ตอนที่ 8 ข้อความจากบุคคลปริศนา

"หื้ม~ ขอทุ่มเงินล้านซื้อรอยยิ้มนี้กลับมาเก็บไว้ดูคนเดียวที่บ้านได้ไหมอ่ะ"

"...."

"แกดูดิ หื้ม~ คนอะไรไม่รู้น่ารักน่าชังมาก!!"

ยัยเดียยื่นโทรศัพท์มาตรงหน้าฉันให้ดูรอยยิ้มของคาเรนที่ส่งผ่านกล้องมา ฉันเอี้ยวคอหันไปมองรอยยิ้มบนใบหน้าคมสันนั้นด้วยความรู้สึกแปลกๆ แม้หน้าจะยิ้มแต่แววตาเย็นชาซะจนไม่กล้าคิดว่าเขายิ้มจริงหรือเพียงแค่สร้างภาพ

"ปกติแล้วคาเรนเป็นคนนิ่งๆ พูดน้อยและน้อยมากเลยนะที่จะเห็นรอยยิ้มอย่างนี้ ฉันล่ะอยากจะขอซื้อรอยยิ้มของคาเรนเก็บไว้ดูคนเดียวเลย"

นิ้วเรียวลูบไล้หน้าจอซึ่งมีรอยยิ้มนั้นปรากฏอยู่ ฉันคิดว่านะรอยยิ้มของเขาคงจะดูมีเสน่ห์เพราะลักยิ้มบุ๋มข้างแก้มซ้ายนั่นมากกว่า นอกจากความหล่อแล้วคงเป็นลักยิ้มนั่นแหละที่ทำให้คนคลั่งเขาได้มากขนาดนี้ โดยเฉพาะเพื่อนสนิทของฉัน

"แกดูดิลักยิ้มน่ารักบาดใจมากเลยอ่ะ ถ้าฉันได้เป็นแฟนคาเรนนะจะให้ยิ้มให้ฉันดูทั้งวันเลย"

"แล้วเขาไม่มีแฟนหรือไง"

"ไม่ค่ะ โสดสนิท!"

น้ำเสียงหนักแน่นของยัยเดียทำให้ฉันเผลอยิ้มตาม ความคิดอยากจะแหย่เล่นก็ผุดเข้ามาในหัวแบบไม่ต้องคิดนาน

"ไม่แน่นะ หล่อๆแบบนี้อาจจะไม่ได้ชอบผู้หญิงก็ได้"

"..." ยัยเดียตวัดสายตาหันมามองฉันด้วยสายตาเขียวปั๊ด รอยยิ้มเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นบึ้งตึงจนฉันต้องหันหน้าหนี แต่ยังคงอยากจะแกล้งคนหน้าบึ้งต่อ

"บางทีดาราก็ไม่อยากเปิดเผยในสิ่งที่จะทำให้อนาคตตัวเองดับ เขาอาจจะกำลังตบตาแฟนคลับตัวเองอยู่ก็ได้ใครจะไปรู้"

"ไม่มีทาง ฉันไม่หลงกลแกหรอก"

"ก็แล้วแต่ ฉันแค่พูดเตือนสติแกเฉยๆ ไม่ได้ให้แกเชื่อสักหน่อย"

ฉันยักไหล่อย่างไม่สนใจมากเท่าไหร่ เป็นเวลาเดียวกับที่ฉันและยัยเดียเดินมาถึงแผนกศัลยกรรมทั่วไป ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบเพราะหมอและพยาบาลยังคงพักกลางวัน จะมีก็เพียงผู้คนบางเบาประปรายเท่านั้น

"บัวเข้าห้องน้ำแป๊บนะ รู้สึกปวดท้องอ่ะ"

"อืม"

ฉันพยักหน้าส่งให้ยัยเดียที่ทำท่าจะเดินเลี่ยงออกไปยังด้านหลังห้องน้ำแผนก ส่วนฉันเดินมานั่งลงบนโซฟาตัวยาวรอเวลาอีกไม่กี่นาทีก่อนนักศึกษาแพทย์จะรวมตัวอีกครั้งตามอาจารย์แจ้งก่อนหน้านี้

