Mag-log inทั้งคำพูดและการกระทำของเขาที่ชอบมาลูบหัวเธอ จะรู้ไหมว่าผู้หญิงตรงหน้าเสียอาการจนจะละลายลงไปกองอยู่ที่พื้นแล้ว
และยิ่งเธอไม่เคยได้สัมผัสความอบอุ่นจากชายหนุ่มอย่างนี้…มันก็ทำให้…ตกหลุมรักง่ายๆเลยน่ะสิ และใช่เธอไม่ใช่ผู้หญิงสมัยก่อนที่จะไม่เคยถูกเนื้อต้องตัวกับผู้ชายแต่ผู้ชายที่เธอถูกเนื้อต้องตัวน่ะ เป็นเพื่อนไง!!! ความรู้สึกที่โดนเพื่อนจับเนื้อต้องตัวกับโดนโรมิโอสัมผัสมันช่างเป็นความรู้สึกที่แตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด… @ตี๋ใหญ่ บุฟเฟต์ เธอยืนนิ่งค้างอยู่หน้าร้านอาหารที่เขาพามา ไม่ใช่ว่าเธอไม่ชอบทานร้านนี้นะ เธอชอบมาก! แต่แค่ไม่คิดว่าเขาก็ชอบร้านนี้ จะว่าเธอตัดสินเขาจะภายนอกก็ได้นะ คิดว่าอย่างเขาจะให้เธอไปเลี้ยงในภัตตาคาร ไม่ก็ร้านอาหารที่คิดราคาที่เป็นพันเป็นหมื่นน่ะ… ‘เตรียมเสียเงินเป็นหมื่นแล้วนะ…’ “ไม่ชอบร้านที่พี่เลือกเหรอตัวเล็ก” “คะ อ๊ะไม่ใช่ๆ แก้วแค่ไม่คิดว่าพี่โรมจะชอบกินบุฟเฟต์..” “แล้วพี่ดูชอบกินอะไรงั้นเหรอ?” เขาโค้งตัวเข้ามาหาเธอ ใบหน้าที่ห่างกันแค่คืบเดียวเท่านั้น ขวับ หันหนี “ไม่รู้ค่ะ” เธอหันไปมองทางอื่นไม่กล้าสบตากับร่างหนาก่อนจะพูดต่อ “เดี๋ยวฉันไปจองคิวไว้ก่อนนะคะ ร้านนี้ต้องรอคิว”แล้วก็เดินไป โรมิโอมองตามเธอไปด้วย สายตาที่จับจ้องไปที่คอขาวเนียนพอไม่มีผมยาวๆคอยปิดบังมันทำให้เขารู้สึกแปลกๆอย่างบอกไม่ถูก ไหนจะสายตาของไอ้พวกผู้ชายที่มันคอยมองเธอนั่นอีกมันหมายความว่าอะไร ตึก ตึก มาเฟียหนุ่มก้าวเท้าเดินเข้าไปหาร่างบางมือยื่นออกไปจับที่ยางมัดผมสีชมพูอันนุ่มฟู ดึงมันออกเบาๆ ขวับ ร่างบางตกใจเล็กน้อยแต่พอเห็นว่าเป็นโรมิโอก็ไม่ได้มีทีท่าตื่นตกใจอะไร “ปล่อยผมน่าจะดีกว่านะตัวเล็ก” “ทำไมคะ? แต่แก้วชอบมัดผมมากกว่านะ”เธองงว่าเขามาเอายางมัดผมเธอไปทำไม แถมยังจัดผมให้ด้วยเขาเอาผมเธอลงปิดทั้งด้านหลังด้านข้าง อยากจะบอกว่ามันร้อนมากนะทำแบบนี้ “ทำแบบนี้มันจะรู้สึกร้อนนะคะ ขอยางมัดผมคืนได้ไหมคะ”เธอยื่นมือออกไปขอยางมัดผมตัวเองคืน “ไม่ครับ เราเหลืออีกกี่คิว…สี่เอง” เขาเก็บยางมัดผมเธอเข้ากระเป๋ากางเกง ดันให้เธอไปนั่งที่เก้าอี้และยังจับมือเธอด้วย “ขอโทษ พี่มือไวไปสินะ” เขารีบปล่อยมือออกทันทีเมื่อรู้ตัวว่ากำลังจับมือเธอ “ขอโทษนะที่ทำอะไรแปลกๆออกไป