Share

Delight 7

Author: Claris
last update publish date: 2026-02-26 11:13:43

ทั้งคำพูดและการกระทำของเขาที่ชอบมาลูบหัวเธอ จะรู้ไหมว่าผู้หญิงตรงหน้าเสียอาการจนจะละลายลงไปกองอยู่ที่พื้นแล้ว

และยิ่งเธอไม่เคยได้สัมผัสความอบอุ่นจากชายหนุ่มอย่างนี้…มันก็ทำให้…ตกหลุมรักง่ายๆเลยน่ะสิ

และใช่เธอไม่ใช่ผู้หญิงสมัยก่อนที่จะไม่เคยถูกเนื้อต้องตัวกับผู้ชายแต่ผู้ชายที่เธอถูกเนื้อต้องตัวน่ะ เป็นเพื่อนไง!!!

ความรู้สึกที่โดนเพื่อนจับเนื้อต้องตัวกับโดนโรมิโอสัมผัสมันช่างเป็นความรู้สึกที่แตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด…

@ตี๋ใหญ่ บุฟเฟต์

เธอยืนนิ่งค้างอยู่หน้าร้านอาหารที่เขาพามา ไม่ใช่ว่าเธอไม่ชอบทานร้านนี้นะ เธอชอบมาก! แต่แค่ไม่คิดว่าเขาก็ชอบร้านนี้ จะว่าเธอตัดสินเขาจะภายนอกก็ได้นะ คิดว่าอย่างเขาจะให้เธอไปเลี้ยงในภัตตาคาร ไม่ก็ร้านอาหารที่คิดราคาที่เป็นพันเป็นหมื่นน่ะ…

‘เตรียมเสียเงินเป็นหมื่นแล้วนะ…’

“ไม่ชอบร้านที่พี่เลือกเหรอตัวเล็ก”

“คะ อ๊ะไม่ใช่ๆ แก้วแค่ไม่คิดว่าพี่โรมจะชอบกินบุฟเฟต์..”

“แล้วพี่ดูชอบกินอะไรงั้นเหรอ?” เขาโค้งตัวเข้ามาหาเธอ ใบหน้าที่ห่างกันแค่คืบเดียวเท่านั้น

ขวับ หันหนี

“ไม่รู้ค่ะ” เธอหันไปมองทางอื่นไม่กล้าสบตากับร่างหนาก่อนจะพูดต่อ

“เดี๋ยวฉันไปจองคิวไว้ก่อนนะคะ ร้านนี้ต้องรอคิว”แล้วก็เดินไป โรมิโอมองตามเธอไปด้วย

สายตาที่จับจ้องไปที่คอขาวเนียนพอไม่มีผมยาวๆคอยปิดบังมันทำให้เขารู้สึกแปลกๆอย่างบอกไม่ถูก ไหนจะสายตาของไอ้พวกผู้ชายที่มันคอยมองเธอนั่นอีกมันหมายความว่าอะไร

ตึก ตึก มาเฟียหนุ่มก้าวเท้าเดินเข้าไปหาร่างบางมือยื่นออกไปจับที่ยางมัดผมสีชมพูอันนุ่มฟู ดึงมันออกเบาๆ

ขวับ ร่างบางตกใจเล็กน้อยแต่พอเห็นว่าเป็นโรมิโอก็ไม่ได้มีทีท่าตื่นตกใจอะไร

“ปล่อยผมน่าจะดีกว่านะตัวเล็ก”

“ทำไมคะ? แต่แก้วชอบมัดผมมากกว่านะ”เธองงว่าเขามาเอายางมัดผมเธอไปทำไม แถมยังจัดผมให้ด้วยเขาเอาผมเธอลงปิดทั้งด้านหลังด้านข้าง อยากจะบอกว่ามันร้อนมากนะทำแบบนี้

