ตอนที่ 5 ครั้งแรก NC20+

ปึก! อ๊ะ!

"อื้อ!"

เสียงหวานถูกกลืนหายหลังจากถูกผลักเข้ามาด้านในรถอย่างแรงจนเกิดอาการหน้าเบี้ยวเพราะความจุก ร่างเล็กนอนราบไปกับเบาะนั่ง มือเล็กถูกจับตรึงไว้แน่นเหนือศีรษะขณะที่ร่างกายถูกรุกรานอย่างอุกอาจ

"แม่งเอ๊ย!"

เสียงสบถดังขึ้นอีกครั้งเพราะเสื้อที่รัดแน่นเกิดการติดขัดถอดออกไม่ถนัด

คาเรนออกแรงกระชากกางเกงซับในออกมาอย่างแรงจนกางเกงชั้นในขาดติดมือมาด้วย ความร้อนรุ่มตามเรือนร่างกำยำแผลงฤทธิ์เพียงเพราะได้สัมผัสความอ่อนนุ่มของผิวเนื้อขาวราวกับเด็กน้อย

"ยะ.. อย่ามองนะ อ๊ะ!"

"น่ารำคาญ"

"อ๊ะ!!"

มือเลื่อนลงหนากดหน้าอกคนตัวเล็กไว้ โดยปล่อยให้สองมือเป็นอิสระจากพันธนาการ

ด้านล่างถูกรุกรานจากนิ้วเรียวยาวอีกครั้งอย่างดิบเถื่อนจนคนตัวเล็กสะดุ้งสร่างเมา ปรือตาขึ้นมองเงาสีดำผ่านม่านขนตางอนอย่างเจ็บปวด

นาเดียดันมือหนาออกห่างจากจุดสงวนบิดร่างกายหนีมือร้อนที่กำลังสอดแทรกเรียวนิ้วยาวเข้ามาด้านในตัวจนเกิดการเสียดสีสร้างความเจ็บปวด

เท้าเล็กยกขึ้นหวังจะถีบอกแกร่งออกห่าง แต่เหมือนโชคชะตาจะกลั่นแกล้งทำให้เขารู้ตัวก่อน ดันขาเรียวทั้งสองถ่างออกกว้างดึงมือกลับมาปลดเข็มขัดบนเอวสอบออกอย่างเร่งรีบ

"คะ.. คาเรน! อย่านะคุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้"

"..."

"ออกไปห่าง.. อ๊ะ!"

"เธอมันน่ารำคาญ"

เสียงเข้มกดต่ำขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูน ใบหน้าคมคายแดงก่ำเพราะฤทธิ์ยาที่กำลังเล่นงาน เขาอยากสอดใส่ตัวตนเข้าไปในโพรงคับแน่นใจแทบขาด แต่ติดตรงที่ต้องมาคอยฟังเสียงหวานแว้ดๆ จนอารมณ์เสีย

คาเรนกดเอวคอดไว้ ดึงท่อนเนื้อแข็งตั้งชันออกมาสูดอากาศด้านนอกคลายความอึดอัดลง มือหนาชักรูดเนื้อหนังบางด้านนอกสองสามครั้งก่อนจะขยับตัวเข้าไปใกล้จ่อความแข็งขันหาปากทางคับแคบเบิกทางเพียงแค่น้ำหวานใสเพียงเล็กน้อย

ความใหญ่โตของท่อนเนื้อใหญ่ถูกบดบังด้วยความมืดของมุมรถ ทำให้คนที่นอนอยู่ใต้ร่างไม่สามารถมองเห็นได้ แต่ความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายเขาโดยเฉพาะความร้อนจ่อรออยู่ด้านล่างพร้อมกับขยับเข้ามาใกล้ ทำให้สติกระเจิงกลับมาสั่งการให้รีบถอยหนีออกห่าง

"อย่า! คาเรนปล่อยนะ!"

ความมึนเมาก่อนหน้าถูกลบล้างด้วยความหวาดกลัวหดตัวถอยหนี แต่ด้วยท่วงท่าที่เสียเปรียบอยู่มากทำให้เธอขยับตัวไม่ได้มากนัก

"อยู่นิ่งๆ ถ้าไม่อยากเจ็บตัว"

"ไม่.. กรี๊ด!!"

