Masuk“เอาแค่ยาแก้อักเสบก็พอครับ ยาคุมไม่ต้อง”
“!!!”
ฉันหันหลังกลับไปมองเจ้าของเสียงจากทางด้านหลังทันที ไม่คิดเลยว่าคำพูดพวกนั้นจะออกมาจากปากคนอย่างเขาคนที่กลัวการมีพันธะผูกพันมีบ่วงรัดคออย่างกับอะไรดี
หลายปีก่อนก็เป็นเขาเองที่พาฉันไปฝังยาคุมเพราะกลัวว่าหากฉันตั้งท้องขึ้นมาแล้วอิสระที่เขาเคยมีมันจะหายไปจนหมด เขาให้เหตุผลว่ายังไม่พร้อมที่จะมีครอบครัว ซึ่งในตอนนั้นตัวฉันที่ยังโง่งมในความรักก็หลับหูหลับตาเชื่อ แต่พอย้อนกลับไปมองจากตอนนี้ คนอย่างเขามันก็แค่รักสนุกไปวันๆ เท่านั้น ไม่สามารถที่จะฝากฝังอนาคตหรือความเป็นครอบครัวไว้ได้เลย
“ขอยาคุมฉุกเฉินด้วยค่ะ อย่าไปฟังเขาเลย” ฉันพูดย้ำกับเภสัชกรคนเดิมอีกครั้ง
“ไม่เอายาคุมครับ” เขาพูดแทรกขึ้นมาอีกครั้งทำให้ฉันต้องหันกลับไปมองเขาด้วยสายตารำคาญ
“อย่ามายุ่งได้ไหมคะ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงปนหงุดหงิด
“ยาคุมฉุกเฉินมันไม่ดีต่อร่างกายนะครับ” เขาตอบกลับ
“แล้วตอนนี้ฉันมีทางเลือกอื่นเหรอคะ” ฉันกอดอกถามเขาไป
“ก็ไม่ต้องกินไง ถ้าพลาดมาเดี๋ยวพี่รับผิดชอบเอง” เขาบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“รับผิดชอบยังไงคะ ให้เงินฉันไปทำแท้งเหรอ?” เมื่อเขาเข้าสู่โหมดจริงจัง ฉันเองก็พูดเรื่องนี้ออกมาอย่างจริงจังเช่นกัน ถามกลับตามความเป็นจริงที่รู้ดีว่าตัวเขาไม่สามารถรับผิดชอบอะไรได้ไปมากกว่าการให้เงินฉันไปเอาเด็กออกหรอก
“ไม่ใช่แบบนั้น...”
“เชื่อคนอย่างพี่ก็คงไปกินหญ้าแทนข้าวแถมมีเขางอกบนหัวแล้วค่ะ” ไม่ต้องรอให้เขาได้พูดอะไรต่อ ฉันก็พูดตัดบททันทีก่อนจะหันกลับมาสนใจเภสัชกรสาวที่มองพวกเรามาด้วยแววตาสับสน
“เอามาทั้งยาคุมฉุกเฉินและยาแก้อักเสบนั่นแหละค่ะ” ฉันพูดย้ำกับเภสัชกรตรงหน้าอีกครั้งเพื่อให้เธอมั่นใจในการตัดสินใจของฉัน
“อย่าหาว่าดิฉันยุ่งเลยนะคะคุณผู้หญิง...” เมื่อจัดยาใส่ถุงพลาสติกของทางร้านขายยาเรียบร้อยแล้ว เภสัชกรสาวก็ทำท่าทางเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างกับฉัน
“...” ฉันมองเธอเล็กน้อยแล้วพยักหน้ารับฟังสิ่งที่เธอจะพูดต่อ
“การใช้ยาคุมฉุกเฉินบ่อยๆ อาจจะทำให้ประสิทธิภาพของตัวยาคุมฉุกเฉินเองลดลง อีกทั้งยังส่งผลเสียระยะยาวกับร่างกายของคุณผู้หญิง เพิ่มโอกาสการเสี่ยงเป็นมะเร็งปากมดลูกหรือมะเร็งเต้านมด้วยค่ะ หากจะป้องกันระยะยาวดิฉันขออนุญาตแนะนำให้คุณผู้ชายสวมใส่ถุงยางอนามัยเพื่อป้องกันความเสี่ยงในการตั้งครรภ์และโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์จะดีกว่าค่ะ” เภสัชกรแนะนำด้วยความหวังดี ในตอนท้ายหล่อนได้ปรายตามองไปยังเหมราช ให้เดาคุณเภสัชกรคนนี้คงจะได้ยินบทสนทนาก่อนหน้านี้ของเราทั้งคู่เต็มสองรูหูและอาจจะพอเข้าใจสถานการณ์ของเราได้เป็นอย่างดี
“ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะคะ” ฉันยิ้มพร้อมกับกล่าวขอบคุณสำหรับคำแนะนำและความหวังดีที่เธอมีให้พร้อมกับยื่นมือไปรับถุงพลาสติกที่ใส่ยาคุมฉุกเฉินและยาแก้อักเสบเอาไว้ด้านใน
“ยินดีค่ะ ขอบคุณที่มาใช้บริการนะคะ” เธอยิ้มรับด้วยสีหน้าเป็นมิตร
กล่าวขอบคุณกันเสร็จสรรพฉันก็เดินออกจากร้านขายยาและมุ่งตรงมาที่รถโดยมีเขาก้าวขายาวๆ เดินตามมาด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์ ก็คงเพราะถูกเภสัชกรแนะนำให้สวมถุงยางอนามัยนั่นแหละ ตอนที่ยังคบกันฉันก็เคยคุยกับเขาเรื่องนี้ว่าทำไมถึงไม่ยอมสวมถุงยางอนามัย คำตอบที่ได้จากเขาก็คือ ‘มันไม่เสียว’ สำหรับฉันมองว่ามันเป็นความเห็นแก่ตัวอย่างหนึ่งของผู้ชายมากกว่า
คำตอบของเขามันทำให้ฉันระแวงเหมือนกันเพราะในระหว่างที่คบกันเขามักจะนอกกายฉันอยู่บ่อยครั้ง มันทำให้สงสัยว่าเขาได้ป้องกันกับผู้หญิงพวกนั้นหรือเปล่า ไม่ใช่ว่าไม่เคยถาม แต่คำตอบที่ได้คือการทะเลาะกันทุกครั้ง เขามักจะโมโหและกล่าวหาว่าฉันไม่เชื่อใจเขา
ถูกคนรักนอกกาย จะเอาความไว้ใจที่ไหนมาให้อีกล่ะ...
เพียงแค่นึกถึงเรื่องราวอุบาทว์ๆ ที่เคยถูกกระทำกับตัวเองได้ ฉันก็นึกรู้สึกขยะแขยงเขาขึ้นมาเสียอย่างนั้น ยิ่งกลับมาเจอกันอีกครั้ง ความรู้สึกดีๆ ยิ่งมีน้อยลงไปอีก พาลนึกไปถึงเหตุการณ์วนกลับมาเจอกันครั้งแรกในรอบสามปีก็ยังไม่พ้นเรื่องผู้หญิงอยู่ดี
ขึ้นกลับมานั่งบนรถอีกครั้งด้วยบรรยากาศนิ่งเงียบปราศจากการพูดคุยใดๆ อีกครั้ง ฉันนั่งเงียบๆ ปล่อยให้ความคิดได้ล่องลอยต่อไปอย่างอิสระ
“ไม่เชื่อใจพี่เลยเหรอ?” นิ่งเงียบกันไปสักพัก คำถามแปลกๆ ก็ออกมาจากปากของเขา
“???” ฉันไม่ได้ตอบอะไรแต่ชี้นิ้วมาทางตัวเองเป็นเชิงคำถามว่าเขาคุยกับฉันเหรอ
“เกล้าไม่เคยคิดจะเชื่อใจพี่เลยเหรอ?” คำถามเดิมออกมาจากปากของเขาอีกครั้ง
“สถานะเราตอนนี้มีความจำเป็นต้องเชื่อใจกันขนาดไหนเชียวคะ?” ฉันถาม
“...”
“แค่คนเคยรู้จัก แถมตอนที่รู้จักกันพี่ก็ลองนึกดูสิคะว่าทำอะไรไว้บ้างที่เป็นการสร้างความเชื่อใจให้ฉัน” ฉันพูดให้เขาคิด เพื่อเป็นการย้ำเตือนว่าในตอนนั้น เขาไม่เคยคิดจะสร้างความเชื่อใจหรือความมั่นใจอะไรให้ฉันเลยสักนิด มีแค่ความหวังลมๆ แล้งๆ จากตัวฉันที่คิดไปเองว่าวันหนึ่งเขาจะหยุดที่ฉัน แต่แล้วความอดทนของฉันก็หมดลง
เรียกว่าเป็นการเสียเวลาชีวิตอย่างหนึ่งก็ได้!
