ตอนที่ 2 ครั้งแรกและครั้งสุดท้าย

"ทำไมไปนานจังเราหื้ม" 

เสียงทุ้มอบอุ่นของปู่รหัสดังขึ้นหลังร่างเล็กก้าวเดินมาหย่อนตัวนั่งลงที่เดิม สายบัวหันมองเพื่อนสนิทที่มองมาด้วยความสงสัยเหมือนกันก่อนจะละสายตากลับไปมองใบหน้าหล่อคมของปู่รหัส

"หนู... หลงทางค่ะ"

"หลงทาง!"

ทั้งหมดพร้อมใจประสานเสียงกันดังขึ้น รวมไปถึงเพื่อนสนิทของเธอด้วย มีเพียงไทม์ที่นั่งลงข้างๆ ยกแก้วคริสตัลขึ้นดื่มอย่างไม่ใส่ใจในคำตอบของเธอนัก

"อืม.. ค่ะ หลังจากออกมาจากห้องน้ำยัยเดียก็หายไปแล้ว หนูเลยจำทางกลับมาไม่ได้ ดีที่พี่ไทม์มาเจอซะก่อนเลยพากลับมาค่ะ"

เธอก้มหน้าลงหันมองเพื่อนสนิทอย่างต้องการโยนความผิดและความสนใจไปยังเพื่อน

"ฉันรอแกอยู่หน้าห้องน้ำจริงนะ แต่ฉันลืมไปว่ายังไม่ได้โทรบอกป๊าให้มารับเลย ฉันเลยกลับมาเอาโทรศัพท์ก่อน คิดว่าพอเอาเสร็จจะกลับไปรอแกแต่พี่ไทม์เดินไปพอดีและอาสารอแกแทน ฉันเลยไม่ได้กลับไป แกอย่าโกรธนะ"

นาเดียยื่นมือไปจับแขนเล็กของเพื่อนสนิทไว้ ออดอ้อนเสียงเล็ก ทำตาปริบๆ จนสายบัวหัวเราะคิกในลำคอ

"เอาเถอะฉันโกรธเด็กน้อยอย่างแกไม่ลงหรอก กลัวต้องเป็นฝ่ายง้อทีหลังอีก"

"หืม.. ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ"

เสียงเล็กเขียวขึ้น สองมือเท้าเอวใบหน้ายู่ราวกับกระต่ายกำลังขู่ราชสีห์จนทุกคนต่างระเบิดเสียงหัวเราะออกมาจนคนถูกหัวเราะเยาะต้องส่งสายตาดุให้

"ให้พี่ไปส่งไหม"

"ไม่เป็นไรค่ะหนูขับรถมา อีกอย่างขืนให้พี่ไทม์ไปส่งหนูว่าคงได้ไปนอนโรงพักสักคืนก่อนกลับคอนโดแน่"

สายบัวหันกลับมาพูดเสียงใสให้รุ่นพี่หนุ่มที่เดินตามหลังมา เธอรู้ว่ารุ่นพี่เป็นห่วง เธอก็เลยทำเป็นว่าไม่รู้ไม่เห็นอะไรจริงตามที่เคยพูดออกไป ทำตัวเข้มแข็งแม้ใจกำลังหวั่นวิตกกับอะไรบางสิ่งอยู่ก็ตาม

"เพราะงี้ไง งั้นเราไปส่งพี่ที่คอนโดแล้วกัน"

"พี่ไทม์จะบังคับหนูให้ได้เลยใช่ไหมเนี่ย"

"อืม... สรุป?"

"ก็ได้ค่ะ แล้วรถพี่ล่ะคะทำไง"

สุดท้ายเธอก็ต้องยอมตามใจเขา คิดเสียว่าตอบแทนบุญคุณที่ช่วยเหลือหลายครั้งซ้ำแล้วซ้ำเล่าในวันนี้ แม้ที่ผ่านมาจะช่วยเหลือมาตลอดก็เถอะ

"ไว้นี่แหละพรุ่งนี้ค่อยมาเอา"

"แล้วผับไม่ว่าเหรอคะ"

"ไม่หรอกมันไม่มีปากว่าอะไรพี่ไม่ได้หรอก"

"พี่ไทม์!"

