ตอนที่ 8 น้องชาย

คนตัวเล็กเดินตามแผ่นหลังกว้างเข้ามายังพื้นที่ส่วนตัว ย่านเศรษฐีพื้นที่ที่ราคาแพงที่สุดในเมืองหลวง

ใบหน้าหวานบูดบึ้งส่งสายตามองเจ้าของแผ่นหลังกว้างอย่างขุ่นเคือง เมื่อขัดอะไรไม่ได้จะว่าด้วยพละกำลังหรืออำนาจอะไรตามแต่ทำให้เธอจำใจต้องมาอยู่ตรงนี้

"คุณจะให้เดียทำอะไรคะ"

"มานั่งนี่"

"..."

คาเรนหย่อนกายนั่งลงบนขอบเตียงตบตักแกร่งเพื่อเป็นการบ่งบอกให้เธอรู้ ดวงตาคมยังคงมองใบหน้าเล็กไม่ละสายตาในขณะที่เธอมองเขาอย่างหวาดระแวง

"มาเร็วๆ"

เสียงทุ้มดังขึ้นทำให้คนที่หรี่ตามองอย่างชั่งใจสะดุ้งตกใจ รีบก้าวเดินมาหย่อนสะโพกมนลงบนที่นั่งชั่วคราว โดยหันหน้าออกไปทางเดียวกัน

"อ๊ะ!" เสียงหวานหลุดครางออกจากริมฝีปากอิ่มก่อนจะรีบยกมือบางขึ้นมาปกปิดกลีบปากอิ่มไว้ ใบหน้าบิดขึ้นในตอนที่มือหนากดน้ำหนักเลื่อนมือลงบนกลีบกุหลาบช้ำบวมผ่านกางเกงชั้นในและซับใน

"รู้สึกยังไง"

"อึก!"

นาเดียหมุนตัวหันกลับมาเผชิญหน้ากัน วางมือบนบ่ากว้างทั้งสองซุกใบหน้าเข้าไปหาลำคอหนา

"มะ... มันเจ็บ"

"..."

"ยะ.. อย่าสอดนิ้วเข้ามา"

"แค่จะสำรวจว่าเธอไม่ได้โกหกเพราะจะหลีกเลี่ยง"

"..."

คนตัวเล็กเปิดปากออกกว้างเลื่อนใบหน้าออกมา กดฟันลงบนบ่าหนาเบาๆ ระบายความเจ็บปวดและอารมณ์แปลกๆ ที่ได้รับจากเรียวนิ้วหนา

"อ๊ะ! คุณจะทำอะไร"

"...."

เสียงหวานอุทานเสียงหลงในจังหวะที่คนด้านล่างออกแรงยกร่างเธอออกจากตักแกร่ง เหวี่ยงลงบนเตียงกว้างไม่เบามากนัก มือหนาจัดการถลกกระโปรงพลีทตัวสั้นขึ้นเหนือเอวคอด จัดแจงท่าทางให้เธอนอนโดยที่ขาเรียวทั้งสองข้างถ่างออกจากกันขึ้นเป็นตัวเอ็ม

ใบหน้าเล็กเอียงหลบสายตาเย็นชาที่จ้องมองกลางความเป็นสาวของเธอนิ่ง สองข้างแก้มแดงเรื่อเพราะความกระดากอายเกินจะทนรับได้

คาเรนดึงกางเกงซับในสีดำตัวเล็กพร้อมกับชั้นในตัวจิ๋วออกจากเรียวขาสวยได้อย่างง่ายดาย มือหนาจับประสานสองมือเล็กยกไว้ไม่ให้วุ่นวายเข้ามาขัดจังหวะการสำรวจความบอบช้ำของกลีบกุหลาบสวย

ใบหน้าคมคายเลื่อนเข้าใกล้ความเป็นสาวลูบไล้กลีบกุหลาบอวบอูมช้ำจนเป็นสีเลือดเข้มเบาๆ ลมหายใจร้อนรดต้นขาด้านในจนเธอต้องคอยขยับตัวหนีเป็นพัลวัน

"มันบวมช้ำ"

"พะ... พอแล้ว"

"..."

"ยะ.. อย่าเข้ามาใกล้นะมัน..."

"..."

นาเดียรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดหยัดกายลุกขึ้นนั่ง ขยับตัวไปอีกมุมที่ห่างจากเขามากพอควร มือเล็กคว้าผ้าห่มผืนหนาเข้ามาคลุมต้นขาสวยจ้องมองคนที่หยัดกายลุกขึ้นยืนใบหน้านิ่งด้วยแววตาสั่นระริก

"อีกสิบนาทีไอ้โชจะเอาอาหารมาให้ถ้าไม่อยากได้มันเป็นผัวอีกคนก็ลุกขึ้นแต่งตัวดีๆ "

"..."

