ตอนที่ 5 โหดร้าย NC20+

กรี๊ด!!!

เสียงกรีดร้องดังลั่นพร้อมกับร่างเล็กที่ถูกสะบัดขึ้นมาบนเตียงขนาดหกฟุต ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวด้วยความจุก มือเล็กยกขึ้นมาจับกุมหน้าท้องแบนราบไว้ ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตั้งตัวแรงกดยุบด้านข้างตามมาด้วยร่างสูงของเจ้าของใบหน้านิ่งก็ขึ้นมาคร่อมร่างเธอไว้ กักขังด้วยแขนแกร่งที่ยันลงฟูกหนา

"ปละ.. ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันกลัวแล้ว"

"..."

สองมือพนมขึ้นอ้อนวอนขอร้องสะอื้นไห้จนตัวโยน หยาดน้ำหลั่งรินไหลอาบสองข้างแก้มอีกครั้ง ดวงตากลมจ้องมองใบหน้าคมคายผ่านม่านน้ำตาด้วยความหวาดกลัว

"กลัว แต่ยังมีหน้าแส่หาเรื่องให้ตัวเองได้ เธอน่าจะหลับจำตั้งแต่ครั้งแรกแล้ว"

"อึก! ฉันกะ..."

"รำคาญ! เก็บเสียงไว้ครางเวลาโดนฉันกระแทกดีกว่า"

แควก!!! กรี๊ด!!!

การกระทำอุกอาจทำให้เธอกรีดร้องขึ้นมาอีกครั้ง ชุดมินิเดรสผืนงามพร้อมกับเสื้อในตัวจิ๋วถูกกระชากขาดวิ่นติดมือหนา เขาโยนมันทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ โดยที่ยังคงจ้องมองหน้าอีกคนนิ่ง

"ฉะ... ฉันไปทำอะไรให้คุณนักหนาคุณถึง...อึก! "

สายบัวเบ้หน้าด้วยความเจ็บหลังคนด้านบนโน้มกดน้ำหนักตัวลงมาทั้งหมดจนเนินสามเหลี่ยมแนบชิดกับหน้าท้องแกร่ง

มือหนาจับตรึงข้อมือเล็กไว้เหนือศีรษะด้วยมือข้างเดียว ออกแรงกระชากชุดส่วนที่เหลือให้หลุดออกจากเรือนร่างจนตอนนี้เหลือเพียงกางเกงในตัวเล็กติดกายเพียงตัวเดียว

คนตัวเล็กด้านล่างออกแรงดิ้นอีกครั้ง พยายามสลัดมือหนาให้หลุดออกจนเกิดริ้วแดงรอบข้อมือแต่เธอก็ไม่ได้สนใจ คิดเพียงอย่างเดียวคือเธอต้องออกจากพันธนาการนี้ให้ได้

"น่ารำคาญ"

เสียงเข้มเอ่ยลอดริมฝีปากเรียวบาง ดวงตาจ้องมองเธอด้วยความหงุดหงิดก่อนจะดันตัวลุกขึ้นนั่งเหนือท้องแบนราบโดยที่คนด้านล่างก็ไม่ได้ฟังในคำพูดเขา เธอเอาแต่พยายามดึงมือตัวเองออกจนเขาต้องกระชับฝ่ามือให้แน่นกว่าเดิม

เคว้ง! เสียงบางสิ่งบางอย่างกระทบพื้นด้านล่างจนเกิดเสียงดังดึงความสนใจของคนตัวเล็กให้หันมามอง ดวงตากลมจ้องมองเข็มขัดหนังในมือหนาด้วยความตกใจกลัวว่าเขาจะทำร้ายเธอ

"จะ.. จะทำอะไร อย่านะ! "

เขารวบข้อมือเล็กไว้เหนือศีรษะโดยมีเข็มขัดหนังพันธนาการรัดไว้แน่น ยันตัวลุกขึ้นนั่งหลังตรงปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกช้าๆ ด้วยใบหน้านิ่งจนขอบเสื้อทั้งสองหลุดออกจากกัน ตะขอกางเกงถูกปลดลงด้วยมือข้างเดียวจนเห็นขอบกางเกงในสีมืดด้านใน ไรขนอ่อนไล่ตั้งแต่อกแกร่งลงมาหลุบหายเข้าไปด้านในขอบกางเกง ทำคนที่มองหายใจติดขัดหวาดกลัว

สายบัวจ้องมองความตุงของเป้ากางเกงที่ตั้งเด่นด้วยความหวาดกลัว หยาดน้ำตาหลั่งรินไหลอาบแก้ม สองมือพยายามสลัดออกจากพันธนาการจนเกิดการบาดเสียดสีกับขอบเข็มขัดหนังจนเกิดรอยแผล

"อื้อ! อย่า..."