“ทำแบบนี้มันจะรู้สึกร้อนนะคะ ขอยางมัดผมคืนได้ไหมคะ”เธอยื่นมือออกไปขอยางมัดผมตัวเองคืน

“ไม่ครับ เราเหลืออีกกี่คิว…สี่เอง” เขาเก็บยางมัดผมเธอเข้ากระเป๋ากางเกง ดันให้เธอไปนั่งที่เก้าอี้และยังจับมือเธอด้วย

“ขอโทษ พี่มือไวไปสินะ” เขารีบปล่อยมือออกทันทีเมื่อรู้ตัวว่ากำลังจับมือเธอ

“ขอโทษนะที่ทำอะไรแปลกๆออกไป พี่แค่ไม่ชอบสายไอ้พวกผู้ชายที่มองตัวเล็ก มันลวนลามทางสายตาพี่ไม่ชอบ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ”

ลูกแก้วยังคงมึนงงกับการกระทำของโรมิโอ นี่เพียงแค่ได้รู้จักกันวันแรกก็สร้างความประหลาดใจไม่ซ้ำเลยแต่ก็แปลกนะที่เขาทำแบบนี้แต่กลับทำให้เธอรู้สึกว่าสนิทใจกับเขามากขึ้น…

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • BONDAGE มาเฟียพันธนาการรัก   Delight 125

    เคอร์วินคว้าร่างบางเข้ามาประกบปากจูบต่อหน้าต่อโรมิโอและคาร์ลเตอร์ ทั้งที่โรมิโอก็ยืนอยู่ ๆ ข้าง เขาไม่สนใจอะไรแล้ว เขาก็แค่อยากจะจูบเธอ! เกลียดนักที่ย้ำว่าเธอเป็นของมันหลังจากนี้เขาก็จะทำให้ทั้งตัวและหัวใจเธอมาเป็นของเขา!จ๊วบ ม๊วฟ เป็นจูบที่หนักและแรงมากเธอไม่ได้ตั้งตัวเลยด้วยว่าจะมาโดนเคอร์วินจูบ เขาตะบี้ตะบันจูบเธอทั้งดูดปากเธออย่างแรงจนเธอเจ็บหมับ! “มึงทำเหี้ยอะไร!” เสียงคำรามตะโกนดังลั่น ผั๊วะ! โรมิโอคว้าคอเสื้อเคอร์วินมาก่อนจะปล่อยกำหมัดหนัก ๆ ต่อยเข้าที่ใบหน้าหล่อนั่นเต็มแรง ผั๊วะ ตุบ ตับ และต่อยไม่ยั้งไปอีกสองสามทีซึ่งเคอร์วินก็มีสวนคืนไปบ้าง ไม่ได้ยอมให้โรมิโอทำอยู่ฝ่ายเดียว“ไอ้โรมมึงหยุด!” คาร์ลเตอร์เข้ามาผลักโรมิโอออกจากเคอร์วินแต่ก็เจอโรมิโอสวนหมัดเข้าใส่ที่หน้า ผั๊วะ! มุมปากแตกจนเลือดไหลออกมา“มึงไม่หยุดใช่ไหมไอ้โรม!” ผั๊ว! คาร์ลเตอร์ต่อยเข้าไปที่ปลายคางโรมิโอจนแตก“พอแล้วพี่โรม คุณเคอร์วินปล่อยประธาน แล้วก็พอได้แล้วค่ะ” ร่างบางเข้าไปดึงแขนเคอร์วินที่จับแน่นที่คอเสื้อโรมิโอ เธอพยายามที่จะแทรกกลางแยกทั้งสามคนออก ตอนนี้มันชุลมุนวุ่นวายไปหมดแล้วเธอที่ยังอึ้งอยู่แล