สวบ!!

เสียงกรีดร้องเจ็บปวดดังออกมาจนแสบแก้วหู นาเดียจิกเล็บลงบนท่อนแขนแกร่งระบายความเจ็บปวดที่ได้รับ หยาดน้ำตาใสเกาะตามขอบตาพร้อมจะหลั่งริน

"อ่าส์.. ซี๊ด!"

คาเรนก้มลงมองจุดเชื่อมต่อกันของท่อนเนื้อแข็งกับช่องทางคับแคบ บิดใบหน้าด้วยความเสียวซ่านมองหัวปลายหยักบานเข้าไปได้เพียงส่วนหัวพร้อมกับหยาดเลือดบริสุทธิ์ด้วยแววตาราบเรียบ

กดสะโพกหนาเข้าหาโดยที่ไม่ได้ให้คนตัวเล็กได้ตั้งตัว จนร่างเล็กสะดุ้งยกมือขึ้นมาดันหน้าท้องแกร่งออกห่างเป็นพัลวัน

"อะ... ออกไป! อ๊ะ! เจ็บ!"

"..."

"คะ.. คาเรนเจ็บ"

"ถ้าไม่อยากทั้งเจ็บและจุกอย่าเรียกชื่อฉัน"

มือหนาปัดมือบางออกจากหน้าท้องแกร่งอย่างไม่สนใจ อัดกระแทกแก่นกายเข้ามาหนักหน่วงรุนแรงโดยไม่คำนึงถึงว่านี่อาจจะเป็นครั้งแรกของอีกคน

สะโพกหนาขยับสวนทางกับกลีบกุหลาบแดงช้ำที่กำลังเปล่งบานปลีเข้าออก เสียงหวานครางดังลั่นด้วยความเจ็บปวด อ้อนวอนขอความเห็นใจแต่เขากลับปัดทิ้ง เอาตามอารมณ์ร้อนที่ยิ่งเพิ่มทวีคูณเมื่อได้สัมผัสความหอมหวานของเลือดบริสุทธิ์

"อ๊า! คะ.. คาเรนเบา.. อึก"

"..."

"เบาๆ หน่อย เจ็บ!"

"..."

ไม่มีการตอบรับจากคนด้านบน มีเพียงเสียงเนื้อกระทบกันดังหยาบโลนน่าอายตอบกลับ เขาไม่ผ่อนแรงลงในขณะเดียวกันกลับเพิ่มเชื้อเพลิงให้กับอารมณ์ตัวเองด้วยการโน้มตัวลงมาสร้างร่องรอยช้ำเลือดน่ากลัวจากการขบไว้บนเนินอกอวบอิ่ม

"จะ.. เจ็บอ๊า! อย่ากัด"

"จ๊วบ!"

คาเรนพลิกร่างเล็กให้กลับมานอนคว่ำหน้าลงโดยที่ร่างทั้งสองยังเชื่อมต่อกัน มือหนาจับกดแผ่นหลังลงทำให้สะโพกงอนแอ่นขึ้นสูงตอบรับตัวตนเขาให้เข้าไปลึกกว่าเดิม

"อ๊า อ๊า อื้อ!"

"..."

"คะ.. คาเรน อ๊า!"

เสียงหวานครวญครางด้วยความเจ็บปวดไร้ความเสียวซ่าน หยาดน้ำตารินไหลลงกระทบเบาะนั่งหลายต่อหลายครั้งจนเปียกปอน เหงื่อเม็ดเล็กซึมทั่วแผ่นหลังภายใต้เกาะอกแน่นรัด

"อย่าครางชื่อฉัน"

"อื้อ..."

"ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะความรั้นของเธอ อย่าหาความรับผิดชอบจากฉัน"

"..."

