LOGINEP02
นิวาเพียงปรายตามองแผ่นหลังกว้างด้วยความไม่พอใจ ก่อนที่ใบหน้าหวานจะเบือนกลับมามองคนตรงหน้า “เป็นเหี้ยไรของมัน” อิฐสบถออกมาอย่างไม่เข้าใจ เขากวาดสายตามองรอบข้างพื้นที่ก็มีเยอะแยะทำไมไม่ไป? “เธอเป็นอะไรรึป่าว” “ไม่ค่ะ..นิขอตัวก่อนนะคะ” “เดี๋ยวดิ..” นิวาเอ่ยบอกเสียงแผ่วเบาแล้วรีบปลีกตัวเดินหนีอิฐโดยไม่สนใจเสียงเรียกของชายหนุ่มเลยแม้แต่น้อย อิฐมองตามแผ่นหลังบางอย่างนึกเสียดาย เขาแค่อยากทำความรู้จักกับเธอให้มากกว่านี้แต่หญิงสาวกับเดินหนี.. “แล้วเราจะได้เจอกันอีกนิวา..” ทิ้งท้ายไว้แค่นั้นอิฐก็เดินออกมาจากงาน เขาเพียงแวะเอาของขวัญมาให้เกรียงไกร เพื่อนสนิทของผู้เป็นพ่อที่ตอนนี้ติดภารกิจอยู่ต่างประเทศจึงมอบหมายให้เขามาแทน แต่อิฐก็ไม่ได้เข้าไปร่วมงานเพราะเขาเกลียดงานสังคมพวกนี้ พอเห็นนิวาเข้าก็เหมือนมีแรงดึงดูดอะไรสักอย่างให้เข้าไปทำความรู้จักกับเธอ... “อ้าวหนูนิ ถือกล่องอะไรมาละ?” เกรียงไกรเอ่ยถามนิวาที่เดินมาบริเวณข้างเวทีเพื่อเอาของขวัญให้เกรียงไกร “มีคนฝากมาให้ค่ะ เขาบอกว่ามาจากเพื่อนสนิท” “สงสัยจะเป็นของกรเดช” “แบบนี้หนูนิก็เจอกับตาอิฐแล้วสิ?” แพรพรรณพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม ทำเอานิวาก้มหน้าหงุด “ค่ะ...เราเจอกันเมื่อกี้” “ดีเลยคราวหน้าจะได้ชวนมาทานข้าวที่บ้าน ดีมั้ยคะคุณ..” “สวัสดีครับแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน ผมศิวกร..” ไม่ทันที่แพรพรรณจะพูดจบเสียงของใครบางคนบนเวทีก็ดึงความสนใจจากทุกคนภายในงานให้มองไปที่ชายหนุ่มเป็นจุดเดียว “เนื่องในวันนี้เป็นวันดีผมลูกชายคนเดียวเลยอยากมากล่าวแสดงความยินดีกับคุณพ่อนิดหน่อย” ทิศเหนือที่สวมชุดสีดำทั้งตัวตั้งแต่หัวจรดเท้า ดึงสายไมค์ออกแล้วก้าวเท้ามาที่รูปของเกรียงไกรที่มีดอกไม้สีสันสดใสประดับอยู่ เขากระตุกยิ้มบางๆ แล้วชูดอกไม้จันทน์ขึ้น “ก็...ผมขอให้พ่อมีแต่ความฉิบหาย ไม่ประสบผลสำเร็จในการทำงาน สุดท้ายนี้เลิกพากะหรี่เข้าบ้านด้วยนะครับ..” พูดจบทิศเหนือก็โยนไมค์ทิ้งแล้ววางดอกไม้จันทน์ตรงกรอบรูป สร้างเสียงฮือฮาให้แขกที่เหลือในงานรวมถึงเกรียงไกรที่เลือดแทบขึ้นหน้าแทบพุ่งเข้าไปต่อยทิศเหนือ แพรพรรณและนิวาจึงจับแขนเอาไว้แล้วลูบเบาๆ ให้เกรียงไกรระงับอารมณ์ ส่วนบนเวทีดนัยก็รีบวิ่งไปลากทิศเหนือที่ยืนแสยะยิ้มลงมา แต่ชายหนุ่มกลับสะบัดออกแล้วเดินลงมาเองอย่างไม่สะทกสะท้านอะไร สายตาที่เต็มไปด้วยความนึกรังเกียจปรายตามองผู้เป็นพ่อแล้วลามมาถึงแพรพรรณหยุดที่นิวาเป็นคนสุดท้าย จนหญิงสาวต้องหลบสายตา “ไอ้...” “คุณคะ...