4. ชอบคนแบบไหน

ตอนที่ 4. ชอบคนแบบไหน

ผ่านไปหลายชั่วโมง

”เอ่อ อีโบว์ กูต้องกลับก่อนนะมึง พอดีพรุ่งนี้กูมีเรียนเช้าอะ“ หลังจากก้มลงไปพิมพ์โทรศัพท์อยู่พักใหญ่จีจี้จึงตัดสินใจเอ่ยออกมา

“อืม ขอบใจมากนะมึงที่วันนี้มาหากู” ซึ่งดาราสาวที่ได้ยินแบบนั้นก็ตอบกลับไปอย่างเข้าใจ

“ไม่ต้องคิดมากนะมึง สวยระดับนางเอกแบบมึงอะหาใหม่ได้สบายอยู่แล้ว”

ในขณะที่สองสาวกำลังยืนปลอบกันอยู่นั้น เรนเดลที่นั่งมองอยู่จึงหันไปพูดกับแอนดริว

“มึงจะกลับเลย?“ คิ้วหนาเลิ่กขึ้นสูงพร้อมกับถามแอนดริวออกไปอย่างรู้ทันในเหตุผลที่จีจี้ขอกลับก่อน

“เออ ฝากดูแลยัยนี่ด้วย” แอนดริวตอบกลับพร้อมกับส่งสายตาไปทางโบว์วี่ที่เริ่มหน้าแดงขึ้นมาเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์

“อืม“ หนุ่มวิศวะตอบรับสั้นๆ เพราะเขากับโบว์วี่ก็ถือว่าคุ้นเคยและสนิทกันอยู่แล้ว เรื่องแค่นี้เขาสามารถทำให้เพื่อนได้แบบไม่ต้องคิดอะไรมาก

วันนี้ตอนแรกเรนเดลกะว่าจะไม่ออกไปไหน แต่เนื่องจากแอนดริวแชทไปขอความช่วยเหลือเพราะหมอนี่ต้องการพาจีจี้กลับไปก่อนแต่ก็ไม่อยากปล่อยให้โบว์วี่อยู่คนเดียว เขาจึงกลายเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดและที่สำคัญ....เขาเป็นคนเดียวที่รู้ว่าแอนดริวกับจีจี้กำลังแอบคบกันอยู่อย่างเงียบๆ มันคงอยากพาจีจี้กลับแบบแนบเนียนที่สุดแบบไม่ให้โบว์วี่สงสัย

“ขับรถดีๆนะมึง ถึงแล้วทักบอกกูด้วย“

”ส่วนนายแอนดริว! ไปส่งเพื่อนรักฉันอย่างปลอดภัยนะรู้ไหม“ โบว์วี่หันไปสั่งแอนดริวเสียงเข้ม ตอนนี้เธอรู้สึกมึนๆเล็กน้อย

อาจจะเพราะตั้งแต่หลังเข้าวงการทำให้เธอไม่ค่อยได้ดื่มเท่าไหร่ ส่วนใหญ่ทางค่ายสั่งเธอให้ต้องควบคุมอาหารและออกกำลังกาย วันนี้เพียงแค่จิบค็อกเทลไปสองแก้วเบาๆทำเอาหญิงสาวมึนได้ขนาดนี้เขียวหรือ โชคดีที่พรุ่งนี้ไม่มีถ่ายงาน โบว์วี่จึงไม่ได้รู้สึกกังวลอะไรกับความเมาของตัวเองมากนัก

“เหอะ รู้แล้วน่า ฉันไม่ปล่อยให้ยัยนี่เป็นอะไรไปง่ายๆหรอก ฉันไม่อยากให้พี่จอมทัพมาหักคอฉันตาย”

เมื่อบอกลาสองคนนั้นเสร็จ ณ ที่ตรงนี้ก็เหลือแต่เพียงโบว์วี่กับเรนเดลเท่านั้น ดวงตากลมโตจ้องลงไปมองแก้วค็อกเทลของตัวเองที่แทบไม่เหลืออะไรในนั้นแล้วด้วยสีหน้าครุ่นคิด