  • BONDAGE มาเฟียพันธนาการรัก   Delight 124

    “หึ มีแต่งานจะเริ่มหลังจากนี้สามวัน” คาร์ลเตอร์ตอบกลับยืนกอดอกประจันหน้ากับโรมิโอ“เอ้า! แล้วท่านประธานตามฉันมาทำไมตั้งแต่วันนี้คะ?” น้ำเสียงที่บ่งบอกว่าหงุดหงิดปนไม่พอใจแต่ยังคงเป็นโทนเสียงที่ปกติ“ฉันได้ยินว่าเธออยากมาทะเลเลยจัดทริปสัมมนาของบริษัท พนักงานคนอื่น ๆ ก็จะตามมา”“ฉันอยากให้เธอมาพักผ่อน ช่วงที่ผ่านมาเธอมีเรื่องให้เครียดมากไม่ใช่หรือไง?” จากตอนแรกที่กำลังโกรธเขา ความโกรธมันก็ค่อยๆจางหายไปเมื่อเขาแสดงความใส่ใจที่มีต่อเธอ“รู้..ท่านประธานรู้ได้ไงคะว่าฉันมีเรื่องเครียด”“ไม่ต้องรู้หรอก ว่าฉันรู้ได้ไง รู้แค่ว่าฉันใส่ใจเธอก็พอ”“คะ?” เธอถึงกับเอียงคอเล็กน้อย งุนงงกับคำพูดของเขา แล้วเขามาใส่ใจเธอทำไมเธอก็แค่พนักงานธรรมดา โรมิโอรู้สึกตงิดใจแปลก ๆ ไม่ชอบเลยที่เห็นว่าคาร์ลเตอร์พยายามบอกว่าใส่ใจเธอ อย่างนี้เธอจะ..รู้สึกอะไรกับมันไหม ถ้าความใส่ของคาร์ลเตอร์มันทำให้เธอเชื่อใจมันล่ะ อย่างนี้เขาจะทำยังไง..หมับ! โรมิโอโอบเอวลูกแก้วเข้ามาประชิดตัวเอง แสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของอย่างชัดเจน“ขอบคุณที่ใส่ใจแฟนกู แต่ทีหลังไม่ต้อง” ก่อนหน้านี้เขาอยากพาเธอไปเที่ยวอยู่แล้วแต่มาเจอแผน

  • BONDAGE มาเฟียพันธนาการรัก   Delight 123

    หลังจากที่เขาได้ทำแผลให้เธอจนเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้น ร่างบางก็นึกขึ้นได้ว่าการมาหัวหินในครั้งนี้ของเธอคือต้องมาสัมมนาแต่นี่ก็ผ่านมานานหลายชั่วโมงแล้วไม่เห็นพวกเขาพูดถึงเรื่องงานสัมมนาเลย..“เอ่อคือ..ว่าแต่งานสัมมนาเริ่มตอนไหนเหรอคะ?” เธอหันไปมองคาร์ลผู้เป็นประธานบริษัท“หึ นั่นสิงานเริ่มตอนไหนล่ะนี่ก็เย็นแล้วนะ” โรมิโอที่ยืนอยู่ข้างลูกแก้วพูดเสริมจ้องไปที่สองฝาแฝด เขาจะดูว่ามันจะสรรหาคำแก้ตัวอะไรมาพูดกับเธออีก“เร่งนักเร่งหนา รบเร้าให้แฟนกูมาสัมมนาไกลถึงหัวหิน แต่กลับพามาบ้านพักตากอากาศของตัวเอง”“พวกมึงโกหกเรื่องสัมมนาใช่ไหม” โรมิโอพูดต่ออีก คำพูดนี้ทำลูกแก้วหันไปจ้องทั้งสองแฝด เริ่มจะมีอารมณ์โกรธแล้วด้วย“หมายความว่าไงคะ คือหลอกกันเหรอคะ?!” “สนุกกันมากใช่ไหมที่หลอกคนอื่นเรื่องงาน?!”“คิดว่าคนอื่นเขาว่างมาเล่นกับพวกคุณมากเหรอ”พวกเขาคิดว่าเป็นเรื่องตลกหรือไงที่หลอกเธอเรื่องสัมมนาจนเธอต้องทิ้งน้องชายคนเล็กในวัยเจ็ดแปดขวบไว้คนเดียวทั้งที่น้องเพิ่งจะได้มากรุงเทพ ต้องให้น้องอยู่กับคนที่ไม่รู้จักถึงแม้คนพวกนั้นจะเป็นคนของโรมิโอก็ตาม แต่เธอก็ไม่ได้สบายใจอยากจะปล่อยน้องไว้คนเดียว

