ตอนที่ 7 ซานะ

หญิงสาวรูปร่างสูงสมส่วนใบหน้ารูปไข่ผิวพรรณขาวผ่องใสกวาดสายตามองห้องพักที่ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับตัวเองด้วยสีหน้าเรียบ ผมดำถูกปล่อยลงสยายกลางหลังตัดผมม้าทำให้ใบหน้าเธอดูเด็กกว่าวัยย่างเข้าเลขยี่สิบปลายๆ 

ซานะก้มลงหยิบกลีบดอกโบตั๋นในแจกันขึ้นมาดูด้วยแววตาราบเรียบ ดวงตากลมใสมีแววตาของความทุกข์อยู่ด้านในแต่ทุกอย่างกลับถูกเก็บซุกซ่อนอย่างรวดเร็วเมื่อเสียงฝีเท้าหนักจากด้านหลังดังเข้ามาใกล้

เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียงฝีเท้าหนักก่อนรอยยิ้มหวานบนใบหน้าจะเจื่อนลงแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่ง

"ห้องสวยก็ต้องเหมาะกับคนสวย.. แต่เธอมันไร้ค่าเกินกว่าจะได้อยู่ห้องแบบนี้"

"ต้องการอะไร ตามมาถึงที่นี่คงไม่ใช่เพราะอยากกลั่นแกล้งกันเพียงอย่างเดียวหรอกใช่ไหม"

"หึ! อวดรู้"

เสียงเย็นดังผ่านริมฝีปากบาง เหยียดยิ้มบิดใบหน้าขึ้นจ้องมองใบหน้าสวยอย่างเย็นชา

"ฉันจะมาดูความพินาศของไอ้พี่ชายสักหน่อย หรือเธอจะปกป้องอะไรมันอีก"

"หึ เขาเป็นคู่หมายที่ท่านปู่เคนตะเห็นควรให้ฉันก็ควรจะปกป้องก็ถูกแล้วไม่ใช่หรือ มีเหตุผลอะไรที่มากไปกว่านี้ไหมล่ะ"

"รอดูวันวินาศของมันได้เลย.. ว่าที่พี่สะใภ้"

ร่างสูงก้าวถอยหลังออกห่างจากคนตัวเล็กกว่าที่กำลังยืนมองมาด้วยสายตานิ่งไม่แสดงอารมณ์ความรู้สึก ใบหน้าคมเข้มเรียบตึงบ่งบอกอารมณ์คุกรุ่นลามจนถึงใบหูที่เริ่มแดงก่ำ

ปึก!! หมุนตัวออกจากห้องไปใช้เท้าหนักถีบประตูปิดลงอย่างแรงจนคนมองสะดุ้งตัวตกใจ

ซานะผ่อนลมหายใจหนักออกจากริมฝีปาก มือเล็กที่กำแน่นจิกเล็บบนฝ่ามือคลายลงหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้ข้างบานหน้าต่างกระจก ดวงตากลมโตหลุบลงมองกลีบดอกโบตั๋นในมือที่ถูกบีบจนยับยู่ช้ำด้วยแววตาสั่นเล็กน้อย ปล่อยวางกลีบดอกไม้สวยลงบนโต๊ะก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นเดินออกไปสูดอากาศนอกระเบียงห้อง

"หากเปลี่ยนเป็นพี่ได้ก็คงดี"

เสียงหวานเอ่ยส่งข้อความผ่านสายลมไปยังคนที่กล่าวถึง สายตามองตามรถราที่กำลังแล่นสัญจรอยู่บนถนนใหญ่ไปมาอย่างไม่มีเวลาหยุดพัก 

มือเล็กยกขึ้นยื่นออกไปกลางอากาศปล่อยให้สายลมเย็นพัดผ่านเรียวนิ้วยาว หลุบดวงตาลงมองข้อมือเล็กก่อนจะยิ้มจางๆ ไม่ถึงดวงตาไปในกลางอากาศ

"คุณซานะเข้าพักที่ที่เราจัดเตรียมไว้แล้วครับ"

"..."

