MasukEP05
แกร๊ก... “?” “ไอ้เหนือ?” ทันทีที่ประตูห้องเปิดออกสายตาคมกริบก็ไปสะดุดกับร่างของเกรียงไกรที่ยืนอยู่หน้าห้องของนิวาพอดี ข้างกายกันคือแพรพรรณที่มองร่างของนิวาสภาพยับเยิน คนถูกมองจึงรีบคว้าผ้าห่มมาคลุมร่าง... “นี่มันเรื่องอะไร...” “ก็อย่างที่เห็น” ชายหนุ่มตอบไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะแทรกตัวเดินออกมาจากห้อง แต่มือหนากลับคว้าต้นแขนเอาไว้แล้วลากลูกชายตัวดีมาที่ลับตาคนแพรพรรณจึงเดินเข้าไปหานิวาในห้อง... “แกทำบ้าอะไร?” เกรียงไกรเค้นเสียงลอดไรฟันออกไปอย่างเหลืออด เขาแค่ต้องมาดูอาการไข้ของนิวาเพียงเท่านั้นไม่คิดว่าจะเจอเหตุการณ์ไม่คาดฝันแบบนี้.. “พ่อจะอะไรนักหนาก็แค่คนรับใช้” “หนูนิเขาก็มีหัวใจเขาเป็นคน ดูหน้าก็รู้ว่าแกขืนใจหนูนิ ฉันถามแกจริงๆ เถอะนะ แกยังมีหัวใจอยู่รึเปล่า” “ต้องแคร์?” “แกทำแบบนี้มานานเท่าไหร่แล้ว” เกรียงไกรพยายามควบคุมอารมณ์โกรธตัวเองเอาไว้ แววตาแข็งกระด้างจ้องมองใบหน้ายียวนกวนประสาทไม่สะทกสะท้านอะไรของทิศเหนือ “พ่อจะเซ้าซี้ผมให้มันได้อะไรขึ้นมา” “ฉันถาม!” “ผมไม่จำเป็นต้องตอบ จบนะ” “ไอ้เหนือ!!” หมับ! เกรียงไกรกระชากร่างหนากลับมาสุดแรง มือกำหมัดแน่นเขาแทบเลือดขึ้นหน้า ลำพังเรื่องที่ทิศเหนือกำลังสร้างปัญหาอยู่ยังเคลียร์ไม่จบ ปัญหาใหม่ก็เพิ่มขึ้นมาให้ปวดหัวไม่หยุด “แกจะรับผิดชอบเรื่องนี้ยังไง?!” “ทำไมต้องรับผิดชอบ” “ก็แกไปข่มขืนเขา!!” “จะอะไรนักหนาว่ะ” “หมั้นกับหนูนิซะ...ถือว่าเป็นคำสั่งของฉันแล้วแกก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ” “ให้ตายยังไงผมก็ไม่มีวันหมั้นกับยัยนั้น แค่เอาเงินปิดปากแล้วไล่ออกจากบ้านก็จบไปดิ ทำไมแค่นี้พ่อต้องทำให้มันกลายเป็นเรื่องใหญ่ด้วย ผมไม่เข้าใจ?” ทิศเหนือตะคอกออกมาความอดทนขาดสะบั้นเมื่อได้ยินคำสั่งเด็ดขาดจากเกรียงไกร เรียวคิ้วขมวดพันกันยุ่ง เขารักชีวิตเสเพลเป็นอิสระแบบนี้ มันจะจบลงง่ายๆ แค่ผู้หญิงคนเดียวงั้นหรอ ไม่มีวัน… เพี๊ยะ! “ฉันไม่คิดว่าแกจะเลวได้ขนาดนี้” “ผมเหี้ยได้พ่อไง ตอนแม่ตายพ่อเคยสนใจบ้างไหม เอาเวลาไปออกงานเลื่อนยศกับยัยกะหรี่จากซ่องนั้น ทั้งๆ ที่ผมนอนกอดศพแม่จนถึงวินาทีสุดท้าย..” เพี๊ยะ! เกรียงไกรฟาดมือลงบนแก้มอีกครั้งในตอนที่ทิศเหนือยังพูดไม่จบประโยคเขาขบกรามแน่นตัวสั่นระริกด้วยความโกรธไม่ต่างจากชายหนุ่มตรงหน้าที่เขาสวมชุดดำมางานวันนี้เพราะเป็นวันครบรอบวันเสียชีวิตของดวงเนตร.. “ฉันคุยกับแกเรื่องหนูนิ ไม่เกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้นอย่าเอ่ยชื่อเธอให้ฉันได้ยินอีก..” “พ่อเกลียดแม่มากแค่ไหน ผมก็อยากให้พ่อรู้เหมือนกันว่าผมเกลียดพ่อมากกว่านั้น..” ทิศเหนือสะบัดหน้าหันกลับมาด้วยแววตาแข็งกร้าวเขายกมือขึ้นเช็ดเลือดที่มุมปากออกพร้อมกับเหยียดยิ้มสมเพช ก่อนจะก้าวเท้ามายืนอยู่ตรงหน้าเกรียงไกร “…” “แม้กระทั่งวันตาย ก็อย่าหวังว่าผมจะมาเหยียบงานศพของพ่อ” ทิ้งท้ายเอาไว้เพียงเท่านั้นร่างหนาก็ชนไหล่ผู้เป็นพ่อแล้วเดินออกไปพร้อมหัวใจที่ปวดร้าว ในวันตายของดวงเนตรเขาอยู่เผาศพแค่ในวัดเพียงลำพังเหมือนกับคนไร้ญาติ มาวันนี้เหตุการณ์ทุกอย่างเขายังจำได้ดี... ลับร่างทิศเหนือนิวาที่แอบฟังอยู่ก็ค่อยๆ แทรกตัวออกมา เธอค่อยๆ เดินมาหาเกรียงไกรที่ยืนแววตาสั่นระริกอยู่ ส่วนแพรพรรณก็แอบไปร้องไห้อยู่คนเดียวเธอโทษตัวเองที่เป็นสาเหตุของเรื่องทั้งหมด.. “หนูนิ..” เกรียงไกรที่รับรู้ถึงการมาของใครอีกคนเอ่ยเรียกชื่อนิวา เขาจ้องมองใบหน้าหวานที่แสดงถึงความเหนื่อยล้าอย่างชัดเจนดวงตากลมโตเปียกชุ่มไปด้วยคราบน้ำตา เธอได้ยินมันทุกอย่าง ทุกถ้อยคำมันยังคงวกวนอยู่ในหัว.. “ได้ยินทุกอย่างแล้วใช่มั้ย..” “ค่ะ..” นิวาพยักหน้าตอบแล้วฉีกยิ้มฝืนๆ กลับไปให้ ทวาคนมองกลับรู้สึกถึงความเศร้าโศกของรอยยิ้มนั้น ก่อนที่ร่างเล็กที่สวมเสื้อผ้าเพียงลวกๆ จะเดินเข้าไปหาเกรียงไกร.. “ฉันขอคุยอะไรกับหนูได้มั้ย” “ถ้าเป็นเรื่องหมั่น นิไม่ต้องการให้คุณเหนือรับผิดชอบอะไรทั้งนั้น” “นานยัง ที่หนูต้องทนอยู่แบบนี้” เกรียงไกรเอ่ยถามด้วยความรู้สึกเห็นใจ แววตาของเธอมันฟ้องว่าทรมานแค่ไหนที่ได้ยินชื่อของทิศเหนือ คนที่เคยแสนดีกับเธอ แต่นอนนี้กลับกลายเป็นคนละคน... “นานแล้วค่ะ...จนนิชิน” “ทรมานมากมั้ย ฉันขอโทษแทนลูกชายฉันด้วยนะ..” “หนูไม่ต้องการได้คำขอโทษ สิ่งเดียวที่หนูต้องการคือไปจากคนใจร้าย หนูไม่อยากอยู่แบบนี้อีกแล้ว มันทรมาน มันเจ็บปวด แทบจะขาดใจ...หนูขอโทษนะคะที่ต้องพูดออกมาตรงๆ ..” “ฉันเข้าใจ...แต่หนูช่วยอะไรฉันก่อนได้มั้ยครั้งสุดท้ายที่ฉันจะขอร้องหนู...” “หนูจะยอมช่วย...