พี่แค่ไม่ชอบสายไอ้พวกผู้ชายที่มองตัวเล็ก มันลวนลามทางสายตาพี่ไม่ชอบ” “ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ” ลูกแก้วยังคงมึนงงกับการกระทำของโรมิโอ นี่เพียงแค่ได้รู้จักกันวันแรกก็สร้างความประหลาดใจไม่ซ้ำเลยแต่ก็แปลกนะที่เขาทำแบบนี้แต่กลับทำให้เธอรู้สึกว่าสนิทใจกับเขามากขึ้น…“ใช่ครับ ก่อนเข้าไปตัวเล็กอยากซื้ออะไรก่อนไหมยังไงคืนนี้ก็นอนกับพี่อยู่แล้ว”“อืม..? ของที่ต้องใช้หนูเตรียมมาครบแล้วค่ะ เลโก้อยากซื้ออะไรก่อนไหม ถ้าถึงแล้วออกมาซื้อยากนะ”หันไปถามน้องชายตัวเล็กที่นั่งอยู่เบาะด้านหลัง“อยากกินขนมฮะ”“โอเค เดี๋ยวพี่แวะเซเว่นข้างหน้าให้” โรมิโอตอบรับเลี้ยวรถเข้าจอดหน้าเซเว่น อีเลฟเว่น และยังเป็นคนพาเลโก้ไปซื้อขนมเองด้วยลูกแก้วที่นั่งมองทั้งสองคนอยู่ในรถก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ที่เธอได้เจอเจ้าชายแสนดีอย่างโรมิโอ คนที่รักเธอ และรักคนในครอบครัวเธอ ที่เขาทำมันออกมาจากความรู้สึกจริง ๆ เธอสัมผัสได้เลย นี่สินะพระเอกนิยายในชีวิตจริง“ผู้ชายคนนี้เขาจะหยุดน่ารักสักวันได้ไหม”“แค่นี้ก็หลงจนไม่อยากให้หายไปไหนแล้ว”ร่างบางบ่นอุบอิบสายตายังคงมองไปที่โรมิโอ ไม่ต้องวาดฝันอีกต่อไป ตอนนี้เธอมีเขาอยู่ข้าง ๆ แล้ว ขอบคุณทุกอย่างไม่ว่าอะไรก็ตามที่ทำให้เราได้มาเจอกัน และได้โปรดอย่าพรากเขาไปจากเธอเลยนะ…คฤหาสน์ธารา โรมิโออุ้มเลโก้ที่หลับพาดบ่าส่วนอีกมือก็จับมือลูกแก้วพร้อมพาเดินเข้ามาในคฤหาสน์ โดยมีคนรับใช้กับน้องชาย น้องสะใภ้ยืนรอต้อนรับตรงทางเดิน ก่อนพวกเขาจะเดินไปห้
หนึ่งสัปดาห์ต่อมาหลังจากที่ทั้งสองคนกลับจากทริปทะเลที่สองแฝดพาลูกแก้วไปวันนั้น ความสัมพันธ์ของโรมิโอกับลูกแก้วก็ดีขึ้นมาก ทั้งสองคนต่างพูดคุยกันอย่างตรงไปมา มีอะไรก็บอกกันตลอดและความรู้สึกดี ๆ ที่มีให้กันและกันก็มีแต่จะเพิ่มมากขึ้น มันดีเสียจนแอบคิดว่า สิ่งดี ๆ อย่างนี้จะอยู่กับเราไปอีกนานไหม… แต่ว่านั่นเป็นเรื่องของอนาคต ใครคบกันเพื่อหวังที่จะเลิกกันล่ะเราก็แค่มาทำปัจจุบันให้มันดี โดยไม่ทำร้ายความรู้สึกกันจะดีกว่า…คอนโดช่วงเย็น ๆ โรมิโอขับรถมารับลูกแก้วกับน้องชายที่คอนโดของเธอ เพราะว่าในวันพรุ่งนี้ที่คฤหาสน์ธาราจะมีงานเลี้ยงฉลองเล็ก ๆ ที่จัดขึ้นภายใน มีแค่คนในครอบครัวเท่านั้น กับการต้อนรับน้องชายเพียงคนเดียวหรือก็คือหนึ่งเดียวในครอบครัวโรมิโอที่เหลืออยู่… เดินทางมาไกลจากฝรั่งเศส พี่ชายคิดว่าที่น้องมาเพราะเรื่องการเปิดตัวบริษัทใหม่กับคิดถึงตัวเอง แต่เปล่าเลยที่น้องชายเขามาประเทศไทยเหตุผลหลักก็คือมาพบหน้าว่าที่พี่สะใภ้ต่างหากล่ะบนรถสปอร์ตคันหรูระหว่างทางนั่งไปคฤหาสน์ร่างบางก็หาเรื่องชวนคุยไปด้วยไม่ให้บรรยากาศดูเงียบเหงา มีเพลงเปิดสร้างบรรยากาศไปด้วย“น้องชายกับน้องสะใภ้พ
ถึงโรมิโอจะพูดปากจะฉีกไม่ให้ยุ่งแต่เคลร่าก็ยังพยายามจะทำตัวแทรกเข้ากลางมาในชีวิตของเขา เหมือนกับเหาฉลามหรือพวกปลิงที่ทำตัวสูบเลือดสูบเนื้อคนอื่น!“เดี๋ยวมานะคะ”“ให้พี่ไปด้วยไหมครับ”“ไม่เป็นไรค่ะ ไปแป๊บเดียว”ลูกแก้วขอตัวออกมาเข้าห้องน้ำ แต่ความจริงเธอแค่รำคาญที่เคลร่าพูดเรื่องสมัยเด็กของเธอกับโรมิโอเคลร่าตามออกมาและไม่หยุดที่จะแขวะลูกแก้ว“ได้ยินใช่ไหมว่าฉันรู้จักกันดีมากกว่าที่เธอจะรู้”“เธอก็แค่อดีต ส่วนฉันคือปัจจุบันและอนาคตของพี่โรม”“ต่อให้เธอขุดพูดเรื่องเก่ามามากแค่ไหนก็ไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกอะไรสักนิดนอกจากความรำคาญที่มีให้”ลูกแก้วตอกกลับอย่างไม่สนใจ แผนตื้น ๆ มันใช้ไม่ได้ผลกับเธอหรอก ถึงเธอจะเป็นคนคิดมาก แคร์คำพูดคนอื่น แต่จะให้เอามาทะเลาะกับคนรักก็ไม่ใช่เรื่อง เพราะโรมิโอให้ความสำคัญกับเธอมากกว่าทุกสิ่ง และเขาก็ชัดเจนว่ารักเธอ…“แก! ถ้าไม่โดนแกคงจะไม่หยุดอวดดี”“ก็ลองสิถ้าคิดว่าฉันจะไม่โต้กลับ!”“จะทำอะไร!”ไม่ผิดคลาดที่โรมิโอตามออกมา ว่าแล้วว่าเคลร่าจะต้องรังแกลูกแก้ว“เป็นอะไรหรือเปล่าตัวเล็ก”“ไม่ค่ะ เราไปเดินเล่นกันต่อดีกว่า” ลูกแก้วคล้องแขนพาโรมิโอเดินออกมา
ริมชายหาด 🌅“ไปตามพวกสาว ๆ มา” คาร์ลเตอร์สั่งบอดี้การ์ดให้ไปตามลูกแก้วกับเคลร่าที่รออยู่ในบ้านมา“ครับ” ลูก้าโค้งตัวก่อนเดินออกไป ระหว่างที่เดินไปเขาทันได้ยินคำพูดบางคำจากสองสาวที่ยืนคุยกันอยู่หน้าบ้าน“เธอคิดว่าพี่โรมจริงจังกับเธอจริงเหรอ แน่ใจนะว่าเขาไม่ได้อยู่เพราะสงสาร”“เขาจะอยู่เพราะอะไรก็ช่าง สุดท้ายเขาเลือกฉันไม่ได้เลือกเธอ”ลูกแก้วสะบัดแขนออกจากการถูกจับโดยเคลร่า“ถ้าแกไม่เข้ามาแทรก ฉันกับพี่โรมก็จะได้แต่งงานกัน!”