ตอนที่ 6 หนึ่งหมื่นบาท

"ซี๊ด~"

ความเจ็บปวดจากกลางกายแล่นเข้าเล่นงานเป็นความรู้สึกแรกของวัน เมื่อแสงจากด้านนอกลอดเข้ามาปลุกคนที่ยังคงนอนขดตัวอยู่บนเตียงกว้างให้ตื่นขึ้นมารับวันใหม่

ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวด้วยความแสบจากด้านใน มือเล็กเลื่อนลงไปสัมผัสกลีบกุหลาบอวบอูมบวมเป่งเบาๆ 

ดวงตากลมปรือขึ้นรับเช้าวันใหม่ด้วยความรู้สึกร้อนทั้งตัว โดยเฉพาะลำคอที่แห้งผากร้อนจนเหมือนจะเป็นไข้

"อือ.. "

นาเดียกวาดสายตามองเพดานขาวด้านบนด้วยความรู้สึกว่างเปล่า เธอยังคงจำฝันร้ายเมื่อคืนดีได้แม้จะอยู่ในอาการเมามึน แต่ก็ไม่มากพอจะทำให้สติขาดหายได้

ผู้ชายที่ได้เป็นคนแรกของเธอเป็นคนที่เธอคอยตามติดเขาทุกความเคลื่อนไหวมาโดยตลอด ความชื่นชมแปรเปลี่ยนเป็นความชิงชังรังเกียจไปด้วย 

ใจดวงเล็กสูบฉีดทำงานหนักเมื่อน้ำตาจวนจะไหลออกมา ขอบตาร้อนผ่าวจนแดงก่ำก่อนจะเปลี่ยนเป็นหยดน้ำรินไหลลงอาบแก้ม

"คนเลว อ๊ะ!"

เพียงแค่ขยับตัวลุกขึ้นนั่งต้องใช้ความพยายามอยู่หลายนาทีกว่าจะสำเร็จ มือเล็กยกขึ้นเช็ดน้ำตาออกจากพวงแก้มลวกๆ กวาดสายตามองหาเสื้อผ้าของตัวเองที่ยังคงเกลื่อนอยู่บนพื้นก่อนจะค่อยๆ เหวี่ยงปลายเท้าลงเหยียบบนพื้นเย็นเยียบอย่างระวัง

การก้าวเดินแต่ละก้าวนั้นช่างยากเย็น เพราะเพียงแค่ขยับขาสับเดินไปด้านหน้า การเสียดสีก็ทำให้กลีบกุหลาบปวดแสบจนต้องข่มน้ำตาอยู่หลายครั้ง

"คนบ้าทำรุนแรงเกินไปแล้ว ใครที่ว่าอยากได้คาเรนเป็นผัวมาเจอกับตัวแล้วจะรู้สึกวะ... อ๊ะ! แสบเป็นบ้าเลย"

เสียงหวานบ่นพึมพำในขณะที่ก้าวเดินไปก้มตัวลงเก็บเสื้อผ้าบนพื้นอย่างยากลำบาก ใบหน้าบูดบึ้งหัวคิ้วมนขมวดผูกชนกันตลอดเวลา

เธอใช้เวลาในการยัดเยียดเสื้อผ้ารัดรูปเข้าปกปิดร่างกายอยู่นานหลายนาทีก่อนจะสำเร็จผลทำใบหน้านวลชื้นเหงื่อ ขาเรียวสั่นระริกจนแทบจะยืนต่อไม่ไหว

ฟูว์~ นาเดียผ่อนลมหายใจยาว หมุนตัวเดินไปเก็บกระเป๋าสะพายเพียงใบเดียวในห้อง พร้อมกับค้นดูของของตัวเองด้านในว่าอยู่ครบหรือไม่

เมื่อเห็นทุกอย่างยังคงอยู่ครบตามเดิมรอยยิ้มจึงปรากฏบนใบหน้าจางๆ อย่างน้อยเขาก็ยังอุตส่าห์ไปตามเก็บของของเธอกลับมาจากโต๊ะที่นั่งกับเพื่อนก่อนหน้า แม้จะไม่รู้ว่าใช้วิธีไหนได้มาแต่คิดว่าสำหรับเขาแล้วคงจะไม่ยากเกินความสามารถ

นาเดียตัดสินใจออกมาจากห้องพักของคาเรนโดยที่ไม่รั้งรอให้เจอเขาก่อน ตอนนี้เธอไม่พร้อมที่จะเจอหน้าเขาจะด้วยเหตุผลอะไรที่เขาทำแบบนั้นกับเธอ แต่คิดว่าต่อแต่นี้ไปขอแค่อย่าได้เจอกันอีกเป็นดีที่สุด

รถคันหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบในโรงจอดรถของหน้าบ้านหลังใหญ่ ใบหน้าซีดดูกังวลกลัวจะเจอกับคนที่ยังไม่พร้อมอธิบายเมื่อเห็นร่างกายผิดปกติของเธอ แต่พอยกโทรศัพท์ขึ้นเปิดดูเวลาแล้วได้แต่ปลอบตัวเองในใจว่าท่านคงไม่อยู่ในเวลานี้

นาเดียเปิดประตูรถเหวี่ยงปลายเท้าลงตาม รู้สึกไม่ชอบรองเท้าส้นสูงขึ้นมาก็เวลานี้ ในตอนที่เธอไม่พร้อมจะเสี่ยงกับความเจ็บที่แล่นอยู่ทั่วร่างกับความสูงที่เดินไม่ถนัดมาก

"เอาน่ามาถึงบ้านแล้วอีกนิดเดียวเอง"

เสียงหวานบอกกับตัวเอง ก้าวเดินเชื่องช้าเข้ามาด้านในตัวบ้านโดยมีชรินเด็กในบ้านวิ่งเข้ามารับเจ้านายสาวเหมือนเช่นทุกวัน

"ไม่เป็นไรค่ะเดี๋ยวเดียขึ้นไปเองได้ค่ะ อย่าบอกป๊ากับม๊านะคะว่าเดียกลับกี่โมง"

"แต่คุณเมธให้รายงานนะคะว่าคุณเดียกลับมากี่โมง"

"ไม่เป็นไรค่ะเดี๋ยวเดียบอกท่านเอง พี่ชรินไปทำงานเถอะค่ะ"

"อืม.. เอางั้นก็ได้ค่ะ"

ชรินหมุนตัวเดินกลับเข้าไปยังด้านในโซนของครัวใหญ่ไม่ไวหันกลับมามองเจ้านายสาวค่อยๆ ก้าวขึ้นสู่ชั้นสอง เอียงใบหน้ามองด้วยความสงสัยกับท่าทางการเดินแปลกประหลาดของเจ้านายสาว แต่ก็ไม่อยากยุ่งเรื่องเจ้านายมากเกินจะพลอยทำให้เดือดร้อนไปด้วย เธอจึงเดินกลับเข้ามาด้านในครัวโดยละความสนใจออกจากเรือนร่างเล็กนั้น

ปึก เสียงประตูปิดลงเบาๆ พร้อมกับร่างเล็กที่ก้าวเข้ามาด้านในด้วยใบหน้าซีดเผือด 

หย่อนตัวนั่งลงบนขอบเตียงปล่อยร่างล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม เลื่อนมือสัมผัสกลีบกุหลาบอวบอูมผ่านกระโปรงตัวสั้นเบาๆ ก่อนจะรีบดันตัวขึ้นนั่งด้วยความเร็วอย่างลืมตัว

"โอ๊ย!"

นั่งข่มความเจ็บอยู่นานก่อนความรู้สึกจะเบาลง ดวงตากลมจ้องมองไปยังกระเป๋าสะพายที่วางอยู่ใกล้ๆ กัน คว้าเข้ามาใกล้กวาดมือควานหาแผงยาคุมฉุกเฉินที่ซื้อก่อนหน้านี้ไม่นาน

"เฮ้อ! ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีวันนี้ วันที่ต้องมานั่งกินยาคุมฉุกเฉินเพราะกลัวจะท้อง นี่ฉันควรจะดีใจหรือเปล่าเนี่ยที่ไปมีซัมติงกับอปป้าที่ชื่นชอบ แต่เขา... ไม่ใช่คาเรนที่เคยชอบซะหน่อย แค่ชื่อหน้าและเป็นคาเรน.. อีกคนไม่ใช่คาเรนคนนั้น"

นาเดียนั่งเถียงกับความรู้สึกตัวเอง จะหมดความศรัทธาในการชื่นชอบไอดอลสักคนมันก็ไม่ใช่ จะกลับไปเป็นเหมือนแต่ก่อนมันก็ทำใจได้ยากเช่นกัน ความรู้สึกครึ่งๆ กลางๆ มันทำให้เกิดรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา

มือเล็กแกะเม็ดยาขึ้นมาใส่ปากแทนการคิดอะไรมากมายในหัว เธอล้มตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้งปล่อยให้ความเจ็บปวดตามร่างกายเล่นงานอยู่นาน และด้วยความอ่อนเพลียทำให้หลับลงไปในที่สุด

อีกด้านหนึ่ง

คาเรนก้าวเดินเข้ามาด้านในห้องพักชั่วคราวเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาด้วยใบหน้านิ่ง ดวงตาคมกวาดสายตามองหาคนตัวเล็กที่จำได้ว่านอนอยู่บนเตียงกว้างก่อนเขาจะออกไปดูงานด้านนอก 

เหลือบตาขึ้นมองนาฬิกาเหนือโทรทัศน์จอแบนบานใหญ่บ่งบอกเวลาเกือบสิบเอ็ดโมงเช้าแล้วก่อนจะดึงสายตากลับลงมามองเตียงกว้างอีกครั้ง

