LOGINEP 05
ฉันพยายามดิ้นต่อต้านแต่เรียวขากลับถูกจับเอาไว้แน่น มือหนารูดซิบกางเกงยีนส์ตัวเองแล้วชักไอ้นั้นออกมาต่อหน้าต่อตาจนมันชูชันแก่สายตา แล้วจัดการชักมันสองสามครั้งก่อนจะจ่อใส่ตรงนั้นแล้ว... สวบ ! กึด ! "อื้ออ!!" ฉันหลับตาส่ายหัวอย่างบ้าคลั่ง เพียงแก่นกายแข็งๆอย่างกับท่อนเหล็กกระแทกเข้ามาในร่างกายเพียงครึ่งก็ทำลายเยื่อบางๆจนมันขาดไม่เหลือชิ้นดีร่างกายฉันแตกเป็นเสี่ยงๆมันหน่วงไปหมดจนต้องเกร็งร่างกายเอาไว้...สิ่งที่ฉันคอยรักษามันไว้มาตลอดถูกคนใจร้ายขโมยมันไป.. ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! "อ๊าา...ไม่ได้เอาสดมานานโครตดี" เรียวขาฉันถูกจับถ่างออกกว้าง...ความเจ็บหน่วงๆเข้าเล่นงานจนอยากแทรกแผ่นดินหนี...นํ้าตาไหลออกมาเป็นทางไม่หยุด..มันแน่นแล้วก็เจ็บเหนือการบรรยาย.. "ฮือ...อื้อ!" ความหน่วงทำให้ฉันเค้นเสียงร้องให้ออกมา...มือที่ถูกมัดบีบกันแน่นชนชื้นเหงื่อ ร่างกายสั่นคลอนไม่หยุด ความใหญ่กระแทกใส่ร่างฉันไม่ยั้งเหมือนหิวโหยมานาน ใบหน้าของเขาเสียวซ่านสมสุข แต่ฉันกลับทรมานร่างกายแทบฉีกขาด.. "....เลือดซิงของเธอนี้มันทำให้ฉันพอใจจริงๆ" ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! พี่ไฟนอลขบกรามแน่นตอกอัดมันเข้ามารุนแรงกว่าเดิม จนนํ้าหล่อลื่นเริ่มผลิตออกมาผสมกับเลือดสีแดงสดที่ไหลอาบแก่นกายมันวาวที่ผลุบเข้าผลุบออกถี่ๆ.. "อื้ออ!!.." ฉันกัดเนคไทแน่น..ร่างกายแถบจะล้มลงเพราะแรงกระแทกมหาศาลแต่มือหนาก็รั้งร่างฉันไว้ตลอด.. "เชี้ยเอ้ย...แม่งจะแตกเอาโครตมันส์" พี่เขาสบถออกมามืออีกข้างถกกระโปรงที่มันเกะกะเลิกขึ้น ฉันได้แต่ปล่อยนํ้าตาให้มันไหลออกมาทำอะไรไม่ได้นอกจากปล่อยร่างกายให้โดนรังแกอยู่แบบนี้...ทั้งที่ไม่เต็มใจเลยซักนิดไม่ต่างอะไรจากคนโดนข่มขืน.. "เป็นแฟนเชี้ยไรไม่เคยเอากัน..ตลกชิบหาย" ปั๊บ! ปั๊บ! ปั๊บ! ปั๊บ! ความรู้สึกปวดหน่วงๆเมื่อกี้แปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกที่ฉันไม่เคยได้สัมผัสแทน...มันเสียวและจุกในขณะเดียวกัน..ทุกจังหวะการเข้าออกฉันต้องเกร็งตัวทุกครั้งมันเหมือนจะมีนํ้าอะไรแตกออกมาอยู่ตลอด... พรึบ ! "เธอคิดว่าถ้ามันรู้เรื่องของเรา...มันจะเจ็บใจจนตายห่าไหม?" "....อย่า..บะ...บอกเรื่องนี้พี่แทนนะ...อ๊ะ!" "ไม่รับปาก ขึ้นอยู่กับความพอใจ" "ฮึก..