EP.14 ไม่สบาย

EP.14

JR:แกล้งคนสนุกดีว่าไหม ครั้งต่อไปจะแกล้งยังไงดี ช่วยคิดหน่อยสิ

ณาลัลน์: (สติ๊กเกอร์โกรธ)

“คุยกับใครอ่ะลัลน์ ดูเครียดๆนะ”ณาลัลน์รีบปิดจอโทรศัพท์ทันทีที่พอร์ชถาม เธอวางมันลงที่โต๊ะไม่สนใจหากเจอาร์จะส่งถ้อยคำหยาบคายอะไรมาถากถางหรือจะกวนประสาทอะไรเธออีก

“อ๋อ พอดีว่า ทักไปขอชีทติวรุ่นพี่แล้วเขาทิ้งชีทไปแล้วก็เลยเครียด”

“เก่งๆอย่างแก ไม่ต้องง้อใครหรอก”พิมมี่ลูบไหล่ให้คลายกังวล มั่นใจว่าณาลัลน์ทำได้เองโดยไม่ต้องพึ่งใครอยู่แล้ว

“ดึกๆอย่างนี้ใครเขาพูดถึงแต่เรื่องเครียดๆกัน นอนดีกว่า พรุ่งนี้ค่อยคุย”พอร์ชดึงความสนใจกลับมาที่ตัวเอง เขานอนลงทันทีเพราะยังรู้สึกงัวเงียอยู่มากมาย เตียงใหญ่นอนได้มากกว่าหนึ่งคน พอร์ชขยับตัวเว้นที่ว่างให้ใครอีกคนเผื่อจะมีใครอยากนอนกับเขาด้วย

“งั้นหนูกับพิมกลับ…อ้ะ!”เธอจะลุกจากเตียงแต่ก็ถูกพอร์ชรั้งมือบางไว้

“ดึกแล้ว นอนนี่ก็ได้ แท็กซี่มันอันตราย”

“หนูไปกับพิมค่ะ”

“พิมก็นอนนี่”

“เหรอพิม”ณาลัลน์หันไปถามเพื่อนรัก คนโดนถามถึงกับเบ้ปากกับคำเชิญชวนของพอร์ช ซึ่งพิมมี่ไม่ได้ตั้งใจมานอนที่นี่สักเท่าไรแต่ก็จะทำเพื่อพี่ชาย

“ใช่ แกนอนบนเตียงกับพี่พอร์ชไปนะ ส่วนฉันนอนที่พื้นเอง ทำอะไรกันก็เบาๆล่ะ ฉันน่ะหลับยากอยู่ด้วย”

“ยัยพิม!”คำพูดสองแง่สองง่ามของหล่อนทำให้ณาลัลน์หยิกแขนหล่อนด้วยความเขินอาย

“หมายถึงว่าถ้าจะคุยกันก็คุยเบาๆ”

“ไอ้ตัวแสบไปหาหมอนหาอะไรเองนะ ส่วนลัลน์มานอนบนเตียงเถอะ ไม่ต้องสนใจส่วนเกิน”

“หมั่นไส้ว่ะ”

ณาลัลน์ขึ้นมานอนบนเตียงโดยไม่อิดออด ใช้หมอนและผ้าห่มคนละผืนกับของเขา พิมมี่ไปเอาอุปกรณ์การนอนกลับมาก็แซวบ้างนิดหน่อย มีแต่ณาลัลน์ที่ได้ยินแต่พอร์ชหลับไปอย่างง่ายดาย

วันต่อมา

“อึก ฮือ”เสียงร้องของอคินทำให้ผู้เป็นพ่ออย่างเจอาร์ปวดหัวใจ เขาลุกขึ้นมาดูแลลูกตั้งแต่กลางดึกเมื่อรู้ว่าลูกไข้ขึ้นเพียงเล็กน้อย ให้กินยาแล้วนอนดูอาการจนถึงเช้าหวังว่ามันจะดีขึ้นแต่ก็เป็นมากกว่าเดิม เวลาลูกป่วยคนเป็นพ่อก็ปวดใจไปด้วย หากเจอาร์เป็นเองได้ก็อยากจะแทนที่ความทรมานนั้นให้ลูก

“หนูไปติดไข้ใครมา ตากฝนรึเปล่า”รับรู้ว่าลูกไข้ขึ้นสูงจากหน้าจอของปรอทวัดไข้ พิษไข้ทำให้อคินใบหน้าแดงก่ำ เจลลดไข้ที่แปะไว้ให้ก็ไม่ช่วยทุเลาลง

“ม่ายครับ อึก”

“ไปหาหมอกันดีกว่าเนอะ”

“ผมไม่ฉีดยา อึก ผมไม่ไป”เจอาร์ยิ้มแหยๆ เข็มฉีดยาคงเป็นฝันร้ายที่ฝังใจเด็กคนหนึ่งซึ่งอคินไม่ถูกกับมันเลยสักนิด เพียงแค่พูดถึงหมอ ถึงโรงพยาบาลอคินก็ไม่อยากย่างกายเข้าไปเหยียบที่นั่น เขากุมขมับอย่างปลงตกแต่มันไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้แล้ว หากปล่อยไว้คงทรมานทั้งอคินและเขา

