MasukEP12
ใบหน้าหวานชาวาบเมื่อได้ยินคำพูดของทิศเหนือ เธอมันโง่เองที่พาตัวเองมาช่วยเขาจนบาดเจ็บ ทั้งๆ ที่รู้ว่าทำไปก็เปล่าประโยชน์ ร่างเล็กถอยห่างออกมาจากคนตัวโตมือบางกุมต้นแขนที่โดนรอยมีดบาดเอาไว้แน่นไม่ให้เลือดไหลซึมออกมามากกว่าเดิม… “เธอมาที่นี้ทำไม?” ทิศเหนือย่างกรายเข้ามาหาเธอแล้วกระชากมือเรียวที่กำลังปิดแผลเอาไว้ขึ้นมา มือหนาออกแรงบีบข้อมือเธอแน่น “นิ…แอบตามคุณมา” นิวาโกหกออกไปเพื่อเอาตัวรอด “อยากเอาต่อ? แต่เสียใจด้วยนะฉันหมดอารมณ์แล้ว” ชายหนุ่มเค้นยิ้มออกมา พร้อมกับเหลือบมองรอยแผลที่ต้นแขนเธอ “ส่วนแผลแค่นี้ คงมีปัญญาช่วยตัวเองหรอกใช่มั้ย” “…ค่ะ นิไหว” เธอเอ่ยตอบสายตาเบือนมองไปทางอื่นไม่อยากโชว์ความอ่อนแอให้คนตรงหน้าเห็นอีกครั้ง ถึงแม้ร่างกายและข้างในจะเจ็บขนาดไหน ปากก็ต้องบอกว่าไหว เพราะต่อให้เธอกำลังจะตายต่อหน้าเขาก็ไม่สนใจอยู่ดี… “…” ชายหนุ่มไม่ได้ตอบอะไรกลับไปเขาหันหลังให้เธอและเดินจากไปเรื่อยๆ อย่างไร้เยื่อใย นิวามองภาพตรงหน้าด้วยความพล่าเบลอ ในใจเกิดคำถามขึ้นมา นี้มันครั้งที่เท่าไหร่ของวันแล้วที่เธอต้องเสียน้ำตา… โรงพยาบาล… “เสร็จแล้วค่ะ” “…” “คนไข้คะ ทำแผลเสร็จแล้วค่ะ” เสียงของพยาบาลสาวเอ่ยเรียกเด็กสาวที่กำลังนั่งเหม่อลอย นิวาจึงดึงสติลับมาแล้วมองไปที่ต้นแขนของตัวเอง “ขอบคุณค่ะ…” เธอเอ่ยตอบเสียงแผ่วเบาเมื่อทำแผลเสร็จ ก่อนจะเดินลงมาจากเตียง พร้อมกับรับยาแล้วเดินออกมาข้างนอก หญิงสาวเดินทอดน่องตามริมฟุตบาตด้วยความรู้สึกโดดเดี่ยว เหตุการณ์ในวัยเด็กย้อนเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ เด็กผู้หญิงวัยแปดขวบที่แม้กระทั่งหน้าพ่อกับแม่เธอก็ยังไม่เคยเห็น เธอจำความได้ก็โตขึ้นมากับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ในวันนั้นบ้านที่เป็นที่พึ่งสุดท้ายถูกไฟไหม้แม่ครูและเด็กๆ คนอื่นเสียชีวิตมีเพียงเธอที่รอด… …นิวาจึงอยู่ตัวคนเดียวมาตลอดด้วยการร้อยพวงมาลัยขายประทังชีวิตเพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่เธอพอทำได้ ที่พักอาศัยของเธอคือข้างสะพานลอยเหมือนเด็กเร่ร่อน นิวาหยุดอยู่ที่สถานที่แห่งหนึ่งมันคือที่ทำแท้ง ความรู้สึกผิดยิ่งตอกย้ำเธอเข้ามาอีก… สามปีที่แล้ว… ร่างเล็กเดินลูบท้องตัวเองมาหยุดอยู่ที่แห่งหนึ่ง ดวงตาสั่นระริกผ่านการร้องไห้มาหลายชั่วโมงก่อนที่เธอจะตัดสินใจมาที่นี้ วันที่เธอจะพรากชีวิตน้อยๆ ที่ไม่ได้เกิดจากความตั้งใจ แต่เธอก็เต็มใจดูแลเขา ทวาพ่อของลูกกลับข่มขู่ให้เธอมาที่นี้… “แม่ขอโทษนะ…แม่รักหนู…ฮึก…อย่าโกรธแม่นะลูก…ปะ…ไปอยู่กับคนที่ดีกว่าแม่นะ…อึก” เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมาเจือปนความเสียใจ ใบหน้าหวานเปียกชุ่มไปด้วยคราบน้ำตา เธอก้มหน้าร้องไห้ราวจะขาดใจอยู่รอมร่อ พอเหลือบมองเวลาที่ทิศเหนือกำหนดเพราะเขาดักรอเธอบนรถ มือบางก็ต้องยกขึ้นปาดน้ำตาออกแล้วก้าวเท้าเข้าไปข้างในที่มีหญิงสาวสามสี่คนนั่งข้างกายกับแฟน พวกเขายังดีกว่าเธอที่ต้องพรากลูกเพราะไม่พร้อมแต่ทุกคนก็ต่างรักกัน และคอยอยู่เคียงข้าง ต่างกับเธอที่ไม่มีแม้แต่คนที่คอยยืนอยู่ข้างกาย กลับกลายเป็นว่าพ่อของลูกเป็นคนไม่ต้องการเด็กทั้งที่เธอไม่ต้องการให้เขารับผิดชอบอะไร… “เชิญทางนี้เลยค่ะ” เสียงเรียกของพนักงานดึงให้เธอต้องก้าวเท้าเดินเข้าไปหา ด้วยความรู้สึกผิดและหวาดกลัวจับใจ… “พร้อมรึเปล่าคะ ถ้าไม่พร้อมก็กลับไป” “…” นิวาที่กลั้นน้ำตาไม่อยู่สักวินาทีก้มหน้าหลบสายตา ก่อนจะตัดสินใจเอื้อมมือที่สั่นเทาจับปากกาแล้วจรดชื่อลงบนกระดาษอย่างเชื่องช้า พร้อมกับหยดน้ำตาที่หยดเหมาะลงบนกระดาษ ภาพตรงหน้าของเธอพล่าเบลอ… “เสร็จแล้วก็ไปนั่งรอคิว” “ค่ะ…” น้ำเสียงแผ่วเบาตอบออกไปแล้วเดินกลับมานั่งที่เก้าอี้ มือบางยกขึ้นปิดหน้าปล่อยโฮออกมาไม่แคร์สายตาของใครที่มองมา ร่างกายสะอื้นจนตัวโยนไร้คนปลอบใจ จนเวลาผ่านไปนานนับเท่าไหร่รู้ตัวอีกทีก็ถึงคิวของเธอ เด็กสาวเดินเข้าไปข้างใน พลางยกแขนกอดตัวเองไว้แน่นแล้วเหลือบมองรอบๆ เตียง และแล้ววันที่เธอพรากชีวิตลูกก็มาถึง… พอทุกอย่างเสร็จสิ้น ร่างกายอ่อนแรงก็เดินออกมาขึ้นรถ ใบหน้าซีดเผือดเต็มไปด้วยคราบน้ำตา เธอหายใจรวยริน เพราะร่างกายเสียเลือดมาก เสียงกรีดร้องของตัวเองยังคงวกวนในห้วงความคิดตลอดเวลา… “เก็บเรื่องนี้ให้เงียบล่ะ ถ้าไม่อยากตายตามเด็กเหี้ยนั้นไป” น้ำเสียงเรียบนิ่งเอ่ยบอก สายตายังคงเพ่งมองไปข้างหน้าไม่แม้แต่จะมองคนข้างกาย ก่อนที่มือหนาจะกดลดกระจกลงแล้วพ้นควันบุหรี่ออก พร้อมกับโยนมันออกนอกหน้าต่างไป… “…” “ใบ้แดก?” “ค่ะ” “แล้วก็ลงไปจากรถฉันด้วย ฉันมีธุระต่อ” “นิไม่ไหว…ไปส่งนิก่อนได้มั้ย” นิวาขอร้องคนข้างกาย แต่มีเพียงเสียงปลดล็อกประตูรถเป็นเพียงคำตอบ “ลงไป” “…” นิวาฝืนร่างกายเปิดประตูลงมาจากรถ ในวินาทีต่อมารถยนต์คันหรูก็ขับพุ่งออกไป ร่างกายมันก็ทรุดลงพื้นอย่างอัตโนมัติและภาพก็ตัดไป… ปัจจุบัน… ดวงตาคู่สวยเหม่อมองผิวน้ำที่กระทบกับแสงไฟบนสะพาน ถ่ายทอดความรู้สึกออกมาทางสายตาก่อนที่ใบหน้าหวานจะเหม่อมองท้องฟ้า คิดถึงคนบนนั้นสุดหัวใจ… “พ่อกับแม่อยู่ไหน…นิคิดถึง…เมื่อไหร่จะถึงเวลาของนิสักที นิทรมานจะตายอยู่แล้ว…” มือเรียวจับราวสะพานเอาไว้ ลมกระทบใบหน้านวลจนคราบน้ำตาแห้งเหือด เรือนผมสลวยที่เริ่มหลุดลุ่ยไม่เป็นทรงพัดปลิวตามสายลม “ถ้านิตายไป…จะมีใครตามหานิมั้ย” ดวงตาคลอเบ้าไปด้วยม่านน้ำสีใส พลันคำพูดที่แม่ครูเคยสอนก็เข้ามาในความคิด เธอคนนั้นสอนเธอมาตลอดให้รักชีวิตตัวเองถึงจะไม่มีพร้อมเหมือนคนอื่น แต่ตอนนี้ทุกคนก็ทิ้งเธอไปหมดแล้ว ชีวิตเธอมันไม่เหลือใคร มองไปทางไหนก็พบแต่ความว่างเปล่า… 10 : 00 AM. พรึบ! เกรียงไกรโยนหนังสือพิมพ์ลงบนโต๊ะด้วยความโมโห บนหนังสือพิมพ์ปรากฏข่าวของทิศเหนือและยิหวาที่เป็นภาพตอนทั้งสองกำลังจูบกันที่ผับ… “มีไหร่แกจะจำใส่สมองสักที…ที่ฉันพูดมาทั้งหมดหรือว่าแกคิดว่าฉันไม่กล้าทำจริงๆ?” เกรียงไกรเค้นเสียงลอดไรฟันออกมา เมื่อคืนเขารู้เรื่องทั้งหมดแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น ทิศเหนือถูกคนของกฤษฎาลอบทำร้ายแต่โชคดีที่ไม่ได้เป็นอะไร ส่วนรูปพวกนี้มาจากนักข่าวที่แอบตามยิหวา “…” ทิศเหนือนั่งมองหน้าผู้เป็นพ่อบนโซฟาในห้องนั่งเล่นของบ้าน ปลายท้าวกระดิกไปมาไม่สะทกสะท้านอะไร ใบหน้ามีรอยแผลสองจุด ท่อนแขนเหยียดยาวกับผนักโซฟา “นัย…” “ครับ” “ส่งโฉนดมา” ดนัยเดินเอาโฉนดที่ถืออยู่ในมือมาให้เกรียงไกร สายตาคมกริบตวัดมอง ก็พบว่ามันคือเอกสารยินยอมยกสมบัติของดวงเนตร “ทำอะไร?” “รอดูเองก็แล้วกัน ในเมื่อฉันบอกแล้วแกไม่ฟัง” เรียวคิ้วขมวดพันกันยุ่ง จากท่าทางกวนประสาทนอนนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นวิตกกังวล ก่อนที่โฉนดสำคัญจะถูกฉีกขาดต่อหน้าต่อตา และเกรียงไกรยังคงฉีกมันอยู่ยังงั้นจนเอกสารเละไม่เป็นชิ้นดี… “พ่อ!!” “ฉันบอกแกแล้ว อย่าท้าทายฉัน” พูดจบเกรียงไกรก็ปล่อยเศษกระดาษลงพื้นอย่างไร้เยื่อใย ชายหนุ่มกำหมัดแน่นร่างกายสั่นเทาแทบอยากเข้าไปต่อยคนตรงหน้า แต่ติดที่ว่าเขาคือผู้ให้กำเนิด จึงได้แต่ขบกรามแน่น เคียดแค้นกับสิ่งที่เกิดขึ้น