LOGINEP 10
"เชี้ยไฟ!!" แทนไทเตรียมซัดหมัดใส่หน้าของไฟนอลอีกครั้งพร้อมกับกระชากคอเสื้อแต่ชายหนุ่มกลับยื่นหน้าเข้าไปท้าทาย ก่อนที่แทนไทจะยอมลดหมัดลงเพราะนึกได้ว่ามีสิ่งสำคัญกว่านี้ต้องทำ มากกว่าการมีปัญหากับไฟนอล.. "อย่างมึงก็ได้แค่มอง ไม่มีวันได้ใจหรอก" พูดจบก็สะบัดมือออกแล้วผลักร่างหนาไปหนึ่งที "รู้ได้ยังไงว่าได้แค่มอง..." ไฟนอลเดินตามหลังแทนไทไปติดๆ แล้ววางมือบนบ่าแกร่ง "บางทีอาจจะได้อย่างอื่นด้วยก็ได้...ใครจะไปรู้" พูดจบก็ตบไหล่ไปสองที แล้วเดินเหยียดยิ้มออกมาจากห้องนํ้าชาย ไม่สนใจสายตาของใครที่มองมา.. 2 ชั่วโมงต่อมา.. โซน VIP... ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! "อ๊าา...เพิร์ธขา...ระ...แรงเลยค่ะ...อ๊ะ!" เสียงหวานครวญครางออกมาสุดจะกลั้นเมื่อร่างกายถูกกระแทกกระทั้นไม่ยั้ง มือเรียวเกาะขอบโซฟาเอาไว้ ใบหน้าสวยเฉี่ยวเหยเกอย่างเซ็กซี่ยิ่งตอกยํ้าอารมณ์ดิบเถื่อนในกายชาย "สะ...เสียว...มากเลยค่ะ...อ๊าา...เพิร์ธ..ระเร็วอีก.." ปึก! ปึก! พรวด..! "กรี๊ดดดดด...!" ดิสนีย์เกร็งกระตุกปล่อยนํ้าสีขาวขุ่นออกมา ฉโลมแก่นกายมันวาวที่สวมถุงยางอยู่ เพิร์ธตอกอัดสะโพกใส่ไม่กี่ครั้งร่างกายก็ปลดปล่อยออกมาไล่เรี่ยกัน.. "อ๊าา.." เสียงแหบพร่าคำร่างออกมาแล้วถอดแก่นกายออกจากร่อง มือหนาถอดมันออกแล้วโยนทิ้งขยะไกล้ๆก่อนจะหยิบทิชชู่มาซับคราบออก "ต่ออีกได้ไหมคะ.." หญิงสาวที่ถูกใจลีลาของชายหนุ่มหยัดกายลุกขึ้น แล้วจับฝ่ามือของเพิร์ธมาลูบไล้ที่หน้าอกตัวเอง.. ครืดดดดดด...! แต่เสียงมือถือก็สั่นเครือขึ้นมาซะก่อน สายตาคมกริบปรายตามองรายชื่อก่อนจะแกะมือเธอออก "ไปหาคนของเธอเถอะ.." "เดี๋ยวเพิร์ธ!" "ไว้ฉันอยากอีกเมื่อไหร่ เราค่อยเจอกัน" เพิร์ธยกมือเบรคดิสนี่ย์เอาไว้แล้วเดินผิวปากออกมาจากห้องอย่างไร้เยื่อใย แล้วกลับมาห้องเดิม.. "กี่ยกล่ะ" ไฟนอลถามพร้อมกับจุดบุหรี่สูบ.. "คงไม่จำเป็นต้องบอก" "ปกติเห็นลากไปกินที่ห้องต่อ" "สงสัยผัวตาม กูเลยปล่อยไป" เพิร์ธตอบไม่ใส่ใจนัก "มีจริงเสือกไม่เปิดตัว ปล่อยเมียของตัวเองร่านไปวันๆ" ทิศเหนือเอ่ยขึ้นด้วยความแปลกใจ "จะอะไรซะอีก ถ้ายัยนั้นไม่แอบแซ่บกับผัวคนอื่นมาเหมือนกัน ไม่งั้นจะปิดเงียบขนาดนี้หรอ" ไฟนอลเค้นยิ้มออกมา