“อ๋อเหรอ? แต่ดูเขาไม่ได้อยากแต่งกับเธอเลยนะ”“แก!” เคลร่ายกมือเตรียมฟาดลงบนใบหน้าร่างบางแต่ถูกหยุดไว้โดยลูก้าที่เอ่ยเสียงพูดแทรกขึ้นมา“ขออนุญาตครับ นายท่านให้มาตามคุณผู้หญิงไปรับประทานอาหารครับ”“อย่าคิดว่าเรื่องมันจะจบแค่นี้ ฝากไว้ก่อนเถอะ!”“อ๋อ! ไม่ใช่ธนาคารเนอะ!” ลูกแก้วกระแทกเสียงใส่ก่อนสะบัดหน้าเดินหนีแต่เคลร่าก็รีบเดินออกหน้าลูกแก้วเพื่อที่ว่าตัวเองจะได้มานั่งข้างโรมิโอ แต่ก็เปล่าประโยชน์ ตรงที่โรมิโอจัดไว้นั้นคือเป็นที่สำหรับเขากับลูกแก้วเพียงสองคนหลังทานอาหารเสร็จพวกเขายังคงนั่งรับลมมองดูทะเลพร้อมพระอาทิตย์ตกดิน ช่างเป็นภาพที่สวยงาม น้ำทะเลที
สามหนุ่มมาเฟียสุดหล่อ เดินทางกลับมาบ้านพักตากอากาศ กับของสดมากมายเต็มสองมือของชายหนุ่มทั้งสามคน ลูกแก้วนั่งรับลมอยู่หน้าบ้านเมื่อเห็นโรมิโอรีบลุกไปช่วยถือของ“ลุกมาทำไมตัวเล็ก ไปรอเหมือนเดิมเถอะครับ” รีบย้ายถุงของไปไว้ด้านหลัง เขารู้ทันว่าเธอจะเข้ามาแย่ง“พี่โรมอะ!”“ไม่ให้ครับ พี่จะถือเองมันหนัก”“ให้ฉันช่วยถืออะไรนิดหน่อยก็ยังดีค่ะ พี่โรมให้ฉันถือบ้างสิ!” ลูกแก้วยังคงพยายามดึงถุงในมือโรมิโอมาจะถือ สองแฝดยืนมองคู่รักแย่งกันถือของ ทั้งที่โรมิโอมีของแค่สองอย่าง พวกเขานี่สี่ห้าอย่าง…“มันหนักจริง ๆ นะครับ”“ฉันถือไหวค่ะ”โรมิโอเลยเลือกที่จะปล่อยถุงผักให้เธอ ของที่เบาที่สุดในมือเขา“ถ้ามึงไม่ปล่อย กูเกือบยกถุงในมือให้เธอถือแล้วนะ” เคอร์วินยกสองมือที่ถือถุงของมากมายขึ้นโชว์โรมิโอ“เอามาเดี๋ยวกูช่วย” โรมิโอไปช่วยเคอร์วินถือต่อ“มาช่วยพวกกูถือสิวะ” ส่วนคาร์ลเตอร์ก็หันไปเรียกลูกน้อง มันเห็นพวกเขาแล้วแต่ยังช้า น่าหงุดหงิดจริงๆ“ขอโทษครับ” บอดี้การ์ดอย่าไทกิรีบกล่าวขอโทษเจ้านาย“เอาของมาวางไว้ ทีนี้ก็ออกไปรอพี่ข้างนอกได้แล้วครับ”“จะไม่ให้ช่วยจริง ๆ เหรอ ฉันอยากช่วยนี่นา” ยืนทำตา
“ไปช่วยพวกพี่แฝดเลย ถ้าพี่โรมไม่ไปก็ไม่ต้องมาคุยกันเลยวันนี้!” ลูกแก้วดันหลังโรมิโอให้เดินลงบันไดบ้าน พร้อมทำเสียงขู่เหมือนลูกแมว แต่เสียงขู่นี้ก็ทำเอามาเฟียโหดกลัวจนตัวสั่นได้ “โหตัวเล็กอะ พี่ไม่อยากไป ขอรอทำกับข้าวทีเดียวไม่ได้เหรอครับ..” โรมิโอกำลังจะทำเสียงออดอ้อนขอไม่ให้ตัวเองต้องออกไปเดินตลาดสด แต่ต้องหยุดชะงักทันที“หนึ่ง สอง..”