“พี่ไม่เคยสร้างความเชื่อใจหรือความมั่นใจอะไรเลยค่ะ”
“...”
“คนอย่างพี่ มีแต่จะทำลายมันลงไป” พูดจบฉันก็ถอนหายใจออกมาด้วยความหงุดหงิดแล้วเบือนหน้าออกไปมองทางด้านนอกกระจกรถอีกครั้ง
ภายในอาณาเขตกว้างขวางของคฤหาสน์ประจำตระกูลสิริวัฒนเกียรติกุลถูกตกแต่งโดยมืออาชีพ โต๊ะสำหรับรองรับแขกมากมายถูกปูด้วยผ้าสีขาวนิ่มนวลสบายตา เนรมิตเวทีสุดแสนอลังการเอาไว้ตรงกลางโดดเด่นเป็นสง่า ชื่อของฉันและชายผู้กำลังจะกลายมาเป็นสามีอย่างถูกต้องตามกฎหมายถูกติดเอาไว้บนเวที รูปถ่ายคู่กันตั้งแต่ช่วงเรียนมหาวิทยาลัยจวบจนถึงรูปถ่ายพรีเวดดิ้งมากมายทำเป็นโพลารอยด์ใบเล็กๆ ร้อยประดับตกแต่งฉันในชุดเดรสเกาะอกยาวสีขาวแต่งด้วยผ้าลูกไม้เรียบหรูทว่ากลับดูอ่อนหวานเดินควงแขนบิดาเข้าไปในงานโดยปลายทางมีเหมราชยืนรออยู่ มือข้างหนึ่งของฉันถือช่อดอกไม้ที่ถูกผสมเติมแต่งระหว่างดอกไม้สองชนิดระหว่างดอกฟอร์เกทมีน็อทสีฟ้าสบายตาและดอกพีโอนีสีชมพูอันเป็นสัญลักษณ์ของความทรงจำ ความรักอันสมบูรณ์แบบ เหมือนกับเราทั้งคู่ที่กำลังจะสร้างครอบครัวที่สมบูรณ์แบบไปด้วยกัน“ยินดีด้วยนะ ลูกสาวของพ่อ” เมื่อเดินมาส่งฉันถึงจุดหมายปลายทางให้กับเจ้าบ่าวแล้ว เสียงทุ้มแหบตามวัยของชายวัยกลางคนอย่างคุณพ่อของฉันเอ่ยแสดงความยินดีอย่างแผ่วเบาทว่ากลับแฝงความอบอุ่นนุ่มนวลเอาไว้ภายใต้น้ำเสียง“ขอบคุณค่ะ คุณ
“Le patient s’ est réveillé. Pourriez-vous demander au médecin de venir examiner son état, s’ il vous plaît? (คนไข้ฟื้นแล้วครับ รบกวนคุณพยาบาลช่วยตามคุณหมอให้หน่อย) ” ไอ้เจย์ทำหน้าที่อย่างรวดเร็ว อุปกรณ์สื่อสารโดยตรงภายในห้องพักถูกใช้ติดต่อโดยตรงกันเคาน์เตอร์พยาบาลอย่างรวดเร็วรอเพียงไม่นานคุณหมอก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับพยาบาลที่พาลูกสาวตัวน้อยของผมเข้ามารับนมแม่ด้วย ซึ่งร่มเกล้าสามารถทำหน้าที่แม่ทุกอย่างได้เป็นอย่างดีแม้นี่จะเป็นครั้งแรกที่เธอให้กำเนิดลูกน้อยก็ตาม การสื่อสารกับทีมแพทย์เองก็ไม่เป็นปัญหาให้ต้องกังวล ถึงเธอจะไม่สามารถสื่อสารเป็นภาษาฝรั่งเศสได้แบบเจเดนเพื่อนสนิทของผมแต่เธอก็สามารถให้คำตอบกับคุณหมอที่ทรายถามอาการโดยใช้ภาษาอังกฤษได้อย่างคล่องแคล่วเด็กทารกหญิงตัวน้อยของพวกเราเมื่อกินนมอิ่มแล้วก็หลับตาพริ้มเข้าสู่ห้วงนิทราไปในอ้อมอกของผู้เป็นแม่อย่างว่าง่าย โชคดีที่ลูกสาวของผมกับเธอไม่ใช่เด็กขี้แยให้ผู้เป็นแม่ที่คลอดออกมาต้องเหนื่อยมากนัก ผมนั่งมองการกระทำต่างๆ ของร่มเกล้าเงียบๆ ส่วนไอ้เจย์เดินออกจาก
เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก หลังจากน้ำคร่ำแตกได้เพียงไม่นานร่างกายของฉันก็ถูกเคลื่อนย้ายเข้ามาในรถสปอร์ตคันหรูเพื่อนำตัวส่งโรงพยาบาลโดยเร็วที่สุด เจเดนรับหน้าที่เป็นคนขับรถเนื่องจากมีประสบการณ์การขับรถในต่างประเทศมากกว่าใครเพื่อน ส่วนเหมราชนั้นสติแตกไปจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว ทางด้านของเพื่อนในกลุ่มอีกสองคนอย่างเพลิงกัลป์และเซนเองก็กำลังขับรถตามมาอยู่ด้านหลังอาการปวดท้องจะคลอดของยังคงอยู่ไม่ได้หายไปไหน ทว่ากลับรู้สึกว่ามันทุเลาลงจากความรู้สึกอุ่นใจที่มีเหมราชและเพื่อนๆ ของเขาคอยห่วงใยกันอย่างใกล้ชิด มือหนาของว่าที่คุณพ่อจับมือของฉันเอาไว้แน่นตลอดทางมาโรงพยาบาล ใบหน้าหล่อเหลาน้ำตารื้นขึ้นมาอีกครั้งด้วยความรู้สึกมากมายเดินกว่าจะอธิบาย ใช้เวลาเพียงไม่นานก็มาถึงที่หมาย“Excusez-moi, mon ami est sur le point d’ avoir un bébé. (ขอโทษนะครับ เพื่อนของผมกำลังจะคลอดลูก)” เจเดนที่เป็นลูกครึ่งสวิตเซอร์แลนด์ทำให้มีความสามารถในการพูดหลากหลายภาษารับหน้าที่ติดต่อกับทางโรงพยาบาลให้กับฉัน เนื่องจากในเมืองเจนีวาใช้ภาษาฝรั่งเศสเป็นหลัก ผู้เป็นพ่อของลูกและญา
เหมราชนั่งกุมขมับเต็มไปด้วยความวิตกกังวล ขอพูดตามตรงว่าฉันไม่เข้าใจความรู้สึกเขาหรอก เจ้าตัวเล็กยังไม่ทันลืมตาออกมาดูโลกเลยด้วยซ้ำแต่คนเป็นพ่อกลับวิตกกังวลเรื่องเพศลูก อนาคตของลูกไปเสียแล้ว ก็จริงอยู่ที่ไม่ว่าลูกจะเป็นเพศอะไรคนเป็นพ่อแม่ก็ควรปกป้องดูแลลูกอย่างดีที่สุด แต่ฉันเองก็มีเรื่องที่กังวลเหมือนกันหากได้ลูกสาวกังวลว่าคนเป็นพ่อแบบเหมราชจะขังลูกเอาไว้เพราะกลัวว่าลูกจะเจอผู้ชายแบบตัวเองน่ะสิ!“จะกังวลอะไรขนาดนั้นวะ แม่ของลูกมึงยังไม่เห็นจะกังวลเลย” เจเดนพูดปลอบใจเพื่อนด้วยความเข้าอกเข้าใจ เชื่อว่าลึกๆ ในใจเองเจเดนก็คงกลัวเรื่องนี้ไม่ต่างไปจากเหมราชเพราะวีรกรรมของเขาเองก็ใช่ย่อย การปลอบใจเพื่อนที่หัวอกเดียวกันคงนับว่าเป็นการหลอกตัวเองไปด้วยนั่นแหละ“จะไม่ให้กังวลได้ไงวะ ถ้าลูกไปเจอผู้ชายแบบกูมีหวังกูใจสลายแน่ ไม่ได้การละ กูต้องสั่งอาวุธล็อตใหม่จากหัสดินเตรียมเผื่อไว้” ชายผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อของลูกจินตนาการแล้วสรุปทุกอย่างออกมาเองเสร็จสรรพ ไม่รีรอให้คนอื่นได้ออกความเห็นอะไรเลย“ไม่ต้องถึงมือมึงหรอกมั้ง กูว่าน้องชายมึงน่าจะ
