ตอนที่ 7 กลับมาอีกครั้ง

ฉันใช้เวลาอยู่กับตัวเองคนเดียวเงียบๆ ในคอนโดหนึ่งอาทิตย์เต็ม ช่วงเวลาที่เก็บตัวเงียบมันทำให้ฉันคิดได้ว่าเราไม่ควรจะยึดติดกับสิ่งของหรืออะไรนานๆ แม้มันจะเป็นความเจ็บปวดและเป็นบาดแผลฉกรรจ์ในใจ แต่หากเราเลือกที่จะเก็บมันไว้ในส่วนที่ลึกที่สุด อย่าได้เผยรอยแผลออกมาให้เขาได้เห็น ให้เขาได้เหยียบย่ำเราซ้ำ ขอเพียงเข้มแข็งที่จะก้าวต่อไป เราจะได้รู้ว่าทุกอย่างมันไม่ได้จบลงเพียงแค่เราสูญเสียของสิ่งนั้นและมันไม่ได้วนซ้ำกลับมาที่เดิมทุกวัน

ฉันใช้เวลานั่งอ่านทฤษฎีและหาความรู้เพิ่มเติมจากในตำราและในห้องเรียน ไม่อยากปล่อยให้เวลาผ่านไปโดยสูญเปล่า ฉันมีฝัน มีครอบครัว และมีคนที่รักรอดูความสำเร็จนี้อยู่ข้างหลัง นั่นคือชีวิตและกำลังใจที่ดีที่จะก้าวเดินต่อไป

หลังจากแยกจากกันวันนั้นฉันและยัยเดียก็ไม่ได้เจอกันอีก มีบ้างที่ยัยนั่นโทรมาเม้าท์เรื่องอปป้าเกาหลีของมันให้ฟัง ฉันก็เออออตามนะแต่ก็นะ... มันไม่ใช่แนวฉันเลย จะว่าฉันเป็นพวกเด็กเนิร์ดไม่สนใจคนรอบข้างนอกจากตำราก็ไม่ใช่นะ ฉันเคยมีแฟนแต่ด้วยทัศนคติและเวลาที่ไม่ตรงกันทำให้เกิดปัญหาหลายๆ อย่างตามมาทำให้คู่เราไปกันไม่รอด สุดท้ายก็เลิกกันไปและอีกอย่างตอนนี้ฉันอยากโฟกัสที่งานตรงหน้าก่อนมากกว่าจะว่าไม่มีคนมาจีบฉันก็ไม่ใช่ แต่เพราะอนาคตฉันต้องเลือกงานตรงหน้าไว้ก่อนเรื่องแฟน ค่อยว่ากันอีกทีแล้วกัน

รถเก๋งคันเล็กเลี้ยวเข้ามาจอดในพื้นที่จอดรถของบุคลากรก่อนฉันจะก้าวเท้าหย่อนลงมาเหยียบพื้นโรงพยาบาลเอกชนนานาชาติชื่อดังอันดับต้นๆ ของยุโรปและแยกสาขามายังไทย ฉันกวาดสายตามองรอบพื้นที่จอดรถด้วยความตื่นเต้น กระชับเสื้อกาวน์นักศึกษาแพทย์ที่สวมคู่กระโปรงทรงเอสั้นเหนือเข่าขึ้นมาเล็กน้อย ยังไม่ทันก้าวขาไปไหนเสียงรถคุ้นเคยก็เลี้ยวเข้ามาจอดไม่ไกลมากนัก

"ว่าไงคะคุณเพื่อนสุดที่รัก ไม่เจอกันนานคิดถึงกันบ้างป่าว"

เสียงเล็กดังมาพร้อมกับร่างเล็กของยัยเดียที่เดินมาหา มือเล็กกระชับสายกระเป๋าสะพายข้างแนบกาย รอยยิ้มบนใบหน้าแสดงถึงความอารมณ์ดีที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเกิดจากอะไร ก็ยัยนี่บินไปไกลถึงเกาหลีเมื่อหลายวันก่อนเพื่อดูคอนเสิร์ตของคาเรนอปป้าเกาหลีของมันโดยเฉพาะ ทั้งๆ ที่อีกไม่กี่เดือนข้างหน้าทัวร์คอนเสิร์ตของอปป้ามันก็จะมาถึงไทยแล้ว แต่เพราะรอไม่ไหวไงเลยต้องบินไปหาตั้งแต่ตอนนี้ ไม่รู้บุญบาปอะไรถึงทำให้ยัยคุณหนูไม่รู้จักโตไปติดคาเรนแจขนาดนั้น

"ก็ดี สบายหูตั้งหลายวัน"

"แกว่าฉันพูดมากเหรอห๊ะ"

"ความหมายก็ตามนั้น"

ฉันไหวไหล่ไม่สนใจก่อนจะเดินนำออกมาก่อน โดยที่มีเสียงเล็กดังตามหลังบ่นมาติดๆ แต่พอก้าวเข้ามาในอาคารเสียงเล็กๆ ด้านหลังก็เงียบลงโดยอัตโนมัติเหมือนมีสวิตช์มากดปิดไว้

การเริ่มต้นเรียนรู้ด้านการปฏิบัติในโรงพยาบาลดำเนินการไปจนถึงเวลาพักเที่ยง และยัยเดียที่ยืนทำหน้าจริงจังเมื่อหลายชั่วโมงก่อนก็เกิดการงอแงเพราะความหิวจนต้องลากแขนฉันมาถึงโรงอาหารของโรงพยาบาล

ดวงตากลมกวาดสายตามองหาร้านอาหารที่ถูกตาต้องใจอยู่สักพักก็ตัดสินใจกันว่าจะทานข้าวมันไก่ที่ซึ่งแม้ลูกค้าจะเยอะไปนิด แต่หากการันตีจากการต่อคิวแล้วน่าจะอร่อยอยู่นะ

