#2

Lily's POV

Nakalulula. Iyon ang pumasok sa utak ko nang pumarada ang lumang FX na nasakyan ko mula sa pier papunta rito sa sinasabi nilang eksklusibong subdibisyon sa gitna ng Maynila. Akala ko sa probinsya lang namin may matataas na bakod, pero iba 'to. Ang mansyon na nasa harap ko ngayon ay mukhang kulungan ng mga multong mayayamang ayaw nang lumabas. Kulay itim at abo ang pader, matataas ang itim na bakal na tarangkahan, at may mga tunay na barbed wire pa sa tuktok!

"Manong, sigurado ka bang bahay 'to at hindi Bilibid?" tanong ko sa driver habang inaayos ang pagkakahawak sa luma kong bag na maong na tinalian pa ni Nanay ng kulay rosas na panyo para daw hindi mawala.

"Baba na, Inday. Diyan ang address na ibinigay ng agency," malamig na sagot sa akin ni Manong habang itinuturo ang gate gamit ang kanyang nguso.

Pagkababa ko pa lang, agad na lumapit ang dalawang lalaking nakasuot ng barong tagalog. Akala ko nga mga bisita o kaya'y sasayaw ng pandanggo sa ilaw, pero nang lumapit sila, nakita ko ang bakat ng isang malaking baril sa ilalim ng kanilang mga Amerikana. Biglang tumigas ang balikat ko. Pero sa halip na matakot, mas napatingin ako sa likod nila. Santa Maria Madrida! May dambuhalang swimming pool sa gilid ng bakuran na napakalinis ng tubig kulay asul na parang sa Coron, Palawan! At sa garahe? May tatlong itim na kotse na napakakintab, 'yung tipong kapag dinapuan ng langaw, tiyak na madudulas at mababali ang paa.

Pumasok kami sa loob matapos akong kapkapan ng isang babaeng security guard na kulang na lang ay kapkapan din pati ang garter ng panty ko. Sa gitna ng napakalaking living room na may chandelier na kasinglaki ng bahay namin sa probinsya, sinalubong ako ng isang matandang babae. Nakasalamin siya, nakapusod nang napakahigpit ang puting buhok, at kulay itim din ang damit na parang laging luto sa lamay.

"Ako si Donya Consolacion, ang mayordoma ng mansyong ito," panimula niya habang nakatingin sa paninda kong tsinelas na pambahay. "Dahil bago ka rito, lilinawin ko lang sa 'yo: ang may-ari ng bahay na ito ay si Don Damien Halbert Palma. Isang napakayamang negosyante. At ayaw na ayaw niya ng maingay, ayaw niya ng pakialamero, at higit sa lahat... ayaw niya ng tanga."

"Aba, Donya, tamang-tama!" nakangiti kong sagot habang ipinapakita ang buo kong panga. "Hindi po ako tanga. Medyo maganda lang at may konting kabaliwan, pero pagdating sa linisan? Naku, kahit 'yung alikabok sa hangin, kaya kong purgahin!"

Hindi man lang tumawa ang matanda. Mas lalo pang bumagsak ang mukha niya. "Dito sa bahay na ito, walang nakikipagbiruan. Tingnan mo ang paligid mo."

Tumingin ako sa paligid. Ang mga katulong na nagpupunas ng pader at ang mga bodyguard na nakatayo sa bawat sulok ay parang mga estatwa. Walang ngumingiti, walang nag-uusap, at halos ayaw ring huminga nang malakas. Para silang mga taong naghihintay na lang kung kailan puputok ang bombang nakatago sa ilalim ng carpet.

"Okey, nakuha ko, Donya," bulong ko habang pinagmamasdan ang napakalawak na sahig na gawa sa mamahaling marmol. Sa isip-isip ko, kung lilinisin ko 'to araw-araw gamit ang simpleng bunot at floorwax, baka magkaroon ako ng anim na pack sa tiyan at lumaki ang biceps ko na parang kay Manny Pacquiao! Pero mas naglalaway ako habang tinititigan ang mga mamahaling vases, pinturang kulay ginto, at mga sofa na parang kung uupuan mo ay lulubog ang buong kaluluwa mo sa lambot.

"Ito ang kwarto mo," turo ng mayordoma sa isang maliit na silid sa tabi ng kusina. "Magpalit ka ng uniporme at magsimula ka na sa pagpunas ng mga muwebles sa ikalawang palapag. At tandaan mo... huwag na huwag kang papasok sa mga p***o na nakalock."

Nang maiwan ako sa silid ko, ibinagsak ko ang sarili ko sa foam. Mapakla akong napangiti. "Hay, Nanay... kung nakikita mo lang ako ngayon. Nasa bahay ako ng napakayamang tao. Pero bahala na. Basta may pambayad sa utang at pambili ng bigas, titiisin ko 'to kahit mukhang matatapos ang mundo rito araw-araw."