ติ๊ด~ เสียงแจ้งเตือนข้อความไลน์ปรากฏแจ้งเตือนเพื่อนใหม่ทำให้ฉันต้องขมวดคิ้วมองอย่างสงสัย รูปโปรไฟล์เห็นเพียงคางสากที่ถูกตัดโกนหนวดเคราจนเหลือแต่ตอเขียวครึ้ม เสื้อเชิ้ตสีดำสวมทับด้วยสูทสีเดียวกันปรากฏขึ้นมา

"ใคร?" ฉันพึมพำเสียงเบาแต่ยังไม่ได้แตะปลายนิ้วลงบนหน้าจอ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนเสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่จะดังขึ้นมา และมันมาจากเพื่อนใหม่ที่ยังไม่ได้รับแอดคนนี้

'แม้จะไม่ได้รู้จักกันแต่หากขอกดเปิดอ่านสักนิดคงจะไม่เสียหายอะไรหรอกมั้ง'

 คิดได้ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจปัดหน้าจอเปิดข้อความจากบุคคลปริศนาอย่างไม่คิดอะไรมาก แต่ข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอกลับทำให้ฉันงงเป็นไก่ตาแตก กดเข้ารูปโปรไฟล์ของเจ้าของข้อความอีกครั้งแต่ก็ยังไม่รู้สึกว่ารู้จักกับเขาคนนั้นอยู่ดี

'ออกมาด้านนอก'

ข้อความสั้นๆ แต่กลับกระด้างในทีจนฉันคิดว่าคนที่เป็นเจ้าของข้อความที่ควรได้รับจริง คงจะรู้สึกอะไรบ้างล่ะ

"ใครกัน? บล็อกไว้ละกัน"

ฉันกดบล็อกไลน์ปริศนาทันทีอย่างไม่คิดอะไรมาก กดเล่นเกมในโทรศัพท์คั่นเวลารอยัยเดียออกมาจากห้องน้ำ 

เวลาผ่านเลยมาถึงช่วงบ่ายแก่ๆ วันแรกของการหาประสบการณ์ก็ถือว่าไม่หนักมากนัก เพราะคนไข้ไม่ได้เยอะมากและบวกกับที่คุณหมอสุดฮอตติดงานด่วนจนมาไม่ทันทำให้เวลาที่เหลือก็ไม่ได้มีอะไรเร่งด่วนมากมาย

"เสียดายอะ คิดว่าจะได้เจอคุณหมอสุดฮอตแล้วแต่ดันมาคลาดกันซะงั้น"

"เอาเถอะยังมีเวลาอีกเยอะเลย เรายังต้องอยู่ที่นี่อีกนานคงได้เจอสักวันนั่นแหละ"

"จะเจอได้ไง นี่แกไม่ได้ยินที่พยาบาลรวมถึงหมอเขาพูดกันหรือไง ว่าคุณหมอน่ะกว่าจะได้เจอนานทีปีละหน บางครั้งได้เห็นแค่จากที่ไกลๆ แย่มากเลยมีโอกาสได้ใกล้ชิดแล้วแท้ๆ แต่ยังคลาดกันจนได้"

ฉันอยากจะแกล้งพูดแหย่ยัยเดียต่อแต่ก็ต้องชะงักหยุดทุกอย่างลงเพราะคนที่ยืนอยู่ด้านหน้า มือที่เหมือนจะไม่รู้สึกอะไรในตอนแรกเริ่มหมดเรี่ยวแรงลงเพียงเพราะเขาจ้องมองมาด้วยสายตานิ่งๆ 

เท้าทั้งสองหยุดลงโดยอัตโนมัติ แฟ้มเอกสารคนไข้ในมือจวนจะหลุดร่วงลงแต่ก็ถูกกระชับไว้ได้ทันในเวลาต่อมา

"นายต้องการพบครับ เชิญทางนี้"

คนที่ฉันจำได้ชัดว่าเป็นคนนำถุงยาคุมฉุกเฉินมาให้เดินมาหยุดลงตรงหน้า พร้อมกับเอ่ยคำที่ทำให้ฉันแทบอยากจะหยุดหายใจตรงนี้

"แก... รู้จักเขาเหรอ" ยัยเดียเข้ามากระซิบถามใกล้ๆ ด้วยน้ำเสียงสงสัย เรียกสติฉันให้กลับมาอีกครั้ง 

ฉันปรายดวงตาขึ้นมองชายยุโรปร่างสูงเกือบเจ็ดฟุตด้วยแววตาสั่นไหวเล็กน้อย 

"ไม่..."

"ผมคิดว่าคำตอบที่คุณกำลังจะพูดคงจะไม่ถูกใจนายผมสักเท่าไหร่ คุณคงรู้ว่านายผมจะจัดการยังไง หาก... ทำให้นายผมไม่พอใจ"

เสียงนิ่งกดต่ำมองฉันด้วยสายตานิ่ง แต่กลับแฝงด้วยความกดดันจนฉันแทบจะหายใจไม่ออก มือเล็กของยัยเดียเข้ามาจับข้อมือฉันไว้ทำให้ฉันต้องหันกลับไปมองเล็กน้อยก่อนจะยิ้มเป็นคำตอบว่าฉันไม่เป็นไร

"แก... เข้าไปก่อน ฉันฝากเอาแฟ้มคนไข้ไปเก็บด้วย"

"แกจะไปกับเขาเหรอ ดูหน้าไม่น่าไว้ใจเลย"

ฉันมองหน้าลูกน้องของผู้ชายคนนั้นอีกครั้งก่อนจะหันกลับมาส่งแฟ้มในมือให้ยัยเดียที่ยังยืนจับข้อมือฉันไว้

"เดี๋ยวเดียวก็กลับมาแล้วแกไปก่อนเถอะ เขาไม่ทำอะไรฉันหรอก"

ฉันรู้ว่ายัยเดียคงจะห่วงฉันและไม่ไว้ใจผู้ชายตรงหน้าสักเท่าไหร่ แต่ฉันก็จำเป็นต้องเดินตามเขาไปจริงๆ แม้จะไม่อยากเจอกับผู้ชายคนนั้นแต่ก็เหมือนจะขัดคำสั่งเขาไม่ได้เหมือนกัน และทางที่ดีฉันควรจะถามเขาให้มันกระจ่างไปเลยว่าต้องการอะไรจากฉันกันแน่ 

ฉันรู้สึกกังวลอะไรหลายๆ อย่างในเวลาเดียวกัน กรอบสี่เหลี่ยมของช่องลิฟต์แคบๆ กลายเป็นความอึดอัดจนหายใจแทบไม่ออก ดวงตากลมมองแผ่นหลังกว้างด้านหน้าที่ยืนห่างกันไม่กี่นิ้วด้วยความหวั่นใจ ใจดวงน้อยเต้นแรงจนได้ยินเสียงตุบๆ จากด้านใน ฉันรู้สึกเย็นยะเยือกจนขนลุกในขณะที่ไม่มีแม้แต่ลมจะพัดผ่านเข้ามาได้

"เชิญครับ"

เสียงเข้มด้านนอกเรียกสติฉันกลับมาอีกครั้ง เขาจ้องมองมายังฉันนิ่งๆ โดยที่ใช้มือข้างหนึ่งยื่นเข้ามาบังประตูที่เปิดกว้างไว้ 

ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะก้าวออกจากช่องลิฟต์แคบๆ ด้วยใจเต้นแรง กวาดสายตามองรอบกายก็พบเพียงชุดโซฟารับแขกขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้องกว้างโดยไร้เงาผู้คนอย่างที่ควรจะเป็น ตอนแรกฉันแอบนึกสงสัยว่าผู้ชายคนนั้นเจ็บไข้เป็นอะไรหรือเปล่าถึงได้มาโรงพยาบาลได้ แต่ตอนนี้หากดูจากห้องที่ยืนอยู่แล้วฉันก็แทบจะเดาอะไรไม่ได้

ฉันหันกลับมาด้านหลังหวังจะถามถึงคนที่เรียกมาแต่เขากลับหายไปแล้ว พร้อมกับความเงียบที่เข้ามาปกคลุมจนน่าวังเวง

นึกอยากจะกลับออกไปแต่ฉันจำได้ว่าก่อนจะเข้ามาในลิฟต์นั้นได้เขาคนนั้นใช้บัตรอะไรสักอย่างในการเปิดประตู และตอนนี้เหมือนมันกำลังแสดงข้อความที่แสดงถึงบัตรใบนั้นอยู่ ซึ่งฉัน... ไม่มี

ฉันได้แต่ถอนหายใจยาวหันหลังกลับเดินเข้ามาด้านในช้าๆ หวังเพียงแค่ให้เรื่องที่กำลังเผชิญนี้จบลงโดยเร็วในเวลาไม่ไกลนี้ด้วยเถิด

.

.

.