ไทม์แค่นหัวเราะในลำคอที่สามารถทำให้รุ่นน้องหน้างอได้ มือหนายกขึ้นยีศีรษะเล็กจนผมรวบยุ่งก่อนจะดันแผ่นหลังบางให้เดินไปยังฝั่งคนขับ

"จะติดรถเขากลับแต่ยังสร้างความหงุดหงิดให้เขาอีก"

"บ่นไร ไปเร็ว"

"เจ้าค่ะท่านพี่"

"หึ" เสียงหวานเอ่ยกระแนะกระแหนทำหน้าล้อเลียนใส่รุ่นพี่หนุ่มจนเขาอดขำไม่ได้ แต่เธอก็ไม่ใส่ใจปลดล็อกรถก่อนจะเข้าไปนั่งยังด้านคนขับไม่ลืมปลดล็อกประตูอีกฝั่งให้รุ่นพี่หนุ่มได้เข้ามานั่งด้วย

(saibua talk)

กว่าจะกลับมาถึงคอนโดก็เกือบจะตีสองแล้ว ฉันหย่อนกายนั่งลงข้างขอบเตียง ภายในหัวยังคงนึกถึงเหตุการณ์ที่พบเจอมาก่อนหน้า แม้จะมีพี่ไทม์ที่คอยพูดคุยด้วยเพื่อให้ฉันคลายความรู้สึกให้ออกจากเหตุการณ์นั้น แต่... ฉันเพิ่งผ่านความเป็นความตายของคนมานะ จะให้ฉันทำใจลืมมันไปได้ยังไง อีกอย่างฉันถูกเรียนมาเพื่อช่วยคนแต่พอเห็นคนกำลังจะ... ต่อหน้าต่อตาแต่ฉันกลับช่วยอะไรไม่ได้เลยแล้วจะให้ฉันลืมมันไปได้ยังไง

"เฮ้อ! ขอเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายทีเถอะ ไม่อยากเจออะไรแบบนี้อีกแล้ว"

ฉันล้มตัวลงแนบแผ่นหลังบางลงบนฟูกหนา ภาวนาเสียงเบา ฉันคิดว่าฉันคงต้องไปทำบุญสะเดาะเคราะห์แล้วล่ะเผื่อจะเจออะไรที่มันดีๆ บ้าง 

ฉันสะบัดใบหน้าไล่ความคิดทั้งหลายที่ประเดประดังเข้ามาในหัวออก ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นเก็บกระเป๋าสะพายข้างไปวางลงบนโต๊ะเล็กข้างหัวเตียง หยิบเสื้อคลุมสีขาวเดินไปยังห้องน้ำเพื่อชำระกาย

ออกมาอีกทีก็ตีสองครึ่งเกือบจะตีสามแล้ว ฉันเลือกที่จะไม่สระผมเพราะกลัวจะแห้งไม่ทันหลับเสียก่อน ถึงจะมีไดร์เป่าผมตั้งอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง แต่ก็นั่นแหละเหมือนซื้อมาประดับโต๊ะเฉยๆ ฉันไม่ค่อยชอบเป่าสักเท่าไหร่รอให้มันแห้งเองตามธรรมชาติดีกว่า

ฉันล้มตัวลงนอนหลังจากผลัดเปลี่ยนเสื้อคลุมสีขาวเป็นชุดนอนสายเดี่ยวลายเชอรี่ตัวโปรด และด้วยความเหนื่อยและง่วงทำให้ฉันหลับไปเลยเมื่อหัวถึงหมอน จากที่คิดว่าคงจะนอนไม่หลับแต่ไม่เลยมันกลับหลับเป็นตายจนฉันคิดว่าหากโจรขึ้นห้องฉันคงจะไม่ได้ยินจริงๆ

"อื้อ~" เสียงแหบแห้งครางในลำคอพร้อมกับตัวฉันที่ยันตัวลุกขึ้นจากฟูกหนาบิดตัว แสงสว่างส่องลอดผ่านม่านผืนหนาเข้ามายังด้านในทำให้ฉันต้องหันมองนาฬิกาตั้งโต๊ะที่อยู่เยื้องออกไปเล็กน้อย