พี่ข่มขืนหนู" ฉันกัดปากแน่น มันจุกแน่นเต็มท้องน้อยไปหมด แต่พี่ไฟนอลก็ไม่มีท่าทีว่าจะหยุด...กระแทกใส่ร่างฉันอย่างเอาแต่ใจ.. "จะร้องให้ทำไม..แค่เสียซิงปะว่ะ" "ก็พี่ไม่ใช่แฟนหนูนิ!" "ใช่ไง...เป็นผัวเมียกันแล้ว" ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! ฉันกัดปากกลั้นความจุกจนปลายลิ้นสัมผัสถึงกลิ่นคาวเลือด...ใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบนํ้าตาส่ายปฏิเสธสัมผัสและคำพูดของพี่ไฟนอล..ฉันเกลียดผู้ชายคนนี้จนไม่อยากเจอหน้าอีกแล้ว.. "อ๊าา...บะ...เบา...โอ๊ย!...ฮึก..หนูเจ็บ" "เสียวเสือกบอกเจ็บ เดี๋ยวเอาให้แหก" ปั๊บ!! ปั๊บ!! ปั๊บ!! ปั๊บ!! "อ๊ายยย! พะ...พอได้แล้ว ฮือ" "อื้มส์...โครตลึก" "ฮึก..ฮือ!!" ฉันร้องให้สะอึกสะอื้นไม่หยุด ทั้งเสียใจที่ช่วยตัวเองไม่ได้ ทั้งเกลียดผู้ชายคนนี้ แล้วมันก็เจ็บมากๆด้วย.. "แหกปากร้องให้หาหอกอะไรว่ะ รำคาญ!" "อื้ออ!!" ไม่ทันที่ฉันได้ตั้งตัว ริมฝีปากก็ถูกจูบอย่างหนักหน่วง..ความรู้สึกร้อนดั่งไฟสอดเข้ามาในโพรงปากจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นเบียร์และกลิ่นบุหรี่อ่อนๆ บวกกับกลิ่นคาวเลือดจากแผลที่ถูกกัด ความรู้สึกที่ถูกดูดปากแรงๆทำเอาใบหน้าชา หูอื้อไปหมด หายใจก็ไม่ทัน.. "ชิบ...แตกในแม่ง" ปึก!! ปึก!! พรวด ! "อ๊าาา!!" "กรี๊ดดดดดดด...!" ฉันกรีดร้องออกมาเมื่อความจุกลูกใหญ่ถาโถมเข้าร่าง ก่อนที่ท้องน้อยจะกระตุกปล่อยนํ้าสีขาวขุ่นออกมา...แล้วเหมือนมีอะไรฉีดเข้าตัวฉันแล้วมันก็ไหลออกอาบเรียวเรียวขาผสมเลือดซิง..สูบแรงฉันไปมากจนต้องหอบหายใจ ท้องน้อยยังคงกระตุกเร้าๆปล่อยนํ้าออกมาไม่หยุด... หมับ ! "แดกยาคุมด้วย ถ้าไม่อยากทำแท้งทีหลัง" พี่เขาชักแก่นกายออกแล้วเดินไปหยิบทิชชู่มาเช็ดทำความสะอาดก่อนจะถอดเข็มขัดจากมือฉันออกไปสวม รวมถึงเนคไทที่มันอยู่บนลำคอฉันแทน.. "หูหนวก?" "...." "แหกขาโชว์แบบนี้ เดี๋ยวแม่งเอาต่อ" คำขู่ของพี่ไฟนอลทำให้ฉันต้องรีบหุบเรียวขาที่มันสั่นระริกเข้า..ก่อนจะยกหลังมือปาดนํ้าตาออก.. "สะใจแล้ว ก็เลิกยุ่งกับพวกเรา" "มีสิทธิ์ต่อรองได้ด้วย?" เขาเลิกคิ้วถาม ฉันจึงหลบสายตาแล้วค่อยๆลงจากอ่างล้างมือ แล้วเอื้อมหยิบทิชชู่มาซับคราบน่ารังเกียจตามเรียวขาออก.. "....