5. รักสนุก

ตอนที่ 5. รักสนุก

จุ๊บ!

“!!!!“

ดวงตาคมเข้มเบิกกว้างขึ้นมาอย่างตื่นตกใจ เมื่อจูบนั้นเกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว

“เธอ!”

“......”

เรนเดลชะงักนิ่งอีกครั้งเมื่อเหลือบไปเห็นว่าเจ้าของใบหน้าสวยได้หนีเขาหลับไปแล้วหลังจากที่เธอจูบเขาไปเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน เหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นทำให้หนุ่มวิศวะรู้สึกตกใจอยู่ไม่น้อย

“ยัยบ๊องเอ้ย“

ว่าจบร่างสูงก็จัดการห่มผ้าให้เพื่อนสาวก่อนจะปิดไฟทุกดวงในห้องพร้อมตรวจสอบความเรียบร้อยให้เธอ ก่อนจะเดินออกไปจากห้องนี้อย่างเงียบเชียบที่สุด

วันต่อมา

13.00 น.

“น้องโบว์วี่ ตื่นได้แล้วค่ะ ตอนเย็นมีงานด่วน” เสียงทิพย์วรรณผู้จัดการของดาราสาวสวยเอ่ยเรียกอีกคนให้ตื่นจากอาการหลับใหลหลังจากเข้ามาหาดาราสาวแล้วพบว่าอีกคนยังนอนหลับอยู่อย่างไม่มีท่าทีว่าจะตื่นขึ้นมาเร็วๆนี้

“อื้อ~”

เมื่อโดนรบกวนการนอน โบว์วี่จึงค่อยๆขยับตัวตื่นด้วยอาการงัวเงียและปวดหัวเป็นระยะ หญิงสาวพยุงร่างกายของตัวเองขึ้นนั่งพิงหัวเตียงพร้อมกับค่อยๆปรับโฟกัสสายตา

“พี่ทิพย์? มาตอนไหนอะ”

“เมื่อกี้ค่ะ เมื่อคืนดื่มหนักมากเลยเหรอเรา?” ทิพย์วรรณถามอีกคนออกไปอย่างรู้ทันเพราะปกติโบว์วี่ไม่ได้ดื่มบ่อยเท่าไหร่

“ก็....นิดหน่อยค่ะ” หญิงสาวตอบกลับพร้อมกับสมองที่มีภาพเมื่อคืนตัดไปมา

เธอจำเรื่องราวไม่ได้ทั้งหมด แต่ก็จำได้ว่าคนที่อยู่กับเธอเป็นคนสุดท้ายคือเรนเดล หมอนั่นคงเป็นคงมาส่งเธอนั่นแหละนะ

“เมื่อคืนเพื่อนเราที่ชื่อเรนเดลมาส่งใช่ไหม พี่โทรหาเราทั้งคืนไม่รับเลย ตอนแรกได้ยินเสียงผู้ชายนึกว่าแอบหนีไปมีแฟนซะอีก”

“เรนเดลรับสายเหรอคะ?” โบว์วี่ถามกลับอย่างแปลกใจ

“ใช่ ตอนแรกพี่จะโทรไปแจ้งตารางงานวันนี้แหละ

มีงานด่วนเข้า“

”อ๋อ ค่ะ“ หญิงสาวพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะรู้สึกแปลกๆขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกเพราะความทรงจำหลังจากมาถึงที่ห้องเมื่อคืนถูกลบทิ้งไปหมดเลย

ดาราสาวจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างหลังจากค็อกเทลแก้วสุดท้าย เรนเดลมาส่งเธอยังไง แต่ก็นั้นแหละ เธอคงเมามากจริงๆ คงไม่มีอะไรแปลกๆเกิดขึ้นหรอกมั้ง

”โอเค ช่างแต่งหน้ากำลังมาอีกสิบนาทีน้องโบว์ไปอาบน้ำได้เลยนะคะ เดี๋ยวพี่สั่งข้าวเอาไว้ให้”

“ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะพี่ทิพย์^^”

แม้จะยังมีอาการปวดหัวอยู่ แต่หญิงสาวก็ไม่อาจปฏิเสธงานด่วนที่ทางช่องโยนมาให้ได้ หญิงสาวจึงหันไปยิ้มให้ผู้จัดการส่วนตัวที่ดูแลเธอเป็นอย่างดีมาโดยตลอดก่อนจะพักสายตาเล็กน้อยเพื่อรวบรวมพลังในการเริ่มต้นวันใหม่ต่อไป

ส่วนเรื่องหัวใจ....เธอจะทิ้งมันไว้ข้างหลังก็แล้วกัน

อีกด้าน

ฟู่ว~ ฟู่ว~

“เบื่อแล้วเหรอวะ”

ใบหน้าหล่อหันไปมองหน้าคนถาม ก่อนที่เรนเดลจะเห็นว่าแดนนี่พยักหน้าไปทางฟ้าใสที่กำลังเดินไปยังดึกตรงข้ามพร้อมกับผู้ชายคนอื่น ทั้งๆที่วันนั้นสองคนนี้เพิ่งกลับจากผับไปด้วยกันแท้ๆ

“.....” เรนเดลก็นิ่งไม่ตอบ เพราะเขาไม่ได้ติดต่ออะไรกับหญิงสาวอีกเลยนับตั้งแต่คืนนั้น

