MasukEP13
“คุณบ้าไปแล้วรึไง…นิขอโทษไปแล้วจะเอาอะไรอีก” นิวาพูดออกไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ดวงตาสั่นระริกต้องการคำตอบ ว่าเขาต้องการอะไรถึงจะพอใจ “ขอโทษหรอ…จะขอโทษทำไมอยากได้ฉันไม่ใช่ ฉันก็จะกำลังสนองความต้องการให้เธออยู่นี้ไง…” สิ้นคำพูดมือหนาก็คว้ากุญแจมือที่อยู่หลังเบาะออกมา ทำเอาคนที่มองอยู่เริ่มรู้สึกว่ามันมีอะไรไม่ชอบมาพากล “จะทำอะไร…คุณเหนืออย่านะ” นิวาเกิดอาการลนลานเธอมองออกไปนอกกระจกรถมองหาคนเพื่อที่จะความช่วยเหลือ แต่กลับไร้เงาของใครแม้แต่คนเดียว ข้อมือถูกล็อกด้วยกุญแจ หัวใจดวงน้อยหล่นวูบเมื่อคิดว่าตัวเองไม่มีทางรอด เธอหันหน้ากลับไปมองชายหนุ่ม “คุณบอกนิสักทีสิ…ว่านิไปทำอะไร ทำไมต้องทำกันแบบนี้ด้วย” “ฉันจะนับหนึ่งถึงสามถ้าเธอยังไม่ยอมรับว่าตัวเองทำ…จะโดนอะไรก็คงรู้ตัวดีนะ” สายตาคมกริบที่ยังมีบันดาลโทสะอยู่เพ่งมองด้านหน้า เขาเริ่มหงุดหงิดคนข้างกายมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเธอเอาแต่ปฏิเสธว่าตัวเองไม่ใช่คนทำ… “ก็พูดออกมาสิ…คุณไม่พูดแล้วนิจะรู้มั้ย?” นิวาพูดสวนขึ้นในทันใด เธอไม่เข้าใจกับการกระทำของทิศเหนือเลยสักนิด หรือที่ผ่านมาเขายังไม่พอใจหาเรื่องให้เธอเจ็บอีก… “หนึ่ง” “นิไม่รู้ว่าคุณพูดถึงอะไร…” “สอง” “ถ้าเป็นเรื่องที่นิช่วยคุณ ก็ปล่อยนิลงไปเถอะ” น้ำเสียงเธอเริ่มเหนื่อยล้าขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งคนข้างกายไม่ยอมบอกออกมาสักที เธอก็ยิ่งสับสน ลำพังเมื่อคืนน้ำตาที่ไหลออกมามันก็มากพอแล้ว เธอไม่อยากร้องไห้อีก… “สาม…” “ช่วยบอกนิที…” “ก็เธอเป็นคนถ่ายรูปฉันกับยิหวาไงว่ะ!” ชายหนุ่มตะเบ็งเสียงออกมาอย่างเหลืออดพร้อมกับมือที่ทุบลงพวงมาลัย สายตาหาเรื่องมองคนข้างกายแทบอยากจะบีบคอเธอให้มันรู้แล้วรู้รอด ทวาใบหน้าหวานกลับส่ายปฏิเสธเบาๆ เป็นเชิงว่าเธอไม่ใช่คนทำ… “นิไม่เข้าใจว่าคุณหมายถึงรูปอะไร แต่นิยืนยันว่านิไม่เคยไปยุ่งเรื่องของคุณ ถึงนิจะอยากไปจากคุณมากขนาดไหน นิก็ไม่มีวันทำแบบนั้น…” “ไม่ใช่เธอแล้วจะเป็นใคร?” ทิศเหนือยื่นหน้าเข้ามายิงคำถามใส่เธอ มือหนาคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อแล้วกระชากขึ้น จนร่างเล็กขยับตามแรงกระชากป่าเถื่อน “…” หญิงสาวนิ่งเงียบเพราะเธอเองก็หาคำตอบไม่ได้เหมือนกัน “ตอบมาดิ!!” “คุณก็ไปหาคำตอบเองสิ…ทำไมต้องมาทำแบบนี้กับนิด้วย” ใบหน้าหวานเริ่มเบ้ เธอขี้เกียจจะอธิบายเต็มทน คนตรงหน้าเอาแต่ทำร้ายเธออย่างทารุณ ไม่เคยมีเลยสักครั้งที่จะได้รับความอ่อนโยนจากเขา… “มันก็ไม่ใช่เพราะเธอหรอ ที่ทำทุกอย่างเพราะอยากให้วันหมั้นมาถึงเร็วๆ” เขาขบกรามพูดระงับอารมณ์ตัวเองไม่ให้พลั้งมือฆ่าเธอซะก่อน “นิจะทำแบบนั้นทำไม…” “คิดว่าฉันลืมไปแล้วรึไง ว่าเธอชอบฉันมาตลอด!” ทิศเหนือตะเบ็งเสียงขึ้นมาอีกรอบแล้วเขย่าร่างเธอจนศีรษะทุยสั่นคลอนตามแรง พอได้ยินคำตอบ มันก็ยิ่งตอกย้ำว่าชายหนุ่มไม่เคยต้องการเธอตั้งแต่วันนั้นจนถึงตอนนี้… “นิรู้…นิรู้หัวใจตัวเองดี…แต่นิก็ไม่เคยหวังไปมากกว่านี้ เพราะนิรู้ว่าคุณเกลียดนิ สิ่งเดียวที่นิหวังคือสักวันจะเลิกรักผู้ชายอย่างคุณ…” สิ่งที่หญิงสาวพูดออกมาเป็นสิ่งที่เธอพยายามทำมันมาตลอด แต่สุดท้ายหัวใจมันก็วกวนอยู่ที่เดิม ติดอยู่กับความปวดร้าวแบบนี้ไปไหนไม่ได้… “แล้วไง…แต่เธอก็เสือกทำมันลงไปแล้ว” “ไม่ว่านิจะพูดยังไง…คุณก็ไม่เชื่อใช่มั้ยว่านิไม่ได้ทำ” “เป็นคนบอกเองไม่ใช่หรอว่าชอบฉัน?” “…” ใบหน้าหวานก้มหงุด ริมฝีปากเม้มแน่น มันพูดอะไรไม่ออกอีกแล้ว เธอชอบทิศเหนือก็จริง แต่สิ่งที่ต้องการจะสื่อคือเธอจะไม่ใช้วิธีแบบนั้นให้ได้ใจเขามา นิวาอยู่ในที่ของตัวเองมาตลอด ไม่เคยยุ่งวุ่นวายเรื่องส่วนตัวของเขาเลยสักครั้ง มีแต่ช่วงนี้ที่ชายหนุ่มเป็นฝ่ายคอยหาเรื่องเธอตลอด… “ฉันก็จะทำให้เธอกระอักความสุขอยู่นี้ไง…” ชายหนุ่มพูดออกมาด้วยน้ำเสียงยากจะคาดเดา ทำเอาขนอ่อนลุกชูชันทั่วร่าง นิวารู้ดีว่าชายหนุ่มคิดจะเอาคืนเธอเพราะเข้าใจผิดเปลือกตาคู่สวยปิดลงกลั้นไม่ให้น้ำตามันไหลออก สิ่งที่เธอทำได้ตอนนี้คือต้องเข้มแข็งยอมรับความเจ็บปวดที่หนีไม่ได้ให้มันผ่านพ้นไป แล้วสักวันจะเป็นวันของเธอ… ซ่า…! เสียงน้ำกระทบกับใบหน้าสวยเฉี่ยวที่กำลังหลับใหลอยู่ จนหญิงสาวสะดุ้งขึ้นมาจากห้องนิทรา ยิหวาตวัดสายตามองคนตรงหน้าที่ทำราวกับเธอเป็นหมูเป็นหมาด้วยสายตาเคียดแค้น… “นี้แกมีสิทธิ์อะไรมาทำกับฉันแบบนี้?” เธอพูดออกมาอย่างเหลืออด กฤษฎากำลังยืนกอดอกมองเรือนร่างเปียกชุ่มจากน้ำที่เขาใช้สาดเข้าร่างเพื่อปลุกเธอให้ตื่น รอบข้างมีการ์ดชุดดำยืนอยู่สองคน หลังจากที่เมื่อคืนเธอถูกคนของกฤษฎาจับตัวมา ยิหวาก็ถูกมัดตัวกับเก้าอี้ ตามใบหน้ามีรอยบอบช้ำจากการถูกทำร้ายของกฤษฎาคู่หมั้นที่เธอไม่ต้องการ “ดีเท่าไหร่แล้วที่ฉันไม่ฆ่าเธอ” “แกมันเหี้ย…” “สมน้ำสมเนื้อกับเธอดีไม่ใช่หรอ? ” “ฉันเกลียดแก ต่อให้ตายยังไงฉันก็ไม่มีวันหมั้นกับคนเหี้ยๆ แบบแกเด็ดขาด…” เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! ใบหน้านวลถูกตบเข้าที่แก้มสองฉาดจนเลือดไหลกระซิบออกมาจากมุมปาก ยิวากัดฟันทนความเจ็บปวดเอาไว้แน่น สาเหตุที่เธอไม่อยากหมั้นกับเขาก็เพราะแบบนี้ และกฤษฎาเองก็ทำธุรกิจผิดกฎหมายเธอไม่อยากให้ครอบครัวไปพัวพันด้วย เธอเป็นห่วงพ่อ…แต่เขากลับปฏิบัติกับเธอราวกับไม่ใช่ลูก… “ปากแบบนี้ระวังไม่ตายดี” มือหนาคว้าหมับเข้าที่คางมน แล้วบดขยี้มันแน่น ขอบตาเธอเริ่มร้อนผ่าว ถ้าต้องทนอยู่แบบนี้ กับคนที่ไม่ได้รักเธอยอมตายดีกว่า “ฉันจะบอกอะไรให้ฉลาดนะ…ไอ้พงศกรมันตัดหางปล่อยวัดเธอแล้ว ต่อให้เธอทรมานขนาดไหนมันก็ไม่มาช่วยเธอหรอก…” “…” ยิหวากัดฟันแน่น ชีวิตเธอมีพ่อเหมือนไม่มี ยกเธอให้คนอื่นเพื่อแลกกับเงิน งานในวงการในตอนนี้ก็เริ่มลดลงเรื่อยๆ นั้นคือความต้องการของเธอ หญิงสาวไม่ได้อยากเข้าวงการเลยสักนิดหากแต่โดนผู้เป็นพ่อบังคับเพื่อเป็นหน้าเป็นตาของตัวเอง ชีวิตของเธอมันเกิดมาโดนไร้อิสระใดๆ ตั้งแต่เล็กจนโตยิหวาถูกผู้เป็นพ่อบังคับมาตลอด… “ชีวิตจนตรอกขนาดนี้ยังเล่นตัว…แต่อีกไม่นานหรอกเธอก็จะเป็นของฉัน…” กฤษฎาพูดจาเยาะเย้ย พร้อมกับขำออกมาด้วยความพอใจ เขาเองอยากครอบครองยิหวามานานแล้ว และวันนี้ก็มาถึง… “ให้ตายยังไงฉันก็ไม่มีวันยอมเป็นเมียแก…ไอ้ชั่ว!!” “จะรอดู…” กฤษฎาพยักหน้าตอบด้วยความสะใจ ทวายิหวากลับร้องให้ออกมาด้วยความทุกข์ทน ภาพลักษณ์ของเธอคือผู้หญิงแรง แต่ภายในจับมันยับเยินไม่เหลือชิ้นดีแล้ว อยู่ข้างนอกต้องแสร้งแสดงอะไรที่มันไม่ใช่ของตัวเอง กลับบ้านมาเธอก็ต้องเจอกับการบังคับ กดดันทุกๆ วันแบบนี้มาหลายปี… “คุณกฤษครับ…คุณพงศกรมาขอพบคุณยิหวา” “มาพอดีเลย…ออกไปสวัสดีพ่อตาดีกว่าปล่อยมัดมันแล้วลากคอออกมาข้างนอก” กฤษพูดประชดแล้วเดินผิวปากออกจากห้องขนาดปานกลางที่มีเพียงเก้าอี้มัดร่างของยิหวาไว้ตัวเดียว แล้วหลังจากนั้นการ์ดก็เดินมาแก้มัดแล้วลากเธอออกมายังห้องโถงของบ้าน… “ว่าไงครับคุณพงศกร” “ผมมาขอโทษเรื่องข่าว…” “ไม่ต้องหรอกครับ คนกันเอง ผมไม่ถือสา” “คุณกฤษอย่าโกรธยัยหวาเลยนะครับ” “หึ…ไม่หรอก อยากคุยกับลูกสาวหน่อยมั้ย” “ผมขอเวลาสักครู่นะครับ” “ตามสบาย” พูดจบกฤษฎาก็ยักไหล่ไม่ใส่ใจนัก