ไว้ใจเย็นค่อยคุยกับแก” แพรพรรณจับแขนสามีเอาไว้ เกรียงไกรเลยเดินหายเข้าไปในบ้านเพื่อระงับอารมณ์ตัวเองเขาอับอายจนทำอะไรไม่ถูก แพรพรรณมองตามแผ่นหลังกว้างของทิศเหนือที่เดินหายออกไปจากงานแล้วถอนหายใจออกมาอย่างท้อแท้ เธอไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้เลยสักนิด อยากให้ทิศเหนือเปิดใจรับเธอสักที... “ไม่เป็นไรนะคะคุณแพร ต้องมีสักวันที่คุณเหนือยอมรับคุณแพรได้” “ก็หวังว่าจะมีวันนั้น หนูนิไปพักเถอะเดี๋ยวฉันไปดูคุณไกรก่อน” “แล้วตรงนี้..” “ดนัยเขาจัดการได้ ไม่ต้องห่วงนะ” “ค่ะ” นิวาขานรับ แพรพรรณจึงปลีกตัวเดินหายออกจากบริเวณงานเข้าไปในบ้านใหญ่ เธอคือภรรยาใหม่ของเกรียงไกรที่ถูกต้องตามกฎหมายทุกอย่าง แต่ที่มาของชีวิตเธอคืออาชีพผู้หญิงขายตัว... นิวาพาตัวเองเดินทอดน่องออกมาจากบริเวณงาน อาการหนักอึ้งจากศีรษะยังเข้าเล่นงานไม่หยุดทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอนอนพักมาแล้วหลายชั่วโมงอาการมันก็ดีขึ้น ทวากลับรุนแรงมากกว่าเดิมจนต้องปลีกตัวกลับมาที่บ้านเล็กแทนการไปช่วยคนอื่นๆ เก็บงาน เธอหยุดที่ห้องครัวเล็กๆ แล้วคว้ายาแก้ปวดพร้อมยกน้ำเปล่าขึ้นมาดื่ม.. หมับ! ซ่า..! แก้วน้ำในมือถูกใครบางคนแย่งจากด้านหลังแล้วเทราดศีรษะ จนเธอต้องรีบหลับตาแน่น การกระทำแบบนี้ทำให้นิวารู้ดีว่ามาจากฝีมือใคร เธอค่อยๆ หมุนตัวกลับไปมอง แววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจแต่ก็ต้องกล้ำกลืนเก็บมันเอาไว้เธอไม่อยากมีเรื่องกับคนตรงหน้า... “ไอ้เหี้ยนั้นใคร?” ไม่ทันที่นิวาจะเดินผ่านเขตห้องครัวทิศเหนือก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทวาหญิงสาวกลับไม่ตอบ อาการหนักอึ้งที่ศีรษะทำให้เธออยากเข้าไปพักผ่อนในห้องเร็วๆ หมับ! “ใบ้แดกรึไง ถึงตอบคำถามฉันไม่ได้?!” “นิเจ็บ” นิวาพยายามบิดข้อมือออก เธอไม่เข้าใจว่าชายหนุ่มหมายถึงใคร ปลายจมูกเชิดรั้นสัมผัสได้ถึงกลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนๆ บ่งบอกว่าทิศเหนือไปดื่มมา “ตอบ” “อย่ามาหาเรื่องนิได้มั้ย คุณกลับไปสักทีเถอะ” “ฉันถามก็ตอบมาดิว่ะ!” ทิศเหนือออกแรงบีบข้อมือเล็กมากกว่าเดิมตามอารมณ์โกรธ เขาไม่ชอบหน้าอิฐตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ ไหนจะยัยแม่เลี้ยงตัวดีที่จงใจจะจับคู่นิวากับผู้ชายคนอื่นยิ่งทำให้เขาหมั่นไส้แพรพรรณมากกว่าเดิม “นิไม่รู้จักเขา...” “ไม่รู้จักแล้วจะยืนคุยกันได้ยังไง!?” “โอ๊ย!” ปัก! “นิวา!!” ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บ เธอออกแรงกระแทกเข่าใส่เป้าทิศเหนือเต็มแรงแล้วใช้โอกาสสะบัดมือออก เรียวขาวิ่งหนีออกมาจากห้องครัวยิ่งเพิ่มความโมโหให้กับชายหนุ่มทวีคูณมากขึ้นกว่าเดิม ร่างหนารีบสาวเท้าเดินตามเธอมาที่ห้องอย่างรวดเร็ว ในจังหวะที่ประตูห้องกำลังจะปิดปลายเท้าก็สอดเข้ามาดักเอาไว้ แล้วผลักบานประตูออกเข้ามาในห้องพร้อมกับล็อกกลอนเอาไว้… “...นิบอกว่านิไม่รู้จักเขา” เท้าเล็กถอยหลังมาเรื่อยๆ ตอนนี้ในบ้านเล็กยังไม่มีใครกลับมาสักคนทำให้เธอเริ่มรู้สึกหวาดกลัวผู้ชายป่าเถื่อนตรงหน้าสุดขีด “หึ...” ทิศเหนือเค้นหัวเราะออกมาพร้อมกับปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำออกทีละเม็ด ทำเอานิวาที่มองอยู่ใบหน้าซีดเผือดราวกับกำลังจะถูกเชือด “คุณเหนือ...อย่าทำนิเลยนะ” เธอเอ่ยขอร้องด้วยน้ำเสียงเสียงสั่นเครือ แววตาสั่นระริก “เก็บคำอ้อนวอนของเธอไว้เถอะนิวามันใช้ไม่ได้ผลหรอก..” ทิศเหนือพูดจบก็กระชากเสื้อออกแล้วคว้าร่างเธอเข้าหาตัวเองก่อนจะมัดข้อมือกลมเข้าหากันด้วยเสื้อแล้วทุ่มร่างเธอลงบนเตียงอย่างรุนแรง “มะ...ไม่เอา” ใบหน้าหวานส่ายปฏิเสธร่างเล็กตะเกียกตะกายลุกขึ้นแต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อร่างหนาทาบทับบนแผ่นหลังเธอแล้วกระชากเสื้อเกาะอกออกจนมันขาดหลุดลุ่ย... “เมื่อไหร่คุณจะหยุดรังแกนิสักที...ที่ผ่านมายังไม่พอใจใช่มั้ย..” “อยากให้ฉันปล่อยเธองั้นหรอ?” “....” “นอนฝันไปก่อนนะนิวา :) ” . . . เจอหน้าจับกระแทก สุดจริงไรจริง โปรดทำใจกับพระเอกของไรท์ด้วยนะคะ 555555555555555 Next... “ฉันอยากได้ยินเสียงครางไม่ใช่เสียงสะอื้น หรือท่านี้มันไม่เร้าใจพอ?”EP07 “ไปไหนมาว่ะ” ไฟนอลเอ่ยถามเพื่อนที่เดินออกมาจากบ้านด้วยใบหน้าหงุดหงิด ข้างกายกันคือลูกพีช ทั้งสองพึ่งกลับมาจากห้างสรรพสินค้าหลังจากซื้อของสดและอีกมากมายแวะเข้ามาเพื่อทำเป็นของว่างในงานปาร์ตี้“ดูดบุหรี่” “ดูดบุหรี่ห่าไรหน้ามึงกูนึกว่าแดกรังแตนมา” “เอาของเข้าไปเก็บในครัวได้แล้ว