ตอนที่ 4 เขาคนนั้น

"ผะ... ผู้หญิงเหรอ"

เสียงหวานพึมพำเสียงเบา เป็นจังหวะเวลาเดียวกับที่มือด้านข้างกระจกกำลังลากทางลงราวกับหมดเรี่ยวแรงจะพยุงร่างให้ไหวต่อ

สายบัวดึงสติให้กลับมาอีกครั้ง มือเล็กยื่นออกไปปลดล็อกประตู ปลดสายคาดเอวออกก้าวลงจากรถเพื่อดูหญิงสาวที่เหมือนจะได้รับบาดเจ็บ

"คุณ! คุณคะ!"

มือเล็กตบใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเต็มยศแต่กลับซีดราวไก่ต้มให้ประคองสติอย่าได้หลับใหล ดวงตากลมกวาดมองร่างกายว่าเธอได้รับบาดเจ็บตรงไหนและดูจากผิวเผินด้านนอกแล้วเหมือนเธอจะไม่ได้รับบาดเจ็บจากการชนกระแทกเมื่อกี้ แต่เหมือนจะได้รับบาดเจ็บมาก่อนหน้านี้แล้ว

สายบัวมองตามสายธารน้ำสีข้นที่หลั่งไหลไม่หยุด ก่อนจะเห็นบาดแผลจากหน้าท้องที่มีแผลถูกแทงกดลึกเข้าไป

สัญชาตญาณแพทย์ในกายสั่งให้เธอรีบหาผ้าเพื่อมาห้ามเลือดที่ไหลมาอย่างไม่ขาดสายก่อนเลือดจะหมดตัว มือเล็กดึงเสื้อคลุมผืนบางที่มีติดอยู่ในรถออกมากดทับบาดแผลบนหน้าท้องเล็กไว้ ควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายข้างในรถเพื่อต่อสายขอความช่วยเหลือโดยไม่ได้นึกถึงเลยว่าตัวเธอและรถรวมถึงของใช้ส่วนตัวจะเปรอะเปื้อนหรือไม่

ตู๊ด~ ตู๊ด~

"รับสายสักทีสิ"

ใจดวงน้อยจดจ่ออยู่กับปลายสายหมายเลขฉุกเฉิน โดยดวงตาคอยหันกลับมามองผู้บาดเจ็บที่ปล่อยวางนอนราบบนพื้นด้วยใจเต้นถี่แรง 

ด้วยแรงอันน้อยนิดจึงยากต่อการเคลื่อนย้ายอีกคนได้ เธอจึงปล่อยให้ร่างของผู้บาดเจ็บนอนราบบนพื้น โดยมีแสงไฟจากไฟหน้ารถคอยให้ความสว่างแก่ทั้งสอง

รอนานนับนาทีก่อนปลายสายจะกดรับพร้อมกรอกเสียงตามสายมา สายบัวรีบแจ้งเหตุประสงค์ที่ประสบมาและสถานที่ให้เจ้าหน้าที่ปลายสายได้รับรู้ ก่อนอีกฝ่ายจะกดวางสายพร้อมกล่าวว่าจะส่งรถฉุกเฉินมาโดยเร็วที่สุด

"ใจแข็งไว้ก่อนนะคะคุณ เดี๋ยวก็มีคนมาช่วยแล้วค่ะ"

"..."