ทุกอย่างมันช่างลงล็อคให้เขาคิดซะจริงๆ ว่าที่แทนไทโกหกลูกพีชเพื่อมาผับเพราะเหตุผลอะไรกัน.. 10 : 00 AM. [ ลูกพีช ] วันนี้เป็นอีกวันที่ฉันมาเรียนคนเดียว ซึ้งฉันก็ชินไปแล้วแหละกับการที่นีโม่ชอบออกเดทบ่อยๆจนถึงขั้นโดดเรียนแถมยังฝากให้ฉันเช็คชื่อ และตอนนี้ฉันก็พาร่างตัวเองมายืนเอ๋ออยู่หน้าตึกวิศวะ เพราะอะไรหน่ะหรอ ฉันก็แค่อยากได้มือถือคืนก็เท่านั้นเอง มันอยู่กับพี่ไฟนอลตั้งแต่เมื่อวานแล้ว.. "มาหาไอ้ไฟ?" ในขณะที่ฉันยืนนิ่งอยู่เสียงของใครบางคนก็ทำให้ฉันละความสนใจไปมองหน้าของบุคคลมาไหม่ นั้นก็คือพี่ทิศเหนือ.. "หนูแค่มาเอาของส่วนตัวคืนค่ะ" "โทรศัพท์เธอหน่ะหรอ?" "ค่ะ" "เมื่อคืนเห็นมันหยิบขึ้นมาเล่นด้วย.." หยิบขึ้นมาเล่นงั้นหรอ กล้าดียังไงกันนะ..แล้วนี้รู้รหัสโทรศัพท์ของฉันได้ยังไงกัน ? "พี่ช่วยเอามาให้หนูหน่อยได้มั้ยคะ..หนูจำเป็นต้องใช้มัน" "มันไม่ใช่ปัญหาของฉัน" "...." "ใช้ความสามารถหาทางเอาคืนเองนะ" พี่ทิศเหนือหลุบตามองเรือนร่างของฉันก่อนจะยกยิ้มมุมปากแล้วเดินล้วงถุงกางเกงผ่านหน้าฉันไป เหมือนแวะมาทำให้ฉันคิดหนักกว่าเดิม..ยืนนิ่งอยู่คนเดียวไม่กี่วินาทีฉันก็ตัดสินใจวิ่งตามหลังพี่เหนือไปจนมาหยุดอยู่ห้องชมรมที่สมาชิกมีแค่พวกพี่เขา.. "พาสาวที่ไหนมา?" หนึ่งในสองคนนั้นเลิกคิ้วถาม ท่าทางแพรวพราวเจ้าชู้แบบนั้นทำให้ฉันมั่นใจว่าคือพี่เพิร์ธ.. "ดูเอาเองก็แล้วกัน" พูดจบเขาก็ปรายตามองฉันเล็กน้อยแล้วเดินหายเข้าไปข้างใน...ฉันจึงตัดสินใจเดินตามแต่.. ปึก! "อ๊ะ!?" หน้าผากกลับชนเข้ากับแผงอกแกร่งของใครบางคนเข้า จนร่างแทบเซล้มดีที่พยุงตัวเองไว้อยู่ ฉันค่อยๆเงยหน้ามองก็ต้องรีบหลับตาแน่นเพราะควันบุหรี่ถูกเป่ารดใบหน้าเต็มๆ แกล้งฉันได้ทุกสถานการณ์แบบนี้คงเป็นใครไม่ได้นอกจากพี่ไฟนอล.. "แค่กๆ" "คิดถึงฉันหรอ มาถึงมหาลัยปุ๊บมาหาทันทีเลย" "หนูไม่ได้มาทะเลาะกับใคร ที่มาเพราะต้องการของส่วนตัวคืน" "โทรศัพท์?" "ค่ะ...ขอคืนด้วย" ฉันแบมือขอคืนแต่.. หมับ ! ปั้ง ! "พวกมึงออกไปก่อน.." พี่ไฟนอลปัดมือไล่เพื่อนตัวเองออกไป ก่อนที่สามคนนั้นจะมองหน้ากันเหมือนรู้ๆกันอยู่ แล้วพากันลุกขึ้นจากโซฟาอย่างง่ายดาย ทำให้ภายในห้องเหลือเพียงแค่เราสองคน.. "พี่จะทำอะไร.." "อยากได้คืนไม่ใช่หรอ..ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนหน่อยไหม?" ไม่พูดเปล่าร่างหนาก็เดินมานั้งโซฟาพร้อมกับหมุนมือถือฉันเล่น.. "ข้อแลกเปลี่ยนอะไรอีก..พี่จะแกล้งอะไรหนู" "มีสมองก็ช่วยคิดเอาว่าควรแลกด้วยอะไร" ตอบพร้อมกับกระตุกยิ้มมุมปาก สิ่งเดียวที่พี่ไฟนอลต้องการจากฉันมันมีแค่อย่างเดียวคือเซ็กส์ แล้วตอนนี้ฉันเลือกอะไรได้บ้างนอกจากต้องแบกความลำบากใจเดินไปนั้งบนตักของเขาแล้วยื่นหน้าเข้าไปประกบจูบอย่างจำใจ.. ฉันแตะปากพี่เขาอยู่แบบนั้นก่อนจะรับรู้ถึงมือหนาที่ยกตัวฉันขึ้นควบเอวแล้วดันท้ายทอยฉันกดลง ลิ้นหนาสอดแทรกเข้ามาดูดปากด้วยความหิวกระหาย ฉันหลับตาแน่นเผยอริมฝีปากรับรสจูบเร้าร้อนขอบตาเริ่มร้อนผ่าวเหมือนจะร้องให้ออกมาตลอดเวลา จนพี่ไฟนอลสะใจแล้วยอมถอนจูบออก.. "อ...เอาคืนได้รึยัง" "มากกว่าจูบแล้วฉันจะคืนให้.." "พอเถอะ..หนูขอร้อง" "แต่เธอใจเต้น...แสดงว่าเธอหวั่นไหวและต้องการมากกว่าจูบเหมือนกัน.." ฉันหลุบตามองตํ่า ก่อนที่ความรู้สึกตรงฝ่ามือจะถูกมือหนาจับขึ้นมาทาบที่หัวใจ..อ่า...แล้วมันก็เต้นแรงจริงๆด้วย ฉันเกลียดความรู้สึกแบบนี้จัง.. "ผู้หญิงเวลาอยู่ไกล้ผู้ชายมันก็ใจเต้นกันทุกคนแหละ.." "หรอ..?" "...." "แต่กับฉันดูเหมือนว่ามันจะเต้นแรงผิดปกตินะ.." . . . น้องอย่าพึ่งหวั่นไหว อิพี่มันหลอกกินหนูอยู่5555555555555555555555555555555 ไรท์พึ่งเห็นว่าพี่ไฟติดมาแรงกับเขาด้วย ขอบคุณสำหรับยอดอ่าน และคอมเม้นท์ที่ให้กำลังไรท์ด้วยน้า💓EP 50 "ก็หนูถามเพราะใส่ใจไง.." "ถ้าอย่างงั้นก็รีบไปเถอะ พี่อยู่คนเดียวก็ได้" นํ้าเสียงนอยด์ๆพูดออกมาแล้วปล่อยกอดคนตัวเล็กพร้อมกับพลิกร่างหันหลังให้ ลูกพีชที่เห็นท่าทีน้อยใจของชายหนุ่มหลุดยิ้มออกมา "ไว้เจอกันนะคะ" ฟอด ! เธอก้มหน้าหอมแก้มไฟนอลแล้วเดินไปหยิบกระเป๋าเดินทาง ก่อนจะหยุดอยู่ที่หน้าประตูใบหน้าหันกลับไปมองคนบนเตียงอีกครั้ง มือเล็กยกมือถือขึ้นมาแล้วกดถ่ายรูปส่งไปในแชทกลุ่มที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อภารกิจลับ.....เชียงไหม่...( ไร้สตอเบอร์รี่ )ลูกพีชเดินมาหยุดอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ท้ายไร้สตอเบอร์รี่ ซึ้งแต่ละหลังเป็นที่พักของคนงานที่นี้หญิงสาววางกระเป๋าไว้แล้วเดินไปที่ประตูบ้านมือเล็กยกมือขึ้นเคาะเพื่อเป็นสัญญาณว่าเธอมาถึงแล้ว...