ตอนที่ 6 ปวดร้าว

(saibua talk)

ฉันปรายตาขึ้นมองเจ้าของคำพูดก่อนหน้าด้วยความเกลียดชัง รู้สึกขยะแขยงร่างกายตัวเองทุกครั้งยามขยับตัว ความปวดรวดร้าวไปทั้งกายโดยเฉพาะบริเวณจุดอ่อนไหวที่ถูกรุกรานอย่างทารุณโหดร้ายเป็นตัวบ่งบอกว่าฉันได้สูญเสียสิ่งที่หวงแหนที่สุดให้กับผู้ชายคนนี้ไปแล้ว มันไม่ใช่แค่ฝันแต่มันคือความจริง ความจริงที่โหดร้ายที่สุดเท่าที่เคยเจอมา

เขาเมินหน้าหนีด้วยแววตาว่างเปล่าไม่สะทกสะท้านต่อสายตารังเกียจเกลียดชังที่ฉันมองไปเลย เขายังคงสนใจสวมใส่เสื้อผ้าจนเสร็จเรียบร้อยก่อนจะคว้าอะไรบางอย่างในกระเป๋ากางเกงขึ้นมา

มือหนากดต่อสายหาใครบางคนด้วยใบหน้านิ่งเรียบ จ้องมองมาทางฉันด้วยสายตาเย็นชาไร้ความรู้สึกใดๆ เขาพูดกับปลายสายครู่หนึ่งก่อนจะวางสายไปโดยที่ฉันไม่ได้ใส่ใจว่าเขาจะพูดอะไรกับใคร พยายามมองหาลู่ทางที่จะหลุดจากพันธนาการนี้

"อ๊ะ!" ในจังหวะที่ฉันกำลังเค้นหาลู่ทางเอาตัวรอด เขาคนนั้นก็ชันเข่าขึ้นมาบนเตียงอีกครั้งโดยที่ร่างเขานั้นคร่อมร่างฉันไว้ มือหนากระชากเข็มขัดที่รัดข้อมือฉันด้วยความแรงทำให้แผลสดๆ บนข้อมือเล็กเกิดการเสียดสีทำให้ฉันรู้สึกเจ็บขึ้นมาจนอดที่จะร้องออกมาไม่ได้

จมูกโด่งโน้มลงมาจนปลายจมูกเล็กของฉันชนกับปลายจมูกเขา ฉันได้กลิ่นลมหายใจน่าสะอิดสะเอียนจากเขาจนต้องหันหน้าหลบ ข่มความเกลียดชังไว้ในใจส่วนลึกคิดไว้เพียงขอครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายที่จะเจอกับผู้ชายคนนี้สักที

"ถ้าไม่อยากได้ผัวเพิ่มก็ปิดไว้"

เขาโยนผ้าห่มผืนหนาที่ถูกสะบัดลงบนพื้นจากสมรภูมิรบเร่าร้อนและน่ารังเกียจเมื่อก่อนหน้านี้ขึ้นมาใส่หน้าฉัน ฉันจึงตวัดสายตามองเขาด้วยความเกลียดชังอีกครั้งแต่ก็ต้องยอมคว้าผ้าห่มผืนหนามาคลุมร่างไว้เพราะตอนนี้ฉันยังคงเปลือยกายต่อหน้าเขา คิดๆ แล้วก็รู้สึกกระดากอายขึ้นมา

ก๊อก~ ก๊อก~

หลังจากผ่านไปได้ไม่กี่นาทีเสียงเคาะประตูหน้าห้องนอนก็ดังขึ้นมาก่อนจะตามด้วยชายยุโรปร่างสูงอีกคนที่เปิดประตูเข้ามา จนฉันต้องรีบดึงผ้าห่มให้ขึ้นมาคลุมไหล่บางทั้งสองข้างไว้ โดยเหลือให้เห็นแค่ใบหน้าที่ยังคงก้มหน้าอยู่

"ของที่นายสั่งครับ"

"..."

"เรื่องที่โรงพยาบาลจัดการเรียบร้อยแล้วครับ ไม่เหลือรอดแม้แต่เงา"

"...."

อึก! ฉันเผลอกลืนน้ำลายก้อนใหญ่ลงคอหลังสิ้นคำพูดนั้น คำว่าไม่เหลือรอดนี่ฉันคิดดีไม่ได้เลย แล้วเรื่องที่โรงพยาบาลพวกเขาคงไม่ใช่พูดถึงผู้หญิงคนนั้นหรอกใช่ไหม

"จัดการให้เรียบร้อย" เขาพูดก่อนจะมองมาที่ฉันนิ่งๆ ซึ่งคำพูดนั้นทำให้ฉันต้องเงยหน้าขึ้นมามองเขา ก่อนจะเลื่อนสายตามองไปยังลูกน้องของเขาที่หันมองมาทางฉันนิ่งๆ เหมือนกัน

เมื่อสั่งเสร็จเขาก็ก้าวเดินออกไปจากห้องนอนของฉันทันทีทำให้ฉันต้องกระชับผ้าห่มผืนหนาไว้แน่น กัดสันในกลีบปากด้วยความหวาดกลัว 

"อย่า... อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฉะ... ฉันกลัวแล้ว"

"..."