หนูเกลียดพี่" "พูดเหมือนฉันชอบเธอนักหนา" "...." ฉันได้แต่จ้องพี่เขาแล้วขบกรามแน่น.. หมับ ! ก่อนที่ใบหน้าจะถูกคว้าเข้าที่คาง พี่ไฟนอลยื่นหน้าเข้ามาไกล้ๆกับใบหูแล้วกระซิบออกมา.. "....อยากแจ้งตำรวจก็เชิญ เดี๋ยวเพิ่มคดีให้" พูดจบก็เดินล้วงถุงกางเกงออกจากห้องนํ้าไปไม่สะทกสะท้านอะไร...เพิ่มคดีคงหมายถึงคดีฆ่าคนถ้าฉันแจ้งตำรวจและคนที่เขาต้องการจะสื่อคงหมายถึงพี่แทนไท...แล้วแบบนี้ฉันทำอะไรได้บ้างนอกจากปิดปากเงียบทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น.. [ AND.. ] หอพัก...Quick พรึบ ! ร่างเล็กสภาพยับเยินทิ้งตัวนอนลงบนเตียงด้วยความเหนื่อยล้า กว่าจะผ่านพ้นวันนี้มาได้มันมีแต่เรื่องแย่ๆ โดยเฉพาะผู้ชายที่ชื่อไฟนอล..แย่ที่สุดเท่าที่เคยเจอมาในชีวิต.. "ฮึก.." เธอฟุบหน้าร้องให้กับหมอน...โดยที่ไม่รู้ว่าการกระทำของตัวเองอยู่ในสายตาของเพื่อนสนิท.. "เรียนมันเครียดจนต้องกลับมาร้องให้ที่ห้องเลยรึไง?" "...." หญิงสาวเงยหน้าขึ้นแล้วปาดนํ้าตาออก ก่อนจะหันไปสบตากับเพื่อนสาวที่อาการชํ้าใจดีขึ้นแล้ว.. "อ่า นี้แกร้องให้หนักขนาดนี้เลยหรอเนี้ย" "ฉันแค่คิดถึงพ่อกับแม่..." "ร้องให้เป็นเด็กไปได้ เราออกไปหาไรกินดีกว่า" นีโม่เดินมาโอบกอดเพื่อนสาวด้วยรอยยิ้ม Line!! "พี่แทนไลน์มาแน่เลยอ่ะ.." พอได้ยินชื่อของแฟนหนุ่ม..ลูกพีชก็รีบคว้าโทรศัพท์มาเปิดทันที.. 'ถ้าไม่อยากให้ไอ้เหี้ยแทนรู้ มาหาฉันที่คอนโดX-box ตอนนี้ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ..' . . . หลอกน้องไปกินตับต่อแน่นวล5555555555555555555555555 Next.. "โดนฆ่ากับโดนเอาจะเลือกวิธีไหนล่ะ?"EP 50 "ก็หนูถามเพราะใส่ใจไง.." "ถ้าอย่างงั้นก็รีบไปเถอะ พี่อยู่คนเดียวก็ได้" นํ้าเสียงนอยด์ๆพูดออกมาแล้วปล่อยกอดคนตัวเล็กพร้อมกับพลิกร่างหันหลังให้ ลูกพีชที่เห็นท่าทีน้อยใจของชายหนุ่มหลุดยิ้มออกมา "ไว้เจอกันนะคะ" ฟอด ! เธอก้มหน้าหอมแก้มไฟนอลแล้วเดินไปหยิบกระเป๋าเดินทาง ก่อนจะหยุดอยู่ที่หน้าประตูใบหน้าหันกลับไปมองคนบนเตียงอีกครั้ง มือเล็กยกมือถือขึ้นมาแล้วกดถ่ายรูปส่งไปในแชทกลุ่มที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อภารกิจลับ.....เชียงไหม่...