"โทรบอกทางบ้านว่าคืนนี้จะนอนกับเพื่อน"

"คะ? มะ.. หมายความว่าไง เดี๋ยวสิคาเรน!"

"...."

ไร้เสียงตอบกลับจากเจ้าของบ้านเมื่อคนตัวสูงหมุนตัวเดินเข้าห้องน้ำไปโดยไม่หันกลับมาสนใจคนข้างหลังอีก

นาเดียผ่อนลมหายใจหนักออกทางจมูก เลื่อนสายลงมองกางเกงบนขอบเตียงเล็กน้อยก่อนจะถลาตัวเข้าไปหา รีบคว้าเข้ามาไว้ในอุ้งมือเล็กพลันใบหน้าแดงเรื่อเมื่อหวนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ก่อนหน้านี้

คนตัวเล็กมองออกไปทางบานประตูที่เพิ่งปิดได้ไม่ถึงห้านาทีอย่างชั่งใจ กลัวเขาจะผลุนผลันเปิดประตูออกมาในตอนที่เธอกำลังสอดใส่กางเกงอยู่ รั้งตัวนั่งรออยู่ไม่กี่นาทีเสียงสายน้ำตกกระทบพื้นห้องก็ดังออกมาทำให้รู้ได้ว่าเขากำลังอาบน้ำอยู่ เธอจึงรีบเหวี่ยงเท้าลงพื้นเย็นจัดการใส่กางเกงทั้งสองกลับเข้าที่โดยที่ก็ลอบมองบานประตูห้องน้ำเป็นระยะ

หลายนาทีต่อมา ดวงตากลมโตกวาดสายตามองรอบห้องกว้างที่ตกแต่งด้วยโทนพื้นๆ สีขาวทั้งห้องรวมถึงเฟอร์นิเจอร์และเครื่องของทุกอย่าง ดูแล้วจืดชืดไร้สีสันและมันยากจะคาดเดาตัวตนของเขามากยิ่งขึ้น

เท้าเล็กเดินไปยังตู้เสื้อผ้าบานใหญ่ที่ตั้งติดผนังห้องจนแทบจะกลมกลืนกันจนมองไม่เห็นหากไม่สังเกตดีๆ เปิดตู้ออกเห็นเพียงเสื้อผ้าไม่กี่ตัวด้านในบ่งบอกว่าเจ้าของบ้านคงจะไม่ได้อยู่ที่นี่ถาวรหรืออาจจะไม่ได้อยู่ที่นี่บ่อยเสียด้วยซ้ำ

"1 2 3 4..."

"ทำอะไร"

เฮือก! คนตัวเล็กรีบหมุนตัวกลับมาหลังเสียงเย็นดังขึ้นไม่ไกลมากนัก นาเดียจ้องมองเจ้าของร่างสูงที่มีเพียงผ้าขนหนูพันรอบเอวสอบเพียงผืนเดียวด้วยสายตาเลิ่กลั่ก พวงแก้มเนียนกลับมาแดงเรื่อเพราะเรือนร่างสวยงามตามชายชาตรีที่กำลังเปลือยกายต่อหน้าเธออย่างไม่อาย

เขาถือผ้าขนหนูผืนเล็กอีกผืนไว้ในมือ มองเธอด้วยสายตาเรียบนิ่งไร้ความรู้สึก เท้าหนาก้าวเข้ามาหาคนตัวเล็กช้าๆ ก่อนจะโยนผ้าขนหนูในมือตัวเองใส่ศีรษะทุยเล็กจนปิดคลุมใบหน้าสวยทั้งหมด เลี่ยงเดินไปหย่อนกายนั่งลงบนขอบเตียงเอ่ยสั่งเสียงนิ่ง

"มาเช็ดผม"

"ทำไมเดียต้องทำด้วย" มือเล็กรีบคว้าผืนผ้าบนใบหน้าออก ตวัดสายตาขุ่นเคืองกลับมามองเจ้าของการกระทำหยาบโลนด้วยใบหน้าแดงก่ำ

"มีปัญหามาเคลียร์กับน้องชายฉัน"

"น้องชายคุณคงจะไม่มีเหตุผลเหมือนคุณนั่นแหละทำไมต้องพูดให้เปลืองน้ำลาย แค่คุณคนเดียวก็เกินพอแล้ว"

"นั่นสิ! น้องชายฉันมันไม่มีเหตุผลจริงๆ ทำให้เธอครางทั้งคืนไม่พอยังทำให้... ช้ำอีก"

"..."

