ตอนที่ 3 ติ่งอปป้า

"เก็บกดอะไรเนี่ย ค่อยๆ กินเดี๋ยวก็เย็นคอขึ้นสมองหรอก"

ฉันเอ่ยปรามยัยเดียที่นั่งยัดไอติมรสหวานสตรอว์เบอร์รีเข้าปากแบบไม่ยั้งตั้งแต่พนักงานนำมาเสิร์ฟ ดูคล้ายคนเก็บกดอะไรสักอย่างแล้วต้องการหาที่ลงยังไงยังงั้น

"แกก็รู้ใช่ป่ะว่าฉันน่ะชอบคาเรน ฉันติ่งเกาหลีอปป้าเลยนะ"

"อืม.. ฉันรู้ แล้วมันเกี่ยวอะไรล่ะ"

"ก็ป๊าน่ะสิ เกิดเป็นอะไรไม่รู้ อยู่ๆ จะให้ฉันเลิกตามอปป้าทั้งที่ฉันอุตส่าห์สู้ยอมเรียนหมอตามที่ป๊าต้องการโดยไม่ปริปากบ่นสักคำ ขอแค่ให้ฉันได้ตามติดอปป้าในฝันแค่นั้น"

"แต่ก่อนรับปากมั่นเหมาะจะไม่กีดกันอะไรสักอย่างหากฉันยอมเรียนหมอ แต่พอมาตอนนี้กลับบอกให้หางานทำที่จริงๆ จังๆ หยุดทำตัวไร้สาระไปวันๆ ถามจริงเหอะ! ฉันตามสามีในฝันนี่มันเป็นเรื่องไร้สาระขนาดนั้นเลยเหรอห๊ะ! ฉันไม่เห็นว่ามันจะไร้สาระตรงไหนเลยนะ"

ฉันก้มใบหน้าลงหลบสายตาที่จ้องมองมา ช้อนคันเล็กในมือตักไอติมสีหวานขึ้นมาละเมียดช้าๆ ก่อนจะปรายตาขึ้นมองใบหน้าบูดบึ้งด้วยรอยยิ้มแห้งๆ

"ไม่... แกไม่ได้ไร้สาระเลย"

"ใช่ไหมล่ะ ป๊านั่นแหละที่บังคับกันเกินเหตุ"

ยัยเดียวางช้อนในมือเล็กลงบนแก้วคริสตัลทรงสูง กอดอกพิงพนักหลังกับเบาะด้านหลัง ใบหน้ายังคงบูดบึ้ง คิ้วผูกขมวดเป็นปม

"แต่ฉันเข้าใจป๊าแกนะเดีย ท่านแค่อยากให้แกตั้งใจหาประสบการณ์ใจอย่าว่อกแว่ก และเว้นระยะจากอปป้าของแกสักระยะ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะให้แกเลิกตามติดอปป้าแกสักหน่อย แค่ห่างสักพักแค่นั้นเอง"

"เหอะ! แกก็พูดได้สิแกไม่ใช่ติ่งแบบฉันนี่ นี่ขนาดแค่ไม่ได้ส่องไอจีเขาแค่วันเดียวฉันยังนอนไม่หลับเลย จะให้เว้นระยะสักพักฉันไม่อดหลับอดนอนจนเป็นซอมบี้เลยรึไง"

อืม... ฉันไม่เข้าใจพวกติ่งเลยจริงๆ นั่นแหละ ตามติดชีวิตเขายิ่งกว่าตำราเรียนที่อาจารย์ให้มา นี่ฉันยังงงอยู่เลยว่ายัยเดียเรียนมาถึงปีสี่ได้ยังไง ทั้งที่ตำราเรียนแทบจะเทียบกับไอจีอปป้าของเธอไม่ติด แต่ก็นะยัยเดียมันเก่งอยู่แล้ว ถึงได้แยกแยะสมองสั่งการให้ทำให้จำอะไรต่อมิอะไรได้เยอะขนาดนี้

"แกใจเย็นๆ ก่อน เดี๋ยววันนี้ฉันจะเดินเล่นช็อปเป็นเพื่อนแกเอง เอาให้บัตรเครดิตที่ป๊าแกให้มาเงินช็อตไปเลยดีไหม"

"พูดเป็นเล่นไป แต่ก็เอาเถอะถึงป๊าจะห้ามยังไงก็ห้ามฉันไม่ได้หรอก คนไม่ใช่ติ่งไม่มีวันเข้าใจหรอก"

ยัยเดียพูดด้วยน้ำเสียงกระแทกอย่างต้องการเหน็บฉันก่อนจะก้มลงสนใจไอติมในแก้วต่อ ฉันได้แต่นั่งปลงตกกับความรั้นบวกกับความเป็นเด็กของเพื่อนสนิท

"เจอกันอีกทีอาทิตย์หน้าเลยนะ ฉันจะเอาเวลาไปตามอปป้าต่อ"

"อืม.. อย่าหักโหมจนไปโรงพยาบาลไม่ไหวล่ะ"

ฉันยืนโบกมือให้คนตัวเล็กที่พยักหน้าส่งมาให้ก่อนจะเลื่อนปิดกระจกรถขับออกไปจากหน้าคอนโด ถอนหายใจเบาๆ ด้วยความปวดเมื่อยตามลำขาเรียวและแขนเล็ก นานๆ ทีได้ออกไปเดินเล่นช็อปปิ้งแบบนี้มันก็เหนื่อยเหมือนกันนะ ดีนะที่วันนี้ฉันเลือกใส่รองเท้าแตะรัดส้น เพราะหากขืนใส่ส้นสูงไปมีหวังขาแข็งเดินไม่ได้แน่ เท้าเล็กหันหลังเดินกลับเข้ามาด้านในคอนโดเพื่อจะขึ้นไปยังด้านบน แต่ถูกขัดจากเสียงดังจากด้านในกระเป๋าสะพายข้างซะก่อน

ตู๊ด~ ตู๊ด~

เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ดังขึ้นจากกระเป๋าสะพายข้างที่คล้องบ่าเล็กอยู่ ทำให้ฉันต้องสลับของในมืออีกข้างเพื่อมาถือไว้ในมือข้างเดียว ควานหาเจ้าของเสียงดังในจังหวะที่เข้ามายืนอยู่ด้านในลิฟต์พอดี

หน้าจอปรากฏเบอร์แปลกที่ไม่ได้บันทึกชื่อไว้ ทำให้คิ้วเรียวต้องขมวดยุ่งด้วยความสงสัยก่อนจะตัดสินใจกดรับ

"สวัสดีค่ะ"

'บัว นี่พี่นะไทม์'

"พี่ไทม์เหรอคะ"

ปลายสายกรอกดังตามมาเป็นเสียงที่คุ้นเคย แต่ฉันจำได้ว่าฉันบันทึกเบอร์พี่ไทม์ไว้แล้วนี่ แล้วทำไม... ถึงไม่มีชื่อปรากฏล่ะ

'พี่เอง พอดีโทรศัพท์พี่ตกน้ำน่ะเลยยืมของเพื่อนพี่โทรมา'

"อ๋อ.. ค่ะ แล้วพี่ไทม์มีอะไรรึเปล่าคะถึงได้โทรหาหนู"

'เมื่อคืนพี่เผลอลืมกุญแจรถไว้ในรถเราน่ะ วันนี้ว่าจะมาเอารถแต่เพิ่งนึกได้ ยังไงถ้าจะรบกวนให้เราเอามาให้พี่หน่อยได้ไหม'

"อ๋อ.. ได้ค่ะ แล้วตอนนี้พี่ไทม์อยู่ไหนคะ"

พี่ไทม์บอกสถานที่ที่อยู่ในตอนนี้ให้ฉัน พร้อมกับแอดไลน์ส่งโลเคชั่นเข้ามาในไลน์ให้ด้วยเผื่อฉันไม่รู้ทาง

โลเคชั่นบอกว่าพี่ไทม์อยู่ท่าเรือทางนำเข้าสินค้าจากต่างประเทศ แล้วพี่ไทม์ไปทำอะไรที่นั่นแล้วไปได้ยังไง ฉันสงสัยแต่เพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้น หลังนึกได้ว่าครอบครัวพี่ไทม์ทำธุรกิจขนส่งทางน้ำ เขาจึงอาจจะไปทำงานโดยติดรถใครสักคนไปก็ได้ เมื่อหาข้อสรุปให้ตัวเองได้ ฉันก็จัดการเก็บข้าวของที่เพิ่งได้มาไว้บนโต๊ะกลางโถงกว้างก่อนจะหยิบกุญแจรถในห้องนอนเดินลงมาชั้นจอดรถของคอนโด

ฉันใช้เวลาในการเดินทางมายังท่าเรือขนส่งหนึ่งชั่วโมงครึ่ง จนตอนนี้ก็เป็นเวลาเย็นมากแล้ว ดวงอาทิตย์เริ่มที่จะลับขอบฟ้าจนเห็นแสงสีส้มทองบนขอบฟ้าไกลแทนความสว่างไสวเมื่อกลางวัน