จะแดกไหมเหล้า” ทิศเหนือตอบปัดๆแล้วเดินผ่านร่างไฟนอลไป ร่างหนาทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้แล้วหยิบซองบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ สร้างความแปลกใจให้ไฟนอลไม่น้อย “เดี๋ยวหนูเอาของไปไว้ในครัวก่อนนะคะ” “เดี๋ยวพี่ไปด้วย” “ไม่เป็นไรค่ะ พี่ไฟนอลอยู่กับเพื่อนเถอะ” “โอเคครับ” ลูกพีชฉีกยิ้มให้แฟนหนุ่มแล้วเดินหิ้วของเดินเข้ามาในครัว การมาของใครบางคนทำให้นิวาที่กำลังหยิบผ้ากันเปื้อนมาสวมหันกลับไปมอง สองสาวสบตากันก่อนที่รอยยิ้มสดใสจะผุดขึ้นบนใบหน้าสะสวย “หวัดดี ฉันลูกพีชนะ แฟนพี่ไฟนอลเพื่อนพี่เหนือ” เธอเอ่ยบอกด้วยท่าทางร่าเริงก่อนจะเดินเอาของมาวางไว้บนโต๊ะ “ค่ะ หนูชื่อนินะคะ เป็นคนรับใช้ของครอบครัวคุณเหนือ”“หื้ม..นิอายุเท่าไหร่อ่ะ” “กำลังจะสิบเก้าค่ะ” “ฉันยี่สิบแล้ว แต่เราคุยกันแบบเพื่อนได้มั้ยเพื่อนฉันย้ายไปอยู่ท
EP06 ชายหนุ่มตะคอกอออกมาเสียงดังแล้วเดินกระแทกเท้าขึ้นมายังชั้นสองของบ้าน เขาโมโหที่เกรียงไกรเอาดวงเนตรเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยทั้งที่เธอก็เสียชีวิตไปนานแล้วกลับถูกคนใจร้ายดึงเข้ามาให้เขาบังคับแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก..“ทำไมว่ะ!” ผลั๊วะ! ผลั๊วะ! ทิศเหนือซัดหมัดใส่ผนังห้องด้วยอารมณ์ที่ควบคุมไม่อยู่ มือหนายกขึ้นลูบหน้าตัวเองลวกๆแล้วทิ้งตัวนอนลงบนเตียงความรู้สึกมากมายวนเข้ามาพร้อมกันจนเขาอึดอัดแทบอกแตกตาย..“คุณเหนือว่ายังไงบ้างคะ...” นิวาที่พึ่งไปล้างตัวเสร็จเดินกลับมา ศรีษะเธอเปียกปอนไปด้วยหยดน้ำ ใบหน้าหวานหมองเศร้าอย่างเห็นได้ชัดเจน“ยังไงมันก็ต้องหมั้นกับหนูอยู่ดี...ขอบคุณนะที่หนูยอมช่วย”“มันเป็นข้อตกลงของเรานิคะ”“นิวา..” เกรียงไกรก้าวเท้าเข้าไปหาเด็กสาวแล้วยื่นมือแตะที่บ่าเธอเบาๆเป็นเชิงให้กำลังใจ เขารู้ดีว่านับต่อจากนี้นิวาต้องเจอกับอะไรบ้างเพราะทิศเหนือเองก็ได้ประกาศออกไปแบบนั้นว่าจะทำให้เธอตายทั้งเป็น แต่ทุกอย่างมันมาถึงขนาดนี้แล้วจะหยุดก็คงไม่ได้เพราะข้อตกลงระหว่างทั้งสองจะได้รับผลประโยชน์ทั้งสองฝ่าย “คะ” “ต่อไปนี้เกิดอะไรขึ้นฉันขอให้หนูอดทนและรับมือให้ไหว”“นิเป็นคนเลือกเ