ก๊อก ก๊อก ก๊อก...แกร๊ก.."ลูกพีช..." "แม่" หมับ ! ทั้งสองสวมกอดกันด้วยความคิดถึง พรพรรณที่อยู่ในชุดทำงานอยู่พยายามดันคนตัวเล็กออก เพราะร่างของตัวเองชุ้มเหงื่อ "ทำไมช่วงคํ่าแบบนี้ล่ะ...ทางเข้าก็ใช่ว่าจะมาง่ายไม่เหนื่อยหรอลูก" "ไม่ค่ะ...ก็หนูคิดถึงแม้นี่นา" "แล้วนี้รุ่นพี่หนูที่ว่าจะมาด้วย มากันรึยังล่ะฮึแม่เตรียมที่นอนไว้ให้เรียบร้อยแล้ว"
EP 49 ชายหนุ่มเหลือบมองคนตัวเล็กด้วยแววตาวาบวาม ท่อนแขนกำยำโอบกอดเธอเอาไว้ แล้วไล่จมูกสูดดมเรือนผมหอมกรุ่นด้วยความรักใคร่ ส่งผลให้ลูกพีชอมยิ้มอยู่ลำพัง ใบหน้านวลถูไถกับอกแกร่งด้วยความเขินอาย "คนบ้า...หนูเขินเป็นนะ" "บ้าเพราะรักหนูไง.." "ไม่เอาแล้วไม่คุยด้วย" ลูกพีชตอบกลับอู้อี้เธอแอบยิ้มอยู่คนเดียวอีกครั้งแล้วกวาดแขนกอดเอวสอบเอาไว้ หัวใจมันไม่เคยจะชินซักทียามได้อยู่ไกล้กัน ยิ่งนับวันมันยิ่งเต้นแรงมากกว่าเดิม เหมือนกับว่าความรักของเธอมันจะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆเหมือนกับที่ไฟนอลรักเธอมาตั้งนาน..."หลับแล้วหรอลูกพีช.." ในเวลาต่อมาดูเหมือนคนตัวเล็กที่กำลังมุดอยู่อกอุ่นอยู่จะเงียบลง ลูกพีชเผลอหลับแบบไม่รู้ตัวเนื่องจากเหนื่อยล้ามาทั้งวันไหนจะเมื่อกี้จะโดนดูดพลังงานไปมหาศาลอีก เมื่อเห็นว่าเธอหลับแล้วมือหนาจึงยื่นไปปัดปอยผมออกจากใบหน้าหวาน..แล้วค่อยๆไล่ปลายจมูกสูดดมพวงแก้มเนียนลงมาถึงกรีบปากกระจับ ก่อนที่ชายหนุ่มจะกดจูบเธอเบาๆ... "งั้นฝันดีนะตัวเล็ก..." 08 : 30 AM. "โอเครค่ะแม่...ไว้เจอกันนะคะ...จุ๊ปๆ" ลูกพีชในชุดคลุมอาบนํ้ากดตัดสายผู้เป็นแม่ คนตัวเล็กจึงหมุนตัวเดินกลับเข้ามาในห้องหลังจาก
EP 48 ลูกพีชกลืนนํ้าลายเหนียวๆลงคออย่างยากลำบาก ก่อนที่ร่างหนาจะขึ้นคร่อมตัวเธอเอาไว้แล้วกระชากผ้าเช็ดตัวออกจากร่างอย่างนึกรำคานเผยให้เห็นหน้าท้องที่อัดแน่นด้วยมัดกล้ามเป็นลอนๆ.."อ๊ะ..พะ..พี่ไฟนอล.." ไม่ทันที่เธอได้ตั้งตัวใบหน้าหล่อเหลาก็ก้มลงมาซุกไซร้ลำคอระหงขบเม้มเบาๆฝากรอยเอาไว้จนพอใจก็เลื่อนลงมาระหว่างเรียวขาคู่สวยตรงจุดกลางกลาย มือหนาจับชุดคลุมออกแล้วแตะปลายลิ้นเปียกชุ่มสัมผัสกับติ่งเกสรสีชมพูหอมหวาน จนลูกพีชสะดุ้งเล็กน้อย.."