( ไร้สตอเบอร์รี่ )ลูกพีชเดินมาหยุดอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ท้ายไร้สตอเบอร์รี่ ซึ้งแต่ละหลังเป็นที่พักของคนงานที่นี้หญิงสาววางกระเป๋าไว้แล้วเดินไปที่ประตูบ้านมือเล็กยกมือขึ้นเคาะเพื่อเป็นสัญญาณว่าเธอมาถึงแล้ว...ก๊อก ก๊อก ก๊อก...แกร๊ก.."ลูกพีช..." "แม่" หมับ ! ทั้งสองสวมกอดกันด้วยความคิดถึง พรพรรณที่อยู่ในชุดทำงานอยู่พยายามดันคนตัวเล็กออก เพราะร่างของตัวเองชุ้มเหงื่อ "ทำไมช่วงคํ่าแบบนี้ล่ะ...ทางเข้าก็ใช่ว่าจะมาง่ายไม่เหนื่อยหรอลูก" "ไม่ค่ะ...ก็หนูคิดถึงแม้นี่นา" "แล้วนี้รุ่นพี่หนูที่ว่าจะมาด้วย มากันรึยังล่ะฮึแม่เตรียมที่นอนไว้ให้เรียบร้อยแล้ว"
EP 49 ชายหนุ่มเหลือบมองคนตัวเล็กด้วยแววตาวาบวาม ท่อนแขนกำยำโอบกอดเธอเอาไว้ แล้วไล่จมูกสูดดมเรือนผมหอมกรุ่นด้วยความรักใคร่ ส่งผลให้ลูกพีชอมยิ้มอยู่ลำพัง ใบหน้านวลถูไถกับอกแกร่งด้วยความเขินอาย "คนบ้า...หนูเขินเป็นนะ" "บ้าเพราะรักหนูไง.." "ไม่เอาแล้วไม่คุยด้วย" ลูกพีชตอบกลับอู้อี้เธอแอบยิ้มอยู่คนเดียวอีกครั้งแล้วกวาดแขนกอดเอวสอบเอาไว้ หัวใจมันไม่เคยจะชินซักทียามได้อยู่ไกล้กัน ยิ่งนับวันมันยิ่งเต้นแรงมากกว่าเดิม เหมือนกับว่าความรักของเธอมันจะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆเหมือนกับที่ไฟนอลรักเธอมาตั้งนาน..."หลับแล้วหรอลูกพีช.." ในเวลาต่อมาดูเหมือนคนตัวเล็กที่กำลังมุดอยู่อกอุ่นอยู่จะเงียบลง ลูกพีชเผลอหลับแบบไม่รู้ตัวเนื่องจากเหนื่อยล้ามาทั้งวันไหนจะเมื่อกี้จะโดนดูดพลังงานไปมหาศาลอีก เมื่อเห็นว่าเธอหลับแล้วมือหนาจึงยื่นไปปัดปอยผมออกจากใบหน้าหวาน..แล้วค่อยๆไล่ปลายจมูกสูดดมพวงแก้มเนียนลงมาถึงกรีบปากกระจับ ก่อนที่ชายหนุ่มจะกดจูบเธอเบาๆ... "งั้นฝันดีนะตัวเล็ก..." 08 : 30 AM. "โอเครค่ะแม่...ไว้เจอกันนะคะ...จุ๊ปๆ" ลูกพีชในชุดคลุมอาบนํ้ากดตัดสายผู้เป็นแม่ คนตัวเล็กจึงหมุนตัวเดินกลับเข้ามาในห้องหลังจาก
EP 48 ลูกพีชกลืนนํ้าลายเหนียวๆลงคออย่างยากลำบาก ก่อนที่ร่างหนาจะขึ้นคร่อมตัวเธอเอาไว้แล้วกระชากผ้าเช็ดตัวออกจากร่างอย่างนึกรำคานเผยให้เห็นหน้าท้องที่อัดแน่นด้วยมัดกล้ามเป็นลอนๆ.."อ๊ะ..พะ..พี่ไฟนอล.." ไม่ทันที่เธอได้ตั้งตัวใบหน้าหล่อเหลาก็ก้มลงมาซุกไซร้ลำคอระหงขบเม้มเบาๆฝากรอยเอาไว้จนพอใจก็เลื่อนลงมาระหว่างเรียวขาคู่สวยตรงจุดกลางกลาย มือหนาจับชุดคลุมออกแล้วแตะปลายลิ้นเปียกชุ่มสัมผัสกับติ่งเกสรสีชมพูหอมหวาน จนลูกพีชสะดุ้งเล็กน้อย.."