ใครกันเป็นคนส่งรูปนี้ให้นักข่าวนั้นคือคำถามที่ผุดขึ้นมาในหัว พลันคำพูดของนิวาก็แทรกเข้ามาในหัว… “โธ่เว้ย!! ทำแบบนี้ทำไมว่ะ” เพล้ง! มือหนาเสยผมขึ้น ปลายเท้าเตะเข้าที่ขาโต๊ะระบายความโมโหจนแจกันตกแตกกระจัดกระจาย ทั้งโมโหตัวต้นเหตุ ทั้งโมโหผู้เป็นพ่อที่ฉีกของสำคัญของดวงเนตรทิ้งต่อหน้าต่อตา “ในเมื่อโฉนดขาดแกก็ไม่มีสิทธิ์ได้ของแม่แกคืน เพราะฉะนั้นต่อไปนี้ก็ขึ้นอยู่กับความพอใจของฉัน…” ทิศเหนือมองผู้เป็นพ่อด้วยแววตาเกลียดชังเขาจุกในใจจนพูดอะไรไม่ออก ใบหน้าแดงก่ำด้วยความกรุ่นเคือง ก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินกำหมัดออกจากบ้านหยุดที่รถของตัวเองแล้วขับเคลื่อนออกมา ทวาพอถึงบริเวณหน้าบ้านสายตาก็เหลือบไปเห็นร่างของนิวาที่เดินถือข้าวของมากมายมาจากตลาด ตรงต้นแขนมีผ้าพันแผลติดอยู่… พอเห็นว่าเป็นรถใครเท้าเล็กก็รีบเร่งเดินเร็วกว่าเดิมหลีกเลี่ยงการต่อปากต่อคำกับคนใจร้าย แต่ก็ไม่ทันเมื่อชายหนุ่มหักรถเข้ามาขวางทางเธอไว้จนนิวาแทบถอยหลังหนีไม่ทัน… เอี๊ยด…! “อ๊ะ…!?” หมับ! หัวใจเธอเกือบหล่นด้วยความตกใจ ก่อนที่ประตูรถจะเปิดออก คนตัวเล็กรีบสาวเท้าวิ่งเข้าไปข้างใน ไม่ทันมือหนากลับคว้าร่างเธอเอาไว้แล้วกดติดกับรถ “ปล่อยนิด้วยค่ะ…นิไม่ได้มีเวลามาทะเลาะกับคุณขนาดนั้น” “คนแบบเธอฉันไม่ควรปล่อยไปง่ายๆ หรอกนิวา” “อะไรอีกคะ นิไปทำอะไรให้คุณ?” ใบหน้าหวานฉายแววสงสัยเธอเหนื่อยที่จะมีเรื่องกับทิศเหนือทุกวี่ทุกวัน ข้อมือพยายามบิดออกจากพันธนาการ “เมื่อคืนทำเหี้ยไรไว้รู้ตัวดีไม่ใช่หรอ?” ทิศเหนือกระตุกยิ้มมุมปากแล้วกระชากข้าวของออกจากมือเธอโยนลงบนพื้น ก่อนจะเปิดประตูแล้วยัดร่างอรชรเข้าไปในรถ ตบท้ายด้วยการปิดประตูอัดหน้าเธอ นิวารีบเปิดประตูรถหากแต่ไม่เป็นผล ชายหนุ่มเดินเข้ามาข้างในแล้วล็อกเอาไว้แน่น… “ถ้าการที่นิช่วยคุณมันแย่มาก นิก็ขอโทษด้วย แล้วช่วยเปิดประตูให้นิด้วยค่ะ…” “ช่วยหรอ…ช่วยอะไร ช่วยทำให้ฉันฉิบหายกว่าเดิม?!” “โอ๊ย!” มือหนาคว้าหมับเข้าที่คางมนแล้วบดขยี้ระบายความโกรธจนใบหน้าหวานเบ้ด้วยความเจ็บ มือเรียวพยายามดึงออก “เลิกตอแหลสักที ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน” ทิศเหนือเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาด้วยความโกรธเขาออกแรงบดขยี้คางมนรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนความเจ็บปวดเข้าเล่นงานเธอ ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงมากระซิบที่ข้างใบหูเธอ “หรืออยากได้ผัวจนตัวสั่น?” “อื้อ!” “ถ้าอยากได้ฉันมาก อย่ามาร้องขอชีวิตทีหลังก็แล้วกัน” . . . Next... “นิรู้…นิรู้หัวใจตัวเองดี…แต่นิก็ไม่เคยหวังไปมากกว่านี้ เพราะนิรู้ว่าคุณเกลียดนิ สิ่งเดียวที่นิหวังคือสักวันจะเลิกรักผู้ชายอย่างคุณ…”EP50...@MMU.“…นิไปแล้วนะคะ ตอนเย็นเจอกัน”“เดี๋ยวลงไปส่ง”“ไม่ต้องก็ได้ค่ะ…เดี๋ยวจะเข้าเรียนสาย”“วันนี้ไม่มีเรียนคลาสเช้า…”“อย่าโกหกสิคะ…นิสัยไม่ดีเลยนะ” นิวาเอ็ดคนตัวโตที่โกหกหน้าตายว่าไม่มีเรียน เนื่องจากอาการติดแฟนทำให้เขาไม่อยากห่างเธอไปไหน อีกทั้งตอนนี้ใบหน้าหล่อเหลายังบึ้งตึงทีถูกเด็กสาวจับได้…“…ฉันไม่อยากห่างเธอ”“แค่ไม่กี่ชั่วโมงเอง”“…”ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาแล้วยื่นหน้าเข้าไปหานิวาก่อนจะซุกหน้าเข้าที่ลำคอเนียนแล้วฝังรอยความเป็นเจ้าของเอาไว้ มือหนาอังใบหน้านวลอีกข้างล้วงหยิบกระปุกยาทาออกมา เพื่อให้นิวาใช้ลบลอยออก…“คะ…คุณ”“ถ้ามีใครเข้ามาจีบ…ให้บอกว่ามีผัวแล้ว เข้าใจใช่มั้ย?”“อื้อ…”“อย่าให้รู้ว่าคุยกับผู้ชายคนไหน…” ปลายจมูกคมสันที่ยังคลอเคลียอยู่กับพวงแก้มเนียนผละออกเล็กน้อยแล้วเลื่อนมากระซิบที่ข้างใบหู “เดี๋ยวจะถูกลงโทษ…หนึ่งนาทีต่อหนึ่งนํ้า”“…” คำขู่ของแฟนหนุ่มทำเอาใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อเธอกระพริบตาปริบๆ ราวกับเด็กน้อยที่ไม่เข้าใจกับสิ่งที่ผู้ใหญ่พูด แต่ลึกๆ ข้างในเธอเข้าใจความหมายมันดี ถ้าคุยกับผู้ชายคนไหนจะถูกลงโทษ หนึ่งนาทีหนึ่งนํ้า สองนาทีสอง
EP49คำถามของทิศเหนือทำเอาทุกคนในโต๊ะต่างเงียบกริบทุกสายตามองหน้ากันด้วยอาการประหม่า“ปกติหน่ะครับ วัยพวกผมคุยกันแบบนี้” “อ๋อ…จ๊ะ ทำเอาคนแก่ตกใจหมดเลย” แพรพรรณพยักหน้าตอบเป็นเชิงเข้าใจ ทวาเธอกลับรู้สึกว่ามันแปลกๆอยู่บ้างเพราะสายตาของลูกเลี้ยงที่มองอิฐแทบจะลุกใส่“งั้นผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ” “รีบมานะคะ” อิฐลุกขึ้นจากเก้าอี้ นิวาจึงเอ่ยบอก ชายหนุ่มพยักหน้าตอบ บทสนทนาของทั้งสองอยู่ในสายตาของทิศเหนือ แววตาไม่พอใจที่คนของตัวเองฉีกยิ้มให้คนอื่นจึงเต็มไปด้วยบันดาลโทสะ ร่างหนาสะกัดกั้นอารมณ์เอาไว้แล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ผลุนผลัน