หญิงสาวผู้รับบาดเจ็บปรายตามองเธอด้วยความอ่อนแรงจากการสูญเสียเลือดเป็นจำนวนมาก โดยมีเธอคอยกดห้ามเลือดและช่วยเหลืออย่างสุดกำลังรอจนกว่ารถฉุกเฉินจะมาถึง

เสียงไซเรนดังเข้ามาใกล้พร้อมกับเจ้าหน้าที่ที่วิ่งเข้ามาหา มือเล็กกดทับบาดแผลบนหน้าท้องไว้ด้วยเสื้อคลุมผืนบางที่เปียกชุ่มไปด้วยเลือดจนสองมือเล็กเปรอะเปื้อน กลิ่นคาวเลือดลอยคละคลุ้งไปทั่วชวนน่าอาเจียน

สายบัวปล่อยให้เจ้าหน้าที่ได้จัดการทำหน้าที่ต่อ โดยที่เธอเองก็ลุกขึ้นมาให้ปากคำกับเจ้าหน้าที่ที่ตำรวจโดยเริ่มจากการมายังที่แห่งนี้เพราะเหตุผลอะไร จนมาถึงการเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น

ดวงตากลมโตจ้องมองตามทะเบียนรถฉุกเฉินที่วิ่งออกห่างไปด้วยรอยยิ้มในหน้า เธอดีใจที่ครั้งนี้เธอสามารถช่วยเหลือชีวิตของคนอีกคนได้ อยากขอให้การช่วยเหลือครั้งนี้จะเป็นการไถ่ความผิดบาปที่ไม่อาจช่วยเหลือชายเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาได้ แม้ช่วยอีกชีวิตไม่ได้ก็ขอช่วยอีกชีวิตแทนก็ยังดี

สายบัวกลับมาถึงห้องพักเวลาก็เดินมาถึงสามทุ่มครึ่งแล้ว ความอ่อนเพลียจากการนั่งกดทับขามาเป็นเวลากว่ายี่สิบนาทีทำให้เธอเกือบจะขับรถกลับไม่ถึงคอนโดเพราะเหน็บชา

สองมือเปื้อนเลือดถูกชะล้างออกจนสะอาดแล้ว แต่ชุดที่สวมใส่ยังคงเปรอะเปื้อนหยาดเลือดจนเกิดเป็นวงสีเข้ม ดวงตากลมก้มลงมองชายกระโปรงบานก่อนจะถอนหายใจดังออกมา

"สงสัยชุดนี้คงจะใส่ไม่ได้แล้ว"

เสียงหวานพึมพำกับตัวเอง เท้าเล็กก้าวเข้ามายังห้องนอนที่ไฟยังคงปิดสนิท มีเพียงแสงสว่างสลัวจากด้านนอกโถงนั่งเล่นเข้ามาด้านในพอให้เห็นรางๆ

พรึบ! มือเล็กเอื้อมเปิดสวิตช์ไฟกลางห้องนอนเล็กจนสว่างวาบ โดยที่ยังคงยืนหันหลังให้กับเตียงขนาดหกฟุต กระเป๋าสะพายสายโซ่ถูกวางลงบนชั้นที่วางก่อนร่างเล็กจะหันหลังกลับมาเพื่อจะก้าวเดินไปหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำที่แขวนอยู่ด้านในตู้เปิดโชว์

ดวงตากลมหยุดนิ่งมองด้านหน้าด้วยใบหน้าค้างเติ่ง ใจดวงน้อยพลันเต้นแรงจนเลือดสูบฉีดไปเลี้ยงส่วนต่างๆ ของร่างกายไม่ทัน มือเล็กตกลงข้างลำกายเย็นวาบเพียงเพราะเห็นใครอีกคนที่นั่งอยู่บนขอบเตียงของเธอ

ในมือเขามีมีดสั้นด้ามเล็กซึ่งกำลังถูกควงเล่นอย่างชำนาญ แต่กลับกันกับใบหน้าและแววตาเจ้าของการกระทำกลับนิ่งเย็นชาจนแผ่รังสีความน่ากลัวเข้าปกคลุมทั่วห้อง

"คะ... คุณเป็นใคร"

"...."

"เข้ามาได้ยังไง"

เสียงหวานดูสั่นเทาอย่างยากจะควบคุม ดวงตาเริ่มสั่นระริกหยาดน้ำคลออยู่ด้านในด้วยความหวาดกลัว

พรึ่บ!!