อื้อ.." เธอหลุดครางออกมาเบาๆมือไม้ไม่อยู่กับที่ ดวงตากลมโตหลับพริ้ม ร่องแคบเริ่มผลิตนํ้าหล่อลื่นออกมาเรื่อยๆอย่างอัตโนมัติในขณะที่ลิ้นหนายังคงชอนไชอยู่กับตรงนั้นด้วยความคลั่งไคล้..พอร่างเล็กตอบสนองชายหนุ่มก็ผละลิ้นออกแล้วจับเรียวขาคู่สวยถ่างให้กว้างกว่าเดิม มือหนาจับหัวหยักจ่อใส่ร่องแคบแล้วถูไถไปมาสองสามครั้งท่อนเอ็นก็พร้อมใช้งานแข็งทื่อขึ้นมา เอวสอบดันเข้าไปทีละนิดด้วยการกระแทกเบาๆจนในที่สุดจุดเชื่อมทั้งสองก็ดูดกลืนกันได้อย่างลงตัว จนใบหน้าหวานเหยเกชายหนุ่มเลยโน้มตัวลงไปตะลอมจูบกับคนใต้ร่าง "อื้อ!" ลูกพีชครางออกมาเบาๆเรียวลิ้นตอบสนองลิ้นหน้าด้วยการหยอก
EP 47 อดิเทพพูดจบรอยยิ้มของทั้งสองก็ปรากฎบนใบหน้ามันตื้นตันใจจนบรรยายออกมาไม่ถูก ไฟนอลบีบมือเล็กเบาๆ แล้วก้มหน้าเข้าไปไกล้ๆเธอจมูกคมสันฝังลงบนแก้มเนียนท่ามกลางสายตาของทุกคนด้วยหัวใจพองโตที่เธอยังอยู่ตรงนี้.."ต่อไปนี้ถ้ามีปัญหาอะไรให้นึกถึงตอนที่รักกัน...ใช้เหตุผลคุยและรับฟังกันและกันยังไงพ่อก็มั่นใจว่าทั้งสองจะใช้ชีวิตด้วยกันจนถึงวันที่ได้เข้าพิธีมงคล ถ้าเวลานั้นมาถึงพ่อยินดีทำทุกอย่าง...พ่อรออยู่นะ" "ค่ะ...หนูมั่นใจว่ายังไงวันนั้นก็ต้องมาถึง...ขอบคุณที่ให้โอกาสหนูนะคะ" ลูกพีชตอบกลับนํ้าตาคลอ เธอมองอดิเทพด้วยแววตาซาบซึ่งการที่จะรักใครซักคนที่ฐานะต่างกันขนาดนี้มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะถูกยอมรับ แต่ทวาอดิเทพกลับให้โอกาสเธอ..."รักษาโอกาสนั้นให้ดีด้วย...รวมถึงลูกชายพ่อถ้ามันเกเรก็ลงโทษได้ทุกรูปแบบ" "ได้ค่ะ...หนูจะจัดการให้อยู่หมัดเลย" "พ่อไปก่อนนะ...ดูเวลาตอนนี้ไม่เหมาะกับคนแก่ซะจริงๆ" "ไว้เจอกันครับพ่อ.." ลูกพีชยกมือไว้ลาอดิเทพด้วยรอยยิ้มรวมถึงสามหนุ่ม ไม่นานอดืเทพก็เดินออกไปพร้อมกับเลขาและคุณหมอ ทำให้ภายในห้องเหลือเพียงลูกพีช ไฟนอล และสามหนุ่มที่ต่างจ้องมองที่เธอเป็นตาเดียวอย
EP 46เหมือนโลกทั้งใบมันแตกสลายลงกับที่ ร่างกายทรงตัวไม่อยู่อ่อนแรงลงจนดีไวน์และเพิร์ธต้องพยุงร่างเอาไว้.."ไม่...อึก...ไม่!!" ไฟนอลแทบสติแตก ร่างหนาสะบัดออกเพื่อจะวิ่งไปหาลูกพีชแต่กลับถูกสองหนุ่มรั้งตัวเอาไว้ ก่อนที่ร่างกายมันจะไร้เรี่ยวแรงอีกครั้ง.."ไอ้ไฟมึงหยุด!....มึงแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วตั้งสติ...