เดินตามอิฐไปติดๆ…“ไปไหนกันละนั้น…”“คงไปสูบบุหรี่” “แต่ฉันว่าไม่น่าจะใช่นะคะ” ผู้ใหญ่สามคนพูดคุยกันด้วยสีหน้าวิตกกังวล เกรียงไกรเองก็รู้ดีว่าอีกไม่นานคงเกิดเรื่องขึ้นอีกแน่ๆ เพราะลูกชายของเขาค่อนข้างเป็นคนหวงของ และดูจากสายตาคงถึงจุดสิ้นสุดแล้ว นิวาเห็นแบบนั้นจึงรีบก้มหน้าจัดการอาหารในจานต่อ…อิฐที่เดินเลี่ยงออกมายังหลังบ้านที่เดิม แสร้งหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ หางตาเหลือบมองทิศเหนือ เขารู้ดีว่ามีคนกำลังเดินตามมา…“มีอะไรรึเปล่า…ถึงเดินตามมา” “นี้ม
EP48หลังจากผ่านศึกหนักมาทั้งคืนร่างเล็กก็ไร้เรี่ยวแรงพล็อยหลับยาวจนถึงช่วงสายของอีกวัน อาการปวดตรงจุดกลางกายทำให้เด็กสาวรู้สึกตัวแล้วกวาดสายตามองไปรอบห้อง…“ตื่นสายเชียวนะ…เมื่อคืนทิ้งฉันกลางทางเลย” ทิศเหนือที่อยู่ในชุดวิศวะเดินเข้ามาในห้องนอน มือหนายกกระป๋องเบียร์กระดกลงคอ พร้อมกับเอ่ยแซวคนตัวเล็กบนเตียงที่ร่างกายเปลือยเปล่าอยู่“นิหลับตอนไหนคะ…” นิวาก้มหน้าหลบสายตาแล้วพาตัวเองลุกขึ้นจากเตียงโดยมีผ้าห่มพันร่างเล็กอยู่ ทวาเรียวขากับสั่นระริกก้าวเดินแทบไม่ไหว กุญแจมืออีกข้างยังติดอยู่ที่ข้อมืออยู่“น็อคเลยดีกว่า” ชายหนุ่มเอ่ยตอบแล้ววางกระป๋องเบียร์เอาไว้ มือหนาถอดกุญแจมือออก แล้วอุ้มนิวาขึ้นมาในอ้อมกอด “นอนพักอยู่ห้องก่อน พรุ่งนี้ค่อยไปเรียน”“นิไม่เป็นไรค่ะ…นิไปไหว”“บอกก็อย่าดื้อดิ เดินยังไม่ไหว” ทิศเหนือเอ็ดคนตัวเล็กแล้ววางเด็กสาวลงในอ่าง แล้วกระชากผ้าห่มออก ร่างหนานั่งลงบนขอบอ่าง…“แต่…”“ฉันเป็นห่วง…เมื่อคืนรุนแรงไปหน่อย ไม่คิดว่าชุดนักเรียนของเธอจะทำให้ฮึกเหิมขนาดนั้น”“นิ…จะไม่ใส่อีกแล้ว” นิวาตอบอ้อมแอ้มพลางหลุบตามองไปทางอื่น“ทำไมล่ะ…แต่ฉันชอบนะ ใส่บ่อยๆ ยิ่งดีคืนนี้ข
EP47พอกลับมาถึงห้องคุณเหนือก็วางของเอาไว้แล้วซุกหน้าเข้าที่ลำคอ มือหนาสอดเข้าใต้หน้าท้องจนร่างกายวาบวามขึ้นมาอัตโนมัติ ร่างหนาค่อยๆดันร่างฉันให้ล้มลงบนโซฟา…“…ดะ เดี๋ยวค่ะ นิมีอะไรจะให้ดูก่อน” “อะไร…ไม่อยากดูอย่างอื่นแล้ว” คุณเหนือตอบอู้อี้มองช่วงล่างของฉันด้วยสายตาแจ่มแจ้ง มาถึงห้องก็หื่นทันที สงสัยอารมณ์ค้างแน่เลย…“แป๊ปเดียวค่ะ…” “…นิ” ฉันผละศีรษะโตออกแล้วเดินไปหาถุงเสื้อผ้าที่แอบซื้อมาตอนคุณเหนือไปคุยโทรศัพท์และแวะเข้าห้องน้ำ มันเป็นชุดต่างๆดูโป๊มากเลยต้องแอบซื้อกะมาใส่เล่นในห้อง