เสียงหวานเริ่มนับหนึ่ง สายตาจ้องเขม็งมาที่โรมิโอ เธอเข้าใจว่าเป็นมาเฟียจะต้องติดนิสัยเสียตรงที่ชอบออกคำสั่ง แต่ไม่ควรมาออกคำสั่งกับบุคคลที่เป็นเพื่อน เธอจะแก้นิสัยเสีย ๆ ของเขาตรงนี้ให้ได้“ไปแล้วครับๆ” โรมิโอรีบเดินลงบันไดตามทั้งสองแฝดไปขึ้นรถจากนั้นทั้งสามหนุ่มมาเฟียก็ต้องออกไปจ่ายตลาดด้วยตัวเอง โดยที่ไม่มีเหล่าบอดี้การ์ดตามมาด้วย ไม่ได้อยากให้แตกตื่น พวกเขาเลือกใส่ชุดสบาย ๆ อย่างเสื้อเชิ้ตสีขาวโอเวอร์ไซส์ เหมือนพวกนักท่องเที่ยวธรรมดาระหว่างที่เดินเลือกซื้อของในตลาด สายตาของคนต่างหันมองพวกเขาอย่างให้ความสนใจ พวกเขาเหมือนพวกดาราที่มาถ่ายหนัง อยู่ไกล ๆ ยังมองเห็นออร่า สามหนุ่มต่างปรึกษาหารือกันว่าเย็นนี้จะทำอะไรกินกันดี จนคาร์ลคิดอะไรบางอย่างออ
“กูก็แค่อยากรู้ ถามไม่ได้หรือไงแค่นี้” โรมิโอเงียบไปสักพัก ก่อนที่เขาจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่และเอ่ยตอบในคำถามของคาร์ลเตอร์“ปีที่แล้วที่เริ่มรู้จักกัน คิดว่านะ…เป็นครั้งแรกที่กูได้เจอเธอ ตอนนั้นกูไปถ่ายรูปงานรับปริญญาให้กับเมียไอ้เอริค ส่วนลูกแก้วก็เป็นเพื่อนสนิทกับเมียไอ้เอริค”“แต่ก่อนหน้านั้น
เสียงพ่นลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอของร่างบางที่นอนซบอยู่ที่บ่าหนาของคาร์ลเตอร์อย่างไม่รู้ตัว เธอหลับลึกด้วยความอ่อนเพลียและเหนื่อยล้า ตอนนี้ถึงให้มีคนมาตะโกนใส่ปลุกให้ตื่น เธอก็คงไม่ยอมตื่นจากการหลับอย่างแน่นอน 300%โรมิโอที่นั่งอยู่ด้านหน้ากับคนขับรถ พยายามไม่หันหลังกลับไปมองเพราะไม่ต้องการให
“พี่อาจจะไม่เชื่อแต่มันคือเรื่องจริงค่ะ ไม่รู้ว่าเพราะว่าฉันเรื่องมากหรือนิสัยไม่ดีก็ไม่รู้ถึงได้ไม่มีใครชอบ..”“ไม่จริง ก็คงตรงหน้าเรานี่ไงที่ชอบ”ขวับ สายตากลมโตจ้องมองไปที่ชายหนุ่ม“คะ…” การโดนบอกชอบ ความรู้สึกมันเป็นอย่างนี้เองสินะ หัวใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นจังหวะ ใบหน้าที่เห่อร้อน ตากลมกะพริบ
หาดถ้ำพระนาง“สวย สวยมากเลยค่ะพี่โรม” ร่างบางกระโดดโลดเต้นดีใจที่ได้เห็นสถานที่สวยงามอย่างนี้ มือก็ยังจับกับเขาไม่ปล่อย“ดีใจนะที่เราชอบ”“ค่ะ แต่ว่าแถวตรงที่เราอยู่ไม่มีคนเลยนะคะ” เธอถามอย่างสงสัยสถานที่ท่องเที่ยวขึ้นชื่อ และตรงจุดนี้ที่ต้องเป็นซิกเนเจอร์แต่กลับไม่มีคนมันน่าแปลกนะ ก็ตอนนี้มันมี



![นรสิงห์ [มาเฟียร้ายรัก]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