เท้าเล็กเหวี่ยงลงจากรถเก๋งคันเล็กก้าวออกมายืนรับลมทะเลยามเย็น สายลมที่พัดเข้าชายฝั่งด้วยความแรงทำให้ผมเผ้าที่ถูกปล่อยยาวกระจายตัวลอยตามจนฉันต้องยกมือขึ้นมาเสยผมปรกหน้าออกเล็กน้อย

มือเล็กคว้าโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายข้างขึ้นมาต่อสายหาเบอร์ที่โทรมาก่อนหน้านี้บอกให้รุ่นพี่หนุ่มรู้ว่าฉันมาถึงแล้ว

"พี่ไทม์หนูอยู่หน้าท่าเรือแล้วนะ"

รอไม่นานปลายสายก็กดรับ ฉันจึงกรอกเสียงลงไป พร้อมกับพยายามมองว่าตอนนี้ฉันอยู่ตรงไหนแล้วเพื่อที่จะได้บอกเขาไปถูก

'เค เดี๋ยวพี่ไปหา'

พี่ไทม์ตอบกลับมาก่อนสายจะถูกตัดไป ฉันวางโทรศัพท์ลงในกระเป๋าดังเดิม ก้าวออกมานั่งลงบนม้านั่งที่อยู่เยื้องออกไปเล็กน้อยเพื่อตอนที่พี่ไทม์มาจะได้เห็นฉันได้

รอไม่ถึงสิบนาทีเจ้าของเรือนร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนกับกางเกงสแล็คสีมืดก็เดินตรงมาหาฉันพร้อมด้วยใบหน้านิ่ง

"กุญแจค่ะ"

"อืมขอบใจ กินข้าวยังเดี๋ยวพี่เลี้ยง"

"ไม่เป็นไรค่ะ หนูทานมากับยัยเดียแล้ว"

พี่ไทม์พยักหน้าเข้าใจ เขาดูเหมือนจะหงุดหงิดกับอะไรสักอย่างนะ และเลยพลอยทำให้ฉันไม่อยากอยู่ใกล้เขาสักเท่าไหร่

"งั้นหนูกลับก่อนนะคะ พี่ไทม์จะได้ทำงานต่อ"

"โทษที งานมีปัญหานิดหน่อย"

"ไม่เป็นไรค่ะ พี่ไทม์กลับไปทำงานเถอะค่ะ เดี๋ยวไว้วันหลังค่อยคุยกันใหม่"

"อืม.. ขับรถดีๆ ล่ะ"

"ค่ะ"

ฉันโบกมือส่งให้เขาด้วยรอยยิ้ม เพื่อบอกให้เขารู้ว่าฉันไม่ได้เป็นอะไร ไม่ได้คิดอะไรซึ่งมันก็มาจากใจจริงฉันนะแหละ แต่พี่ไทม์ชอบคิดไปเองว่าฉันจะลำบากที่ขับรถมาไกลเพื่อเอากุญแจมาให้ แต่ที่จริงไม่เป็นไรเลย เรื่องเล็กน้อยแค่นี้เอง

ฉันขับรถกลับมาตามทางเดิมที่ดูเหมือนจะเปลี่ยวขึ้นจากเมื่อตอนมามาก เพราะความมืดที่เข้ามาปกคลุมและร้างบ้านเรือนคนที่นานๆ จะเจอสักหลังจนฉันรู้สึกเสียวสันหลังยังไงชอบกล

"อย่าไปคิดมากยัยบัว ไม่มีอะไรหรอก กรี๊ด!!! "

ฉันพร่ำบอกตัวเองในใจและอาจเพราะไม่ได้ดูให้ถี่ถ้วนทำให้บางสิ่งบางอย่างที่วิ่งเข้ามาขวางทางด้านหน้าชนเข้ากับกระโปรงหน้ารถฉันอย่างจังจนเสียงดังลั่น

ปึก!!! เอี๊ยด!!!

ฉันสะดุ้งตกใจเหยียบเบรกไว้ด้วยใจสั่นเทา สองมือเย็นวาบสั่นจนสังเกตเห็นได้

"ชน... ชนอะไร"

ปึก!!! กรี๊ด!!!

ฉันกรีดร้องเสียงดังลั่นอีกครั้ง หลังมีมือเปื้อนเลือดเข้ามาเกาะกระจกด้านที่ฉันนั่งอยู่จนเปรอะเปื้อนเป็นรอยยาวตามนิ้วเรียว เขาคนนั้นพยายามลุกขึ้นมาขอความช่วยเหลือจากฉัน

ฉันเผลอลอบกลืนน้ำลายเหนียวลงคออย่างยากเย็น มองไปที่คนผู้นั้นด้วยแววตาสั่นระริก

"ผะ... ผู้หญิงเหรอ"

.

.

.