น แต่ถ้าไม่ละก็ยอมรับชะตากรรมของตัวเองก็แล้วกัน…” . . Next … “กลืนมันให้หมดด้วยล่ะ…โซ่ไม่ได้อยู่ไกลมือ” ตอนหน้าเอ็นซีปวดตับมาก กำทิชชูในมือให้แน่นนะคะ🥲EP50...@MMU.“…นิไปแล้วนะคะ ตอนเย็นเจอกัน”“เดี๋ยวลงไปส่ง”“ไม่ต้องก็ได้ค่ะ…เดี๋ยวจะเข้าเรียนสาย”“วันนี้ไม่มีเรียนคลาสเช้า…”“อย่าโกหกสิคะ…นิสัยไม่ดีเลยนะ” นิวาเอ็ดคนตัวโตที่โกหกหน้าตายว่าไม่มีเรียน เนื่องจากอาการติดแฟนทำให้เขาไม่อยากห่างเธอไปไหน อีกทั้งตอนนี้ใบหน้าหล่อเหลายังบึ้งตึงทีถูกเด็กสาวจับได้…“…ฉันไม่อยากห่างเธอ”“แค่ไม่กี่ชั่วโมงเอง”“…”ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาแล้วยื่นหน้าเข้าไปหานิวาก่อนจะซุกหน้าเข้าที่ลำคอเนียนแล้วฝังรอยความเป็นเจ้าของเอาไว้ มือหนาอังใบหน้านวลอีกข้างล้วงหยิบกระปุกยาทาออกมา เพื่อให้นิวาใช้ลบลอยออก…“คะ…คุณ”“ถ้ามีใครเข้ามาจีบ…ให้บอกว่ามีผัวแล้ว เข้าใจใช่มั้ย?”“อื้อ…”“อย่าให้รู้ว่าคุยกับผู้ชายคนไหน…” ปลายจมูกคมสันที่ยังคลอเคลียอยู่กับพวงแก้มเนียนผละออกเล็กน้อยแล้วเลื่อนมากระซิบที่ข้างใบหู “เดี๋ยวจะถูกลงโทษ…หนึ่งนาทีต่อหนึ่งนํ้า”“…” คำขู่ของแฟนหนุ่มทำเอาใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อเธอกระพริบตาปริบๆ ราวกับเด็กน้อยที่ไม่เข้าใจกับสิ่งที่ผู้ใหญ่พูด แต่ลึกๆ ข้างในเธอเข้าใจความหมายมันดี ถ้าคุยกับผู้ชายคนไหนจะถูกลงโทษ หนึ่งนาทีหนึ่งนํ้า สองนาทีสอง
EP49คำถามของทิศเหนือทำเอาทุกคนในโต๊ะต่างเงียบกริบทุกสายตามองหน้ากันด้วยอาการประหม่า“ปกติหน่ะครับ วัยพวกผมคุยกันแบบนี้” “อ๋อ…จ๊ะ ทำเอาคนแก่ตกใจหมดเลย” แพรพรรณพยักหน้าตอบเป็นเชิงเข้าใจ ทวาเธอกลับรู้สึกว่ามันแปลกๆอยู่บ้างเพราะสายตาของลูกเลี้ยงที่มองอิฐแทบจะลุกใส่“งั้นผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ” “รีบมานะคะ” อิฐลุกขึ้นจากเก้าอี้ นิวาจึงเอ่ยบอก ชายหนุ่มพยักหน้าตอบ บทสนทนาของทั้งสองอยู่ในสายตาของทิศเหนือ แววตาไม่พอใจที่คนของตัวเองฉีกยิ้มให้คนอื่นจึงเต็มไปด้วยบันดาลโทสะ ร่างหนาสะกัดกั้นอารมณ์เอาไว้แล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ผลุนผลัน เดินตามอิฐไปติดๆ…“ไปไหนกันละนั้น…”“คงไปสูบบุหรี่” “แต่ฉันว่าไม่น่าจะใช่นะคะ” ผู้ใหญ่สามคนพูดคุยกันด้วยสีหน้าวิตกกังวล