ถ้าคุณไกรยอมรับเงื่อนไขของหนู” See-k-no… อึก อึก อึก... แกร๊ก... “เป็นอะไรรึเปล่าคะ ทำไมหน้าซีเรียสจัง” ยิหวานางแบบสาวชื่อดังที่อยู่ในชุดเดรสสั้นสีดำเอ่ยถามขึ้น เธอนั่งอยู่บนตักชายหนุ่ม มือเรียวยกขึ้นลูบแก้มเนียนเบาๆ ด้วยสายตาหลงใหล “นิดหน่อย” ทิศเหนือตอบเสียงห้วน หลังจากที่ออกจากบ้านมาเขาก็ตรงดิ่งมาที่ผับทันที มาปลดปล่อยเรื่องเหี้ยๆ ในชีวิต นอกจากจะมีพ่อที่เขาเกลียดและแพรพรรณที่เขาเหม็นขี้หน้ายังมีตัวซวยอย่างนิวาเข้ามาในชีวิตอีก บัดซบสิ้นดี “ให้ยิหวาช่วยมั้ย เผื่อจะอารมณ์ดีขึ้น” ยิหวาพรํ่าจูบตามลำคอใหญ่พร้อมกับดึงแก้วเครื่องดื่มวางลงบนโต๊ะ ก่อนจะไล่ปลายนิ้วแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำออกทีละเม็ดอย่างอ้อยอิ่ง “ถุงหมด” ทิศเหนือรู้ดีคำว่า ‘ช่วย’ ของเธอคือช่วยแบบไหน แต่วันนี้ถุงยางหมดพอดิบพอดี “แต่ยิหวามี” ยิหวาดึงถุงยางไซส์ใหญ่ที่นำเข้าจากต่างประเทศออกจากร่องอกชูขึ้นด้วยท่าทีเชื้อเชิญ ก่อนที่เธอจะเลื่อนมือลงปลดหัวเข็มขัดออกพร้อมกับรูดซิปกางเกงลง... “ให้ยิหวาช่วยให้เหนือลืมเรื่องแย่ๆ นะคะ” “ไม่กลัวผัวรู้?” “ยิหวาแอบมาไม่มีใครรู้หรอก” “หึ...” “เหนืออย่าพูดถึงคนอื่นเลยนะ ตอนนี้เราสนใจเรื่องของเราดีกว่า” ยิวาตอบเธอแสร้งทำใบหน้างอแงใส่คนตัวโต คนอื่นที่หมายถึงก็คือคู่หมั้นของเธอที่กำลังจะแต่งงานในอีกสามเดือนข้างหน้าเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจซึ่งเธอไม่เต็มใจและไม่ได้ชอบผู้ชายคนนั้นเลยสักนิดแต่ผู้เป็นพ่อก็บังคับเธอให้ได้ จนยิหวาต้องยอมตกลงแต่งโดยที่ไม่มีทางเลือก... “ยิหวาชอบเหนือมากเลยรู้มั้ย...” เธอกระซิบบอกด้วยน้ำเสียงเสียงยั่วยวน มือหนาจึงถกกระโปรงขึ้นกองไว้ที่เอวขอดแล้วเกี่ยวแพนตี้ตัวจิ๋วลง เรื่องเซ็กส์เขาพร้อมเสนอถ้ามีผู้หญิงถ่างขาให้เอา ไม่นานยิหวาจึงใช้ปากฉีกถุงยางออกแล้วจับแก่นกายใหญ่ขึ้นมาสวม พอทุกอย่างเสร็จสับเธอก็จ่อหัวหยักเข้าที่ช่องทางรักแล้วกดสะโพกลง… “อื้อ!!” ในวินาทีต่อมามือหนาก็กดศีรษะทุยลงประกบจูบบวกกับฤทธิ์แอลกอฮอล์จึงทำให้เขามีอารมณ์ร่วมได้อย่างง่ายดาย สองร่างจึงเริ่มโยกตามแรงกระแทกที่ยิหวาเป็นคนควบคุมภายในห้องวีไอพีของผับที่มีเสียงเพลงดังกระหึ่มกลบเกลื่อนเสียงครางเอาไว้จึงทำให้บรรยากาศเร่าร้อนขึ้นมากเรื่อยๆ .... 