LOGIN“ใครสนใจเธอ” คาร์ลเตอร์พูดต่อ“ฉันเอ่ยชื่อท่านประธานเหรอคะ!” ไม่ไหวแล้วนะจิกกัดเธอตลอดเลย เป็นอะไรนักหนา!“มันไม่สนแต่ฉันสนนะ” เคอร์วินหันหน้าโน้มตัวหันมาด้านข้างยิ้มเจ้าเล่ห์ส่งไปให้เธอ“เสือก! จะไม่ให้สนได้ไงพี่ไม่อยากให้ ‘แฟน’ พี่ต้องลำบาก” โรมิโอเน้นตรงคำว่าแฟนหนักแน่นมาก“นี่ถ้าไม่ใช่เพราะความคิดเด็กน้อยของหมาแถวนี้ ตัวเล็กคงได้นอนหลับสบายบนรถของพี่!”“เหอะ! ไอ้ลูกหมาบ้าน้ำลาย”เคอร์วินด่าพร้อมเตะไปที่เบาะที่นั่งของโรมิโอ“มึงสิไอ้ควายบ้าน้ำลาย”โรมิโอตะโกนด่าเคอร์วิน“มึงสองคนนั่นแหละเป็นทั้งหมาทั้งควาย!”คาร์ลเตอร์ด่าทั้งโรมิโอและเคอร์วิน“พวกมึงจะเอาใช่ไหม!”โรมิโอหันไปมองทั้งสองแฝดอย่างเอาเรื่อง“โอ๊ย! หยุดเลย! ทะเลาะกันเป็นลูกหมาหิวนมแม่เลย ทั้งสามคนนั่นแหละ!”“อายุเท่าไหร่กันแล้วคะ! ไม่รำคาญบ้างเหรออยู่กันเงียบ ๆ แบบก่อนหน้านี่จะขอบคุณมาก! แต่ถ้าไม่หยุดก็จอดรถเลยค่ะฉันจะไปเอง!” พูดออกไปด้วยความเหลืออดเหลือทน และตอนนี้เธอไม่กลัวใครแล้วด้วย! หงุดหงิดเสียมากกว่าทั้งสามเงียบไม่มีใครพูดอะไรต่ออีกเลยเมื่อเจอเธอวีนใส่ ลูกแก้วหันมองออกนอกหน้าต่างด้วยใจที่ยังหงุดหงิด เธอเค
“ตัวเล็กครับ พี่เข้าใจที่ตัวเล็กบอกนะ แต่บอกแล้วพวกพี่จะทำหรือไม่ทำมันอยู่ที่ตัวพวกพี่”“และแน่นอนว่า อย่าคาดหวังเลยครับ”พูดจบก็ย้ายมือขึ้นไปลูบที่หัวเธอบนผมยาวสลวยสีน้ำตาลประกายม่วงอมแดงไปมา ดึงลงมาซบที่อก เขารู้ว่าเธอหวังดีแต่ความหวังดีของเธอมันไม่ได้ช่วยอะไรเลย…“ปัญหาที่เกิดขึ้นมันหนักเกินกว่าที่จะทำเป็นลืมกันไปได้ พี่กับพวกมันถ้าอยากจะให้ดีกันคงต้องรอให้ตายแล้วเกิดใหม่” เกิดใหม่เขาก็ไม่แน่ใจด้วยซ้ำไปว่าจะสามารถญาติดีกับพวกมันได้ คนที่เกลียดกันต่อให้เกิดใหม่อีกกี่ชาติก็ยังเป็นคนที่เกลียดกันอยู่ดีนั่นแหละจากนั้นก็เดินไปขึ้นรถ..รถที่ว่าก็คือรถของสองแฝด ส่วนเหล่าบอดี้การ์ดก็ตามไปกับรถอีกคัน“ให้ฉันนั่งหน้าไหมคะ แต่พี่ห้ามทะเลาะกันได้ไหม”จะให้ไปนั่งข้างหลังด้วยกัน ก็กลัวว่าทั้งสามคนจะทะเลาะตีกันอีก“ไม่เป็นไรครับ ตัวเล็กนั่งข้างหลังจะสบายกว่า พี่ไม่หึงหน้ามืดตามัวมากหรอก(เหรอ?)”“เอางั้นก็ได้ค่ะ” แต่ก่อนเธอจะเข้าไปนั่ง โรมิโอจับที่ต้นคอเธอแล้วจูบลงบนหน้าผากของเธอ จงใจทำให้สองแฝดรู้ว่านี่คือผู้หญิงของเขา ห้ามพวกมันแตะต้อง!~กริบ~ระหว่างทางที่นั่งมาบนรถทั้งสามคนไม่มีใครพูดอะไร