พวกกูอยู่ตรงนี้" ดีไวน์ที่ทนเห็นเพื่อนเหมือนตายทั้งเป็นไม่ไหว ชายหนุ่มดึงร่างของไฟนอลมาสวมกอดปลอบใจ...ทิศเหนือเองก็ทนมองภาพแสนเจ็บปวดนั้นไม่ไหวมือหนายกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองลวกๆ...ส่วนเพิร์ธได้แต่เบียนหน้าหนีเพราะนํ้าตามันไหลออกมาด้วยความสงสาร.."...." ดวงตาคู่นั้นเหม่อลอยเอ่อท่วมด้วยหยดนํ้าตา ภาพตรงหน้ามันพร่ามัวจนโฟกัสอะไรไม่ได้ใบหน้าหล่อเหลาแสดงออกว่าเจ็บปวดราวกับจะขาดใจ...ไฟนอลทิ้งหน้าลงกับบ่าแกร่งปล่อยโฮออกมาจนร่างกายสะอึกสะอื้น...ชายหนุ่มได้แต่คิดในใจว่าตัวเองควรจะดีกับเธอตั้งแต่แรกก่อนที่โอกาสมันจะมาถึงเร็วขนาดนี้วันที่ลูกพีชอาจจะจากไปแสนไกล.."มึงร้องออกมาให้หมด....แล้วกลับมาเป็นเหี้ยไฟคนเดิมของพวกกู.." "คนที่ผ่านเรื่องแย่ๆมามากมาย...แต่กลับผ่านมันมาได้..." เพิร์ธพูดก่อนลงท้ายด้วย
EP 45 "....." หยาดนํ้าสีใสหยดแหมะลงพื้นอย่างกลั้นไม่อยู่ แววตาสั่นระริกอยากให้เรื่องที่ได้ยินมันเป็นแค่ฝัน แต่ความจริงก็คือความจริงลูกพีชถูกรถชนเพียงห่างกันแค่ไม่กี่นาที ชายหนุ่มไม่คิดว่ามันจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น.."ไม่จริง...อึก" "...." ผู้ชายที่เป็นคนพาไฟนอลกลับเข้ามาส่ายหัวเล็กน้อย แววตาทอประกายเห็นใจ ดูจากสีหน้าของชายหนุ่มตรงหน้าก็รู้ว่าทั้งสองเป็นคนรักกัน...ก่อนที่เขาจะพาตัวเองเดินออกมาเงียบๆปล่อยให้ไฟนอลได้อยู่กับตัวเอง...พอได้อยู่คนเดียวมือหนาก็ยกขึ้นรูบหน้าแล้วพาร่างกายสั่นเทาของตัวเองขึ้นรถมามุ้งหน้าไปโรงพยาบาลที่ไกล้ที่สุดตอนนี้ด้วยจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว......โรงพยาบาลเอกชน...ทันทีที่มาถึงโรงพยาบาลร่างหนาก็รีบวิ่งลงจากรถมุ้งหน้ามาหาพยาบาลที่ทำหน้าที่เช็คประวัติคนไข้ทันที "โทษนะครับ...ผม...มาหาผู้หญิงที่พึ้งประสบอุบัติเหตุเคสล่าสุด...เธออยู่ห้องไหน""เคสที่โดนรถชน...กำลังเข้าห้องผ่าตัดค่ะอยู่ชั้นบนสุดห้องฉุกเฉิน...ตอนนี้ยังเข้าเยี่ยมไม่ได้นะคะ..""....." "เดี๋ยวค่ะคุณ..." นํ้าเสียงสั่นเครือถามออกไป...พยาบาลวัยกลางคนจึงบอกตามปกติ ตอนนี้ยังเข้าเยี่ยมไม่ได้แต่ไฟน






![[Engineering] รุ่นพี่เย็นชากับรุ่นน้องหน้าใส](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