EP05 แกร๊ก...“?”“ไอ้เหนือ?” ทันทีที่ประตูห้องเปิดออกสายตาคมกริบก็ไปสะดุดกับร่างของเกรียงไกรที่ยืนอยู่หน้าห้องของนิวาพอดี ข้างกายกันคือแพรพรรณที่มองร่างของนิวาสภาพยับเยิน คนถูกมองจึงรีบคว้าผ้าห่มมาคลุมร่าง...“นี่มันเรื่องอะไร...”“ก็อย่างที่เห็น” ชายหนุ่มตอบไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะแทรกตัวเดินออกมาจากห้อง แต่มือหนากลับคว้าต้นแขนเอาไว้แล้วลากลูกชายตัวดีมาที่ลับตาคนแพรพรรณจึงเดินเข้าไปหานิวาในห้อง...“แกทำบ้าอะไร?” เกรียงไกรเค้นเสียงลอดไรฟันออกไปอย่างเหลืออด เขาแค่ต้องมาดูอาการไข้ของนิวาเพียงเท่านั้นไม่คิดว่าจะเจอเหตุการณ์ไม่คาดฝันแบบนี้..“พ่อจะอะไรนักหนาก็แค่คนรับใช้”“หนูนิเขาก็มีหัวใจเขาเป็นคน ดูหน้าก็รู้ว่าแกขืนใจหนูนิ ฉันถามแกจริงๆ เถอะนะ แกยังมีหัวใจอยู่รึเปล่า”“ต้องแคร์?”“แกทำแบบนี้มานานเท่าไหร่แล้ว” เกรียงไกรพยายามควบคุมอารมณ์โกรธตัวเองเอาไว้ แววตาแข็งกระด้างจ้องมองใบหน้ายียวนกวนประสาทไม่สะทกสะท้านอะไรของทิศเหนือ“พ่อจะเซ้าซี้ผมให้มันได้อะไรขึ้นมา”“ฉันถาม!”“ผมไม่จำเป็นต้องตอบ จบนะ”“ไอ้เหนือ!!”หมับ! เกรียงไกรกระชากร่างหนากลับมาสุดแรง มือกำหมัดแน่นเขาแทบเลือดขึ้นหน้า ลำพังเรื่อ
EP04 พอได้ยินคำตอบนิวาก็ปิดเปลือกตาลง เธอทิ้งแรงทั้งหมดลงที่นอนอย่างเหนื่อยล้า ปล่อยให้ร่างกายถูกข่มเหงอีกครั้งกับคนเดิมๆ นับครั้งไม่ถ้วน..ความรู้สึกร้อนผ่าวงับเข้าที่ยอดอกทำให้มือเรียวจิกเข้าหากันแน่น ผมเผ้ายุ่งเหยิงแผ่สยายเต็มหมอน ใบหน้าบิดเบี้ยวริมฝีปากบางเม้มกลั้นเสียงครางเอาไว้ไม่ให้เสียงเล็ดลอดออกไปนอกห้อง ร่างกายกระสันไปทั่วร่าง...จ๊วบ! จ๊วบ! ทิศเหนือดูดเม้มยอดประทุมถันเม็ดโตอย่างรุนแรงสลับกับกัดเล่นจนเกิดรอยฟัน ก่อนจะเลื่อนใบหน้าขึ้นมาตามไหปลาร้าฝากรอยแดงช้ำเอาไว้เป็นจุดๆ จนถึงลำคอระหงก็ยกมือขึ้นบีบปากเธอแล้วสอดลิ้นสากเข้าไป...ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! ..ปึกก!! ปึกก!! ปึกก!! ..เอวสอบถาโถมเข้าร่องสวาทอย่างต่อเนื่องเหมือนเครื่องจักรที่ทำงานอยู่ตลอดเวลา ลิ้นหนากวาดเลียทั่วอุ้งปากเล็ก จนนํ้าลายไหลท่วมออกมาเกิดเสียงดูดดุ้นกันอย่างรุนแรง มืออีกข้างจับเรียวขากดลงกับที่นอนเพื่อเปิดทาง ร่างกายแนบแน่นกันจนแทบไม่มีช่องโว่ของอากาศ..“อื้อ!” นิวาร้องประท้วงในลำคอเบาๆ กรีบปากบางพยายามอ้ารับสัมผัสรุนแรง อาการจุกเสียวเริ่มสอดแทรกเข้ามาแทนความเจ็บแสบเมื่อมีนํ้าหล่อลื่นออกมาชโลมระหว่างจุดเชื่อม