แม้จะอยากตอบกลับว่าเธอเองก็ไม่ได้อยากได้รับความรับผิดชอบใด แต่ความจุกแน่นที่เขาอัดกระแทกเข้าทำให้พูดไม่ออก เพียงจะเอ่ยสักคำยังรู้สึกลำบากจนได้แต่ข่มเสียงน่าเกลียดไว้ จิกเล็บลงบนฝ่ามือเล็กอย่างแรงจนแดงก่ำ

จังหวะการเร่งความเร็วและการกระแทกหนักหน่วงเพิ่มมากขึ้นตามอารมณ์ดิบที่ถูกปลุก ความร้อนวาบจากกลางกายแล่นเข้าหาส่วนหัวปลายหยักจนต้องเร่งจังหวะการสอดเสียบให้เร็วขึ้น

คาเรนจับล็อกสะโพกงอนสูงไว้แน่นใช้ท่อนขาสะบัดเรียวขาเล็กออกกว้าง ขยับตัวเข้าแนบชิดกระแทกรุนแรงจนกลิ่นน้ำคาวรักกับกลิ่นคาวเลือดตีผสมกันขึ้นให้ได้กลิ่น

เรือนกายกำยำเปียกชุ่มด้วยหยาดเหงื่อจนมันเลื่อม หยดน้ำเล็กตกลงจากศีรษะหนาลงสู่แผ่นหลังบางไหลย้อนลงไปหาเส้นผมดกดำจนเปียกปอน

"อ๊า! อ๊า"

"..."

"คะ.. คาเรน"

"เธอมันน่ารำคาญ"

เสียงเข้มกดต่ำเร่งจังหวะการกระแทกรัวเร็วขึ้นก่อนจะรู้สึกได้ถึงน้ำร้อนพุ่งออกมาทำให้เขารีบชักตัวออกห่าง ใช้มือหนารีดน้ำคาวออกจากปลายหัว ลงบนเบาะหนา

แม้จะรีบดึงตัวออกห่างแต่น้ำที่พวยพุ่งออกมาก็ยังคงเหลือคราบสีขาวขุ่นไว้ในช่องทางรักคับแคบอยู่ประปราย

ดวงตาคมปรายตามองหยาดเลือดสีแดงสดกับน้ำคาวของตัวเองด้วยสายตาราบเรียบ ก่อนจะดึงสายตาออกถอยออกห่างจากคนตัวเล็กราวกับรังเกียจรังงอนหนักหนา

ท่อนเนื้อร้อนยังคงตั้งชันเพราะปลดปล่อยไม่หมด อารมณ์ร้อนที่ดับไปแล้วเริ่มกลับเข้าทำลายการควบคุมอีกครั้งเพราะกลิ่นคาวหอมหวานของเลือดบริสุทธิ์

"แม่งเอ๊ย!"

"อ๊ะ!"

เสียงสบถหยาบคายดังลอดออกจากริมฝีปากบางเรียว ก่อนมือหนาจะดึงร่างเล็กให้ลุกขึ้นมานั่งคร่อมตักแกร่ง ให้ความเป็นสาวเปียกแฉะแนบลงกับท่อนเนื้อแข็ง

"ทั้งคืนคิดเท่าไหร่"

"คะ.. คะ?"

"ให้เอาทั้งคืนจะคิดเท่าไหร่"

"คุณมันบ้าเดียไม่ได้ขาย.. อ๊ะ!"

"ตอบเยอะจนน่ารำคาญ"

สวบ! ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวหลังจากคนด้านล่างจับยัดท่อนเนื้อร้ายเข้ามาด้านในตัวอีกครั้ง มือเล็กจับไหล่กว้างไว้แน่นในจังหวะที่เขากระแทกตัวสวนขึ้นมา

"หมื่นหนึ่งกับตัวเธอ"

"อึก!"

ไม่! เสียงเล็กได้แต่คัดค้านในใจ หาเสียงตัวเองไม่เจอเปล่งออกมาไม่ได้เป็นคำพูด

เธอต้องข่มกลั้นความเจ็บปวดไว้จนกว่าเรื่องเลวร้ายนี้จะจบลง จนกว่าคนที่อยู่เหนือกว่าจะพอใจ แต่หากถึงตอนนั้นเธอจะต้องทนทุกข์ทั้งกายและใจไปมากเท่าไหร่กัน