ดวงตากลมเบิกกว้างมองใบหน้าคมคายที่เหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์จ้องมองมายังจุดกลางกายสาวอย่างเปิดเผย มือเล็กเลื่อนลงปกปิดด้านล่างเม้มริมฝีปากอิ่มแน่นจนเป็นเส้นตรง เพิ่งมาเข้าใจความหมายของคำว่า น้องชาย ก็ทำเอาใบหน้าแดงจนลามไปถึงใบหูเล็กทั้งสองข้าง

"จะยืนอยู่ตรงนั้นหรือรอให้น้องชายฉันเข้าไปเรียกล่ะ แต่รับรองได้เลยว่าเธอคงไม่ได้ไปทำงานอีกพักใหญ่เลย"

"คนเจ้าเล่ห์"

"ได้ยิน"

"ชิ!"

เสียงหวานก่นด่าคนหน้านิ่งบนเตียงต่อในใจ ใบหน้าเล็กบูดบึ้งลงน้ำหนักเท้าทุกย่างก้าวตามแรงอารมณ์บ่งบอกให้เขารู้

นาเดียคลานเข่าขึ้นมาบนเตียงกว้างอ้อมไปด้านหลังคนตัวสูงดันตัวขึ้นหลังตรงทำให้เธออยู่ในระดับที่สูงเทียบเท่ากับเขา มือเล็กบรรจงวางผ้าขนหนูในมือลงบนศีรษะหนาไม่แรงมากนัก รู้ถึงกาลเทศะว่าอะไรควรไม่ควร

ดวงตากลมเผลอจ้องมองซีกใบหน้าคมคายที่คว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดเลื่อนไอจีส่วนตัวเล่นฆ่าเวลา ใจดวงเล็กเต้นแรงระส่ำเมื่อเห็นโพรไฟล์ส่วนตัวของตัวเองที่กดหัวใจให้เขาทุกรูป พร้อมกับคอมเมนต์ระรัวทุกรูปเช่นกัน

"อ่านว่าอะไร"

"..."

เสียงทุ้มเอ่ยถามในตอนที่เลื่อนผ่านคอมเมนต์ของเธอ ใบหน้าเล็กยื่นเข้าใกล้เล็กน้อยในขณะที่เสียงหัวใจยังคงเต้นถี่ระรัว หันมองข้างแก้มสากเล็กน้อยก่อนจะดึงตัวกลับมาด้านหลัง

"จำไม่ได้แล้วค่ะ"

"ให้อ่าน"

"ต้องใส่แว่นค่ะไม่งั้นมองไม่เห็น"

"..."

เธอแถข้างๆ คูๆ หลบสายตาลงมองมือตัวเองที่กำลังตวัดเช็ดเส้นผมดกดำเบาๆ ปรายหางตามองลงไปบนหน้าจอที่ถูกเลื่อนขึ้นเป็นระยะอีกครั้ง

"คุณอ่านภาษาไทยไม่ออกเหรอ"

"ไม่ใช่คนไทย"

"แต่คุณพูดได้นี่"

"พูดได้ไม่จำเป็นต้องอ่านออก"

คาเรนวางโทรศัพท์ลงข้างกายหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูงโดยที่คนที่นั่งชันเข่าอยู่บนเตียงยังคงทำหน้าที่ของตัวเองอยู่ เธอมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินออกไปจากห้องด้วยความสงสัยก่อนจะรู้ถึงเหตุผลที่เขาลุกออกไปในตอนที่เขากลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมกับถาดอาหารในมือ

ถาดอาหารถูกวางลงบนโต๊ะด้านนอกระเบียงที่ยื่นตัวออกไปเล็กน้อยโดยมีดวงตากลมจ้องมองตามไปตลอดเวลา

ร่างสูงกลับเข้ามาอีกครั้งยกมือขึ้นกอดอกมองคนตัวเล็กบนเตียงด้วยสีหน้าแววตาเรียบนิ่งจนเธอทำหน้าเลิ่กลั่กสงสัย

"มะ... มีอะไร"

"ไปกินสิ"

"คุณไม่กินเหรอ"

"..."

เขาไม่ตอบแต่กลับหมุนตัวเดินกลับไปทางเดิม หย่อนกายนั่งลงบนเก้าอี้ยกขาขึ้นไขว่ห้างจัดแจงอาหารให้กับตัวเองด้วยใบหน้าเรียบ

นาเดียยิ้มบนใบหน้ารีบก้าวเท้าลงจากเตียงกว้างเดินตามคนตัวสูงออกไปนั่งลงอีกฝั่งหนึ่ง มองอาหารในจานด้วยสายตาแพรวพราวก่อนจะกวาดมือยกจานอาหารมาไว้ด้านหน้าตัวเอง ตักคำเล็กขึ้นมาชิม