"นายจะไปหา..."

"..."

คาเรนตวัดสายตาขึ้นมองลูกน้องด้วยสายตานิ่งจนอีกคนเงียบเสียงลง ยันตัวยืนเต็มความสูงมองตรงไปด้านหน้า

"มีอะไรอีก"

"ไม่มีครับ"

"..."

ความเงียบของอีกฝ่ายบ่งบอกความหมายได้ดีหลังจากเสร็จสิ้นงานกับห้องทำงานใหญ่แล้ว โชถอยหลังออกจากห้องทำงานเจ้านายไปโดยที่ไม่ได้มีการออกคำสั่งแต่อย่างใด 

เสียงประตูปิดลงเบาๆ ดึงความสนใจจากคนด้านหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่เพียงนิด ก่อนจะเขาจะดึงสายตากลับมามองยังเอกสารในแฟ้มสีดำที่ถูกวางลงด้านหน้า

ดวงตาคมจ้องมองตัวอักษรสีดำด้วยแววตาราบเรียบไร้อารมณ์บ่งบอกความรู้สึก เลื่อนมือเปิดไปยังอีกหน้าและใช้ความสนใจกับตัวอักษรทั้งหมดอีกครั้ง

คาเรนปิดปกหนาของแฟ้มเอกสารลง ยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้วเบาๆ คลายความตึงเครียดจากการอ่านอยู่นานหลายชั่วโมง เหลือบสายตาขึ้นมองนาฬิกาบนผนังที่บ่งบอกเวลาว่าเกือบจะสองทุ่ม แล้วหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

มือหนาคว้าเสื้อสูทสีเข้มเข้าสวมใส่ทับเสื้อเชิ้ตสีดำด้านใน หมุนตัวเดินออกจากห้องทำงานไปด้วยใบหน้านิ่งไร้ความรู้สึก

โรงพยาบาลแม็คคิงส์ตัน

เท้าหนาสับเท้าก้าวเดินอย่างมั่นคง สองมือสอดเข้าในกระเป๋ากางเกงใบหน้าคมคายนิ่งเรียบจนยากจะคาดเดาอารมณ์ได้

พรึ่บ! 

คาเรนพรวดพราดเข้ามาด้านในห้องทำงานของเพื่อนด้วยความไร้มารยาท โดยที่คนด้านในก็ตวัดสายตาดุกลับมามองเช่นกัน

สายบัวที่นอนหลับอยู่บนตักแกร่งราวกับเด็กน้อยซุกใบหน้าเข้าหาลำคอหนากอดรัดเอวสอบหลวมๆ โดยหารู้ไม่ว่ามีสายตาล้อเลียนคู่หนึ่งกำลังส่งสายตามองมายังเธอกับคนรักอยู่

"อยู่ในโหมดหลงเมีย"

"..."

"มันไม่ใช่มึงเลยว่ะ"

"พูดเหมือนมึงรู้จักกูดี"

คาเรนไหวไหล่ไม่ได้แยแสต่อคำพูดของเพื่อน เดินไปหย่อนตัวนั่งลงบนโซฟาอย่างถือวิสาสะโดยที่เจ้าของห้องยังคงไม่ได้เอ่ยปากอนุญาต

มือหนาคว้ามีดเล็กข้างแนบเอวขึ้นมาควงเล่นอย่างชำนาญ เหลือบสายตามองออกไปด้านนอกความมืดของค่ำคืนเดือนดับด้วยใบหน้านิ่ง

"มึงมาทำไม"

"มาไม่ได้"

"บอกธุระมึงมากูจะไปกล่อมเมียนอน"

"หึ" มุมปากหยักเหยียดยิ้ม ส่ายใบหน้าน้อยๆ ยังคงให้ความสนใจกับมีดเล่มเล็กในมือมากกว่าคู่สนทนา

