บทที่ 10 : ไม่ได้อยากกลับไป

ฉันตกใจมากกับสิ่งที่เหมราชทำ และไม่มีความเข้าใจใดๆ ทั้งสิ้นว่าเขาทำแบบนั้นไปทำไมกัน โพสต์รูปภาพบ้าๆ ไปแบบนั้นแล้วคนรอบตัวเขาจะคิดยังไง ไหนจะผู้หญิงของเขาทั้งหลายอีก ชีวิตของฉันทุกวันนี้มันก็ยุ่งวุ่นวายมากพอแล้ว ไม่มีเวลามาสู้รบตบมือกับผู้หญิงพวกนั้นหรอกนะ

(ยังไงคะ? จะรีเทิร์นเหรอมึง) เสียงเจื้อยแจ้วจากเพื่อนสนิทอย่างอารินและวิเวียนที่ยังไม่ได้วางสายเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“กูไม่ได้อยากกลับไป”

(แต่ดูเหมือนพี่เหมมึงจะยังไม่มูฟออนนะ)

“ไม่มูฟออนแต่มีคนใหม่เป็นร้อยหลังจากเลิกกันไปอ่ะนะ”

(เขาอาจจะกำลังหามึงคนที่สองอยู่ก็ได้)

“ยังไง...”

(คนเราตอนมีอยู่บางทีมันก็ไม่เห็นค่า แต่พอสูญเสียเขาไปแล้วถึงมานั่งเสียดาย ยิ่งคนอีโก้สูงแบบอีตาพี่เหมนะมึง เขารู้ดีแก่ใจว่ากลับมามึงก็คงไม่เอาแล้ว เขาถึงได้ตามหาความเป็นมึงจากคนอื่นๆ ไง แต่สุดท้ายพอมันไม่ใช่มึง เขาก็ทิ้งพวกนั้นง่ายๆ อยู่ดี)

ฉันเงียบฟังความเห็นของวิเวียน เรื่องแบบนี้น่ะ บางครั้งก็ต้องลองฟังจากมุมมองบุคคลที่สามที่รักและหวังดีกับเราบ้าง คนเราบางครั้งก็โง่ในเรื่องของตัวเอง แต่ฉลาดเสมอในเรื่องของคนอื่น เพราะว่ากับเรื่องของคนอื่นเราใช้ทั้งสัญชาตญาณและเหตุผล แต่กับเรื่องของตัวเอง บางทีเราก็หลับหูหลับตาใช้แค่ความรู้สึก

หลังจากฉันกับเขาจบกัน ข่าวคราวของเขาก็เข้าหูฉันมาบ้างว่าเขาไปควงไปคบหรือไปมีความสัมพันธ์ระยะสั้นกับผู้หญิงคนนั้นคนนี้มาตลอด ซึ่งมันดูไม่ใช่วิสัยของคนที่ยังไม่มูฟออน สิ่งที่เขาเพิ่งจะโพสต์ในโซเชียลมีเดียไปหรือคำขอโทษของเขาที่บอกกับฉัน มันดูสวนทางกับการกระทำพวกนั้นจนเกินไป

คิดมากไปก็ปวดหัว ยังไงก็คงไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องกลับมาเจอกันอีก สู้ไม่คิดแล้วเอาเวลาไปสนใจชีวิตตัวเองจะดีกว่า ก็แค่คนผ่านมาแล้วก็ผ่านไปเท่านั้น

“ช่างเขาเถอะ ยังไงก็คงไม่เจอกันอีกแล้ว” ฉันบอกเสียงเรียบ

(มึงแน่ใจนะ กูว่าเขาจะหาโอกาสกลับมาหามึงอีกครั้งแน่นอน) อารินที่นั่งวิเคราะห์เหตุการณ์ต่างๆ บวกกับฟังความเห็นของวิเวียน พูดขึ้นมาอย่างจริงจัง

“ที่ผ่านมากูก็เอาตัวเองหลบเลี่ยงเขามาตลอด ถ้าไม่บังเอิญเจอในที่ของเขา มันจะได้วนกลับมาเจอกันเหรอ” ฉันพูดเข้าข้างตัวเอง

(เอ้า! ก็ไม่แน่นะ...) อารินบอกก่อนจะพูดต่อ

“...”

(ที่ผ่านมาเขาไม่วนกลับมาเพราะเขายังพยายามหาความเป็นมึงจากคนอื่น แต่พอกลับมาเจอมึงอีกครั้ง กูว่าเขาอาจจะรู้ตัวแล้วก็ได้ว่ามึงก็คือมึง ไม่มีใครมาแทนที่ได้หรอก)

“เพ้อเจ้อแล้วพวกมึงเนี่ย” ฉันตัดบท

(ยอมรับความจริงเถอะว่ามึงก็แอบคิดตามที่พวกกูพูด ฮ่าๆ) ด้วยความที่สนิทสนมกันมานาน ทำให้พวกเราเข้าใจกันดีจนเรียกได้ว่าเดาทางกันออกแทบจะทั้งหมดเลยทีเดียว