ลิ้นสากดันกระพุ้งแก้มด้วยใบหน้าเรียบแววตานิ่ง ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงจ้องมองเตียงกว้างอยู่นานหลายนาที

"โดนขนาดนั้นยังอุตส่าห์หนีกลับไปได้"

เสียงเรียบแผ่วเบาลอดผ่านริมฝีปากเรียวบางเสียงเบาราวกับกระซิบกับตัวเอง มือหนาคว้าโทรศัพท์เครื่องหรูออกมาจากกระเป๋ากางเกงยกขึ้นเสมอระดับสายตาปัดหน้าจอเลื่อนหาเบอร์ของคนสนิทก่อนจะกดโทรออกไปยังปลายสาย

'ครับ'

รอสายเพียงไม่กี่วินาที โชก็ตอบรับกลับมาเหมือนรอรับสายจากเจ้านายหนุ่มอยู่ก่อนแล้ว เสียงนิ่งดูเยือกเย็นแต่กลับนอบน้อมอยู่ในตัว

"เอาเลขบัญชีของผู้หญิงคนนั้นมา"

'นายจะเอาไปทำอะไรครับ'

"อยากป่วนคนอวดเก่งสักหน่อย"

'ครับ'

ปลายสายรับคำสั่งจากเจ้านายหนุ่มอย่างรู้กัน ด้วยความที่ตามติดกันมาตั้งแต่ยังเล็กทำให้คนเป็นเจ้านายมองว่าเขาเป็นเพื่อนมากกว่าลูกน้อง แต่ด้วยความถ่อมตนของอีกคนทำให้ไม่กล้าเสมอตัวขึ้นเทียบ จะมีบ้างบางเวลาที่เอ่ยเตือนเมื่ออีกคนเดินผิดทาง

คาเรนกดวางสายจากลูกน้อง ปรายหางตากลับมามองเตียงกว้างอีกครั้งด้วยแววตาราบเรียบก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องพักไปด้วยใบหน้านิ่ง

ติ้ง~ เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นหลังจากร่างสูงเดินเข้ามาด้านในช่องลิฟต์คับแคบ มือหนายกโทรศัพท์ในมือขึ้นดูข้อความที่ถูกส่งเข้ามาจากลูกน้องเพียงนิดก่อนรอยยิ้มจะปรากฏบนมุมปาก หย่อนเครื่องมือสื่อสารกลับเข้าไปด้านในกระเป๋ากางเกงเช่นเดิม

"อือ~" 

เสียงครางแหบในลำคอดังขึ้นหลังจากเวลาผ่านไปนานกว่าสามชั่วโมง แสงแดดยามบ่ายคล้อยส่องลอดผ่านบานกระจกหนาเข้ามาปลุกคนที่หลับใหลให้ตื่นขึ้นมา

นาเดียยันตัวลุกขึ้นนั่งรู้สึกระบมร่างกายจนแทบจะขยับตัวไม่ได้ ยิ่งความร้อนที่เพิ่มทวีมากขึ้นจากเมื่อเช้าเข้าเล่นงานจนหัวหมุน 

"กี่โมงแล้วเนี่ย"

เสียงแหบดังขึ้นยื่นมือออกไปคว้ากระเป๋าบนเตียงขึ้นมาควานมือหาเครื่องมือสื่อสารด้านในออกมา ยกขึ้นเสมอระดับสายตาหรี่ตาจ้องมองแสงสว่างจากหน้าจอนิ่ง ก่อนหัวคิ้วจะขมวดมุ่นเพราะข้อความแจ้งเตือนการเคลื่อนไหวของบัญชีในมือ

"หนึ่งหมื่นบาท"

กวาดสายตาทวนจำนวนตัวเลขที่ปรากฏครุ่นคิดตาม จะว่าบิดาเธอเป็นคนโอนเข้ามาก็คงจะไม่ใช่เพราะเธอเพิ่งจะได้รับค่าขนมจากบุพการีเพียงไม่กี่วันก่อนหน้านี้ 

ใบหน้าครุ่นคิดหาถึงบุคคลที่สมเหตุสมผลมากที่สุดก่อนประโยคบาดลึกในใจเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาจะผุดขึ้นมาในหัว พลันทำให้ดวงตาเบิกกว้างม่านตาขยายด้วยความกรุ่นโกรธ 

ตวัดสายตาลงมองตัวเลขห้าหลักในหน้าจอโทรศัพท์อีกครั้ง จิกตาจนแทบจะทะลุผ่านหากสิ่งของในมือเธอนั้นเป็นเพียงเยื่อบางๆ ที่มองแทบจะไม่เห็น

"เฮ้ย! ฉันเป็นว่าที่คุณหมอสาวคนสวยเลยนะมีค่าแค่หนึ่งหมื่นเองเหรอคิดได้ไง ใช้สมองหรือหัวแม่เท้าคิดเนี่ยคาเรนบ้า!"