  • BONDAGE มาเฟียพันธนาการรัก   Delight 122

    “ก็ให้ไอ้คาร์ลเตอร์มันดูให้สิ”“ไม่ต้องยุ่ง” เสียงแข็งตอบกลับไป ก่อนจะสะบัดไหล่ข้างที่เคอร์วินจับ“เฮ้ย มึงก็รู้นี่ว่าได้คาร์ลมันเรียนหมอมา แถมที่บ้านหลังนี้ยังมีอุปกรณ์การแพทย์อยู่ด้วย ให้มันดูให้เถอะหรือมึงอยากให้เธอโดนตัดนิ้วทิ้ง ไม่รู้ว่าอะไรมันเข้าไปในแผลแล้วบ้าง” เคอร์วินแกล้งขู่ และใช่โรมิโอที่ร้อนใจอยู่แล้วนั้นก็รีบตอบรับทีนที“จิ๊! เออรักษาให้ได้ด้วยล่ะ”ทั้งสี่คนเดินออกมาจากห้องไปยังห้องที่มีอุปกรณ์การแพทย์ ก่อนหน้านี้คาร์ลเตอร์เรียนจบหมอมาไปทำงานอยู่โรงพยาบาลของปู่อยู่สามปี แต่ก็ต้องลาออกมารับตำแกร่งผู้สืบทอดตระกูลกับงานต่างๆ เพราะเคอร์วินไม่ยอมที่จะรับตำแหน่งตรงนี้ ทำให้เขามีอุปกรณ์การแพทย์พกติด เก็บไว้ทุกที่ของบ้านพักตากอากาศของเขาโรมิโอประคองเธอมานั่งที่โซฟาสีม่วงเข้ม จนเกือบจะเป็นสีดำ เคอร์วินแทรกตัวมานั่งข้างเธอ ยกขาขึ้นพาดไขว้กัน ส่วนโรมิโอเลยออกไปยืนพิงขอบโต๊ะตรงข้ามเธอ“ประธานเคยเป็นหมอด้วยเหรอคะ ฉันแปลกใจมากเลยนะคะ” เมื่อเธอนั่งลงบนโซฟาก็พูดออกมาอย่างประหลาดใจไม่คิดว่าคาร์ลเตอร์จะเรียนจบหมอมาโรมิโอคอยยืนดูคาร์ลเตอร์กับร่างบางพูดคุยกัน ส่วนเคอร์วินก็นั่งมอง

