ตอนที่ 4 หนีเที่ยว

สามชั่วโมงก่อนหน้า

ตู๊ด~ตู๊ด

เสียงแจ้งเตือนเรียกเข้าจากโทรศัพท์บนโต๊ะกลางห้องรับแขกดึงความสนใจจากคนตัวเล็กที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ไม่ไกลกันมากนัก

ดวงตากลมปรายลงมองรายชื่อที่ปรากฏเพียงนิดก่อนจะยื่นมือออกไปคว้าเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาปัดกดรับสายเมื่อเห็นว่าปลายสายคือเพื่อนสนิทสมัยมัธยม ใบหูเล็กแนบลงกับหน้าจอโทรศัพท์เครื่องหรู ดันตัวลุกขึ้นยืนทำให้กระโปรงชุดนอนตัวสวยปล่อยชายผ้าลงคลุมหน้าขาเรียว

หมุนตัวเดินกลับขึ้นไปยังด้านบนชั้นสองของตัวบ้านทั้งที่ยังคงแนบใบหูฟังเสียงคนปลายสาย

'เดียคืนนี้ไปเที่ยวกัน'

"มีไรอยู่ๆ ทำไมมาชวนออก"

'เปล่า แค่ว่างๆ อยากออก'

นาเดียกลอกตาให้กับคำตอบของเพื่อน เลื่อนโทรศัพท์ออกจากใบหูเล็กน้อยดูเวลาบนหน้าจอที่บ่งบอกว่าตอนนี้เป็นเวลาสองทุ่มครึ่งแล้ว 

คนตัวเล็กยืนชั่งใจอยู่บนขั้นบันได กึ่งกลางระหว่างชั้นสองกับชั้นล่าง จิกเล็บลงบนหนังสือที่ถือติดมือเขี่ยเล่นอย่างครุ่นคิด

'นะเดีย คืนเดียวเอง'

"แต่พรุ่งนี้ฉันต้องไปโรงบาล"

'นะนะนะเดียน่าคนสวยถือว่าเพื่อนขอร้อง แกคงไม่อยากให้เพื่อนต้องไปนั่งเหงาคนเดียวหรอกใช่ไหม'

"แกจะเหงาได้ไงคนออกจะเยอะแยะ"

เท้าเล็กก้าวขึ้นขั้นบันไดไปยังทางโล่งสู่ห้องตัวเอง เสียงน้ำหนักลงบนพื้นเบาๆ ได้ยินเพียงเสียงปลายสายที่ยังคงออดอ้อนดังออกมา

'เดีย~'

"อืมๆ ไปก็ได้ส่งโลเคชั่นมาละกัน"

'น่ารักที่สุดเลยเพื่อนรัก'

"ย่ะ!"

นาเดียกดวางสายเพื่อน วางโทรศัพท์ลงบนเตียงกว้างไม่แรงมากนักก่อนจะเดินเข้าไปยังห้องแต่งตัวเพื่อเลือกชุดสำหรับออกกลางคืน

เกาะอกสีดำรัดรูปเข้ารับกับส่วนเว้าส่วนโค้งของเรือนร่างเล็กทำให้เธอดูเซ็กซี่ขึ้นทันตา กระโปรงสั้นเหนือเข่าขึ้นมาถึงต้นขาเข้ากับรองเท้าส้นสูงพีพโทสีดำขลับเรียวขาสวยให้ดูเรียวยาวขึ้น

มือเล็กเกี่ยวสายกระเป๋าสะพายเข้าคู่สีดำแบรนด์ดังหย่อนโทรศัพท์เครื่องหรูลงด้านใน ก่อนจะคว้ากุญแจรถส่วนตัวออกจากห้องลงไปยังด้านนอกของตัวบ้านหลังใหญ่

"เดีย!"

เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้เธอต้องเอี้ยวตัวกลับไปมอง เห็นมารดากำลังจะเดินออกจากประตูบานใหญ่มาหา เธอจึงเลือกที่จะเดินกลับเข้าไปแทนให้มารดารออยู่ด้านหน้า

"ม๊าจะลงมาทำไมคะ ดึกๆ อากาศมันเย็นนะคะ"

"จะไปไหนลูก กลางค่ำกลางคืนทำไมแต่งตัวแบบนี้"

ดวงตากลมก้มลงมองสภาพตัวเองเล็กน้อยก่อนจะเงยใบหน้าขึ้นมองบุพการียิ้มหวานส่งให้ 

"เดียสวยใช่ไหมคะ"

"เดีย!"

"อือ... เดียล้อเล่นค่ะ ยัยพราวโทรมาชวนให้ออกไปนั่งเล่นเป็นเพื่อนเดียก็เลยจะออกไปหาสักหน่อยค่ะ แต่อย่าบอกป๊านะคะบอกแค่ว่าเดียมีงานด่วนเข้ามาก็ได้เดี๋ยวพรุ่งนี้ซื้อหนมมาฝาก เดียไปนะคะ"

"ดะ... เดี๋ยว เดีย! ฮึ้ย! ยัยลูกคนนี้"

นาเดียยิ้มแก้มปริรีบวิ่งกลับมาหารถคันเล็กหลังจากขโมยหอมแก้มของมารดาสองฟอดอย่างต้องการกลั่นแกล้ง คนตัวเล็กหย่อนสะโพกลงนั่งบนเบาะหลังพวงมาลัยรถปรับกระจกมองหลังให้เข้ากับองศาการมองเห็นของตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะสตาร์ทรถออกตัวแล่นออกจากลานจอด โดยมีสายห่วงใยของมารดามองตามหลังแสงไฟสีแดงท้ายรถออกไป

คลับหรูกลางเมือง

ดวงตากลมกวาดสายตามองหาเพื่อนที่มาถึงก่อนแล้ว มือเล็กจับเครื่องมือสื่อสารไว้ในอุ้งมือเล็กเผื่อจะได้โทรหากันได้

"อยู่ไหนเนี่ย"

เสียงหวานดังแข่งกับเสียงเพลงและแสงสีรอบกาย ก่อนสายตาจะไปเจอเข้ากับเพื่อนที่กำลังโยกตัวส่งสัญญาณให้อยู่อีกมุมไม่ไกลมากนัก

นาเดียเดินเข้าไปหย่อนสะโพกนั่งลงข้างเพื่อน หันมองชายหนุ่มหลายคนที่นั่งอยู่ก่อนพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าเป็นมารยาท

"มาช้าไปหน่อย อดเห็นคนหล่อเลย"

"หื้ม?"

"ก็คนหล่อไง เดินขึ้นไปโน้นแล้วเสียดายอะ ทำไมคนหล่อๆ ขึ้นโซนวีไอพีกันหมดด้วยก็ไม่รู้"

พราวเพื่อนสมัยมัธยมเอ่ยเสียงข้างใบหู ทำให้คนตัวเล็กกว่าต้องแหงนใบหน้าเงยขึ้นมองตาม เห็นเพียงกระจกดำกั้นระหว่างแสงสีเสียงด้านล่างกับด้านบนไว้ เหมือนอยู่กันคนละโลก

ดึงสายตากลับลงมาเมื่อถูกสะกิดจากคนด้านข้าง เห็นสายตาหลายคู่จับจ้องมาก่อนก็ทำเพียงส่งยิ้มให้แทนคำพูด ก่อนเสียงเอ่ยแนะนำเพื่อนร่วมโต๊ะจะดังขึ้น และเธอก็หันความสนใจทั้งหมดกลับไปยังเพื่อนแทนบรรยากาศรอบกาย

เวลาเดินไปนานราวสามชั่วโมงกับการนั่งจิบเครื่องดื่มแอลกอฮอล์พร้อมกับพูดคุยเรื่อยเปื่อยกับเพื่อน ตอนนี้ใบหน้าหวานแดงก่ำเพราะฤทธิ์น้ำสีสวยในมือจนต้องสะบัดหน้าเรียกสติอยู่หลายครั้ง

"อืม... ฉันไปห้องน้ำก่อนนะ"

พราวที่นั่งข้างกันเอ่ยเสียงยานมึนไม่แพ้กัน ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นจากที่นั่งโดยจับไหล่บางของเพื่อนเป็นที่ยึด

"ให้ไปส่งไหม เมาไม่ได้สติแบบนี้เดี๋ยวได้โดนลากไปหรอก"

"เออ! ให้ไอ้วินไปส่งไปพราว มึงยิ่งน่ากลัวอยู่ด้วย"

เสียงผู้ชายในกลุ่มเอ่ยขึ้น จ้องร่างเล็กของเพื่อนที่เดินนำออกไปราวกับไม่ได้ยิน 

นาเดียเอี้ยวใบหน้าหันมองตามแผ่นหลังเล็กที่แทรกผ่านผู้คนนำออกไป ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นอาสาตามเพื่อนไปเอง

"เดี๋ยวเราไปกับพราวเอง กำลังจะไปห้องน้ำอยู่พอดีเลย"

"แต่เธอก็เมาอยู่นะ"

"ไม่เป็นไรเราแค่มึนๆ น่ะแต่ยังได้สติดีอยู่"

"อืม... งั้นฝากตัวภาระไว้ด้วยละกัน มีอะไรบอกพราวโทรมาเดี๋ยวไปหา"

"อื้ม!"

คนตัวเล็กหมุนตัวด้วยอาการเซเล็กน้อย แต่ก็พยายามดึงสติให้กลับมาอยู่กับร่องรอยให้มากที่สุด ก้าวเดินออกไปตามพราวที่นำไปก่อนแล้ว

"พราว!"

การเคลื่อนไหวหยุดชะงักเมื่อตามมาถึงแผ่นหลังเล็กของเพื่อน กวาดสายตามองชายร่างสูงในชุดเสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนส์สีซีดกำลังยืนจับข้อมือเล็กของเพื่อนไว้แน่นก็เกิดความสงสัย เพราะเพื่อนเธอไม่ใช่ว่าจะขัดขืนซะทีเดียว แต่กำลังทำท่าทีราวกับงอนกันอยู่

"เอ่อ.. คุณเป็นใคร แล้วเป็นอะไรกับยัยพราวคะ"

ตัดสินใจถามออกไปเพื่อคลายความสงสัย แต่กลับได้รับเพียงสายตาราบเรียบดุดันที่เหมือนกำลังข่มอารมณ์บางอย่างไว้อย่างด้านใน

"อื้อ! ปล่อยนะพราวเจ็บ เดียช่วยด้วยใครก็ไม่รู้อยู่ๆ ก็มาจับตัวฉันไว้ ช่วยฉันด้วย..."

"ขอแนะนำว่าอย่าเสือกเรื่องผัวเมียชาวบ้านดีกว่าถ้าไม่อยากมีปัญหา"

"อื้อ!.. พี่ทายปล่อยพราว! อ๊ะ"

"งอนก็อยู่บ้านเดี๋ยวง้อเองจะมาที่แบบนี้ทำไม เคยบอกไปแล้วไม่เคยจำหรือไง!"

เสียงเข้มตวาดแข่งเสียงของเพลงที่กำลังเปิด ใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มด้านหน้าแดงก่ำเพราะอารมณ์ร้อนที่กำลังเดือดดาล

"พราวไม่ได้งอนอย่ามายุ่ง อื้อ!.."

เสียงเล็กขาดหายไปเมื่อถูกการจู่โจมจากริมฝีปากร้อน คนที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ก่อนต้องยอมเบือนหน้าหนี ยกมือขึ้นเกาขมับข้างแก้อายแทนใบหน้าร้อนวาบจนแดงยิ่งกว่าเดิม

"งั้นเคลียร์กันเองนะฉันไปล่ะ"

นาเดียเดินออกมาจากตรงบริเวณนั้น ในจังหวะที่ทั้งสองผละตัวออกจากกันพอดี เธอเดินมาถึงทางแยกไปด้านหลังเพื่อไปยังห้องน้ำ สะบัดใบหน้าเรียกสติอีกครั้งก่อนจะหมุนตัวจะเดินไปยังห้องน้ำต่อไป