"พวกคุณต้องการอะไร หรือไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้ ฉันจะไม่บอกใคร ขอแค่อย่าทำอะไรฉันเลยนะ"

"..." ชายคนนั้นยืนอยู่นิ่งๆ ยังไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ จนฉันเริ่มใจตก ฝ่ามือเล็กเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อแม้จะมองไม่เห็นหน้าตัวเองในตอนนี้ แต่ฉันก็เดาได้ว่าหน้าฉันคงจะซีดจนเหมือนคนที่ไม่มีเลือดไปหล่อเลี้ยงใบหน้าแล้ว

เขาไม่พูดอะไรแต่เดินเข้ามาช้าๆ ก่อนจะวางถุงที่ถือติดมือมาด้วยลงบนโต๊ะเล็กเยื้องห่างออกไปจากฉันเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาจ้องสบตากัน

"รู้ใช่ไหมต้องจัดการตัวเองยังไง"

"...."

"นายไม่ชอบความวุ่นวาย"

เขาพูดเพียงไม่กี่คำก่อนร่างสูงจะหันหลังกลับออกไปจากห้อง 

ฉันได้ยินเสียงประตูหน้าห้องปิดลง ความอัดอั้นในใจเมื่อก่อนหน้าถูกปล่อยออกมาเป็นสายน้ำตาที่หลั่งรินลงอาบแก้มทั้งสอง มือเล็กถูกยกขึ้นมาปิดปากแน่นเพื่อข่มกลั้นเสียงสะอื้น

ฉันคว้าถุงบนโต๊ะมาถือไว้ก่อนจะตัดสินใจเปิดถุงออกก็เห็นแผงยาคุมฉุกเฉินแบบเม็ดเดียวอยู่ด้านในนั้น ฉันแกะเม็ดยาออกจากแผงอย่างไม่ลังเล โยนมันเข้าปากก่อนจะตามมาด้วยเทน้ำในเหยือกลงแก้วดื่มตาม

แม้จะทำใจยอมรับความโชคร้ายนี้ไม่ได้ แต่ก็ต้องข่มใจให้เข้มแข็งลืมมันไป หวังไว้เพียงขอให้เรื่องทุกอย่างจบลงแค่นี้ ขออย่าได้เจอะเจอกันอีก

"อ๊ะ! บ้าจริง!" ฉันข่มใจพยายามยันตัวลุกขึ้นจากเตียงเพื่อที่จะไปล้างเนื้อตัว ขจัดความน่ารังเกียจออกไปจากร่างกาย แต่ก็ต้องร้องสบถออกมาอย่างห้ามไม่ได้ เพราะเพียงแค่ขยับตัวนิดเดียวทำให้เกิดการเสียดสีเจ็บแปลบด้านในจนต้องสูดปากด้วยความแสบ

สูดอากาศเข้าลึกข่มใจพยายามอีกครั้งด้วยขาที่สั่นเทา แต่คราวนี้ฉันทำสำเร็จ ฉันสามารถยืนบนพื้นได้แต่ก็ยังไม่เหมือนปกติเท่าไหร่ ต้องอ้าขาออกกว้างเพื่อที่จะได้ไม่เกิดการเสียดสีมากกว่าเดิม ค่อยๆ พยุงร่างบอบช้ำให้เดินไปยังห้องน้ำด้วยความยากเย็น

ฉันเปิดน้ำลงอ่างผสมเป็นน้ำอุ่น ก่อนจะหย่อนปลายเท้าลงในอ่าง อยากนอนแช่น้ำอุ่นสักพักเผื่อจะได้ช่วยผ่อนคลายร่างกายให้ความระบมรวดร้าวลดน้อยลง

"อื้อ~" เสียงแหบพร่าครางในลำคอ ความแสบสันตีตื้นขึ้นมาจนฉันต้องเบ้หน้าด้วยความเจ็บ 

ลำคอปวดร้าวไม่ต่างจากร่างกายที่แทบจะขยับไม่ได้ มือเล็กยกขึ้นมากุมขมับข้าง พยายามข่มตาให้ลืมขึ้นมามองอิริยาบถรอบกาย 

ความสว่างจากด้านนอกบวกกับความอุ่นที่เริ่มร้อนของแสงแดดบ่งบอกว่าเวลานี้ไม่ใช่เวลาเช้าตรู่แล้ว แต่เป็นเวลาสายที่เกือบจะเที่ยงแล้ว 

ฉันจำได้ว่าเมื่อคืนหลังจากนอนแช่น้ำอุ่นอยู่เป็นเวลานานและด้วยความกลัวไข้จะจับเอา จึงต้องข่มใจลุกขึ้นล้างตัวลวกๆ ก่อนจะเดินกลับมาหายาแก้ไข้ทานกันเหนี่ยวไว้ก่อนจะล้มตัวลงนอน แต่สุดท้ายยาที่กินไปเมื่อคืนก็ไร้ฤทธิ์ ฉันยังต้องนอนจมอยู่กับพิษไข้อยู่ดี

ฉันลุกขึ้นเหลียวมองนาฬิกาตั้งโต๊ะซึ่งบ่งบอกเวลาเดียวกับที่นึกคิดไว้พอดี อยากจะนอนต่ออีกสักหน่อยแต่ความปวดร้าวของร่างกายก็ทำให้ฉันต้องหายากินก่อน แต่ก่อนจะกินยาได้ต้องกินข้าวที่ไม่เช้า และไม่เที่ยงก่อนแค่คิดก็เหนื่อยแล้ว

"สั่งขึ้นมาแล้วกัน สภาพนี้คงทำอะไรไม่ได้หรอก"

พึมพำกับตัวเองคนเดียวก่อนจะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายโทรสั่งอาหารเดลิเวอรี่ขึ้นมาแทนการเข้าไปทำเองในครัว เพราะเห็นสภาพตัวเองแล้วหากยังฝืนต่อคงได้ไปโรงพยาบาลก่อนจะได้กินข้าวแน่

.

.

.