Inayos ko ang aking sarili at isuot ang ibinigay na uniporme isang simpleng maitim na duster-style dress na may puting apron sa gitna. Medyo maluwag sa akin ang bewang, kaya itinalikod ko ito at ginapangan ng safety pin para man lang bumakat nang kaunti ang kurba ko. Minsan lang tayo mabuhay, dapat kahit kasambahay ay may pormang pangkabanata!

Pagsampa ko sa ikalawang palapag, tila pumasok ako sa ibang mundo. Kung napakaganda ng ibaba, mas lalong nakakalula sa itaas. Ang sahig ay nababalutan ng makapal na kulay maroon na carpet na sobrang lambot sa paa, 'yung tipong kahit madapa ka rito ay tila hindi ka masasaktan kundi gagaan pa ang loob mo. Sa gitna ng hallway ay may malalaking painting ng mga tanawin at mukha ng mga sinaunang tao na nakatitig sa akin nang napakaseryoso.

"Makatitig naman 'tong mga nasa painting, parang ibabawas sa sweldo ko 'yung alikabok," bulong ko sa sarili habang inilalabas ang feather duster kong kulay rosas.

Nagsimula akong magpunas mula sa mga gilid ng haligi hanggang sa mga palamuting gawa sa tansong kristal. Tuwing hahawakan ko ang bawat gamit, napapaisip ako kung magkano kaya ang halaga nito. Isang vase lang siguro rito ay kaya nang magpakain ng limang barangay sa amin sa loob ng tatlong buwan!

Habang abala ako sa pagpupunas at paghuni ng paborito kong kanta ni Aegis, napansin ko ang isang bodyguard na nakatayo sa dulo ng koridor. Nakatitig siya sa akin habang nakakrus ang dalawang braso. Matipuno ang kanyang tindig, may salamin sa mata, at parang hindi man lang kumukurap.

"Manong Guard, hindi ka ba napapagod tumayo riyan?" tanong ko habang dahan-dahang lumalapit habang nagpupunas ng pader. "Baka gusto mong maupo muna? Ako na lang muna ang magbabantay sa 'yo, magaling din naman ako sa titigan."

Hindi man lang kumilos ang bodyguard. Para siyang estatwang gawa sa semento. Bigla na lang siyang nagpakawala ng isang malalim na buntong-hininga at nagsalita nang walang kagalaw-galaw ang mukha. "Bumalik ka sa trabaho mo, Miss. Kapag nakita ka ng Don na nakikipag-usap sa akin, pareho tayong malalagot."

"Naku, Manong, sobrang seryoso niyo naman dito!" sagot ko habang iwinawagayway ang feather duster. "Relaks lang! Ang buhay ay parang linis-bahay lang, kapag masyado mong sineryoso ang alikabok, ikaw lang din ang habahin at maiinis!"

Bago pa man makasagot ang bodyguard, narinig namin ang isang napakalakas na kaluskos mula sa pinakadulong bahagi ng hallway. Biglang tumuwid ang tayo ng bodyguard at tila ba nawalan siya ng kulay sa mukha. Agad siyang humarap sa direksyon ng hagdan at yumuko nang bahagya.

Napalingon din ako. Doon ko naramdaman ang isang kakaibang hangin malamig, mabigat, at tila nagdadala ng babala. Kahit hindi ko pa nakikita ang pumapasok, ramdam na ramdam ng balat ko na may isang napakalakas na nilalang ang naglalakad patungo sa aming kinaroroonan.

"Bumalik ka sa ibaba, Inday. Bago ka pa makita ng Amo," pabulong ngunit mabilis na utos sa akin ng bodyguard.

"Aba, bakit naman ako bababa?" sagot ko habang nanlalaki ang mga mata sa kuryosidad. "Kakarating ko lang dito para magpunas! Tsaka hindi pa tapos ang shift ko!"

"Umalis ka na habang maaari pa"

Hindi na natapos ng bodyguard ang kanyang sinasabi dahil narinig na namin ang mga yabag ng sapatos sa wooden tiles. Mabibigat, sunod-sunod, at may irirap na irirap na ritmo.

Napatigil ako sa paggalaw ng aking mga kamay. Binalot ako ng matinding kuryosidad na halo ng konting kaba. Sa isip-isip ko, ito na ba ang sinasabi nilang si Don Damien Halbert Palma? Ang may-ari ng dambuhalang mansyong ito na tila pugad ng kasamaan at karangyaan?

Huminga ako nang malalim, inayos ang aking apron, at inihanda ang aking sarili sa kung anumang klase ng halimaw o hari ang lilitaw mula sa kabilang dulo ng hallway. Kung anuman ang mangyari, isa lang ang sigurado: hindi ako basta-basta matatakot. Sanay ako sa hirap sa probinsya, at walang sinumang mamahaling tao ang makakapagpaatras sa akin nang ganun-ganun na lamang!