กางเกงในตัวเล็กถูกกระชากออกเผยให้เห็นจุดอ่อนไหวของสตรีออกมาสู่สายตา กลุ่มแพรไหมบางเบาถูกขาเรียวยกขึ้นบดบังบิดร่างกายหันใบหน้าแดงซ่านอย่างกระดากอาย

เขาไม่ได้สนใจการกระทำของเธอ ใบหน้าคมคายยังคงนิ่งจนคาดเดาอะไรไม่ได้ เขายันตัวขึ้นถอดกางเกงแบรนด์หรูออกจากปลายเท้าด้วยแววตาว่างเปล่า ก่อนจะตามมาด้วยกางเกงในสีมืด ท่อนเอ็นแข็งขึงขนาดมาตรฐานยุโรปได้ปรากฏแก่สายตาทำให้ความหวาดกลัวที่มีอยู่ยิ่งเพิ่มทวีคูณจนต้องกระเถิบสะโพกหนี

"อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฉันกลัวแล้ว อึก! "

น้ำเสียงสะอื้นอ้อนวอนขอ ในขณะที่ร่างกายกระเถิบตัวหนีด้วยความหวาดกลัว เธอในเวลานี้ไม่มีทางหนีพ้นเงื้อมมือเขาเลย ได้แต่วอนขอเผื่อคนด้านหน้าจะเมตตาเธอสักครั้งยอมปล่อยเธอไป

"..."

เขาไม่ได้พูดอะไรออกมานอกจากมองเธอด้วยสายตาว่างเปล่า มือหนาคว้าหมับกระชากข้อเท้าเล็กดึงลงมาจนขาเรียวแนบชิดความเป็นชาย

สองขาถูกดันขึ้นพาดเหนือขาแกร่ง มือหนาจับแก่นกายใหญ่เข้าไปจ่อกลางกายช่องทางรักปิดสนิทก่อนจะกระแทกความใหญ่โตเข้าไปแหวกกลีบเนื้ออวบอูม

"กรี๊ด!!!! "

เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดร่างแทบแหลกสลาย หน้าท้องแบนราบหดตัวเกร็ง ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

"ซิงซะด้วย"

ดวงตาคมลดลงมองจุดเชื่อมระหว่างกันก่อนจะยกยิ้มกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน มือหนาจับล็อกเอวบางไว้มั่นกระแทกตัวตนเข้าไปทีเดียวจนสุดทาง

ช่องทางรักคับแคบถูกรุกล้ำจนเกิดการฉีกขาด หยดเลือดบริสุทธิ์ไหลรินชโลมอาบแก่นกายใหญ่จนเปียกชุ่ม เอวสอบขยับเข้าออกเนิบนาบสองสามครั้งเพื่อเบิกทางก่อนจะกระแทกกระทั้นความกระสันใส่อย่างไม่คิดยั้ง

"อ๊ะ! อึก! เบา... เบา.. เจ็บ! "

เสียงหวานดังกระแทกกระทั้นตามแรงส่งของคนด้านบน ความจุกและเจ็บวิ่งพล่านจนร่างกายแทบจะทนไม่ไหว หน้าอกขนาดกลางกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการกระแทก

ฟันขมเล็กขบกัดกลีบปากอิ่มล่างไว้แน่นจนห้อเลือด จังหวะการหายใจติดขาดสูดอากาศไม่ทัน