“จะเอาอีกเหรอ?” เรนเดลที่สังเกตุเห็นจึงเอ่ยถาม

“อืม ฉันอยากได้อีกแก้ว” เธอตอบพร้อมกับหันไปมองหน้าเพื่อนหนุ่ม

“เดี๋ยวก็เมาหรอก พรุ่งนี้ไม่มีถ่ายงานหรือไง” เรนเดลถามต่ออย่างรู้ทันเพราะเขากับโบว์วี่ก็สนิทกันมานานอยู่ไม่น้อย แม้ช่วงนี้จะไม่ค่อยได้คุยกันบ่อยเท่าเมื่อก่อนก็เถอะ แต่เพื่อนยังไงก็คือเพื่อน

“ไม่มี พรุ่งนี้วันหยุดฉัน”

“ตามใจ”

เมื่อดูเหมือนจะห้ามอะไรอีกคนไม่ได้ เรนเดลจึงปล่อยให้โบว์วี่สั่งค็อกเทลแก้วใหม่มา เขานั่งฟังเพลงเป็นเพื่อนเธอสักพัก ก่อนจะสังเกตุเห็นท่าทางเหงาหงอยของอีกคนที่ดูเหมือนจะเริ่มมากกว่าปกติ รวมไปถึงแก้มนวลที่เริ่มแดงปลั่งออกมาอย่างชัดเจนนั่นด้วย

“เธอทำตัวเหมือนคนอกหัก“

ควับ!

ดวงตากลมโตหันไปมองเพื่อนสนิทด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับเมื่อโดยพูดจี้ใจดำ

”นายรู้ได้ไง“ โบว์วี่ถาม ตอนนั้นที่เธอบอกจีจี้ เรนเดลยังมาไม่ถึงเลยด้วยซ้ำ

”เธอดูเงียบผิดปกติ“

”ไปโดนใครหักอกมาล่ะ หล่อเท่าฉันไหม“ ปากหนายิ้มกว้าง พร้อมกับเอ่ยแซวด้วยคำถามที่เขาหวังว่าจะช่วยลดความตึงเครียดลงไปได้

“หึ จะมีใครหล่อไปกว่าดาวโรงเรียนสามปีซ้อนอย่างนายหรือไง” โบว์วี่ยิ้มตอบ เพราะถ้าให้พูดถึงความหล่อนั้นเรนเดลเพื่อนของเธอนับได้ว่าแทบจะเป็นที่สุด ถึงจะเป็นไทยแท้แต่หมอนี่มีรูปร่างหน้าตาหล่อเหลาราวกับเทพปั้นมาแต่ไหนแต่ไร

“ของมันแน่อยู่แล้ว ถ้าหมอนั่นไม่หล่อเท่าฉันแล้วเธอจะเสียใจไปทำไมกัน”

ดวงตากลมโตเหลือบไปมองเพื่อนสนิทด้วยรอยยิ้มบางๆ อย่างน้อยๆคำพูดพวกนั้นก็ช่วยทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาไม่น้อย

ผ่านไปสักพัก

ฟึ่บ!

”อื้อ~“

เรนเดลยืนมองเพื่อนสาวคนสนิทที่ตัวเองเพิ่งแบกออกมาจากรูฟท็อปหรูด้วยแววตาเหนื่อยใจเล็กๆ เขาไม่เคยเห็นโบว์วี่เมาขนาดนี้มาก่อน เธอคงจะชอบผู้ชายคนนั้นจริงๆล่ะสิท่า

ครืด~ ครืด~

ในขณะที่มือหนากำลังจะเอื้อมไปปิดประตูรถ เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าของโบว์วี่กลับดังขึ้นมาเสียก่อน ครั้นจะไม่สนใจเขาก็เกรงว่าอีกฝ่ายที่โทรเข้ามาอาจจะมีธุระสำคัญ อย่างที่ทุกคนรู้....อีกคนเป็นถึงดาราชื่อดัง คนที่ติดต่อมาอาจจะมีธุระด่วนก็ได้

คิดได้แบบนั้นเรนเดลจึงตัดสินใจหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูของอีกคนขึ้นมาดู ก่อนจะพบว่าเป็นผู้จัดการของเธอที่โทรเข้ามา ชายหนุ่มจึงตัดสินใจกดรับสายเพราะกลัวอีกฝ่ายจะเป็นห่วง

‘ผจก.พี่ทิพย์‘

‘ฮัลโหลน้องโบว์วี่ อยู่ไหนคะพี่ทักไปก็ไม่ตอบเลย’

“สวัสดีครับ ตอนนี้โบว์วี่เมาอยู่ ผมเป็นเพื่อนของเธอ ตอนนี้กำลังจะไปส่งเธอที่คอนโด”

ฝ่ายทิพย์วรรณได้ยินเสียงผู้ชายรับสายก็ชะงักไปชั่วครู่ แต่ก่อนหน้านี้เธอเคยได้ยินอีกคนพูดถึงเพื่อนสนิทที่เป็นผู้ชายอยู่บ้าง แต่ไม่เคยเห็นหน้าเลยสักคน

‘น้องชื่ออะไรคะ ตอนนี้น้องโบว์อยู่ที่ไหน?’