อื้อ.." เธอหลุดครางออกมาเบาๆมือไม้ไม่อยู่กับที่ ดวงตากลมโตหลับพริ้ม ร่องแคบเริ่มผลิตนํ้าหล่อลื่นออกมาเรื่อยๆอย่างอัตโนมัติในขณะที่ลิ้นหนายังคงชอนไชอยู่กับตรงนั้นด้วยความคลั่งไคล้..พอร่างเล็กตอบสนองชายหนุ่มก็ผละลิ้นออกแล้วจับเรียวขาคู่สวยถ่างให้กว้างกว่าเดิม มือหนาจับหัวหยักจ่อใส่ร่องแคบแล้วถูไถไปมาสองสามครั้งท่อนเอ็นก็พร้อมใช้งานแข็งทื่อขึ้นมา เอวสอบดันเข้าไปทีละนิดด้วยการกระแทกเบาๆจนในที่สุดจุดเชื่อมทั้งสองก็ดูดกลืนกันได้อย่างลงตัว จนใบหน้าหวานเหยเกชายหนุ่มเลยโน้มตัวลงไปตะลอมจูบกับคนใต้ร่าง "อื้อ!" ลูกพีชครางออกมาเบาๆเรียวลิ้นตอบสนองลิ้นหน้าด้วยการหยอก
EP 47 อดิเทพพูดจบรอยยิ้มของทั้งสองก็ปรากฎบนใบหน้ามันตื้นตันใจจนบรรยายออกมาไม่ถูก ไฟนอลบีบมือเล็กเบาๆ แล้วก้มหน้าเข้าไปไกล้ๆเธอจมูกคมสันฝังลงบนแก้มเนียนท่ามกลางสายตาของทุกคนด้วยหัวใจพองโตที่เธอยังอยู่ตรงนี้.."ต่อไปนี้ถ้ามีปัญหาอะไรให้นึกถึงตอนที่รักกัน...ใช้เหตุผลคุยและรับฟังกันและกันยังไงพ่อก็มั่นใจว่าทั้งสองจะใช้ชีวิตด้วยกันจนถึงวันที่ได้เข้าพิธีมงคล ถ้าเวลานั้นมาถึงพ่อยินดีทำทุกอย่าง...พ่อรออยู่นะ" "ค่ะ...หนูมั่นใจว่ายังไงวันนั้นก็ต้องมาถึง...ขอบคุณที่ให้โอกาสหนูนะคะ" ลูกพีชตอบกลับนํ้าตาคลอ เธอมองอดิเทพด้วยแววตาซาบซึ่งการที่จะรักใครซักคนที่ฐานะต่างกันขนาดนี้มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะถูกยอมรับ แต่ทวาอดิเทพกลับให้โอกาสเธอ..."รักษาโอกาสนั้นให้ดีด้วย...รวมถึงลูกชายพ่อถ้ามันเกเรก็ลงโทษได้ทุกรูปแบบ" "ได้ค่ะ...หนูจะจัดการให้อยู่หมัดเลย" "พ่อไปก่อนนะ...ดูเวลาตอนนี้ไม่เหมาะกับคนแก่ซะจริงๆ" "ไว้เจอกันครับพ่อ.." ลูกพีชยกมือไว้ลาอดิเทพด้วยรอยยิ้มรวมถึงสามหนุ่ม ไม่นานอดืเทพก็เดินออกไปพร้อมกับเลขาและคุณหมอ ทำให้ภายในห้องเหลือเพียงลูกพีช ไฟนอล และสามหนุ่มที่ต่างจ้องมองที่เธอเป็นตาเดียวอย