เกรียงไกรเองก็รู้ดีว่าอีกไม่นานคงเกิดเรื่องขึ้นอีกแน่ๆ เพราะลูกชายของเขาค่อนข้างเป็นคนหวงของ และดูจากสายตาคงถึงจุดสิ้นสุดแล้ว นิวาเห็นแบบนั้นจึงรีบก้มหน้าจัดการอาหารในจานต่อ…อิฐที่เดินเลี่ยงออกมายังหลังบ้านที่เดิม แสร้งหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ หางตาเหลือบมองทิศเหนือ เขารู้ดีว่ามีคนกำลังเดินตามมา…“มีอะไรรึเปล่า…ถึงเดินตามมา” “นี้ม
EP48หลังจากผ่านศึกหนักมาทั้งคืนร่างเล็กก็ไร้เรี่ยวแรงพล็อยหลับยาวจนถึงช่วงสายของอีกวัน อาการปวดตรงจุดกลางกายทำให้เด็กสาวรู้สึกตัวแล้วกวาดสายตามองไปรอบห้อง…“ตื่นสายเชียวนะ…เมื่อคืนทิ้งฉันกลางทางเลย” ทิศเหนือที่อยู่ในชุดวิศวะเดินเข้ามาในห้องนอน มือหนายกกระป๋องเบียร์กระดกลงคอ พร้อมกับเอ่ยแซวคนตัวเล็กบนเตียงที่ร่างกายเปลือยเปล่าอยู่“นิหลับตอนไหนคะ…” นิวาก้มหน้าหลบสายตาแล้วพาตัวเองลุกขึ้นจากเตียงโดยมีผ้าห่มพันร่างเล็กอยู่ ทวาเรียวขากับสั่นระริกก้าวเดินแทบไม่ไหว กุญแจมืออีกข้างยังติดอยู่ที่ข้อมืออยู่“น็อคเลยดีกว่า” ชายหนุ่มเอ่ยตอบแล้ววางกระป๋องเบียร์เอาไว้ มือหนาถอดกุญแจมือออก แล้วอุ้มนิวาขึ้นมาในอ้อมกอด “นอนพักอยู่ห้องก่อน พรุ่งนี้ค่อยไปเรียน”“นิไม่เป็นไรค่ะ…นิไปไหว”“บอกก็อย่าดื้อดิ เดินยังไม่ไหว” ทิศเหนือเอ็ดคนตัวเล็กแล้ววางเด็กสาวลงในอ่าง แล้วกระชากผ้าห่มออก ร่างหนานั่งลงบนขอบอ่าง…“แต่…”“ฉันเป็นห่วง…เมื่อคืนรุนแรงไปหน่อย ไม่คิดว่าชุดนักเรียนของเธอจะทำให้ฮึกเหิมขนาดนั้น”“นิ…จะไม่ใส่อีกแล้ว” นิวาตอบอ้อมแอ้มพลางหลุบตามองไปทางอื่น“ทำไมล่ะ…แต่ฉันชอบนะ ใส่บ่อยๆ ยิ่งดีคืนนี้ข
EP47พอกลับมาถึงห้องคุณเหนือก็วางของเอาไว้แล้วซุกหน้าเข้าที่ลำคอ มือหนาสอดเข้าใต้หน้าท้องจนร่างกายวาบวามขึ้นมาอัตโนมัติ ร่างหนาค่อยๆดันร่างฉันให้ล้มลงบนโซฟา…“…ดะ เดี๋ยวค่ะ นิมีอะไรจะให้ดูก่อน” “อะไร…ไม่อยากดูอย่างอื่นแล้ว” คุณเหนือตอบอู้อี้มองช่วงล่างของฉันด้วยสายตาแจ่มแจ้ง มาถึงห้องก็หื่นทันที สงสัยอารมณ์ค้างแน่เลย…“แป๊ปเดียวค่ะ…” “…นิ” ฉันผละศีรษะโตออกแล้วเดินไปหาถุงเสื้อผ้าที่แอบซื้อมาตอนคุณเหนือไปคุยโทรศัพท์และแวะเข้าห้องน้ำ มันเป็นชุดต่างๆดูโป๊มากเลยต้องแอบซื้อกะมาใส่เล่นในห้อง เหตุผลก็เพราะมันน่ารักและแปลกดี อยากลองใส่ดูบ้าง…“นิไปซื้อชุดมาเดี๋ยวลองเปลี่ยนมาให้ดู…คุณช่วยเลือกหน่อยนะว่านิใส่ชุดไหนเข้ากับตัวเองที่สุด” ฉันบอกแต่ดูเหมือนเขาจะไม่เข้าใจ มองฉันสลับกับถุงด้วยสายตาอ้อยอิ่ง เลยเลี่ยงที่จะเดินหายมาลองชุดในห้องน้ำแทน…ชุดแรก…เป็นชุดนักเรียนสไตล์ญี่ปุ่นแล้วกัน ว่าแล้วก็เริ่มลองชุดนั้นทันที ทำไมมันโป๊ขนาดนี้กันนะ ฉันตัดสินใจถูกรึเปล่าที่ซื้อมา คงถูกแหละเพราะชุดพวกนี้ฉันไม่เคยเห็นคนอื่นใส่มาข้างนอกคงใส่คงใส่แค่ในห้องกัน ซึ่งมันก็ใช่ มันใส่เฉพาะในห้อง…-ทิศเหนือ- ผม
EP46“คุณเหนือ…พะ…พอก่อนค่ะ” ฉันผละใบหน้าขึ้นจากอกแกร่ง เมื่อคนใต้ร่างไม่มีท่าทีว่าจะหยุด ที่บอกให้พอเพราะตอนนี้ฉันเริ่มรู้สึกหิวขึ้นมากกว่าเดิมจนทำต่อไม่ได้แล้ว…กรอก~ กรอก~ และท้องมันก็เริ่มร้องประท้วงแล้วด้วย…“หิว?” “อื้อ…” “เดี๋ยวพาไปกินข้าวก่อนดีมั้ย” “ดีค่ะ…” ฉันพยักหน้าตอบหงึกๆแล้วฉีกยิ้มออกมา นี้เป็นครั้งแรกเลยนะที่เขาบอกว่าจะพาไปกินข้าว เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าถูกใส่ใจ ถึงแม้ตอนนี้เจ้าน้องชายของคุณเหนือมันยังคงแข็งทื่ออยู่ก็เถอะแต่เขาก็ยอมตามใจฉันก่อน…“รีบอาบนํ้าเถอะ…ถ้าอาบด้วยกันแบบนี้คงอดใจไม่ไหวแน่” ฟอด! “?” ฉันเบิกตากว้างตกใจกับการกระทำของเขา คุณเหนือหอมแก้มเข้าฟอดใหญ่แล้วอุ้มร่างลงจากตักพอฉันมองหน้าเขาก็รีบหลบสายตาแล้งคว้าผ้าเช็ดตัวมาพันท่อนล่างแล้วเดินไปล้างตัวที่ฝักบัวเหมือนเกิดอาการเขินจนทำตัวไม่ถูก…เห็นแบบนั้นฉันจึงยกมือขึ้นแตะที่แก้มตัวเองแล้วแอบอมยิ้มอยู่คนเดียว ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดนํ้าแล้วล้างตัวต่อ ไม่นานทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อยพอเดินออกมาจากห้องน้ำก็เห็นร่างหนานั่งรออยู่ปลายเตียง เขามองหน้าอกฉันแล้วรีบก้มหน้าเล่นมือถือต่อ…เป็นอะไรลนลานแปลกๆ
EP45“ปะ…ไปใส่เสื้อผ้าได้แล้วค่ะ นิจะไปอาบนํ้าแล้ว…” ฉันดันใบหน้าหล่อออกเบาๆ เหมือนสถานการณ์ตอนนี้จะไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เพราะมือหนาเริ่มสอดเข้าใต้เสื้ออย่างอ้อยอิ่ง“อาบด้วยกันดีกว่า” “อื้อ…ไม่เอานะคะ” ไม่ทันที่ฉันจะพูดจบคุณเหนือก็ซุกหน้าเข้าที่ลำคอ ริมฝีปากอุ่นร้อนดูดเม้มผิวเป็นจุดๆ ร่างกายค่อยๆดันตัวเข้ามาในห้องน้ำ พอถึงขอบอ่างเขาก็ผละใบหน้าออก