”ผมเรนเดล ตอนนี้อยู่ที่ร้านทีเคชารูฟท็อป ผมกำลังจะไปส่งโบว์ที่ห้อง“

‘อ๋อ โอเคค่ะ งั้นพี่ฝากด้วยนะคะ เดี๋ยวตอนเช้าที่จะเข้าไปหาน้องโบว์ที่คอนโด’ เมื่อได้ข้อมูลและรับรู้ว่าอีกคนปลอดภัยดี ผู้จัดการสาวจึงรู้สึกสบายใจมากขึ้น

ตอนแรกเธอจะโทรมาแจ้งเรื่องงานให้อีกคนรับรู้แต่พอได้ยินแบบนั้นเธอจึงตัดสินใจเลื่อนไปบอกในวันพรุ่งนี้แทน

”ครับ“

หลังจากวางสายเสร็จเรียบร้อย เรนเดลก็จัดการขับรถพาเพื่อนสาวมายังคอนโดของเธอที่เขารู้จักดีอยู่แล้วเพราะเขาเคยมาก่อนหน้าที่โบว์วี่จะเข้าวงการ เขาพยุงเธอเข้าลิฟท์ไปอย่างทุลักทุเลเล็กน้อย แต่ในที่สุด....ร่างสูงก็สามารถพาอีกคนเดินเข้ามาถึงเตียงนอนของเธอได้สักที

“เดินดีๆหน่อย อ๊ะ!“

พรึ่บ!

พูดยังไม่ทันขาดคำร่างเล็กก็เดินสะดุดทำเอาทั้งสองล้มลงไปบนเตียงนุ่มด้วยกัน สองร่างนอนทาบทับกันอยู่โดยมีเรนเดลเป็นฝ่ายอยู่ข้างบน โบว์วี่อยู่ข้างล่าง เป็นจังหวะเดียวกันกับที่หญิงสาวลืมตาขึ้นมามอง ทำให้ทั้งสองชะงักไปเพราะใบหน้าอยู่ใกล้กันเพียงแต่คืบ

”นาย....ชอบผู้หญิงแบบไหนเหรอ“ จู่ๆปากจิ้มลิ้มก็เอ่ยถามเพื่อนสนิทตรงหน้าออกมาราวกับเสียงละเมอ แม้จะไม่เข้าใจว่าจู่ๆทำไมหญิงสาวถึงถามคำถามนั้นออกมาในช่วงเวลานี้ แต่เรนเดลก็พอจะเดาได้ว่าอาจเพราะเธอกำลังไม่มีสติ ถึงได้พูดอะไรเพ้อเจ้อ

”ถามทำไม“

”ฉันแค่สงสัยน่ะ ไม่เคย....เห็นนายมีแฟนมาก่อนเลย“

นั่นเป็นคำถามที่โบว์วี่แอบสงสัยมานานแล้วมากว่า พอวันนี้ไม่มีสติ จิตใต้สำนึกจึงถูกกระตุ้นให้อยากรู้ขึ้นมา

“นอนเถอะ เธอเมาแล้ว” เรนเดลเลือกที่จะไม่ตอบ เพราะถึงตอบไปเขาคิดว่าเธอคงลืม

“ฉันยังไม่เมาสักหน่อย!” พอได้ยินอีกคนว่าแบบนั้นหญิงสาวจึงเกิดอาการต่อต้าน อยากปฎิเสธว่าเธอไม่ได้เมา

เธอยกหัวขึ้นด้วยความหุนหันพลันแล่นเพราะอยากจะโชว์ให้อีกคนเห็นว่าเธอไม่ได้เมา! อย่างที่เขาว่า ทำให้ริมฝีปากของทั้งสองคนชนกันโดยอัตโนมัติ เพราะเรนเดลไม่ทันตั้งตัว เขาไม่รู้ว่าเธอตั้งท่าจะลุกจึงไม่ได้ขยับหนี

จุ๊บ!

”!!!!“