"อือ~" เสียงครางอย่างขัดใจดังในลำคอเล็กเมื่อที่นอนจำเป็นเกิดการเคลื่อนไหวจนศีรษะไหลลงจากบ่ากว้าง ลีโอหันกลับมามองคนตัวเล็กบนตักเพียงนิดใช้มือลูบไหล่บางเพื่อปลอบประโลมก่อนจะตวัดสายตาดุกลับไปมองเพื่อน

"หึ กูไปล่ะแค่อยากมาดูคนกลัวเมียว่าเป็นยังไง"

"มึงอยากเรียนรู้ว่างั้นเหอะ"

"กูไม่หาบ่วงมาคล้องคอให้หนักเปล่าหรอก เรื่องเมียคงอย่าหวัง"

"กูจะคอยดู"

คาเรนดันลิ้นกับกระพุ้งแก้มด้วยใบหน้าเรียบ ยอมถอยออกจากห้องทำงานของCEO หนุ่มโรงพยาบาลมา มือหนาสอดเข้าด้านในกระเป๋ากางเกงอีกครั้งเดินออกมาด้วยใบหน้านิ่งยิ่งกว่าเดิม

"อยู่ที่นี่ไหม"

"เธอเพิ่งออกเวรครับ"

"..."

โชรับหน้าที่รายงานตามที่เจ้านายสั่งงานก่อนจะขึ้นมาก่อกวนเพื่อนสนิทด้านบน ไม่เข้าใจถึงการกระทำทั้งที่พร่ำบอกเหยื่อให้ถอยห่างแต่เหมือนคนที่พร่ำพรรณนากลับกำลังเข้าหาเหยื่อเองอย่างจงใจ 

ดวงตาเรียวเหลือบขึ้นมองเจ้านายเพียงนิดก่อนจะหลุบสายตาลงเก็บความสงสัยในแววตากลับเข้าลึก ก้าวเดินตามหลังร่างสูงออกไปจากลิฟต์ไปยังลานจอดของบุคลากรของทางโรงพยาบาล

นาเดียเดินเข้ามาหารถส่วนตัวที่จอดรออยู่ด้วยความเชื่องช้าเนื่องจากความระบมยังคงไม่หายขาดลงหลังจากกินยาแก้ปวดไปแล้วเมื่อคืน 

ฟันขมฝังรอยฟันลงบนกลีบปากอวบอิ่มจนเกิดความซีดไร้เลือดแล่นผ่านตามรอยฟัน มือหนาควานหากุญแจรถในกระเป๋าไปพลางขณะที่เท้ากำลังย่างก้าวไปด้านหน้า

"อ๊ะ!" 

เสียงหวานหลุดอุทานออกมาด้วยความตกใจหลังจากกุญแจที่คว้าออกมาถูกแย่งไปจากมืออย่างรวดเร็ว ดวงตากลมมองตามแรงลมจากด้านหลังไปมองเจ้าของการกระทำอุกอาจ เบิกดวงตากว้างมองคนหน้านิ่งด้วยความตกใจไม่แพ้การกระทำของเขา

เขาโยนกุญแจในมือส่งให้ลูกน้องด้านหลังโดยที่ยังไม่ละสายตาออกไปจากใบหน้านวลเลยสักนิด 

"ขับรถเธอไปส่ง"

"ครับ"

"หะ.. ดะ.. เดี๋ยวอ๊ะ!"

แขนเล็กถูกกระชากกลับเข้าหาตัวหลังจากที่พยายามจะเดินเข้าไปหาลูกน้องที่เพิ่งรับคำสั่งไป เธอสะบัดใบหน้ากลับมามองเจ้าของมือหนาด้วยใบหน้าแดงก่ำเพราะความโมโห

"รับเงินฉันไปแล้วก็ทำหน้าที่เธออีกคืนสิเผื่อฉันจะใจดีเพิ่มค่าตัวให้"

"เดียไม่ต้องการ..."

"แต่ฉันอยาก... และเธอก็ต้องสนอง"