ฉันจึงต้องโอบลำคอใหญ่เอาไว้เพื่อพยุงไม่ให้ร่างกายอ่อนแรง“ขอนะ…”“ขะ…ขออะไรคะ นิ…จะอาบนํ้าแล้ว” “รู้อยู่ว่าขออะไร ทำไมต้องถามด้วย…หื้ม?” อ่า…นํ้าเสียงแบบนี้มันคืออะไรกันนะ เล่นเอาใจสั่นไม่น้อยเลย ทำไมเขาต้องชอบมาเล่นกับความรู้สึกฉันขนาดนี้กันนะ แล้วตอนนี้ฉันกำลังจะใจอ่อนแล้วหรอ…“นิขออาบนํ้าแล้วไปหาอะไรกินก่อน…กลับห้องเราค่อย” “ตอนนี้ไม่ได้หรอ?” คุณเหนือค่อยๆจับชายเสื้อตัวบางขึ้นแล้วถอดออก มืออีกข้างปลดตระขอบราเชียร์ทิ้งอย่างง่ายดาย ไม่นานช่วงล่างของฉันก็เปลือยเปล่าหมด ทำเอาไม่กล้าสบตาคู่นั้นจนต้องหลุบตาหนี แต่ก้มมองข้างล่างเท่านั้นแหละก็จ๊ะเอ๋กับไอติมยักษ์เข้าทันใด…อ่า…ให้ตายเถอะ มันใหญ่ขึ้นทุกวันเลยรึไง เสียวท้องน้อยไปหมดแล้ว ฉั
EP09 ตี้ด !นิวาสะดุ้งตกใจกับเสียงตวาดดังลั่นเธอรีบกดตัดสายในทันใด ขืนคุยต่อก็มีแต่จะทะเลาะกันเปล่าๆ มือเล็กบีบสายกระเป๋าแน่นด้วยอาการประหม่า เธอไม่อยากกลับห้องตอนนี้ เพราะกลัวคนใจร้ายคอยดักหาเรื่องรังแกอีก...“มีเรื่องอะไรรึป่าว ทำไมดูหน้าซีดๆ” “ปะ...เปล่า นิเลือกหนังสือต่อดีกว่า” “นี้เธอไม
EP08“กลับไปได้แล้ว” ทิศเหนือบอกยิหวาที่กำลังคลอเคลียร่างตัวเองอยู่ด้วยน้ำเสียงนึกรำคาญในช่วงสวยของอีกวัน หลังจากที่เมื่อคืนเขาได้ทำนิวาให้เจ็บปวดหัวใจเจียนตาย เกมเร่าร้อนก็ดำเนินต่อจนจบลงที่ห้องนอนไปหลายยก..“ยิหวาขออยู่ต่ออีกหน่อยไม่ได้หรอคะ” “จะอยู่ก็ตามใจ ฉันไปเอง” “ก็ได้ค่ะ ยิหวากลับก็ได้
EP07 “ไปไหนมาว่ะ” ไฟนอลเอ่ยถามเพื่อนที่เดินออกมาจากบ้านด้วยใบหน้าหงุดหงิด ข้างกายกันคือลูกพีช ทั้งสองพึ่งกลับมาจากห้างสรรพสินค้าหลังจากซื้อของสดและอีกมากมายแวะเข้ามาเพื่อทำเป็นของว่างในงานปาร์ตี้“ดูดบุหรี่” “ดูดบุหรี่ห่าไรหน้ามึงกูนึกว่าแดกรังแตนมา” “เอาของเข้าไปเก็บในครัวได้แล้ว จะแดกไหมเหล
EP06 ชายหนุ่มตะคอกอออกมาเสียงดังแล้วเดินกระแทกเท้าขึ้นมายังชั้นสองของบ้าน เขาโมโหที่เกรียงไกรเอาดวงเนตรเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยทั้งที่เธอก็เสียชีวิตไปนานแล้วกลับถูกคนใจร้ายดึงเข้ามาให้เขาบังคับแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก..“ทำไมว่ะ!” ผลั๊วะ! ผลั๊วะ! ทิศเหนือซัดหมัดใส่ผนังห้องด้วยอารมณ์ที่ควบคุมไม่อยู่