3 เดือนต่อมา...อายุครรภ์ของฉันเข้าสู่เดือนที่เก้าแล้ว อีกไม่นานคงถึงกำหนดคลอด น่าเสียดายที่การคลอดลูกคนแรกของฉันไม่สามารถกลับไปทำคลอดที่ประเทศไทยได้เนื่องจากอายุครรภ์เยอะมากแล้ว การเดินทางข้ามทวีปมีความเสี่ยงหลายๆ อย่าง ครอบครัวของเหมราชจึงไม่อยากให้ฉันบินกลับไป เพราะแบบนี้ครอบครัวของฉันจึงอดได้เห็นหน้าหลานตอนคลอดด้วยเรื่องเซอร์ไพรส์อีกอย่างที่เกิดขึ้นคือพ่อแม่ของเหมราชนั้นได้ทำการติดต่อพ่อแม่ของฉันเป็นที่เรียบร้อยแล้วเรื่องการสู่ขอและการแต่งงานโดยที่ฉันไม่รู้เรื่องอะไรมาก่อน ฉันเพิ่งทราบข่าวมาจากมารดาของตัวเองตอนที่ได้พูดคุยกันเมื่อไม่นานมานี้ อีกฝ่ายได้ทำการสู่ขอฉันกับครอบครัวไปแล้วตั้งแต่เก้าเดือนก่อนซึ่งก็คือช่วงที่ครอบครัวของเหมราชพาฉันมาอยู่ที่สวิตเซอร์แลนด์ สินสอดซึ่งมีทั้งเงินสด เครื่องเพชร ทองคำแท่ง และที่ดิน มูลค่ารวมกันหลักพันล้านซึ่งถือว่ามากเกินไปสำหรับลูกสาวของคนชนชั้นกลางธรรมดาๆ แบบฉัน สร้างความฮือฮาให้กับชุมชนละแวกใกล้เคียงไม่น้อย แต่พอได้ทราบนามสกุลของครอบครัวฝ่ายชายเท่านั้นก็เข้าใจได้เพราะเป็นที่รู้จักดีตามข่าวต่างๆ ว่าเป็นเศรษฐีอันดับต้นๆ ของโลกและ
“...” ฉันได้แต่ฟังเขาเงียบๆ แม้จะไม่ได้ตอบอะไรกลับไปแต่ก็รู้สึกดีใจที่ได้ยินอย่างนั้น อย่างน้อยก็รู้ว่าเขายังตามหากัน ยังต้องการให้ฉันกลับไปอยู่ข้างๆ คนรักกันไม่จำเป็นต้องพูดคำว่ารักออกมามากมาย แต่ต้องพร้อมที่จะให้อภัยความผิดพลาดที่ผ่านมาและเริ่มต้นใหม่ไปด้วยกัน นั่นคงเป็นสิ่งที่คุณแม่ของเหมราชต้องการจะสื่อให้ฉันรับรู้มาตลอด ท่านจึงพาฉันจากมาเพื่อพักใจที่นี่และใช้เวลาคิดทบทวน เพราะยิ่งอยู่ใกล้กันความโกรธเกลียดก็ยิ่งเพิ่มพูน หากทั้งฉันและเขายังปรับความเข้าใจไม่ได้ ความสัมพันธ์มันคงเดินทางไปสู่จุดที่ไม่สามารถกลับมามองหน้ากันได้อีกอย่างแน่นอน“จริงๆ พี่ก็สามารถเป็นคนรักที่ซื่อสัตย์ได้ แต่ที่ผ่านมากลับไม่ยอมทำมัน เห็นแก่ตัวรั้งเกล้าเอาไว้ข้างๆ ในขณะที่พี่นั้นออกไปมีอะไรกับคนอื่น... พี่ขอโทษจริงๆ” ศีรษะทุยซุกลงบนหลังมือของฉัน ความเปียกชื้นทำให้ฉันรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังร้องไห้ออกมาด้วยความรู้สึกผิดที่คั่งค้างอยู่ภายในจิตใจ“เกล้าดีใจนะคะที่พี่เหมคิดได้” ฉันพูดปลอบประโลมอีกฝ่ายให้ใจเย็นลงจะได้หยุดร้องไห้เสียที เหมราชที่เป็นแบบนี้ทำให้ฉันทำตัวไม