09 : 00 AM. “?” ร่างหนาที่เดินลงมาจากบันไดชั้นสองของบ้านขมวดคิ้วยุ่งเมื่อสายตาสะดุดกับร่างเล็กของนิวาที่กำลังสารวนอยู่กับการตักข้าวต้มใส่ชาม เธอเดินถือถาดข้าวต้มมาวางไว้บนโต๊ะแล้วสายตาก็ไปสะดุดกับทิศเหนือ “มาทำไม ไสหัวกลับไป” “นิแวะเอาอาหารเช้ามาให้ค่ะ” “ฉันไม่กิน” เขาตอบเสียงห้วนแล้วเดินผ่านร่างเธอมาที่ห้องครัวเพียงแค่เห็นหน้านิวาก็กินอะไรไม่ลงก่อนจะหยิบกระป๋องเบียร์จากตู้เย็นขึ้นมากระดกดื่ม ที่ลำคอมีรอยดูดเป็นจุดๆ “อาหารเช้าสำคัญนะคะ ส่วนเครื่องดื่มพวกนี้ทำลายสุขภาพ” นิวาเอื้อมมือมาแย่งกระป๋องเบียร์ออก ปกติหน้าที่นี้จะเป็นของแก้วตาไม่ก็สีจันทร์ที่เป็นคนแวะเอากับข้าวมาให้ชายหนุ่มเพราะเขาเป็นคนทานยาก กว่าจะหาคนที่ทำถูกปากให้ แต่วันนี้ทั้งสองกลับบ้านไปเยี่ยมญาติหน้าที่นี้จึงตกมาที่นิวา “ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง?” “…” “อยากให้ฉันกินมากใช่มั้ย” เขาจ้องมองเอาคำตอบด้วยแววตาหงุดหงิดก่อนจะเดินไปที่โต๊ะแล้วคว้าชามข้าวต้มขึ้นมา แล้วเทมันใส่ร่างของนิวาชนหมดชาม.. “อึก...” “แดกเองก่อนก็แล้วกันนะ..” “ไอ้เหนือ!?” ร่างหนาที่กำลังจะเดินกลับขึ้นไปบนบ้านหยุดชะงักเมื่อเสียงของใครบางคนเอ่ยเรียกเอาไว้ สายตาคมกริบหันกลับไปมองก็พบเข้ากับเกรียงไกรและดนัยที่กำลังเดินเข้ามา “ทำไมสังผเวศีแถวนี้มันเยอะผิดปกติ..” “หนูนิไปล้างตัวออกก่อนไป” นิวาที่ยืนตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นพยักหน้าตอบแล้วเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ เกรียงไกรจึงเดินมาหยุดที่โซฟาแล้วหย่อนตัวนั่งลง “ถ้าจะมาพูดเรื่องไร้สาระก็กลับไป” “แน่ใจหรอว่าแกจะไล่ฉันกลับ” “อะไรอีก?” เขาหันหน้ากลับมามองพร้อมกับถอนหายใจพรืดใหญ่ “ฉันจะถามแกเป็นครั้งสุดท้าย เรื่องหมั่นกับหนูนิ” เกรียงไกรพูดพร้อมกับชูเอกสารสำคัญเกี่ยวกับสมบัติทั้งหมดของดวงเนตรที่ตอนนี้เป็นชื่อของเขาคนที่จะได้รับตกทอดต่อไปคือทิศเหนือ “หมายความว่ายังไง?” “สมบัติทั้งหมดของแม่แกฉันจะไม่เซ็นยกให้ จนกว่าแกจะยอมตกลง” “แม่เกี่ยวอะไรด้วย?!” “แกแค่ตอบมาก่อนที่ฉันจะฉีกสัญญาฉบับนี้ทิ้ง” คำพูดของเกรียงไกรทำให้ทิศเหนือขบกรามแน่น มือหนากำหมัดจนมันสั่นระริก สิ่งเดียวที่เขาไม่ยอมคือยกของที่มันเป็นของผู้เป็นแม่ให้คนอื่น.. “หนึ่ง” “....” “สอง” “โธ่เว้ย!!” “สาม” “อยากจะทำห่าไรก็เชิญ ถ้าอยากให้ยัยนั้นตายทั้งเป็น!!” . . . Next… “มันเป็นข้อตกลงของเรานิคะ”EP50...