LOGINหลังเดินออกมาจากห้องน้ำคลับ ฉันรีบเร่งฝีเท้ามายังโต๊ะที่วิเวียนและอารินกำลังยืนเต้นอยู่ทันที สองสาวยังคงขยับร่างกายไปตามเสียงดนตรีดังก้องอย่างเมามัน
“เกิดไรขึ้นป่ะมึง?” วิเวียนตั้งคำถามทันทีที่ฉันเดินมาถึงโต๊ะ
“เออ ทำไมมึงไปนาน” อารินเสริม
“กูเจอเขา” ฉันบอกเพื่อนตรงๆ อย่างไม่คิดปิดบังความจริงใดๆ
ทั้งอารินและวิเวียนต่างก็รู้เรื่องเราของฉันและเขาดี เรียกได้ว่ารู้ตั้งแต่ต้นจนจบกันเลยทีเดียวเชียวล่ะ!
“เชี่ย! แล้ว...” ทั้งสองสาวเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ แต่ยังไม่ทันที่จะได้ถามอะไรต่อ ร่างสูงที่ฉันเพิ่งจะผ่านการปะทะฝีปากด้วยหมาดๆ ก็ได้ย่างกรายเข้ามาที่โต๊ะของพวกเรา
เชี่ยแล้วจริงๆ!
“ดีครับสาวๆ สบายดีกันไหมครับ?” คนตัวสูงอย่างเหมราชที่เดินเข้ามายังโต๊ะของพวกเราเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มกวนตีน
“ก็สบายดีค่ะ” อาริน
“ไม่สบายคงไม่มายืนตรงนี้มั้งคะ” วิเวียน
ด้วยความที่เพื่อนสาวทั้งสองของฉันนั้นรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นและจบลงระหว่างฉันและชายตรงหน้าเป็นอย่างดี อารินได้แสดงท่าทางนิ่งๆ แต่แววตาแสดงถึงความโกรธเคืองจากเรื่องราวที่ผ่านมาอย่างชัดเจน รวมไปถึงวิเวียนที่แสดงท่าทางไม่เป็นมิตรออกมาอย่างชัดเจน สายตาของทั้งสองมองแรงจนแทบจะเผาคนตรงหน้าเป็นจุณได้เลยจริงๆ
“ไม่เจอกันนานเลยนะครับ” คนตรงหน้ายังคงทำท่าทีเป็นทองไม่รู้ร้อน ราวกับไม่รับรู้ว่าทั้งสองคนนั้นโกรธจนแทบจะกระโจนเข้าไปบีบคอเขาได้อยู่แล้ว
“ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากจะเจอค่ะ” ฉันตอบเรียบๆ พลางจ้องมองไปที่เขาด้วยความสงสัยว่าเขามีจุดประสงค์อะไรในการเข้ามาที่โต๊ะของพวกเรา
“ใจร้ายกับพี่จังเลยนะครับ”
“…”
“ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนก็เคย ‘แนบชิด’ ติดกันขนาดนั้นแท้ๆ”
ใบหน้าหล่อยกยิ้มก่อนจะ ‘เสแสร้ง’ ทำทีเศร้าๆ กับคำพูดห่างเหินของฉัน แต่สมองของฉันกลับประมวลผลได้ทันทีว่าเขามาหาพวกเราทำไม
ก็มา ‘แก้แค้น’ ที่โดนฉันทำในห้องน้ำยังไงล่ะ!
“พี่นี่ยึดติดกับอะไรเก่าๆ จังนะคะ” ฉันพูดขึ้นมา
“...”