"อึก! " ใบหน้าบิดเบี้ยวยามศีรษะหนาโน้มลงมาขบกัดเหนือเนินอกจนเกิดรอยฟันฝังลึก กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจนเริ่มไม่แน่ใจว่าเกิดจากเลือดบริสุทธิ์หรือเลือดจากการถูกขบกัดอย่างซาดิสม์ของเขา

ร่างกายถูกรุกรานอย่างหนักหน่วงและโหดร้ายในเวลาเดียวกัน ใบหน้าคมคายยังคงนิ่งเรียบราวกับไม่รู้ร้อนหนาวกับสิ่งที่เกิดขึ้นจนเป็นเธอเองที่ต้องหลับตาลงหลบสายตาแทน

ความฝืดเคืองเริ่มลื่นไหลขึ้นเมื่อร่างกายผลิตน้ำหล่อลื่นออกมาชโลมแก่นกายใหญ่โดยอัตโนมัติ แต่ในขณะเดียวกันความเจ็บปวดก็ยังไม่ลดลงและยังเพิ่มความหนักหน่วงที่เริ่มมีมากขึ้นเข้าอีกจนร่างเล็กแทบจะรับไม่ไหว

ปึก! ปึก! ปึก!

เสียงเนื้อกระทบกันจนเกิดเสียงน่าอายดังลั่นห้อง เสียงครางสะอื้นจากคนตัวเล็กยังคงมีไม่ขาดสาย มีเพียงคนด้านบนที่ใบหน้ายังคงไร้ความรู้สึก แววตาว่างเปล่าจะมีเพียงเสียงครางต่ำในลำคอเป็นระยะให้ได้ยิน แต่เขาก็ยังเหมือนรูปปั้นซาตานที่กำลังขืนใจทำร้ายร่างกายผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างโหดร้ายอยู่ดี

"มะ.. ไม่ไหวแล้ว หยุดที"

นานหลายนาทีหลังจากเงียบหายไปกว่าเสียงหวานหอบจะดังขึ้น ทำให้เจ้าของใบหน้านิ่งยกยิ้มอย่างพึงพอใจ มือหนาจับกางอ้าขาเรียวที่เริ่มหุบลงเพราะเรี่ยวแรงที่เริ่มหมดให้ออกกว้าง ยันกายขึ้นเล็กน้อยกระแทกแก่นกายใหญ่อย่างหนักหน่วงรุนแรง

"อืม~" เสียงครางต่ำหลุดออกจากลำคอหนา เมื่อความกระสันเริ่มจะสิ้นสุดลง สะโพกหนาเร่งจังหวะความเร็วและความรุนแรงให้เพิ่มมากขึ้น กดน้ำหนักลงเน้นย้ำเข้าลึกจนร่างเล็กสะดุ้งเฮือกทุกครั้ง

"ยะ... อย่า... เข้ามาลึก จุก! "

"อ่าส์~" เร่งจังหวะการกระแทกเน้นๆ สองสามทีก่อนแก่นกายใหญ่จะฉีดพ่นน้ำข้นขุ่นเข้าไปในช่องทางรักนุ่ม สะโพกหนาหดตัวลงเกร็งหน้าท้องกระตุกปลดปล่อยหยาดน้ำเข้าไปในตัวเธอทุกหยด

มือหนายกขึ้นเสยผมปรกหน้าเปียกชุ่มขึ้น เรือนร่างชุ่มเปียกไปด้วยเหงื่อไคลจนเสื้อเชิ้ตสีดำแนบลู่ไปตามลำกายหนา ดวงตาคมก้มลงมองจุดเชื่อมระหว่างกันเพียงนิดก่อนจะถอนตัวตนที่สอดประสานกันออกมา ทำให้น้ำรักและเลือดบริสุทธิ์ด้านในไหลรินตามออกมาจนเปรอะเปื้อนผ้าปูที่นอนสีหวาน

เขาเดินลงจากเตียงหนาหยิบกระดาษทิชชูที่เยื้องออกไปเล็กน้อยขึ้นมาเช็ดคราบคาวออกจากแก่นกายใหญ่ลวกๆ พร้อมกับเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบด้วยน้ำเสียงนิ่ง

"ฉันชื่อลีโอนาร์โด เผื่อเธออยากรู้ชื่อผู้ชายคนแรกของเธอ"

.

.

.