EP03พูดจบมือหนาก็เกี่ยวแพนตี้ตัวจิ๋วออกจากเรียวขาคู่สวย ก่อนจะแหวกช่องทางรักจากด้านหลังออกแล้วกระแทกแก่นกายใหญ่เกินมาตรฐานใส่อย่างรุนแรงจนสุดโคน..สวบ!!“กรี๊ด!” ใบหน้าหวานซบเข้ากับหมอนใบโต ร่างกายฉีกขาดเหมือนมีท่อนเหล็กแข็งๆ สอดเข้ามาในร่าง เธอกัดริมฝีปากแน่นกลั้นความเจ็บเอาไว้จนกรีบปากห้อเลือด ก่อนที่ความรู้สึกโล่งจะตามมาติดๆ เมื่อทิศเหนือถอดแก่นกายที่โอบล้อมไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนออก มือหนากระชากเรือนผมสลวยลุกขึ้นแล้วกดศีรษะทุยลงที่หัวหยัก..“อื้อ!!”นิวาพยายามดันศีรษะออกแต่กลับถูกมือหนากดลงมามากกว่าเดิมจนความยาวถลำลึกลงคอ เธอหลับตาแน่นเรียวลิ้นสะเปะสะปะ ในวินาทีต่อมาทิศเหนือก็จับหัวเธอโยกแรงๆ ตามความต้องการ..“อ๊า..”อ๊อก! อ๊อก! อ๊อก! เสียงของเหลวสีขาวขุ่นเจือปนกับน้ำลายดังขึ้นเป็นจังหวะ นิวาพยายามอ้าปากรับความใหญ่โตอย่างทุลักทุเล ใบหน้าหวานเบ้ด้วยความทรมานกลิ่นคาวของน้ำกามยังคงลอยคละคลุ้งในอุ้งปากจนแทบอยากอาเจียนออกมา จนทิศเหนือพอใจก็ถอดแก่นกายมันวาวออก ของเหลวขาวหนืดจึงไหลเปื้อนตามคางมน...“อย่าให้ฉันเห็นเธอคายมันออกแม้แต่หยดเดียว” ไม่ทันที่นิวาจะหอบหายใจเข้าปอดเต็มที่ น้ำเสียงเย
EP02นิวาเพียงปรายตามองแผ่นหลังกว้างด้วยความไม่พอใจ ก่อนที่ใบหน้าหวานจะเบือนกลับมามองคนตรงหน้า“เป็นเหี้ยไรของมัน” อิฐสบถออกมาอย่างไม่เข้าใจ เขากวาดสายตามองรอบข้างพื้นที่ก็มีเยอะแยะทำไมไม่ไป? “เธอเป็นอะไรรึป่าว”“ไม่ค่ะ..นิขอตัวก่อนนะคะ”“เดี๋ยวดิ..”นิวาเอ่ยบอกเสียงแผ่วเบาแล้วรีบปลีกตัวเดินหนีอิฐโดยไม่สนใจเสียงเรียกของชายหนุ่มเลยแม้แต่น้อย อิฐมองตามแผ่นหลังบางอย่างนึกเสียดาย เขาแค่อยากทำความรู้จักกับเธอให้มากกว่านี้แต่หญิงสาวกับเดินหนี..“แล้วเราจะได้เจอกันอีกนิวา..” ทิ้งท้ายไว้แค่นั้นอิฐก็เดินออกมาจากงาน เขาเพียงแวะเอาของขวัญมาให้เกรียงไกร เพื่อนสนิทของผู้เป็นพ่อที่ตอนนี้ติดภารกิจอยู่ต่างประเทศจึงมอบหมายให้เขามาแทน แต่อิฐก็ไม่ได้เข้าไปร่วมงานเพราะเขาเกลียดงานสังคมพวกนี้ พอเห็นนิวาเข้าก็เหมือนมีแรงดึงดูดอะไรสักอย่างให้เข้าไปทำความรู้จักกับเธอ...“อ้าวหนูนิ ถือกล่องอะไรมาละ?” เกรียงไกรเอ่ยถามนิวาที่เดินมาบริเวณข้างเวทีเพื่อเอาของขวัญให้เกรียงไกร“มีคนฝากมาให้ค่ะ เขาบอกว่ามาจากเพื่อนสนิท”“สงสัยจะเป็นของกรเดช”“แบบนี้หนูนิก็เจอกับตาอิฐแล้วสิ?” แพรพรรณพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม ทำเอานิวาก้มหน