"จำไม่ได้?"

มีดในมือถูกเก็บลง ดวงตาคมเย็นชาปรายขึ้นมองหญิงสาวร่างเล็กที่ยืนเนื้อตัวสั่นเทาด้วยใบหน้านิ่ง 

สายบัวจ้องมองสบแววตาเย็นชาคู่นั้นนิ่ง ก่อนหยาดน้ำในดวงตาจะหลั่งรินลงเป็นทางอาบแก้มเมื่อนึกได้ว่าเคยเห็นแววตาคู่นั้นที่ไหน และแน่นอนว่าเธอหวาดกลัวเขาเพียงแค่นึกถึงน้ำเสียงเข้มและแววตาที่จ้องมองมายังเธอเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา

เป็นเขาคนนั้น คนเดียวกับเจ้าของเสียงมัจจุราชที่เกือบจะคร่าชีวิตเธอ

"คะ... คุณ.."

"จำได้... หรือไม่ได้" 

เสียงทุ้มนิ่ง ดวงตาคมจ้องมองมาด้วยความเย็นชา เท้าหนายันตัวขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาหาร่างเล็กที่กำลังสั่นเทาหวาดกลัวช้าๆ

มุมปากหยักกดยิ้มอย่างเย้ยหยัน มีดในมือชี้ตั้งมายังร่างเล็กโดยไม่หันหลบ

"ตัวสั่นอย่างนี้คงจะจำได้สินะ"

"คุณเป็นใคร เราไม่เคยรู้จักกัน ทำไม.. อ๊ะ!!"

ร่างหนาประชิดร่างเล็ก มือหนาคว้าหมับลำคอบางดันจนร่างเล็กแนบชิดติดผนัง ใบหน้าคมคายโน้มลงใกล้จนได้กลิ่นลมหายใจเฉพาะตัวของเขาเจือปนกลิ่นบุหรี่สั่งทำพิเศษขึ้นมา

ดวงตากลมทำหน้าที่ขับปล่อยหยดน้ำไหลรินลงอาบแก้มอีกครั้ง ปากอิ่มเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรงเธอหวาดกลัวเกินกว่าจะกล้ากล่าววาจาคำใดออกไปอีก

"คนที่แส่เข้ามายุ่งเรื่องฉันถึงสองครั้ง ฉันควรจะจัดการยังไงดี"

"อึก!"

ปลายมีดคมวาบถูกยกขึ้นมาแนบไล้ตามแก้มนวลเปรอะเปื้อนหยาดน้ำตาจนคนตัวเล็กหลับตาแน่น สองมือกำแน่นไหล่บางสั่นเทาอย่างหวาดกลัว

"จะให้ตายก็ง่ายเกินไป จะปล่อยไปมันก็ไม่ใช่วิถีของฉัน"

จมูกโด่งโน้มลงใกล้สัมผัสพวงแก้มเนียนซีดเผือด ไล้มือลงกดน้ำหนักลงบนลำคอระหงเล็กน้อยจนเกิดรอยบาดทางยาว น้ำสีข้นซึมออกตามรอยมีดยาวจนเจ้าของการกระทำยกยิ้มอย่างพึงพอใจ

"เก็บไว้เป็นของเล่นก็ไม่เลว"

สิ้นเสียงมัจจุราชปลายลิ้นหนาก็ตวัดเลียหยาดเลือดบนลำคอระหงเข้าสู่อุ้งปากจนคนตัวเล็กสะดุ้งเฮือก หันหลบโดยสัญชาตญาณ มือเล็กยกขึ้นผลักดันอกแกร่งไว้ทั้งที่ลำคอยังคงถูกยืดไว้ด้วยมือหนา

"ปะ... ปล่อยนะ"

"ดิ้นไปก็เท่านั้นคิดว่าจะหนีพ้นหรือไง ไม่มีทาง"

.

.

.