EP 46เหมือนโลกทั้งใบมันแตกสลายลงกับที่ ร่างกายทรงตัวไม่อยู่อ่อนแรงลงจนดีไวน์และเพิร์ธต้องพยุงร่างเอาไว้.."ไม่...อึก...ไม่!!" ไฟนอลแทบสติแตก ร่างหนาสะบัดออกเพื่อจะวิ่งไปหาลูกพีชแต่กลับถูกสองหนุ่มรั้งตัวเอาไว้ ก่อนที่ร่างกายมันจะไร้เรี่ยวแรงอีกครั้ง.."ไอ้ไฟมึงหยุด!....มึงแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วตั้งสติ...พวกกูอยู่ตรงนี้" ดีไวน์ที่ทนเห็นเพื่อนเหมือนตายทั้งเป็นไม่ไหว ชายหนุ่มดึงร่างของไฟนอลมาสวมกอดปลอบใจ...ทิศเหนือเองก็ทนมองภาพแสนเจ็บปวดนั้นไม่ไหวมือหนายกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองลวกๆ...ส่วนเพิร์ธได้แต่เบียนหน้าหนีเพราะนํ้าตามันไหลออกมาด้วยความสงสาร.."...." ดวงตาคู่นั้นเหม่อลอยเอ่อท่วมด้วยหยดนํ้าตา ภาพตรงหน้ามันพร่ามัวจนโฟกัสอะไรไม่ได้ใบหน้าหล่อเหลาแสดงออกว่าเจ็บปวดราวกับจะขาดใจ...ไฟนอลทิ้งหน้าลงกับบ่าแกร่งปล่อยโฮออกมาจนร่างกายสะอึกสะอื้น...ชายหนุ่มได้แต่คิดในใจว่าตัวเองควรจะดีกับเธอตั้งแต่แรกก่อนที่โอกาสมันจะมาถึงเร็วขนาดนี้วันที่ลูกพีชอาจจะจากไปแสนไกล.."มึงร้องออกมาให้หมด....แล้วกลับมาเป็นเหี้ยไฟคนเดิมของพวกกู.." "คนที่ผ่านเรื่องแย่ๆมามากมาย...แต่กลับผ่านมันมาได้..." เพิร์ธพูดก่อนลงท้ายด้วย
EP 45 "....." หยาดนํ้าสีใสหยดแหมะลงพื้นอย่างกลั้นไม่อยู่ แววตาสั่นระริกอยากให้เรื่องที่ได้ยินมันเป็นแค่ฝัน แต่ความจริงก็คือความจริงลูกพีชถูกรถชนเพียงห่างกันแค่ไม่กี่นาที ชายหนุ่มไม่คิดว่ามันจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น.."ไม่จริง...อึก" "...." ผู้ชายที่เป็นคนพาไฟนอลกลับเข้ามาส่ายหัวเล็กน้อย แววตาทอประกายเห็นใจ ดูจากสีหน้าของชายหนุ่มตรงหน้าก็รู้ว่าทั้งสองเป็นคนรักกัน...ก่อนที่เขาจะพาตัวเองเดินออกมาเงียบๆปล่อยให้ไฟนอลได้อยู่กับตัวเอง...พอได้อยู่คนเดียวมือหนาก็ยกขึ้นรูบหน้าแล้วพาร่างกายสั่นเทาของตัวเองขึ้นรถมามุ้งหน้าไปโรงพยาบาลที่ไกล้ที่สุดตอนนี้ด้วยจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว......โรงพยาบาลเอกชน...ทันทีที่มาถึงโรงพยาบาลร่างหนาก็รีบวิ่งลงจากรถมุ้งหน้ามาหาพยาบาลที่ทำหน้าที่เช็คประวัติคนไข้ทันที "โทษนะครับ...ผม...มาหาผู้หญิงที่พึ้งประสบอุบัติเหตุเคสล่าสุด...เธออยู่ห้องไหน""เคสที่โดนรถชน...กำลังเข้าห้องผ่าตัดค่ะอยู่ชั้นบนสุดห้องฉุกเฉิน...ตอนนี้ยังเข้าเยี่ยมไม่ได้นะคะ..""....." "เดี๋ยวค่ะคุณ..." นํ้าเสียงสั่นเครือถามออกไป...พยาบาลวัยกลางคนจึงบอกตามปกติ ตอนนี้ยังเข้าเยี่ยมไม่ได้แต่ไฟน