"โต๊ะนั้นไม่มีคน"

ฉันมองตามนิ้วเรียวของยัยเดียก่อนจะเห็นโต๊ะที่ยังคงว่างอยู่ และเดินตามหลังคนตัวเล็กกว่าไปยังที่หมาย

หลังจากต่อแถวซื้ออาหารอยู่นานหลายนาที ท้องที่เริ่มร้องประท้วงความหิวก็ไม่ปรานีร้องเสียงดังจนฉันต้องก้มหน้ายิ้มอย่างอายๆ กับสายตาหลายคู่ที่มองจ้องมา โดยมียัยเดียยืนอมยิ้มอยู่ข้างๆ กัน

ยัยเดียเดินมานั่งลงก่อนจะตามมาด้วยฉันที่ตามมาทีหลัง ขวดน้ำดื่มถูกวางลงบนโต๊ะตามมาด้วยจานอาหารและขนมอีกสองสามอย่างที่หยิบติดมือมา

"แกฉันได้ยินมาว่าวันนี้คุณหมอเข้ามาด้วยนะ เห็นว่าจะลงมาดูนักศึกษาแพทย์ด้วยตัวเองเลย"

"จริงดิ อิจฉานักศึกษาแพทย์ศัลย์ปีนี้เนอะที่คุณหมอสนใจอยากลงมาดูด้วยตัวเอง ทั้งๆ ที่ปีก่อนไม่เห็นสนใจเลย"

"แต่ก็นะ ถือว่าเป็นบุญตาได้มองหน้าหล่อๆ ของคุณหมอ แค่ปีละครั้งก็ถือว่าดีแล้ว แล้วนี่ไม่รู้ว่าจะเห็นอีกกี่ครั้งกัน ถือว่าดีมากแล้วที่ได้มาทำงานที่นี่เงินดีไม่พอยังได้เห็นหมอหล่อเป็นบุญตาอาหารตาด้วย"

เสียงซุบซิบที่เหมือนจะดังหน่อยๆ ด้านหลังทำให้ยัยเดียต้องหูตั้ง ตั้งใจฟัง แถมยังยิ้มกริ่มเหมือนได้เห็นภาพตามที่พยาบาลสองนางพูดด้วย

ฉันมองหน้ายัยเดียนิ่งๆ ก่อนจะก้มลงสนใจอาหารด้านหน้า แต่ยังถูกสะกิดจากคำพูดจนต้องเงยหน้าขึ้นมอง พร้อมกับเคี้ยวอาหารไว้ในปากตุ้ย

"แกเคยได้ยินกิตติมศักดิ์ของคุณหมอที่พยาบาลเขาพูดกันป่ะ"

"อือ .." ฉันสะบัดหน้าแทนคำตอบ ก่อนจะกลืนอาหารลงคอแล้วตักช้อนใหม่เข้ามาแทน

"อะไรอะ สนใจแต่ท่องตำราจนไม่สนใจเจ้าของโรงพยาบาลเลยรึไงห๊ะ"

"...."

"นี่ขนาดฉันตามอปป้าแจขนาดนี้ยังมีเวลาเงยหน้าขึ้นมาหาข้อมูลเลย"

"แกเลิกสนใจอปป้าแกแล้วมาสนใจหมอแล้วเหรอ"

ฉันถามออกมาเสียงนิ่งทำให้ยัยเดียต้องสะบัดหน้าหันมามองด้วยสายตาเขียวจนฉันอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้

"โนค่ะ แต่แค่เห็นเขาว่าหล่อเลยลองหาข้อมูลดู แกจะดูไหมล่ะ"

"ไม่อ่ะ จะหล่อหรือไม่หล่อเขาก็คือหมอเหมือนกันนั่นแหละ รอถึงเวลาค่อยดูทีเดียวดีกว่า"

"ตามใจ แล้วจะมาว่าฉันทีหลังไม่ได้นะ"

ยัยเดียพูดอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะก้มหน้าจิ้มหน้าจอมือถือเล่น ฉันได้แต่มองเงียบๆ โดยไม่พูดอะไร แต่ในใจคิดแค่ว่า นี่นะเหรอคนที่บอกว่าหิวเมื่อกี้นี้ ไม่รู้หิวข้าวจริงหรือเพราะหิวคาเรนอปป้ากันแน่ก็ไม่รู้

ฉันละความสนใจจากยัยเดียเป็นมาสนใจอาหารด้านหน้าต่อ หลังข้าวมันไก่ในจานหมดก็กลับมาสนใจขนมที่หยิบติดมาเพราะต้องใช้กำลังกายและสมองอีกเยอะฉันจึงต้องกักตุนความอิ่มไว้ก่อน หากไม่อย่างนั้นคงได้เสียสมาธิกับความหิวทีหลังแน่

ส่วนหมอที่พยาบาลและยัยเดียพูดถึง ฉันคิดเพียงแค่ว่าไม่ว่าจะช้าหรือเร็วยังไงๆ ก็ต้องเจออยู่แล้วจะตอนไหนมันก็เหมือนกัน ไม่จำเป็นต้องศึกษาข้อมูลเขาไว้ก่อนเลย แต่ใจลึกๆ ก็อยากรู้นะว่าหมอคนนั้นหน้าตาจะเป็นยังไงทำไมถึงได้ใจพยาบาลและหมอสาวๆ ทั้งโรงพยาบาล แต่แค่ส่วนลึกอันน้อยนิดเท่านั้นนะมันไม่ได้ถึงขั้นต้องตามสืบดูข้อมูลดูประวัติขนาดนั้น

.

.

.