  • BONDAGE มาเฟียพันธนาการรัก   Delight 121

    “เอาไป” เคอร์วินที่ตามมายื่นกาละมังกับผ้าขนหนูผืนเล็กไปให้โรมิโอโรมิโอรับของทั้งสองชิ้นมา จากนั้นก็เริ่มเอากาละมังไปลองน้ำ เมื่อได้น้ำที่มากพอสมควรแล้วเขาก็ย่อตัวนั่งลงแล้วบรรจงเช็ดล้างทำความสะอาดบาดแผลที่นิ้วให้กับเธอ“ไม่เจ็บใช่ไหม” เขาเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน “ถ้าเจ็บให้บอกพี่นะ พี่จะทำให้เบาที่สุด”“ไม่เจ็บเลยค่ะ จริง ๆ ฉันเดินเองยังได้ด้วย พี่โรมน่ะโอเวอร์เกินไป แผลมันแค่นี้เองเหมือนมดกัด”“คำพูดตัวเล็กโอเวอร์กว่าพี่อีกครับ” โรมิโอพูดต่อคำพูดเธอทันทีพร้อมส่ายหัว“ไม่ต้องพูดเลย ดูแผลตัวเองก่อน เนื้อเปิดขนาดนี้บอกแผลมดกัด”เคอร์วินพูดสวนคำพูดของเธอเช่นกัน สภาพแผล แถวบ้านเขาไม่เรียกมดกัดนี่เรียกหมากัดได้เลยเถอะ“ไปทำยังไงถึงได้เตะหินได้” คาร์ลเตอร์กอดอกยืนพิงผนัง คิ้วขมวดจนจะเป็นปมอยู่แล้ว“ก็เดินแล้วเตะสิคะ” เธอเงยหน้ามอง ถามอะไรแปลก ๆ จะให้เธอตีลังกาแล้วเอาเท้าไปเตะหินมั้ง?“เฮ้อ ทำไมถึงชอบทำอะไรไม่เคยระวังตัวเลย เจ็บตัวบ่อยเกินไปแล้วนะลูกแก้ว” คาร์ลเตอร์พูดต่อ ถ้าเธอยังเป็นแบบนี้ไม่รู้ว่าจะอีกกี่ครั้งที่ต้องเจ็บตัว“ใครจะอยากเจ็บตัว..” เธอหน้ามุ่ยเมื่อถูกคาร์ลเตอร์ต่อว่า“

  • BONDAGE มาเฟียพันธนาการรัก   Delight 120

    โรมิโออุ้มร่างบางกลับมาที่บ้านพักตากอากาศของคาร์ลเตอร์และเคอร์วิน ได้ยินไม่ผิดหรอก บ้านพักตากอากาศของสองฝาแฝด เขาคิดไว้แล้วว่ามันไม่มีงานสัมมนาอะไรอย่างที่พวกมันพูดหรอก แต่ถึงมีจริง ๆ ก็เถอะ ทำไมพวกมันถึงไม่พาเธอไปพักโรงแรมหรือรีสอร์ต แต่พวกมันเลือกที่จะพาเธอมาบ้านของพวกมัน! แค่นี้ก็รู้แล้วว่าพวกมันคิดจะทำอะไร ไหน ๆ ก็ได้มาหัวหินทั้งที ก็ขอให้เขาได้ใช้เวลาเที่ยวไปกับเธอเลยละกัน เพราะว่าตั้งแต่กลับมาเจอกันยังไม่ค่อยได้ไปไหนด้วยกันเลย“เจ็บมากไหม ทำไมเลือดถึงไม่หยุดไหล”“แบบนี้ต้องเย็บแผลเลยไหม พี่ขอโทษนะถ้าพี่มีสติ ไม่เอาอารมณ์เป็นที่ตั้งแต่แรก”“ตัวเล็กก็คงไม่ต้องมาเจ็บตัวอย่างนี้” มาเฟียหนุ่มทั้งรู้สึกผิด ทั้งเจ็บปวดใจที่ทำให้คนรักต้องเลือดตกยางออก“พี่โรม ฉันไม่ได้เป็นไรมากหรอกค่ะ แค่ติดพลาสเตอร์ก็พอแล้ว”“ไม่ได้ ไม่รู้ว่ามันมีสิ่งสกปรกอะไรเข้าไปในแผลตัวเล็กบ้างหรือเปล่า ต้องทำความสะอาดให้เรียบร้อยแล้วพี่ก็จะพาเราไปโรงพยาบาลด้วย!” เขายืนยันเสียงแข็ง‘ทำไมต้องทำเป็นเรื่องใหญ่ด้วย แผลเราก็แค่นี้เอง…’ ลูกแก้วพลางคิดถึงแผลที่นิ้วเท้าตัวเอง ถ้าเทียบกับตอนเป็นเด็กที่เธอโดนไม้ลูกช

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status