เหตุผลก็เพราะมันน่ารักและแปลกดี อยากลองใส่ดูบ้าง…“นิไปซื้อชุดมาเดี๋ยวลองเปลี่ยนมาให้ดู…คุณช่วยเลือกหน่อยนะว่านิใส่ชุดไหนเข้ากับตัวเองที่สุด” ฉันบอกแต่ดูเหมือนเขาจะไม่เข้าใจ มองฉันสลับกับถุงด้วยสายตาอ้อยอิ่ง เลยเลี่ยงที่จะเดินหายมาลองชุดในห้องน้ำแทน…ชุดแรก…เป็นชุดนักเรียนสไตล์ญี่ปุ่นแล้วกัน ว่าแล้วก็เริ่มลองชุดนั้นทันที ทำไมมันโป๊ขนาดนี้กันนะ ฉันตัดสินใจถูกรึเปล่าที่ซื้อมา คงถูกแหละเพราะชุดพวกนี้ฉันไม่เคยเห็นคนอื่นใส่มาข้างนอกคงใส่คงใส่แค่ในห้องกัน ซึ่งมันก็ใช่ มันใส่เฉพาะในห้อง…-ทิศเหนือ- ผม
EP46“คุณเหนือ…พะ…พอก่อนค่ะ” ฉันผละใบหน้าขึ้นจากอกแกร่ง เมื่อคนใต้ร่างไม่มีท่าทีว่าจะหยุด ที่บอกให้พอเพราะตอนนี้ฉันเริ่มรู้สึกหิวขึ้นมากกว่าเดิมจนทำต่อไม่ได้แล้ว…กรอก~ กรอก~ และท้องมันก็เริ่มร้องประท้วงแล้วด้วย…“หิว?” “อื้อ…” “เดี๋ยวพาไปกินข้าวก่อนดีมั้ย” “ดีค่ะ…” ฉันพยักหน้าตอบหงึกๆแล้วฉีกยิ้มออกมา นี้เป็นครั้งแรกเลยนะที่เขาบอกว่าจะพาไปกินข้าว เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าถูกใส่ใจ ถึงแม้ตอนนี้เจ้าน้องชายของคุณเหนือมันยังคงแข็งทื่ออยู่ก็เถอะแต่เขาก็ยอมตามใจฉันก่อน…“รีบอาบนํ้าเถอะ…ถ้าอาบด้วยกันแบบนี้คงอดใจไม่ไหวแน่” ฟอด! “?” ฉันเบิกตากว้างตกใจกับการกระทำของเขา คุณเหนือหอมแก้มเข้าฟอดใหญ่แล้วอุ้มร่างลงจากตักพอฉันมองหน้าเขาก็รีบหลบสายตาแล้งคว้าผ้าเช็ดตัวมาพันท่อนล่างแล้วเดินไปล้างตัวที่ฝักบัวเหมือนเกิดอาการเขินจนทำตัวไม่ถูก…เห็นแบบนั้นฉันจึงยกมือขึ้นแตะที่แก้มตัวเองแล้วแอบอมยิ้มอยู่คนเดียว ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดนํ้าแล้วล้างตัวต่อ ไม่นานทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อยพอเดินออกมาจากห้องน้ำก็เห็นร่างหนานั่งรออยู่ปลายเตียง เขามองหน้าอกฉันแล้วรีบก้มหน้าเล่นมือถือต่อ…เป็นอะไรลนลานแปลกๆ
EP45“ปะ…ไปใส่เสื้อผ้าได้แล้วค่ะ นิจะไปอาบนํ้าแล้ว…” ฉันดันใบหน้าหล่อออกเบาๆ เหมือนสถานการณ์ตอนนี้จะไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เพราะมือหนาเริ่มสอดเข้าใต้เสื้ออย่างอ้อยอิ่ง“อาบด้วยกันดีกว่า” “อื้อ…ไม่เอานะคะ” ไม่ทันที่ฉันจะพูดจบคุณเหนือก็ซุกหน้าเข้าที่ลำคอ ริมฝีปากอุ่นร้อนดูดเม้มผิวเป็นจุดๆ ร่างกายค่อยๆดันตัวเข้ามาในห้องน้ำ พอถึงขอบอ่างเขาก็ผละใบหน้าออก ฉันจึงต้องโอบลำคอใหญ่เอาไว้เพื่อพยุงไม่ให้ร่างกายอ่อนแรง“ขอนะ…”“ขะ…ขออะไรคะ นิ…จะอาบนํ้าแล้ว” “รู้อยู่ว่าขออะไร ทำไมต้องถามด้วย…หื้ม?” อ่า…นํ้าเสียงแบบนี้มันคืออะไรกันนะ เล่นเอาใจสั่นไม่น้อยเลย ทำไมเขาต้องชอบมาเล่นกับความรู้สึกฉันขนาดนี้กันนะ แล้วตอนนี้ฉันกำลังจะใจอ่อนแล้วหรอ…“นิขออาบนํ้าแล้วไปหาอะไรกินก่อน…กลับห้องเราค่อย” “ตอนนี้ไม่ได้หรอ?” คุณเหนือค่อยๆจับชายเสื้อตัวบางขึ้นแล้วถอดออก มืออีกข้างปลดตระขอบราเชียร์ทิ้งอย่างง่ายดาย ไม่นานช่วงล่างของฉันก็เปลือยเปล่าหมด ทำเอาไม่กล้าสบตาคู่นั้นจนต้องหลุบตาหนี แต่ก้มมองข้างล่างเท่านั้นแหละก็จ๊ะเอ๋กับไอติมยักษ์เข้าทันใด…อ่า…ให้ตายเถอะ มันใหญ่ขึ้นทุกวันเลยรึไง เสียวท้องน้อยไปหมดแล้ว ฉั
EP06 ชายหนุ่มตะคอกอออกมาเสียงดังแล้วเดินกระแทกเท้าขึ้นมายังชั้นสองของบ้าน เขาโมโหที่เกรียงไกรเอาดวงเนตรเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยทั้งที่เธอก็เสียชีวิตไปนานแล้วกลับถูกคนใจร้ายดึงเข้ามาให้เขาบังคับแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก..“ทำไมว่ะ!” ผลั๊วะ! ผลั๊วะ! ทิศเหนือซัดหมัดใส่ผนังห้องด้วยอารมณ์ที่ควบคุมไม่อยู่
EP05 แกร๊ก...“?”“ไอ้เหนือ?” ทันทีที่ประตูห้องเปิดออกสายตาคมกริบก็ไปสะดุดกับร่างของเกรียงไกรที่ยืนอยู่หน้าห้องของนิวาพอดี ข้างกายกันคือแพรพรรณที่มองร่างของนิวาสภาพยับเยิน คนถูกมองจึงรีบคว้าผ้าห่มมาคลุมร่าง...“นี่มันเรื่องอะไร...”“ก็อย่างที่เห็น” ชายหนุ่มตอบไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะแทรกตัวเดินออกมาจากห
EP08“กลับไปได้แล้ว” ทิศเหนือบอกยิหวาที่กำลังคลอเคลียร่างตัวเองอยู่ด้วยน้ำเสียงนึกรำคาญในช่วงสวยของอีกวัน หลังจากที่เมื่อคืนเขาได้ทำนิวาให้เจ็บปวดหัวใจเจียนตาย เกมเร่าร้อนก็ดำเนินต่อจนจบลงที่ห้องนอนไปหลายยก..“ยิหวาขออยู่ต่ออีกหน่อยไม่ได้หรอคะ” “จะอยู่ก็ตามใจ ฉันไปเอง” “ก็ได้ค่ะ ยิหวากลับก็ได้
EP07 “ไปไหนมาว่ะ” ไฟนอลเอ่ยถามเพื่อนที่เดินออกมาจากบ้านด้วยใบหน้าหงุดหงิด ข้างกายกันคือลูกพีช ทั้งสองพึ่งกลับมาจากห้างสรรพสินค้าหลังจากซื้อของสดและอีกมากมายแวะเข้ามาเพื่อทำเป็นของว่างในงานปาร์ตี้“ดูดบุหรี่” “ดูดบุหรี่ห่าไรหน้ามึงกูนึกว่าแดกรังแตนมา” “เอาของเข้าไปเก็บในครัวได้แล้ว จะแดกไหมเหล