ก่อนที่เขาจะเดินนำลูกน้องขึ้นไปยังชั้นบนที่ห้องทำงานของตัวเองปล่อยให้สองพ่อลูกคุยกัน “เตี่ยจะด่าอะไรกวนอีก?” เธอพูดประชดผู้เป็นพ่อออกมาเพราะเพียงแค่มองตาเธอก็รู้แล้วว่าพงศกรจะพูดอะไร “ฉันไม่ได้จะด่าแกหรอก เพราะคนอย่างแกด่ายังไงก็ไม่เข้าสมอง แต่ฉันจะตบสั่งสอนแกมากกว่า” เพี๊ยะ! มือหน้าฟาดลงที่แผลเดิม ยิหวากำหมัดแน่นด้วยความเสียใจ น้ำตาไหลพรากออกมาอย่างห้ามไม่ได้… “เตี่ย…” “ข่าวมันออกมาแบบนั้น…แกรู้มั้ยว่าเจ้าของช่องโทรมาหาฉันเพื่อปลดแกออกแล้วต่อไปนี้แกจะหาอะไรแดก เรื่องหมั้นก็ทำมันเกือบพัง ทำไมแกมันโง่แบบนี้ว่ะ!” พงศกรผลักศีรษะเธอด้วยความโมโห ดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง พล่าเบลอไปด้วยม่านน้ำตา… “เตี่ยเห็นแผลที่มุมปากหวามั้ย…แค่นี้หวาเจ็บยังไม่พอหรอ ชีวิตหวามันเคยเป็นของตัวเองบ้างมั้ย เตี่ยห่วงแค่หน้าตาของตัวเองจนความรู้สึกหวามันห่อเหี่ยวลงทุกวัน เตี่ยเคยสนใจรึเปล่าว่าหวาจะรู้สึกยังไง ที่ผ่านมาเตี่ยทำเพื่อตัวตลอด…เตี่ยมันแก่ตัว” “ยัยหวา!” ยิหวากอบกุมแก้มตัวเองแล้วรีบวิ่งออกมาจากบ้านหลังนั้นอย่างสุดชีวิต ตอนนี้เธอแค่อยากไปพ้นๆ จากที่นี้ก่อน แต่จุดมุ่งหมายกลับว่างเปล่า… พัทยา… “แค่กๆ” กลิ่นเหม็นฉุนของควันบุหรี่ลอยแตะปลายจมูกเชิดรั้น จนเธอรู้สึกตัวนิวามองคนตรงหน้าด้วยสายตาไม่พอใจ ข้อมือถูกถอดกุญแจถอดออกแล้วแต่กลับเป็นข้อเท้าที่ถูกล่ามด้วยโซ่ติดกับขาเตียงแทน “คุณ…ล่ามนิไว้ทำไม?” “อยากอยู่กับฉันมาก ก็ต้องล่ามไว้แบบนี้แหละ “มือหนาหยิบมวลบุหรี่ออกจากริมฝีปากหยัก ภายในห้องถูกดับไฟทุกดวงมีเพียงแสงสว่างจากด้านนอกสาดส่องเข้ามาเห็นเพียงเรือนร่าง และนิวาก็สังเกตเห็นร่างหนาสวมเพียงชุดคลุมอาบน้ำ “นิเจ็บข้อเท้า…” นิวาที่ยังไม่รู้ชะตาของตัวเองพูดออกมาเธอรู้สึกว่าห้องนี้มันแปลกๆ ไม่เหมือนคอนโดที่เคยพักทั่วไป พอนึกถึงคำพูดของทิศเหนือใบหน้าก็ซีดเผือดขึ้นมาในทันใด เธอหันมองซ้ายขวาด้วยอาการตื่นตระหนกก่อนจะเหลือบมองเห็นกุญแจมือที่ติดกับหัวเตียงทั้งสองข้าง… “นี้มันอะไร” “คิดว่ามันคืออะไรล่ะ?” “อึก…มะ…ไม่เอาแบบนี้” ใบหน้าหวานส่ายปฏิเสธ เธอรีบลุกจากเตียงแล้ววิ่งออกมาทวาร่างกายกลับล้มลงที่ปลายเท้าของทิศเหนือพอดี สายตาเรียบนิ่งจ้องมองหญิงสาวก่อนจะเค้นเสียงหัวเราะออกมา