นาฬิกาบ่งบอกเวลาเที่ยงครึ่งแล้ว มิน่าล่ะถึงได้สว่างขนาดนี้ ดีนะที่วันนี้ไม่มีเรียนเหลือเวลาไว้ให้นักศึกษาหาที่ฝึกหาประสบการณ์สองอาทิตย์เต็ม จะมีก็คงแค่เข้าไปส่งใบตอบรับจากโรงพยาบาลเท่านั้น ซึ่งฉันและยัยเดียส่งเรียบร้อยแล้วตอนนี้ก็เหลือแค่รอเวลาเข้าไปหาประสบการณ์จริงเท่านั้น

ตื้ด~ ตื้ด~

เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ที่ชาร์จอยู่บนโต๊ะเล็กดังขึ้นทำให้ฉันต้องหันกลับไปมองยังหน้าจอที่กำลังโชว์รายชื่อของยัยเดียที่เปิดออกมา แหม~นึกถึงก็โทรมาเลย สงสัยคงจะตายยาก

"ว่าไงคะ"

'บัวไปกินไอติมกันไหม ห้างเปิดใหม่ใกล้คอนโดแก'

"เช้ามาก็กินไอติมเลยเหรอห๊ะ"

'เช้าบ้าเช้าบออะไรกันห๊ะ! นี่มันเที่ยงแล้วย่ะ'

เสียงปลายสายกระแทกมาจนฉันต้องยกโทรศัพท์ออกห่างใบหู รอยยิ้มเผยบนใบหน้าอย่างช่วยไม่ได้ กรอกเสียงหวานลงไปเพื่อที่เพื่อนสนิทยังเด็กจะได้ไม่งอนมากนัก

"โทษทีลืมน่ะ แล้วนี่แกอยู่ไหนให้ไปรับไหม"

'ไม่ต้อง ฉันกำลังจะออกไปครึ่งชั่วโมงเจอกันหน้าคอนโดแก'

"โอเค งั้นแค่นี้แหละเจอกัน"

'อืม..'

ปลายสายตอบกลับมาก่อนจะกดวางสายไปก่อน ฉันวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะดังเดิม ยกมือขึ้นบิดกายซ้ายขวาก่อนจะหย่อนปลายเท้าลงบนพื้น เดินเข้าไปยังห้องน้ำอาบน้ำแต่งตัวไปรอรับยัยเพื่อนสนิทอยู่ด้านล่าง

สามสิบนาทีต่อมา ฉันแต่งตัวเรียบร้อยอยู่ในชุดมินิเดรสแขนตุ๊กตาลายเชอรี่สีฟ้าน้ำทะเลสั้นเหนือเข่าขึ้นมาคืบหนึ่ง สวมรองเท้าแตะรัดส้นสีฟ้าน้ำทะเลเข้าคู่ ช่วยขับผิวขาวใสอมชมพูให้ดูเด่นขึ้น 

ผมดำดัดลอนใหญ่ปล่อยแผ่ยาวตามแผ่นหลังบาง ควบกับกระเป๋าสะพายข้างสายโซ่คล้องไหล่สีเข้าคู่กับชุด

ฉันมานั่งรอยัยเดียด้านล่างเคาน์เตอร์เผื่อเธอมาแล้วจะได้ไปกันเลย ไม่ต้องเสียเวลาขึ้นไปด้านบนอีก 

"บัว!"

เสียงเล็กตะโกนเรียกชื่อมาจากประตูที่กำลังเปิดออก เชื่อเถอะยัยนี่น่ะไม่ได้แค่ไปกินไอติมเฉยๆ แบบที่พูดก่อนหน้าซะหรอก ดูแต่งตัวเข้าสิ เกาะอกเอวลอยกระโปรงสั้นจนจะเห็นขอบกางเกงซับในอยู่แล้ว

"นี่แกไม่ได้จะแค่ไปกินไอติมใช่ไหม"

"เอาน่า ยังไงฉันก็เลี้ยงอยู่แล้วป่ะ แค่เดินเล่นด้วยหน่อยจะเป็นไรไป"

แล้วยัยเดียก็ลากแขนฉันให้เดินตามไปติดๆ โดยที่ฉันทำได้เพียงแค่สะบัดหน้าให้อย่างไม่รู้จะพูดคำไหนอีก

.

.

.