LOGINแม้ว่ามันจะคับแน่น เกือบอาเจียนแต่ฉันก็ยัง ผงกหัวสู้อย่างขาดใจ ไม่มีปริปากบ่น มอร์ฟินยังคงจับท้ายทอยเริ่มควบคุมฉันให้ค่อยๆกลืนกินช้าๆ และคายออกโดยปลายปากยังคงดูดแท่งรักร้อน ราวกับไอศครีมรสหวาน จ๊วบบ แจ๊บบ จ๊วบบบ จ๊วบ ก่อนที่จะเริ่มเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น ด๊วบ ด๊วบๆๆๆ รสชาติของไวน์ผสมผสานกับน้ำหวานห
เราสองคนนอนขนาบข้างเจ้าลูกชายตัวน้อย " คืนนี้ใครจะเล่านิทานให้มาร์คัสฟังล่ะครับ? " มาร์คัสหยิบไอแพดของตัวเองมาเปิดนิทานหน้าที่ค้างเอาไว้ มาและหันหน้าถามระหว่างพ่อกับแม่ " เดี๋ยวแม่เล่าให้ฟังก็ได้จ่ะ " ฉันหยิบไอแพดมาก่อนจะลูบผมของลูกชายเบาๆ " เย้ๆๆ "มาร์คัสก็ยิ้มแย้มอย่างมีความสุข เราสามคนมีความ
เพราะว่า นอกจาก พ่อกับอาหมอ มอร์ฟินก็คือผู้ชายอีกคนหนึ่งในชีวิต ที่สำคัญมากที่สุด" ฉันคงไม่มีทาง มาถึงวันนี้ได้ ถ้าไม่มีนาย " " ฟังนะฟิน.."" วันนี้ฉันหายจากโรคนั้น ฉันหายขาดจากยานรกนั่น ก็เพราะนายช่วยฉันเอาไว้"" ฉันจะลืมคนที่ช่วยชีวิตฉัน พาฉันออกมาจากขุมนรกได้ยังไง"" เราพาอะไรกันมามากมาย นายเห็
" พอดี พี่ก็เพิ่งรู้เนี่ยแหละว่า ลูกสะใภ้เป็นลูกสาวบุญธรรมของมาดามคอร์ " คุณหญิงพยายามฝืนยิ้มเล็กน้อย แต่ก็ยังหลบสายตาของฉัน " ไม่ใช่ลูกบุญธรรมนะคะ แซมมี่เนี่ย เป็นลูกสาวแท้ๆของฉันเลย" มาดามเดินเข้ามาร่วมวงด้วยทันที " และยังมีสิทธิ์ในทรพัย์สมบัติทั้งหมดของทั้งฉัน และสามีอีกด้วย เพราะเราไม่มีทายาท
แชะ แชะ แชะๆๆ " Sammy this way pls " " Sammy " " beauty Queen " เสียงของตากล้องมากมายเรียกหาฉัน ก่อนที่เสียงเล็กหนึ่งจะดังขึ้น.. " แม่มด แม่..." เสียงนั่นพยายามเพ่งสายตาไปรอบๆ เพราะว่าแสงไฟที่สาดส่องทำให้ฉันมองไม่เห็นไม่ได้ชัด " มาร์คัส ? " ฉันเอ่ยชื่อนั้นเบาๆ เพราะไม่แน่ใจว่าเป็นเสียงของลูกห
ผมมองเธอขึ้นไปบนเวที ราวกับเธออยู่สูงกว่า ดีไซน์เนอร์และนางแบบต่างเดินมารวมตัวกันตั้งเป็นแถวตรง ก่อนที่มาดามชาวไทยพร้อมกับท่านไมเคิลคอร์ นักธุรกิจมือชื่อของประเทศฝรั่งเศสจะเดินขึ้นบนเวที เพื่อตัดริบบิ้นสีแดงให้งานเปิดตัวสุดอลังการนี้ ท่านไมเคิลคอร์ขึ้นกล่าวเป็นภาษาฝรั่งเศส ถ้าตามที่ผมพอฟังออก ท่า
" กูไม่เคยถอยนะ แต่ถ้าอีกฝ่ายเอาแต่วิ่งหนีแบบนี้ " " กูก็เหนื่อยแล้วนะเว้ย เชี่ยแอล " ผมพูดอย่างท้อใจ เวลาทั้งหมดผมทุ่มให้มาร์คัส กับงาน งานก็มีแต่ปัญหา ไหนจะแม่อีกคน ถามจริงๆว่า แซมมี่ไม่คิดจะ.. " แซมมี่เดินมาถึงหน้าห้อง พอเจอพริบพราว ก็ถอดใจวิ่งกลับบ้านไปเลย" " อะไรนะ? " ผมชะงักไปเล็กน้อย "
@โรงพยาบาล " ไม่ต้องกลัวนะ แซมมี่ " เสียงของเอวาลีนยังคงพยายามปลอบฉันที่นั่งหลังแทบไม่ติดเบาะ " ยังไงก็ถึงมือหมอแล้ว " เอวาลีนพยายามเตือนสติ แต่ฝีเท้าของเธอก็เหยียบคันเร่งแทบสุดเหมือนกัน เอี๊ยดดด เอวาลีนเบรคจอดหน้าประตูทางเข้าฉุกเฉิน " ลงไปก่อนเลยแซมมี่ เดี๋ยวฉันเอาลงไปจอดแล้วตามไป " เอวาลีนกดเป
" ฉันเหนื่อยแล้วนะแซมมี่ เหนื่อยมากๆ เธอได้ยินไหม?" ฟินพูดออกมากรอกหูของฉันเบาๆ " ฉัน.." ฉันยังคงแน่นิ่งอย่างทำตัวไม่ถูกเลย " ฉันนึกว่านายกับพราว.."ฉันรีบหลบสายตาคู่นั้นอย่างลำบากใจ เพราะไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่จากสิ่งที่เห็น สิ่งที่รับรู้ " เรื่องของฉันกับพริบพราว มันจบไปแล้ว จบแบบที่ต
"เอวานะคะ " ฉันหันไปบอกกันแม่ ซึ่งเธอก็พยักหน้าๆ ติ๊ดด ฉันกดรับสายเอวาลีนทันที " แซมมี่อยู่ไหนอะ " เสียงของเอวาลีนหอบเหนื่อย และพูดด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ " ฉันอยู่...โรงแรมมาดามซูซี่น่ะ " ฉันตอบไปตามตรงอย่างยังไม่ได้อธิบายอะไรต่อ " เกิดเรื่องกับมอร์ฟิน " เอวาลีนรีบพูดขึ้น " หะ? " ฉันล