“กูวางล่ะ พรุ่งนี้ก็ต้องกลับไปทำงานที่เรารักกันแล้ว” ฉันเปลี่ยนเรื่องแล้วเบี่ยงประเด็นไปพูดเรื่องงานทันที

(เออ กูยังไม่อยากกลับไปทำงานเลย) วิเวียน

(ให้หยุดสัปดาห์ละวัน กูจะฟ้องกรมแรงงาน!) อาริน

“ฮ่าๆ กูว่าถ้ามึงฟ้อง คนทั้งบริษัทก็คงอยากจะฟ้องตามมึง” ฉันพูดติดตลก

(กูล่ะอยากให้มีเศรษฐีใจดีมาเทคโอเวอร์บริษัทเราซะจริงจิ๊งง!) วิเวียนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่สุดแสนจะเบื่อโลกซะเต็มประดา

“เดี๋ยวกูไปบอกคุณออสตินให้” ฉันแกล้งพูด

(โอ๊ย! มาเฟียอย่างหมอนั่นให้มันอยู่ในโลกมืดต่อไปเถอะ อย่าออกมาเจอแสงสว่างแบบคนปกติธรรมดาเขาเลย จิตป่วย!) วิเวียนร่ายยาวอีกครั้งปนอารมณ์หงุดหงิดเอาไว้ในน้ำเสียง

(แต่กูว่าแอบเป็นไปได้นะมึง...) อารินพูด

“ยังไง?” ฉันถามด้วยความสงสัย เพราะข้อมูลและลางสังหรณ์ของอารินนั้นมักจะแม่นยำเสมอ ถ้าหากว่าวิเวียนเป็นมันสมองของกลุ่ม อารินก็เป็นหน่วยเก็บข้อมูลที่ยอดเยี่ยม

(กูแอบได้ยินฝั่งบัญชีเม้าท์กันว่าการเงินของบริษัทติดลบแบบที่ปลดพนักงานทั้งบริษัทออกก็ยังเอาเงินเดือนของพนักงานมาใช้หนี้ไม่หมด ถ้าไม่มีคนมาเทคโอเวอร์ บริษัทคงโดนฟ้องล้มละลายเร็วๆ นี้แหละ!)

“...”

(วันก่อนกูไปส่งเอกสารให้แผนกกฎหมาย กูก็เห็นจดหมายฟ้องร้องคดีแพ่งกับใบแจ้งหนี้เต็มเลย) วิเวียนกล่าวเสริม

“พวกเราคงต้องเตรียมตัวหางานใหม่เร็วๆ นี้แล้วล่ะมั้ง) ฉันพูดติดตลกแต่ภายในใจกลับคิดว่าชีวิตกำลังยุ่งยากเข้าไปอีกหากต้องหางานใหม่ในเร็วๆ นี้

(กูอยากทำงานบริษัทเดียวกับพวกมึงอ่า) อารินงอแง

(แล้วบริษัทไหนเขาจะรับพนักงานทีเดียวสามคน) วิเวียนบอกออกมาตามความเป็นจริง

“ก็จริง รับคนเดียวยังยากเลย” ฉันกล่าวเสริมความเห็นของตัวเอง

(งั้นเราเอาเงินเก็บมาร่วมกันทำธุรกิจเล็กๆ ดีไหม?) วิเวียนถามอย่างจริงจัง

“น่าสนใจนะ”

(รินมันออกแบบเสื้อผ้าเก่ง เราเปิดแบรนด์เสื้อผ้ากันดีไหม?) วิเวียนออกความเห็น

“วิก็มีผู้ติดตามในไอจีหลักแสน น่าจะใช้โปรมทได้”

(เกล้าเก่งการตลาด ลงล็อกพอดีเป๊ะ!) อารินกล่าวเสริมขึ้นมาบ้าง

“งั้นก็เอาตามนี้ ค่อยคุยกันจริงจังอีกที” ฉันเสนอไอเดีย

(เออ ถ้าบริษัทจะถูกปิดจริงๆ ยังไงก็ต้องมีประกาศภายในอาทิตย์นี้ ถึงตอนนั้นเราค่อยมาวางแผนจริงจังกันก็ได้) วิเวียน

“งั้นตอนนี้แยกย้ายกันก่อน”

(เจอกันพรุ่งนี้มึง)

“เจอกัน”

วางสายจากเพื่อนเสร็จฉันก็ลุกขึ้นมาอาบน้ำชำระร่างกายให้สะอาดหลังตื่นนอน ก่อนจะเข้าครัวไปเปิดตู้เย็นเพื่ออะไรกิน แต่ดูเหมือนโชคจะไม่ค่อยเข้าข้างเท่าไหร่เพราะในตู้เย็นไม่มีของสดหรือแม้กระทั่งนมสักกล่องเหลืออยู่เลย ทำให้ฉันต้องถอนหายใจออกมาด้วยความเซ็งพร้อมกับคว้าเอาโทรศัพท์ของตัวเองมากดเข้าแอปฯเพื่อสั่งอาหาร