เขาปฏิเสธฟ้าใสไปเหมือนกับผู้หญิงทุกคนที่ผ่านมาเพราะคนอย่างเขายังไม่ได้พร้อมมีใคร เขายังรักสนุกอยู่และยังคิดว่าอายุของตัวเองนั้นน้อยอยู่ ยังมีโอกาสอีกมากที่มากที่จะเรียนรู้ความรัก แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้

มองแบบผิวเผินเรนเดลก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่ยังคงรักสนุกอยู่ แต่ลึกลงไปกว่านั้นร่างสูงยังคงมีบาดแผลจากรักครั้งแรกของตัวเอง ครั้งหนึ่งร่างสูงเคยมีแฟน ในตอนที่เขาอายุสิบหกปี เขาคบกับรุ่นพี่คนหนึ่งอายุสิบแปด ทั้งสองรักกันคบกันไปตามประสา แต่นั่นเป็นครั้งแรกของเขาที่ได้รู้จักกับคำว่ารัก แต่สุดท้ายสิ่งที่เด็กหนุ่มไม่คาดคิดก็ได้เกิดขึ้น เขาถูกรุ่นพี่สาวบอกเลิกหลังจากเธอเรียนจบมอหก เพราะเธอต้องบินไปเรียนที่ต่างประเทศ ด้วยความเป็นเด็กทั้งคู่และยังไม่มั่นคงพอ ทำให้ผู้หญิงคนนั้นบอกเลิกเขาทั้งๆที่เขายังรักเธออยู่เต็มหัวใจ

นั่นเป็นเหตุฝังใจร่างสูงไม่อยากมีความรักอีกครั้งเพราะเขารู้ตัวว่ายังไม่พร้อมรักใคร ถ้าถามว่าเขารู้สึกอะไรไหมกับการที่ได้เห็นผู้หญิงที่เขานอนด้วยอยู่กับผู้ชายคนอื่น บอกเลยว่าไม่สักนิด

“ทิ้งเขาอีกแล้วดิมึง” แดนนี่หันมาถามย้ำอย่างรู้ ทันในนิสัยของอีกคน

แม้จะเป็นเพื่อนกันได้ไม่นานแต่เขาก็ถือว่าเป็นคนที่สนิทกับเรนเดลมากที่สุดในห้องเรียน

“เปล่า ไม่ได้ทิ้ง” เรนเดลตอบกลับตามความจริง เขาจะทิ้งเธอได้ยังไงในเมื่อเราสองคนไม่มีความสัมพันธ์กันตั้งแต่แรก

ก็แค่นอนด้วยกันเท่านั้น

”หึ มาทรงนี้หักอกเขาอีกแล้วกูว่า“ แดนนี่แสยะยิ้มพูดอย่างรู้ทัน เขาเห็นมาหลายคนแล้วที่ผ่านมา บางคนถึงขั้นมาร้องไห้ขอร้องให้เขาช่วยคุยกับเรนเดลให้ก็มี

ครืด~ ครืด~

แม้จะโดนเพื่อนรู้ทันแต่เรนเดลก็เลือกที่จะไม่สนใจ ระหว่างนั้นเสียงโทรศัพท์หรูของเขาดันสั่นขึ้นมาพอดี มือหนาจึงหยิบมันขึ้นมาอ่านไปพลางๆระหว่างสูบบุหรี่ที่เหลือให้หมด

ข้อความ

ข้าวฟ่าง : ตอบหน่อยสิคะ พี่อยากเสนองานให้

เรเชล : พี่เดลวันนี้กลับบ้านไหม

เรเชล : แม่ถามหานะ

มือหนาเลื่อนปัดข้อความของข้าวฟ่างทิ้งไปอย่างไม่สนใจ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายส่งอะไรมาหาบ้างเพราะเขาไม่เคยกดอ่านเลยนับตั้งแต่วันที่เขาให้ไลน์อีกคนไปที่ผับคืนนั้น หนุ่มวิศวะก็ไม่ได้คิดที่จะตอบ อย่างที่ทุกคนรู้รสนิยมของเขาคือชอบผู้หญิง

ร่างสูงกดเข้าไปอ่านข้อความของ‘เรเชล‘น้องสาวแท้ๆของตัวเองอย่างว่องไวเพราะวันนี้เป็นวันศุกร์ เขานัดกับที่บ้านเอาไว้ว่าทุกๆวันศุกร์เขาจะต้องเข้าบ้านใหญ่ไปทานข้าวกับครอบครัว

ข้อความ

เรนเดล : หกโมงเจอกัน

เรเชล : โอเค ฝากซื้อเค้กหน้ามอพี่มาด้วยนะ อิอิ

คุยกับน้องสาวเสร็จโทรศัพท์เครื่องหรูก็ถูกยัดใส่กระเป๋ากางเกงกลับไปตามเดิม ก่อนที่เรนเดลจะลุกขึ้น ทำให้แดนนี่ลุกตาม

“จะไปแล้วเหรอวะ” แดนนี่ถาม

“อืม มีนัดกินข้าวกับที่บ้าน”

“เออ เจอกันวันจันทร์”

“เจอกัน”

บอกลาเพื่อนจบร่างสูงก็สาวเท้าเดินไปหารถคันหรูของตัวเองก่อนจะเหยียบคันเร่งขับออกไปอย่างรวดเร็ว ชีวิตของเขาก็แบบนี้ สนใจแต่ตัวเองและคนในครอบครัว เขายังไม่มีที่ว่างมากพอที่จะเปิดใจรับใครสักคนเข้ามา