“ลืมไม่ได้ หรือว่า ‘ตั้งใจไม่ลืม’ กันล่ะคะเนี่ย?” ฉันยกยิ้มอ่อนๆ ตลอดการพูดจากวนประสาทเขากลับไป
ฉันไม่ยอมเป็นคนที่โดนแซะอยู่ฝ่ายเดียวสวนกลับเน้นๆ ทันที ถึงแม้ว่าจะรู้ความจริงอยู่เต็มอกอยู่แล้ว ไม่ว่าลืมไม่ได้ หรือไม่อยากลืม มันก็ไม่มีผลกับเขาอยู่ดี ชีวิตของเขายังดำเนินต่อไปได้อย่างดี มีผู้หญิงล้อมรอบเข้ามาให้เขาเลือกตั้งมากมายและเขาก็ไหลไปตามน้ำกับคนเหล่านั้นที่เข้ามา ต่างกันกับฉัน
แต่ก็เอาเถอะ...
เสียใจไม่ว่า เสียหน้าไม่ได้!
ไม่ว่าเขาจะตอบกลับมาแบบไหน ฉันก็จะหักหน้าเขากลับไปอยู่ดี!
“แล้วถ้าบอกว่าตั้งใจไม่ลืม...”
เขาพูดแล้วจงใจเว้นระยะก่อนจะช้อนสายตาเจ้าเล่ห์มองเข้ามานัยน์ตาของฉัน คงจะคาดหวังจะเห็นความหวั่นไหวจากฉันล่ะสิ แต่เสียใจด้วยนะคะ ฉันซ่อนความรู้สึกที่มีต่อคนแบบเขาเอาไว้ลึกสุดใจเลยล่ะ!
“ก็เก็บเอาไว้ในใจค่ะ ไม่มีผลอะไรกับชีวิตฉัน” ฉันตอบก่อนจะเมินเขาแล้วยกเหล้าที่เขาสั่งมาเลี้ยงโต๊ะของเราตอนไหนก็ไม่รู้ขึ้นมาดื่มโดยที่ไม่ได้สนใจอะไรเขานัก
“ไม่เคยได้ยินเหรอครับว่า ‘คนบางคนเก็บไว้ในใจไม่พอ’ น่ะ” เมื่อเห็นว่าฉันไม่ได้โอนอ่อนไปตามถ้อยคำเหล่านั้น เขาก็ลอยหน้าลอยตายกเอาท่อนฮุคเขาเพลงฮิตเพลงหนึ่งขึ้นมาพูด
“ขอบคุณนะคะ แต่ไม่ได้ขอร้อง…”
“…”
“แล้วก็ไม่ได้ต้องการเลยค่ะ!” ฉันพูดเน้นเสียงดังฟังชัดแข่งกับเสียงเพลงให้แน่ใจว่าเขาได้รับประโยคนี้ไปอย่างชัดถ้อยชัดคำและชัดเจน
“เกล้าของพี่ไม่เคยพูดจาใจร้ายแบบนี้เลยนะครับ” เขาพูดแล้วแกล้งประดิษฐ์ท่าทางเศร้าสร้อยมองฉันตาละห้อย
“ต้องการอะไรคะ?” ฉันถามด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ติดรำคาญเมื่อพูดยังไงเขาก็ไม่ยอมแพ้สักที เรื่องของเรื่องก็คือฉันไม่ต้องการให้การวิวาทของเรามาพาลทำบรรยากาศที่โต๊ะเสียไปหมดเพราะรู้สึกเกรงใจเพื่อนสาวทั้งสองที่ตั้งใจมาสนุกกัน
“ออกไปคุยกันข้างนอกดีไหมครับ?” เขาเปลี่ยนท่าทีอย่างรวดเร็วพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างเหมือนรอประโยคนี้อยู่แล้ว
ภายในอาณาเขตกว้างขวางของคฤหาสน์ประจำตระกูลสิริวัฒนเกียรติกุลถูกตกแต่งโดยมืออาชีพ โต๊ะสำหรับรองรับแขกมากมายถูกปูด้วยผ้าสีขาวนิ่มนวลสบายตา เนรมิตเวทีสุดแสนอลังการเอาไว้ตรงกลางโดดเด่นเป็นสง่า ชื่อของฉันและชายผู้กำลังจะกลายมาเป็นสามีอย่างถูกต้องตามกฎหมายถูกติดเอาไว้บนเวที รูปถ่ายคู่กันตั้งแต่ช่วงเรียนมหาวิทยาลัยจวบจนถึงรูปถ่ายพรีเวดดิ้งมากมายทำเป็นโพลารอยด์ใบเล็กๆ ร้อยประดับตกแต่งฉันในชุดเดรสเกาะอกยาวสีขาวแต่งด้วยผ้าลูกไม้เรียบหรูทว่ากลับดูอ่อนหวานเดินควงแขนบิดาเข้าไปในงานโดยปลายทางมีเหมราชยืนรออยู่ มือข้างหนึ่งของฉันถือช่อดอกไม้ที่ถูกผสมเติมแต่งระหว่างดอกไม้สองชนิดระหว่างดอกฟอร์เกทมีน็อทสีฟ้าสบายตาและดอกพีโอนีสีชมพูอันเป็นสัญลักษณ์ของความทรงจำ ความรักอันสมบูรณ์แบบ เหมือนกับเราทั้งคู่ที่กำลังจะสร้างครอบครัวที่สมบูรณ์แบบไปด้วยกัน“ยินดีด้วยนะ ลูกสาวของพ่อ” เมื่อเดินมาส่งฉันถึงจุดหมายปลายทางให้กับเจ้าบ่าวแล้ว เสียงทุ้มแหบตามวัยของชายวัยกลางคนอย่างคุณพ่อของฉันเอ่ยแสดงความยินดีอย่างแผ่วเบาทว่ากลับแฝงความอบอุ่นนุ่มนวลเอาไว้ภายใต้น้ำเสียง“ขอบคุณค่ะ คุณ
“Le patient s’ est réveillé. Pourriez-vous demander au médecin de venir examiner son état, s’ il vous plaît? (คนไข้ฟื้นแล้วครับ รบกวนคุณพยาบาลช่วยตามคุณหมอให้หน่อย) ” ไอ้เจย์ทำหน้าที่อย่างรวดเร็ว อุปกรณ์สื่อสารโดยตรงภายในห้องพักถูกใช้ติดต่อโดยตรงกันเคาน์เตอร์พยาบาลอย่างรวดเร็วรอเพียงไม่นานคุณหมอก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับพยาบาลที่พาลูกสาวตัวน้อยของผมเข้ามารับนมแม่ด้วย ซึ่งร่มเกล้าสามารถทำหน้าที่แม่ทุกอย่างได้เป็นอย่างดีแม้นี่จะเป็นครั้งแรกที่เธอให้กำเนิดลูกน้อยก็ตาม การสื่อสารกับทีมแพทย์เองก็ไม่เป็นปัญหาให้ต้องกังวล ถึงเธอจะไม่สามารถสื่อสารเป็นภาษาฝรั่งเศสได้แบบเจเดนเพื่อนสนิทของผมแต่เธอก็สามารถให้คำตอบกับคุณหมอที่ทรายถามอาการโดยใช้ภาษาอังกฤษได้อย่างคล่องแคล่วเด็กทารกหญิงตัวน้อยของพวกเราเมื่อกินนมอิ่มแล้วก็หลับตาพริ้มเข้าสู่ห้วงนิทราไปในอ้อมอกของผู้เป็นแม่อย่างว่าง่าย โชคดีที่ลูกสาวของผมกับเธอไม่ใช่เด็กขี้แยให้ผู้เป็นแม่ที่คลอดออกมาต้องเหนื่อยมากนัก ผมนั่งมองการกระทำต่างๆ ของร่มเกล้าเงียบๆ ส่วนไอ้เจย์เดินออกจาก
เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก หลังจากน้ำคร่ำแตกได้เพียงไม่นานร่างกายของฉันก็ถูกเคลื่อนย้ายเข้ามาในรถสปอร์ตคันหรูเพื่อนำตัวส่งโรงพยาบาลโดยเร็วที่สุด เจเดนรับหน้าที่เป็นคนขับรถเนื่องจากมีประสบการณ์การขับรถในต่างประเทศมากกว่าใครเพื่อน ส่วนเหมราชนั้นสติแตกไปจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว ทางด้านของเพื่อนในกลุ่มอีกสองคนอย่างเพลิงกัลป์และเซนเองก็กำลังขับรถตามมาอยู่ด้านหลังอาการปวดท้องจะคลอดของยังคงอยู่ไม่ได้หายไปไหน ทว่ากลับรู้สึกว่ามันทุเลาลงจากความรู้สึกอุ่นใจที่มีเหมราชและเพื่อนๆ ของเขาคอยห่วงใยกันอย่างใกล้ชิด มือหนาของว่าที่คุณพ่อจับมือของฉันเอาไว้แน่นตลอดทางมาโรงพยาบาล ใบหน้าหล่อเหลาน้ำตารื้นขึ้นมาอีกครั้งด้วยความรู้สึกมากมายเดินกว่าจะอธิบาย ใช้เวลาเพียงไม่นานก็มาถึงที่หมาย“Excusez-moi, mon ami est sur le point d’ avoir un bébé. (ขอโทษนะครับ เพื่อนของผมกำลังจะคลอดลูก)” เจเดนที่เป็นลูกครึ่งสวิตเซอร์แลนด์ทำให้มีความสามารถในการพูดหลากหลายภาษารับหน้าที่ติดต่อกับทางโรงพยาบาลให้กับฉัน เนื่องจากในเมืองเจนีวาใช้ภาษาฝรั่งเศสเป็นหลัก ผู้เป็นพ่อของลูกและญา
เหมราชนั่งกุมขมับเต็มไปด้วยความวิตกกังวล ขอพูดตามตรงว่าฉันไม่เข้าใจความรู้สึกเขาหรอก เจ้าตัวเล็กยังไม่ทันลืมตาออกมาดูโลกเลยด้วยซ้ำแต่คนเป็นพ่อกลับวิตกกังวลเรื่องเพศลูก อนาคตของลูกไปเสียแล้ว ก็จริงอยู่ที่ไม่ว่าลูกจะเป็นเพศอะไรคนเป็นพ่อแม่ก็ควรปกป้องดูแลลูกอย่างดีที่สุด แต่ฉันเองก็มีเรื่องที่กังวลเหมือนกันหากได้ลูกสาวกังวลว่าคนเป็นพ่อแบบเหมราชจะขังลูกเอาไว้เพราะกลัวว่าลูกจะเจอผู้ชายแบบตัวเองน่ะสิ!“จะกังวลอะไรขนาดนั้นวะ แม่ของลูกมึงยังไม่เห็นจะกังวลเลย” เจเดนพูดปลอบใจเพื่อนด้วยความเข้าอกเข้าใจ เชื่อว่าลึกๆ ในใจเองเจเดนก็คงกลัวเรื่องนี้ไม่ต่างไปจากเหมราชเพราะวีรกรรมของเขาเองก็ใช่ย่อย การปลอบใจเพื่อนที่หัวอกเดียวกันคงนับว่าเป็นการหลอกตัวเองไปด้วยนั่นแหละ“จะไม่ให้กังวลได้ไงวะ ถ้าลูกไปเจอผู้ชายแบบกูมีหวังกูใจสลายแน่ ไม่ได้การละ กูต้องสั่งอาวุธล็อตใหม่จากหัสดินเตรียมเผื่อไว้” ชายผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อของลูกจินตนาการแล้วสรุปทุกอย่างออกมาเองเสร็จสรรพ ไม่รีรอให้คนอื่นได้ออกความเห็นอะไรเลย“ไม่ต้องถึงมือมึงหรอกมั้ง กูว่าน้องชายมึงน่าจะ
3 เดือนต่อมา...อายุครรภ์ของฉันเข้าสู่เดือนที่เก้าแล้ว อีกไม่นานคงถึงกำหนดคลอด น่าเสียดายที่การคลอดลูกคนแรกของฉันไม่สามารถกลับไปทำคลอดที่ประเทศไทยได้เนื่องจากอายุครรภ์เยอะมากแล้ว การเดินทางข้ามทวีปมีความเสี่ยงหลายๆ อย่าง ครอบครัวของเหมราชจึงไม่อยากให้ฉันบินกลับไป เพราะแบบนี้ครอบครัวของฉันจึงอดได้เห็นหน้าหลานตอนคลอดด้วยเรื่องเซอร์ไพรส์อีกอย่างที่เกิดขึ้นคือพ่อแม่ของเหมราชนั้นได้ทำการติดต่อพ่อแม่ของฉันเป็นที่เรียบร้อยแล้วเรื่องการสู่ขอและการแต่งงานโดยที่ฉันไม่รู้เรื่องอะไรมาก่อน ฉันเพิ่งทราบข่าวมาจากมารดาของตัวเองตอนที่ได้พูดคุยกันเมื่อไม่นานมานี้ อีกฝ่ายได้ทำการสู่ขอฉันกับครอบครัวไปแล้วตั้งแต่เก้าเดือนก่อนซึ่งก็คือช่วงที่ครอบครัวของเหมราชพาฉันมาอยู่ที่สวิตเซอร์แลนด์ สินสอดซึ่งมีทั้งเงินสด เครื่องเพชร ทองคำแท่ง และที่ดิน มูลค่ารวมกันหลักพันล้านซึ่งถือว่ามากเกินไปสำหรับลูกสาวของคนชนชั้นกลางธรรมดาๆ แบบฉัน สร้างความฮือฮาให้กับชุมชนละแวกใกล้เคียงไม่น้อย แต่พอได้ทราบนามสกุลของครอบครัวฝ่ายชายเท่านั้นก็เข้าใจได้เพราะเป็นที่รู้จักดีตามข่าวต่างๆ ว่าเป็นเศรษฐีอันดับต้นๆ ของโลกและ
“...” ฉันได้แต่ฟังเขาเงียบๆ แม้จะไม่ได้ตอบอะไรกลับไปแต่ก็รู้สึกดีใจที่ได้ยินอย่างนั้น อย่างน้อยก็รู้ว่าเขายังตามหากัน ยังต้องการให้ฉันกลับไปอยู่ข้างๆ คนรักกันไม่จำเป็นต้องพูดคำว่ารักออกมามากมาย แต่ต้องพร้อมที่จะให้อภัยความผิดพลาดที่ผ่านมาและเริ่มต้นใหม่ไปด้วยกัน นั่นคงเป็นสิ่งที่คุณแม่ของเหมราชต้องการจะสื่อให้ฉันรับรู้มาตลอด ท่านจึงพาฉันจากมาเพื่อพักใจที่นี่และใช้เวลาคิดทบทวน เพราะยิ่งอยู่ใกล้กันความโกรธเกลียดก็ยิ่งเพิ่มพูน หากทั้งฉันและเขายังปรับความเข้าใจไม่ได้ ความสัมพันธ์มันคงเดินทางไปสู่จุดที่ไม่สามารถกลับมามองหน้ากันได้อีกอย่างแน่นอน“จริงๆ พี่ก็สามารถเป็นคนรักที่ซื่อสัตย์ได้ แต่ที่ผ่านมากลับไม่ยอมทำมัน เห็นแก่ตัวรั้งเกล้าเอาไว้ข้างๆ ในขณะที่พี่นั้นออกไปมีอะไรกับคนอื่น... พี่ขอโทษจริงๆ” ศีรษะทุยซุกลงบนหลังมือของฉัน ความเปียกชื้นทำให้ฉันรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังร้องไห้ออกมาด้วยความรู้สึกผิดที่คั่งค้างอยู่ภายในจิตใจ“เกล้าดีใจนะคะที่พี่เหมคิดได้” ฉันพูดปลอบประโลมอีกฝ่ายให้ใจเย็นลงจะได้หยุดร้องไห้เสียที เหมราชที่เป็นแบบนี้ทำให้ฉันทำตัวไม