@MMU.“…นิไปแล้วนะคะ ตอนเย็นเจอกัน”“เดี๋ยวลงไปส่ง”“ไม่ต้องก็ได้ค่ะ…เดี๋ยวจะเข้าเรียนสาย”“วันนี้ไม่มีเรียนคลาสเช้า…”“อย่าโกหกสิคะ…นิสัยไม่ดีเลยนะ” นิวาเอ็ดคนตัวโตที่โกหกหน้าตายว่าไม่มีเรียน เนื่องจากอาการติดแฟนทำให้เขาไม่อยากห่างเธอไปไหน อีกทั้งตอนนี้ใบหน้าหล่อเหลายังบึ้งตึงทีถูกเด็กสาวจับได้…“…ฉันไม่อยากห่างเธอ”“แค่ไม่กี่ชั่วโมงเอง”“…”ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาแล้วยื่นหน้าเข้าไปหานิวาก่อนจะซุกหน้าเข้าที่ลำคอเนียนแล้วฝังรอยความเป็นเจ้าของเอาไว้ มือหนาอังใบหน้านวลอีกข้างล้วงหยิบกระปุกยาทาออกมา เพื่อให้นิวาใช้ลบลอยออก…“คะ…คุณ”“ถ้ามีใครเข้ามาจีบ…ให้บอกว่ามีผัวแล้ว เข้าใจใช่มั้ย?”“อื้อ…”“อย่าให้รู้ว่าคุยกับผู้ชายคนไหน…” ปลายจมูกคมสันที่ยังคลอเคลียอยู่กับพวงแก้มเนียนผละออกเล็กน้อยแล้วเลื่อนมากระซิบที่ข้างใบหู “เดี๋ยวจะถูกลงโทษ…หนึ่งนาทีต่อหนึ่งนํ้า”“…” คำขู่ของแฟนหนุ่มทำเอาใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อเธอกระพริบตาปริบๆ ราวกับเด็กน้อยที่ไม่เข้าใจกับสิ่งที่ผู้ใหญ่พูด แต่ลึกๆ ข้างในเธอเข้าใจความหมายมันดี ถ้าคุยกับผู้ชายคนไหนจะถูกลงโทษ หนึ่งนาทีหนึ่งนํ้า สองนาทีสอง
EP49คำถามของทิศเหนือทำเอาทุกคนในโต๊ะต่างเงียบกริบทุกสายตามองหน้ากันด้วยอาการประหม่า“ปกติหน่ะครับ วัยพวกผมคุยกันแบบนี้” “อ๋อ…จ๊ะ ทำเอาคนแก่ตกใจหมดเลย” แพรพรรณพยักหน้าตอบเป็นเชิงเข้าใจ ทวาเธอกลับรู้สึกว่ามันแปลกๆอยู่บ้างเพราะสายตาของลูกเลี้ยงที่มองอิฐแทบจะลุกใส่“งั้นผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ” “รีบมานะคะ” อิฐลุกขึ้นจากเก้าอี้ นิวาจึงเอ่ยบอก ชายหนุ่มพยักหน้าตอบ บทสนทนาของทั้งสองอยู่ในสายตาของทิศเหนือ แววตาไม่พอใจที่คนของตัวเองฉีกยิ้มให้คนอื่นจึงเต็มไปด้วยบันดาลโทสะ ร่างหนาสะกัดกั้นอารมณ์เอาไว้แล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ผลุนผลัน เดินตามอิฐไปติดๆ…“ไปไหนกันละนั้น…”“คงไปสูบบุหรี่” “แต่ฉันว่าไม่น่าจะใช่นะคะ” ผู้ใหญ่สามคนพูดคุยกันด้วยสีหน้าวิตกกังวล เกรียงไกรเองก็รู้ดีว่าอีกไม่นานคงเกิดเรื่องขึ้นอีกแน่ๆ เพราะลูกชายของเขาค่อนข้างเป็นคนหวงของ และดูจากสายตาคงถึงจุดสิ้นสุดแล้ว นิวาเห็นแบบนั้นจึงรีบก้มหน้าจัดการอาหารในจานต่อ…อิฐที่เดินเลี่ยงออกมายังหลังบ้านที่เดิม แสร้งหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ หางตาเหลือบมองทิศเหนือ เขารู้ดีว่ามีคนกำลังเดินตามมา…“มีอะไรรึเปล่า…ถึงเดินตามมา” “นี้ม
EP48หลังจากผ่านศึกหนักมาทั้งคืนร่างเล็กก็ไร้เรี่ยวแรงพล็อยหลับยาวจนถึงช่วงสายของอีกวัน อาการปวดตรงจุดกลางกายทำให้เด็กสาวรู้สึกตัวแล้วกวาดสายตามองไปรอบห้อง…“ตื่นสายเชียวนะ…เมื่อคืนทิ้งฉันกลางทางเลย” ทิศเหนือที่อยู่ในชุดวิศวะเดินเข้ามาในห้องนอน มือหนายกกระป๋องเบียร์กระดกลงคอ พร้อมกับเอ่ยแซวคนตัวเล็กบนเตียงที่ร่างกายเปลือยเปล่าอยู่“นิหลับตอนไหนคะ…” นิวาก้มหน้าหลบสายตาแล้วพาตัวเองลุกขึ้นจากเตียงโดยมีผ้าห่มพันร่างเล็กอยู่ ทวาเรียวขากับสั่นระริกก้าวเดินแทบไม่ไหว กุญแจมืออีกข้างยังติดอยู่ที่ข้อมืออยู่“น็อคเลยดีกว่า” ชายหนุ่มเอ่ยตอบแล้ววางกระป๋องเบียร์เอาไว้ มือหนาถอดกุญแจมือออก แล้วอุ้มนิวาขึ้นมาในอ้อมกอด “นอนพักอยู่ห้องก่อน พรุ่งนี้ค่อยไปเรียน”“นิไม่เป็นไรค่ะ…นิไปไหว”“บอกก็อย่าดื้อดิ เดินยังไม่ไหว” ทิศเหนือเอ็ดคนตัวเล็กแล้ววางเด็กสาวลงในอ่าง แล้วกระชากผ้าห่มออก ร่างหนานั่งลงบนขอบอ่าง…“แต่…”“ฉันเป็นห่วง…เมื่อคืนรุนแรงไปหน่อย ไม่คิดว่าชุดนักเรียนของเธอจะทำให้ฮึกเหิมขนาดนั้น”“นิ…จะไม่ใส่อีกแล้ว” นิวาตอบอ้อมแอ้มพลางหลุบตามองไปทางอื่น“ทำไมล่ะ…แต่ฉันชอบนะ ใส่บ่อยๆ ยิ่งดีคืนนี้ข
EP47พอกลับมาถึงห้องคุณเหนือก็วางของเอาไว้แล้วซุกหน้าเข้าที่ลำคอ มือหนาสอดเข้าใต้หน้าท้องจนร่างกายวาบวามขึ้นมาอัตโนมัติ ร่างหนาค่อยๆดันร่างฉันให้ล้มลงบนโซฟา…“…ดะ เดี๋ยวค่ะ นิมีอะไรจะให้ดูก่อน” “อะไร…ไม่อยากดูอย่างอื่นแล้ว” คุณเหนือตอบอู้อี้มองช่วงล่างของฉันด้วยสายตาแจ่มแจ้ง มาถึงห้องก็หื่นทันที สงสัยอารมณ์ค้างแน่เลย…“แป๊ปเดียวค่ะ…” “…นิ” ฉันผละศีรษะโตออกแล้วเดินไปหาถุงเสื้อผ้าที่แอบซื้อมาตอนคุณเหนือไปคุยโทรศัพท์และแวะเข้าห้องน้ำ มันเป็นชุดต่างๆดูโป๊มากเลยต้องแอบซื้อกะมาใส่เล่นในห้อง เหตุผลก็เพราะมันน่ารักและแปลกดี อยากลองใส่ดูบ้าง…“นิไปซื้อชุดมาเดี๋ยวลองเปลี่ยนมาให้ดู…คุณช่วยเลือกหน่อยนะว่านิใส่ชุดไหนเข้ากับตัวเองที่สุด” ฉันบอกแต่ดูเหมือนเขาจะไม่เข้าใจ มองฉันสลับกับถุงด้วยสายตาอ้อยอิ่ง เลยเลี่ยงที่จะเดินหายมาลองชุดในห้องน้ำแทน…ชุดแรก…เป็นชุดนักเรียนสไตล์ญี่ปุ่นแล้วกัน ว่าแล้วก็เริ่มลองชุดนั้นทันที ทำไมมันโป๊ขนาดนี้กันนะ ฉันตัดสินใจถูกรึเปล่าที่ซื้อมา คงถูกแหละเพราะชุดพวกนี้ฉันไม่เคยเห็นคนอื่นใส่มาข้างนอกคงใส่คงใส่แค่ในห้องกัน ซึ่งมันก็ใช่ มันใส่เฉพาะในห้อง…-ทิศเหนือ- ผม
EP46“คุณเหนือ…พะ…พอก่อนค่ะ” ฉันผละใบหน้าขึ้นจากอกแกร่ง เมื่อคนใต้ร่างไม่มีท่าทีว่าจะหยุด ที่บอกให้พอเพราะตอนนี้ฉันเริ่มรู้สึกหิวขึ้นมากกว่าเดิมจนทำต่อไม่ได้แล้ว…กรอก~ กรอก~ และท้องมันก็เริ่มร้องประท้วงแล้วด้วย…“หิว?” “อื้อ…” “เดี๋ยวพาไปกินข้าวก่อนดีมั้ย” “ดีค่ะ…” ฉันพยักหน้าตอบหงึกๆแล้วฉีกยิ้มออกมา นี้เป็นครั้งแรกเลยนะที่เขาบอกว่าจะพาไปกินข้าว เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าถูกใส่ใจ ถึงแม้ตอนนี้เจ้าน้องชายของคุณเหนือมันยังคงแข็งทื่ออยู่ก็เถอะแต่เขาก็ยอมตามใจฉันก่อน…“รีบอาบนํ้าเถอะ…ถ้าอาบด้วยกันแบบนี้คงอดใจไม่ไหวแน่” ฟอด! “?” ฉันเบิกตากว้างตกใจกับการกระทำของเขา คุณเหนือหอมแก้มเข้าฟอดใหญ่แล้วอุ้มร่างลงจากตักพอฉันมองหน้าเขาก็รีบหลบสายตาแล้งคว้าผ้าเช็ดตัวมาพันท่อนล่างแล้วเดินไปล้างตัวที่ฝักบัวเหมือนเกิดอาการเขินจนทำตัวไม่ถูก…เห็นแบบนั้นฉันจึงยกมือขึ้นแตะที่แก้มตัวเองแล้วแอบอมยิ้มอยู่คนเดียว ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดนํ้าแล้วล้างตัวต่อ ไม่นานทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อยพอเดินออกมาจากห้องน้ำก็เห็นร่างหนานั่งรออยู่ปลายเตียง เขามองหน้าอกฉันแล้วรีบก้มหน้าเล่นมือถือต่อ…เป็นอะไรลนลานแปลกๆ
EP45“ปะ…ไปใส่เสื้อผ้าได้แล้วค่ะ นิจะไปอาบนํ้าแล้ว…” ฉันดันใบหน้าหล่อออกเบาๆ เหมือนสถานการณ์ตอนนี้จะไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เพราะมือหนาเริ่มสอดเข้าใต้เสื้ออย่างอ้อยอิ่ง“อาบด้วยกันดีกว่า” “อื้อ…ไม่เอานะคะ” ไม่ทันที่ฉันจะพูดจบคุณเหนือก็ซุกหน้าเข้าที่ลำคอ ริมฝีปากอุ่นร้อนดูดเม้มผิวเป็นจุดๆ ร่างกายค่อยๆดันตัวเข้ามาในห้องน้ำ พอถึงขอบอ่างเขาก็ผละใบหน้าออก ฉันจึงต้องโอบลำคอใหญ่เอาไว้เพื่อพยุงไม่ให้ร่างกายอ่อนแรง“ขอนะ…”“ขะ…ขออะไรคะ นิ…จะอาบนํ้าแล้ว” “รู้อยู่ว่าขออะไร ทำไมต้องถามด้วย…หื้ม?” อ่า…นํ้าเสียงแบบนี้มันคืออะไรกันนะ เล่นเอาใจสั่นไม่น้อยเลย ทำไมเขาต้องชอบมาเล่นกับความรู้สึกฉันขนาดนี้กันนะ แล้วตอนนี้ฉันกำลังจะใจอ่อนแล้วหรอ…“นิขออาบนํ้าแล้วไปหาอะไรกินก่อน…กลับห้องเราค่อย” “ตอนนี้ไม่ได้หรอ?” คุณเหนือค่อยๆจับชายเสื้อตัวบางขึ้นแล้วถอดออก มืออีกข้างปลดตระขอบราเชียร์ทิ้งอย่างง่ายดาย ไม่นานช่วงล่างของฉันก็เปลือยเปล่าหมด ทำเอาไม่กล้าสบตาคู่นั้นจนต้องหลุบตาหนี แต่ก้มมองข้างล่างเท่านั้นแหละก็จ๊ะเอ๋กับไอติมยักษ์เข้าทันใด…อ่า…ให้ตายเถอะ มันใหญ่ขึ้นทุกวันเลยรึไง เสียวท้องน้อยไปหมดแล้ว ฉั
EP14นิวาพูดอะไรไม่ออก คนตรงหน้าเธอตอนนี้เหมือนปีศาจกำลังสิ่งร่าง คิดไปเองว่าเธอเป็นคนทำให้เรื่องมันเกิดขึ้นทั้งที่บอกออกไปแล้วว่าไม่เกี่ยวเขาก็ไม่ยอมเชื่อ จับตัวเธอมาเพื่อประชดด้วยวิธีแบบนี้…“คุณทำแบบนี้มันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นหรอกปล่อยนิกลับไปเถอะ แล้วอยากจะเอาคืนยังไงก็ทำแต่ไม่ใช่วิธีนี้ได้มั้ย…” น
EP13“คุณบ้าไปแล้วรึไง…นิขอโทษไปแล้วจะเอาอะไรอีก” นิวาพูดออกไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ดวงตาสั่นระริกต้องการคำตอบ ว่าเขาต้องการอะไรถึงจะพอใจ“ขอโทษหรอ…จะขอโทษทำไมอยากได้ฉันไม่ใช่ ฉันก็จะกำลังสนองความต้องการให้เธออยู่นี้ไง…” สิ้นคำพูดมือหนาก็คว้ากุญแจมือที่อยู่หลังเบาะออกมา ทำเอาคนที่มองอยู่เริ่มรู้สึกว่
EP12ใบหน้าหวานชาวาบเมื่อได้ยินคำพูดของทิศเหนือ เธอมันโง่เองที่พาตัวเองมาช่วยเขาจนบาดเจ็บ ทั้งๆ ที่รู้ว่าทำไปก็เปล่าประโยชน์ ร่างเล็กถอยห่างออกมาจากคนตัวโตมือบางกุมต้นแขนที่โดนรอยมีดบาดเอาไว้แน่นไม่ให้เลือดไหลซึมออกมามากกว่าเดิม…“เธอมาที่นี้ทำไม?” ทิศเหนือย่างกรายเข้ามาหาเธอแล้วกระชากมือเรียวที่กำ
EP11 สิ้นคำพูดทิศเหนือก็ผละออกจากร่างของนิวา มือหนาคว้าทิชชูมาเช็ดที่แก่นกายด้วยอารมณ์ที่ยังค้างคาอยู่ แต่ขืนเอาคนที่นอนแข็งเหมือนท่อนไม้ต่อไป เขาคงต้องได้พลั้งมือฆ่าเธอก่อนจะได้ปลดปล่อย“หึ…” เขาเค้นหัวเราะออกมาแล้วเดินไปหยิบชุดขึ้นมาสวมลวกๆมือหนาเสยผมขึ้นไปหนึ่งทีก่อนจะคว้ากระเป๋าตังแล้วเดินออก



![My Engineerรักร้ายนายจอมโหด [ต้าร์พินอิน]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