“มันจะได้หายเร็วๆไงครับ”

“ฮืออ ผมม่ายเอา ผมกลัว”

“มันไม่เจ็บหรอกครับ แค่มดกัดเองเนอะ เดี๋ยวก็หายนะครับคนเก่งของพ่อ”

แม้จะถูกลูกชายปฏิเสธแต่เจอาร์ก็พยายามหลอกล้อให้ไปโรงพยาบาลด้วยกันจนได้ สุดท้ายเมื่อเจ้าตัวรับรู้ว่าต้องถูกฉีดยา ก็ตอนที่คุณหมอนำเข็มฉีดยามาปักที่ก้นแล้ว อคินร้องลั่นห้องตรวจ ร้องไห้ปานจะขาดใจ หัวใจคนเป็นพ่อยิ่งเจ็บช้ำเมื่อเห็นน้ำตาของลูกน้อยหลั่งไหลออกมา กว่าจะปลอบให้หยุดร้องได้ก็นาน ไม่ใช่แค่นั้นเขายังโดนอคินงอน

หมออนุญาตให้กลับมารักษาตัวที่บ้านได้เนื่องจากไข้ทุเลาลงหลังจากรอดูอาการเกือบชั่วโมง โชคดีที่เป็นไข้ปกติไม่ได้มีอะไรร้ายแรงนัก กลับมาเขาก็ต้องให้ไม้มาดูอคินแทนเพราะอคินงอนจนไม่คุยด้วย

หลังจากกลับมาเจอาร์ก็โทรหาณาลัลน์ ซึ่งเขาคาดว่าจะเป็นต้นเหตุของเรื่องนี้ เพราะเมื่อวานที่เขาสัมผัสทุกส่วนของร่างกายเธอมันอุ่นๆคล้ายว่าเธอเป็นไข้ โทรอยู่หลายสายจนหงุดหงิด แต่ใช่ว่าเธอจะรับสายเขา

“เหนื่อยชะมัดเลย”ณาลัลน์กลับมาที่คอนโดในช่วงค่ำ เธอบิดขี้เกียจสะบัดไล่ความเหนื่อยล้าเมื่อเดินมาถึงหน้าประตูห้อง อยากพักผ่อนเพราะหมดแรงหลังจากที่วันนี้เธอเรียนหนักและติวให้เพื่อนๆไปเยอะ พิษไข้รอบนี้ไม่หนักเท่าเดิมเพราะเปลี่ยนยาตัวใหม่ที่แรงกว่าเดิม

แกร่ก~

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในห้องของตัวเองสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของพื้นห้อง เด็กสาวตาเบิกกว้างเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อวานที่เธอรีบมาก มันบ่งบอกว่าเธอน่าจะลืมปิดแอร์ตั้งแต่เมื่อวาน

“ตายแล้วยัยลัลน์ ค่าไฟเท่าไรวะเนี่ย”

พรึบ!

“ว๊ายย!”ไฟในห้องเปิดโดยที่มือของเธอยังเอื้อมไปไม่ถึง ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าบ่งบอกว่าคอนโดนี้ไม่ได้มีความปลอดภัยเลยแม้แต่นิดเดียว ห้องไร้การงัดแงะ เขาคงเข้ามาได้โดยกุญแจสำรอง เพราะเขาควงพวงกุญแจอยู่ในมือ

“อย่ามาบุกรุกห้องของหนูแบบนี้นะคะ ออกไป”เธอคว้ารองเท้าที่ชั้นขึ้นขู่ หากเขาไม่ออกเธอจำเป็นต้องทำร้ายร่างกายเขารุนแรงขึ้น

“ฉันโทรหาทำไมไม่รับ ไลน์ไปก็ไม่ตอบ”

“เราไม่มีอะไรต้องคุยกันค่ะ”

“แต่ฉันมี ตามมานี่”มาเฟียหนุ่มจับข้อมือบางไว้แน่นเพื่อจะพาออกจากห้องไปพร้อมกันทว่าเด็กสาวขัดขืนมันทำให้เขาหงุดหงิด

“ไปไหนคะ หนูไม่ไป หนู…”ริมฝีปากบางปิดเงียบสนิทเพราะปลายกระบอกปืนจี้เอวอยู่ เธอแข็งทื่อราวกับถูกสาปไว้รองเท้าในมือร่วงหล่นกระทบพื้น

“ถ้าไปก็รอด จะเลือกอะไร”

คอนโดเจอาร์

“แค่น้องป่วยบอกหนูดีๆก็ได้ค่ะ”เธอต้องมาที่นี่อย่างไม่มีทางเลือก เป็นเวลานานหลายนาทีที่เขาฉุดกระชากลากถูโดยไม่ได้คำตอบจากเขาว่าเขาให้เธอมาที่นี่ทำไม เพิ่งรู้ก็ตอนที่มาเห็นอคินนอนซมอยู่ เด็กน้อยน่าสงสารแต่เพราะเจอาร์เธอจึงไม่อยากอยู่ที่นี่นานนักมาเยี่ยมไข้ก็พอ

“เธอทำให้ลูกฉันป่วย”

“หนูเนี่ยนะ?”เขาหาเรื่องเธอชัดๆนี่เขาคิดจะแกล้งอะไรเธอรึเปล่า แค่นี้เธอก็ใช้ชีวิตอย่างหวาดระแวงมากแล้วที่เขาเอากุญแจห้องเธอไปได้“หนูยังไม่ได้ทำอะไรเลย อย่ามาหาเรื่องกันได้ไหมคะ”

“ไม่ใช่เธอแล้วจะเป็นใคร”

“ลูกพี่เจไม่มีเพื่อนคบเหรอ อาจติดมาจากเพื่อนในห้องก็ได้ หรือว่าไม่มีใครกล้าเล่นกับน้องคะ นั่นอาจจะเป็นเพราะว่าจะโดนพี่เจฆ่ารึเปล่า พ่อแม่รังแกฉันสุดๆ”มีโอกาสเธอก็ทิ่มแทงเขาด้วยคำพูดร้ายกาจบ้าง ให้เขารู้ซะบ้างว่ามันเจ็บปวดแค่ไหน

“ณาลัลน์!”

“ทำไมคะ”เธอเถียงกลับเสียงสั่นเพราะเขาไม่พอใจอย่างมาก เห็นว่าจับปืนที่เหน็บอยู่ตรงเข็มขัดขู่เธออีกต่างหาก ดีแต่ทำให้เธอกลัวมันทำให้เธอไม่อยากจะอยู่ด้วย

“ลูกน้องฉันไปทำงานแทนฉัน ส่วนเธอก็ต้องมาดูแลลูกให้ฉัน”

“ลูกฉัน ฉันเลี้ยงเองได้ ใครเป็นคนพูดคะ”

“ยอกย้อน”

“หนูแค่สงสัยค่ะ”

“อย่าเถียง”

“หนูพูดตามที่พี่เคยพูด”

“รับผิดชอบด้วย”มาเฟียหนุ่มออกคำสั่งอย่างหนักแน่น ในเมื่อเขาไม่สามารถจับมือใครดมได้ อคินก็ไม่พูดด้วยเพราะโดนหลอกล้อให้ไปฉีดยาเมื่อเช้า จนตอนนี้ยังไม่หายงอนเขาเลย ในระหว่างที่ไม้ไม่อยู่ก็กะว่าจะให้ณาลัลน์ช่วยดูจนกว่าจะง้อลูกสำเร็จ

“พี่เจแน่ใจได้ไงว่าน้องติดมาจากหนู หนูรู้ว่าหนูไม่ค่อยสบาย หนูก็หลีกเลี่ยงทุกอย่างแล้ว ไม่ได้ใช้ของร่วมกับน้องด้วย”

“ไม่รู้โว้ย!”ระบายความรู้สึกอันหงุดหงิดของตัวเองใส่ณาลัลน์ ก่อนจะเดินไปหย่อนสะโพกที่โซฟา แค่นี้ก็ปวดหัวมากพอแล้วที่ลูกไม่สบาย ยังต้องปวดหัวกับการเถียงเด็กปากดีอีก

“…”ถ้าเขาไม่มีอะไรมาขู่เธอเธอก็จะกลับ ณาลัลน์เกี่ยวสายกระเป๋าที่โต๊ะมาคล้องไหล่ เธอไม่อยากสนใจเพราะจริงๆแล้วมันไม่ใช่เรื่องของเธอและนี่ก็ไม่ใช่วันที่เขากำหนดให้เธอมาเหยียบที่นี่

“แม่งเอ้ย! ต้องเหี้ยขนาดไหนวะที่รู้ว่าตัวเองท้องแต่ก็แดกเหล้าอ่ะ แดกแม่งทุกวัน ลูกเลยไม่แข็งแรงอย่างงี้ไง ฉิบหายเอ๊ย!”

“…”ณาลัลน์หยุดฝีเท้าแล้วหันกลับไปมองคนบนโซฟาที่ดูเคียดแค้น แอบสงสารและแอบสะใจในเวลาเดียวกัน พอจะเดาได้ว่าเจอาร์หมายถึงใคร โลกคงเหวี่ยงคนที่เหมือนกันเข้าหากัน เธอมีมารยาทมากพอไม่ละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัวของ หากจะยุ่งคงโดนเหมือนครั้งก่อน

“หนูไม่อยากเป็นแพะรับบาปในข้อหาที่ว่าเป็นคนทำให้ลูกพี่เจป่วย หนูขอตัวกลับก่อนนะคะ พี่เจน่าจะดูแลน้องได้ดีกว่าหนู”

“มันเป็นความต้องการของอคิน”

………………………………........................

นี่สิเรียกว่ากรรมติดจรวด5555