ก่อนจะทิ้งมวลบุหรี่ลงถาดเขี่ยข้างกายที่วางบนโต๊ะ… “มันเป็นสิ่งที่เธอต้องการไม่ใช่หรอ…ตั้งใจนอนอ้าขาให้สมกับความอยากของเธอหน่อยสิ" ชายหนุ่มย่อตัวลงตรงหน้าเธอ ปลายนิ้วเชยคางมนขึ้นมอง ดวงตาสั่นระริกที่ผ่านการร้องไห้จนเผลอหลับบนรถฉายแววหวาดกลัว แค่เซ็กส์ไร้อุปกรณ์ช่วยเธอยังรับมือกับความรุนแรงนั้นไม่ไหว แต่นี้กลับมีทั้งโซ่และกุญแจมือ ยังจะมีอะไรเพิ่มขึ้นมาอีกเธอก็ไม่สามารถคาดเดาได้… . . . Next... “โดนฉันเอาจนยับเยินขนาดนี้…ทำเป็นเล่นตัว” ขอบคุณทุกกำลังใจเลยนะคะ ❤️✌️EP50...@MMU.“…นิไปแล้วนะคะ ตอนเย็นเจอกัน”“เดี๋ยวลงไปส่ง”“ไม่ต้องก็ได้ค่ะ…เดี๋ยวจะเข้าเรียนสาย”“วันนี้ไม่มีเรียนคลาสเช้า…”“อย่าโกหกสิคะ…นิสัยไม่ดีเลยนะ” นิวาเอ็ดคนตัวโตที่โกหกหน้าตายว่าไม่มีเรียน เนื่องจากอาการติดแฟนทำให้เขาไม่อยากห่างเธอไปไหน อีกทั้งตอนนี้ใบหน้าหล่อเหลายังบึ้งตึงทีถูกเด็กสาวจับได้…“…ฉันไม่อยากห่างเธอ”“แค่ไม่กี่ชั่วโมงเอง”“…”ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาแล้วยื่นหน้าเข้าไปหานิวาก่อนจะซุกหน้าเข้าที่ลำคอเนียนแล้วฝังรอยความเป็นเจ้าของเอาไว้ มือหนาอังใบหน้านวลอีกข้างล้วงหยิบกระปุกยาทาออกมา เพื่อให้นิวาใช้ลบลอยออก…“คะ…คุณ”“ถ้ามีใครเข้ามาจีบ…ให้บอกว่ามีผัวแล้ว เข้าใจใช่มั้ย?”“อื้อ…”“อย่าให้รู้ว่าคุยกับผู้ชายคนไหน…” ปลายจมูกคมสันที่ยังคลอเคลียอยู่กับพวงแก้มเนียนผละออกเล็กน้อยแล้วเลื่อนมากระซิบที่ข้างใบหู “เดี๋ยวจะถูกลงโทษ…หนึ่งนาทีต่อหนึ่งนํ้า”“…” คำขู่ของแฟนหนุ่มทำเอาใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อเธอกระพริบตาปริบๆ ราวกับเด็กน้อยที่ไม่เข้าใจกับสิ่งที่ผู้ใหญ่พูด แต่ลึกๆ ข้างในเธอเข้าใจความหมายมันดี ถ้าคุยกับผู้ชายคนไหนจะถูกลงโทษ หนึ่งนาทีหนึ่งนํ้า สองนาทีสอง
EP49คำถามของทิศเหนือทำเอาทุกคนในโต๊ะต่างเงียบกริบทุกสายตามองหน้ากันด้วยอาการประหม่า“ปกติหน่ะครับ วัยพวกผมคุยกันแบบนี้” “อ๋อ…จ๊ะ ทำเอาคนแก่ตกใจหมดเลย” แพรพรรณพยักหน้าตอบเป็นเชิงเข้าใจ ทวาเธอกลับรู้สึกว่ามันแปลกๆอยู่บ้างเพราะสายตาของลูกเลี้ยงที่มองอิฐแทบจะลุกใส่“งั้นผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ” “รีบมานะคะ” อิฐลุกขึ้นจากเก้าอี้ นิวาจึงเอ่ยบอก ชายหนุ่มพยักหน้าตอบ บทสนทนาของทั้งสองอยู่ในสายตาของทิศเหนือ แววตาไม่พอใจที่คนของตัวเองฉีกยิ้มให้คนอื่นจึงเต็มไปด้วยบันดาลโทสะ ร่างหนาสะกัดกั้นอารมณ์เอาไว้แล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ผลุนผลัน เดินตามอิฐไปติดๆ…“ไปไหนกันละนั้น…”“คงไปสูบบุหรี่” “แต่ฉันว่าไม่น่าจะใช่นะคะ” ผู้ใหญ่สามคนพูดคุยกันด้วยสีหน้าวิตกกังวล เกรียงไกรเองก็รู้ดีว่าอีกไม่นานคงเกิดเรื่องขึ้นอีกแน่ๆ เพราะลูกชายของเขาค่อนข้างเป็นคนหวงของ และดูจากสายตาคงถึงจุดสิ้นสุดแล้ว นิวาเห็นแบบนั้นจึงรีบก้มหน้าจัดการอาหารในจานต่อ…อิฐที่เดินเลี่ยงออกมายังหลังบ้านที่เดิม แสร้งหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ หางตาเหลือบมองทิศเหนือ เขารู้ดีว่ามีคนกำลังเดินตามมา…“มีอะไรรึเปล่า…ถึงเดินตามมา” “นี้ม
EP48หลังจากผ่านศึกหนักมาทั้งคืนร่างเล็กก็ไร้เรี่ยวแรงพล็อยหลับยาวจนถึงช่วงสายของอีกวัน อาการปวดตรงจุดกลางกายทำให้เด็กสาวรู้สึกตัวแล้วกวาดสายตามองไปรอบห้อง…“ตื่นสายเชียวนะ…เมื่อคืนทิ้งฉันกลางทางเลย” ทิศเหนือที่อยู่ในชุดวิศวะเดินเข้ามาในห้องนอน มือหนายกกระป๋องเบียร์กระดกลงคอ พร้อมกับเอ่ยแซวคนตัวเล็กบนเตียงที่ร่างกายเปลือยเปล่าอยู่“นิหลับตอนไหนคะ…” นิวาก้มหน้าหลบสายตาแล้วพาตัวเองลุกขึ้นจากเตียงโดยมีผ้าห่มพันร่างเล็กอยู่ ทวาเรียวขากับสั่นระริกก้าวเดินแทบไม่ไหว กุญแจมืออีกข้างยังติดอยู่ที่ข้อมืออยู่“น็อคเลยดีกว่า” ชายหนุ่มเอ่ยตอบแล้ววางกระป๋องเบียร์เอาไว้ มือหนาถอดกุญแจมือออก แล้วอุ้มนิวาขึ้นมาในอ้อมกอด “นอนพักอยู่ห้องก่อน พรุ่งนี้ค่อยไปเรียน”“นิไม่เป็นไรค่ะ…นิไปไหว”“บอกก็อย่าดื้อดิ เดินยังไม่ไหว” ทิศเหนือเอ็ดคนตัวเล็กแล้ววางเด็กสาวลงในอ่าง แล้วกระชากผ้าห่มออก ร่างหนานั่งลงบนขอบอ่าง…“แต่…”“ฉันเป็นห่วง…เมื่อคืนรุนแรงไปหน่อย ไม่คิดว่าชุดนักเรียนของเธอจะทำให้ฮึกเหิมขนาดนั้น”“นิ…จะไม่ใส่อีกแล้ว” นิวาตอบอ้อมแอ้มพลางหลุบตามองไปทางอื่น“ทำไมล่ะ…แต่ฉันชอบนะ ใส่บ่อยๆ ยิ่งดีคืนนี้ข
EP47พอกลับมาถึงห้องคุณเหนือก็วางของเอาไว้แล้วซุกหน้าเข้าที่ลำคอ มือหนาสอดเข้าใต้หน้าท้องจนร่างกายวาบวามขึ้นมาอัตโนมัติ ร่างหนาค่อยๆดันร่างฉันให้ล้มลงบนโซฟา…“…ดะ เดี๋ยวค่ะ นิมีอะไรจะให้ดูก่อน” “อะไร…ไม่อยากดูอย่างอื่นแล้ว” คุณเหนือตอบอู้อี้มองช่วงล่างของฉันด้วยสายตาแจ่มแจ้ง มาถึงห้องก็หื่นทันที สงสัยอารมณ์ค้างแน่เลย…“แป๊ปเดียวค่ะ…” “…นิ” ฉันผละศีรษะโตออกแล้วเดินไปหาถุงเสื้อผ้าที่แอบซื้อมาตอนคุณเหนือไปคุยโทรศัพท์และแวะเข้าห้องน้ำ มันเป็นชุดต่างๆดูโป๊มากเลยต้องแอบซื้อกะมาใส่เล่นในห้อง เหตุผลก็เพราะมันน่ารักและแปลกดี อยากลองใส่ดูบ้าง…“นิไปซื้อชุดมาเดี๋ยวลองเปลี่ยนมาให้ดู…คุณช่วยเลือกหน่อยนะว่านิใส่ชุดไหนเข้ากับตัวเองที่สุด” ฉันบอกแต่ดูเหมือนเขาจะไม่เข้าใจ มองฉันสลับกับถุงด้วยสายตาอ้อยอิ่ง เลยเลี่ยงที่จะเดินหายมาลองชุดในห้องน้ำแทน…ชุดแรก…เป็นชุดนักเรียนสไตล์ญี่ปุ่นแล้วกัน ว่าแล้วก็เริ่มลองชุดนั้นทันที ทำไมมันโป๊ขนาดนี้กันนะ ฉันตัดสินใจถูกรึเปล่าที่ซื้อมา คงถูกแหละเพราะชุดพวกนี้ฉันไม่เคยเห็นคนอื่นใส่มาข้างนอกคงใส่คงใส่แค่ในห้องกัน ซึ่งมันก็ใช่ มันใส่เฉพาะในห้อง…-ทิศเหนือ- ผม
EP46“คุณเหนือ…พะ…พอก่อนค่ะ” ฉันผละใบหน้าขึ้นจากอกแกร่ง เมื่อคนใต้ร่างไม่มีท่าทีว่าจะหยุด ที่บอกให้พอเพราะตอนนี้ฉันเริ่มรู้สึกหิวขึ้นมากกว่าเดิมจนทำต่อไม่ได้แล้ว…กรอก~ กรอก~ และท้องมันก็เริ่มร้องประท้วงแล้วด้วย…“หิว?” “อื้อ…” “เดี๋ยวพาไปกินข้าวก่อนดีมั้ย” “ดีค่ะ…” ฉันพยักหน้าตอบหงึกๆแล้วฉีกยิ้มออกมา นี้เป็นครั้งแรกเลยนะที่เขาบอกว่าจะพาไปกินข้าว เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าถูกใส่ใจ ถึงแม้ตอนนี้เจ้าน้องชายของคุณเหนือมันยังคงแข็งทื่ออยู่ก็เถอะแต่เขาก็ยอมตามใจฉันก่อน…“รีบอาบนํ้าเถอะ…ถ้าอาบด้วยกันแบบนี้คงอดใจไม่ไหวแน่” ฟอด! “?” ฉันเบิกตากว้างตกใจกับการกระทำของเขา คุณเหนือหอมแก้มเข้าฟอดใหญ่แล้วอุ้มร่างลงจากตักพอฉันมองหน้าเขาก็รีบหลบสายตาแล้งคว้าผ้าเช็ดตัวมาพันท่อนล่างแล้วเดินไปล้างตัวที่ฝักบัวเหมือนเกิดอาการเขินจนทำตัวไม่ถูก…เห็นแบบนั้นฉันจึงยกมือขึ้นแตะที่แก้มตัวเองแล้วแอบอมยิ้มอยู่คนเดียว ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดนํ้าแล้วล้างตัวต่อ ไม่นานทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อยพอเดินออกมาจากห้องน้ำก็เห็นร่างหนานั่งรออยู่ปลายเตียง เขามองหน้าอกฉันแล้วรีบก้มหน้าเล่นมือถือต่อ…เป็นอะไรลนลานแปลกๆ
EP45“ปะ…ไปใส่เสื้อผ้าได้แล้วค่ะ นิจะไปอาบนํ้าแล้ว…” ฉันดันใบหน้าหล่อออกเบาๆ เหมือนสถานการณ์ตอนนี้จะไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เพราะมือหนาเริ่มสอดเข้าใต้เสื้ออย่างอ้อยอิ่ง“อาบด้วยกันดีกว่า” “อื้อ…ไม่เอานะคะ” ไม่ทันที่ฉันจะพูดจบคุณเหนือก็ซุกหน้าเข้าที่ลำคอ ริมฝีปากอุ่นร้อนดูดเม้มผิวเป็นจุดๆ ร่างกายค่อยๆดันตัวเข้ามาในห้องน้ำ พอถึงขอบอ่างเขาก็ผละใบหน้าออก ฉันจึงต้องโอบลำคอใหญ่เอาไว้เพื่อพยุงไม่ให้ร่างกายอ่อนแรง“ขอนะ…”“ขะ…ขออะไรคะ นิ…จะอาบนํ้าแล้ว” “รู้อยู่ว่าขออะไร ทำไมต้องถามด้วย…หื้ม?” อ่า…นํ้าเสียงแบบนี้มันคืออะไรกันนะ เล่นเอาใจสั่นไม่น้อยเลย ทำไมเขาต้องชอบมาเล่นกับความรู้สึกฉันขนาดนี้กันนะ แล้วตอนนี้ฉันกำลังจะใจอ่อนแล้วหรอ…“นิขออาบนํ้าแล้วไปหาอะไรกินก่อน…กลับห้องเราค่อย” “ตอนนี้ไม่ได้หรอ?” คุณเหนือค่อยๆจับชายเสื้อตัวบางขึ้นแล้วถอดออก มืออีกข้างปลดตระขอบราเชียร์ทิ้งอย่างง่ายดาย ไม่นานช่วงล่างของฉันก็เปลือยเปล่าหมด ทำเอาไม่กล้าสบตาคู่นั้นจนต้องหลุบตาหนี แต่ก้มมองข้างล่างเท่านั้นแหละก็จ๊ะเอ๋กับไอติมยักษ์เข้าทันใด…อ่า…ให้ตายเถอะ มันใหญ่ขึ้นทุกวันเลยรึไง เสียวท้องน้อยไปหมดแล้ว ฉั
EP14นิวาพูดอะไรไม่ออก คนตรงหน้าเธอตอนนี้เหมือนปีศาจกำลังสิ่งร่าง คิดไปเองว่าเธอเป็นคนทำให้เรื่องมันเกิดขึ้นทั้งที่บอกออกไปแล้วว่าไม่เกี่ยวเขาก็ไม่ยอมเชื่อ จับตัวเธอมาเพื่อประชดด้วยวิธีแบบนี้…“คุณทำแบบนี้มันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นหรอกปล่อยนิกลับไปเถอะ แล้วอยากจะเอาคืนยังไงก็ทำแต่ไม่ใช่วิธีนี้ได้มั้ย…” น
EP12ใบหน้าหวานชาวาบเมื่อได้ยินคำพูดของทิศเหนือ เธอมันโง่เองที่พาตัวเองมาช่วยเขาจนบาดเจ็บ ทั้งๆ ที่รู้ว่าทำไปก็เปล่าประโยชน์ ร่างเล็กถอยห่างออกมาจากคนตัวโตมือบางกุมต้นแขนที่โดนรอยมีดบาดเอาไว้แน่นไม่ให้เลือดไหลซึมออกมามากกว่าเดิม…“เธอมาที่นี้ทำไม?” ทิศเหนือย่างกรายเข้ามาหาเธอแล้วกระชากมือเรียวที่กำ
EP11 สิ้นคำพูดทิศเหนือก็ผละออกจากร่างของนิวา มือหนาคว้าทิชชูมาเช็ดที่แก่นกายด้วยอารมณ์ที่ยังค้างคาอยู่ แต่ขืนเอาคนที่นอนแข็งเหมือนท่อนไม้ต่อไป เขาคงต้องได้พลั้งมือฆ่าเธอก่อนจะได้ปลดปล่อย“หึ…” เขาเค้นหัวเราะออกมาแล้วเดินไปหยิบชุดขึ้นมาสวมลวกๆมือหนาเสยผมขึ้นไปหนึ่งทีก่อนจะคว้ากระเป๋าตังแล้วเดินออก
EP10“ทำไม…ฉันพูดความจริงแล้วรับไม่ได้?”“ต้องให้นิทำยังไงคุณถึงจะเชื่อว่านิไม่ได้ไปทำอะไรแบบนั้น…แล้วเลิกหาเรื่องนิสักที”“ก็ตอบมาดิว่าไปกับใคร!!” ทิศเหนือจ้องมองใบหน้าหวานเอาคำตอบด้วยสายตาเกรี้ยวกราด เสียงตะคอกของคนตรวหน้าทำให้เธอต้องหลับตาแน่นครืด… ครืด…ในขณะที่ชายหนุ่มกำลังคาดคั้นเอาคำตอบเสีย