ลูกแก้วที่ยืนมองอยู่ข้างหลังพวกเขา ที่ห่างออกไปไกลอยู่พอสมควรเพราะก่อนหน้านั้นคาร์ลเตอร์ดันให้เธอออกไปไกลขึ้น แต่จากตอนนี้ที่เธอประเมินดูสถานการณ์แล้วนะ คิดว่า ‘ย้ำ’ ว่าคิดว่าพวกเขาคงจะสงบสติอารมณ์กันได้แล้ว เธอจึงเลือกที่จะเดินเข้าไปหาผู้ชายทั้งสามคนที่ก่อนหน้านี้จะยิงกันตายอยู่แล้วเธอเดินเข้าไปกอดที่แขนของโรมิโอลูบที่แขนเขาขึ้นลงเหมือนกับการปลอบ และอยากให้เขาใจเย็นลง“มีอะไรก็ค่อย ๆ พูดกันดีกว่านะ อย่าชักปืนจ่อใส่หน้ากันอย่างเมื่อกี้นี้เลยนะคะ” พร้อมกับมองไปที่เคอร์วิน สายตาที่อ่อนโยนกับน้ำเสียงหวาน ๆ ที่พวกเขาชอบ และความจริงใจของเธอนี้มันจะส่งผ่านไปถึงผู้ชายทั้งสามคนไหมนะ…“ปัญหาที่ดีแต่ใช้ความรุนแรงแก้ไข ไม่สิคือเรียกเป็นวิธีแก้ไขปัญหาไม่ได้ด้วยซ้ำ ความรุนแรงและการใช้กำลังมันไม่ได้มีผลดีหรือช่วยให้ปัญหาที่มีมามันจบลงหรอกนะ มีแต่จะทำให้ทุกอย่างมันแย่ลง” ต้องใช้คำไหนมาพูดให้พวกเขาเลิกฆ่าฟันกันเองนะ เธอพยายามจะกลั่นกรองคำพูดให้ดีที่สุด“เรื่องที่ผ่านมาแล้วปล่อยให้มันผ่านไปไม่ได้เหรอคะ…ลืมมันไปไม่ได้จริง ๆ น่ะเหรอคะ”เธอยังพูดต่อไปเรื่อยๆ เธอก็ไม่รู้หรอกนะว่าคำพูดของเธอมันจะท
“ทำไมฉันจะต้องไปเรียกชื่อเล่นคุณด้วย..”“ฉันสั่ง!”‘ ไอ้เผด็จการเอ๊ย! ไอ้ลูกหมา ดีแต่สั่งไอ้ชาติ...&$!#%¥€ !!! ’ เธอถึงกับสบถด่าเขาเป็นคำหยาบ แต่ทำได้แค่ด่าอยู่ในใจนะ พูดออกมาเธอคงได้โดนเขาตัดลิ้นเอาไปโยนทิ้งให้ตัวอะไรกิน ทำไมรอบตัวเธอถึงได้มีแต่ผู้ชายน่ากลัวอย่างนี้กันคาร์ลเตอร์พูดจบก็ดึงเธอไปอยู่ข้างหลัง เขาเดินเข้าไปห้าม เอ๊ะ หรือ ว่าเข้าไปมีเรื่องเพิ่มกันแน่..“มึงสองคนจะพอได้หรือยัง!”“เสือก! / เสือก!” ทั้งโรมิโอ เคอร์วินต่างหันหน้ามาด่าคาร์ลเตอร์อย่างพร้อมเพรียงกัน“กูไม่ได้อยากยุ่งนักเหรอนะ แต่พวกมึงทะเลาะกันเป็นเด็กไม่รู้จักโต ไม่อายลูกน้องก็อายผู้หญิงที่ชอบบ้างเถอะ”“พูดเหมือนมึงไม่ชอบเธอ มึงบอกไอ้โรมสิว่ามึงเองก็อยากได้ผู้หญิงของมัน”เคอร์วินหันมามองหน้าพี่ชายฝาแฝดก่อนหันไปหาโรมิโอโรมิโอที่ได้ยินอย่างนั้นจากที่หันปืนมาที่หน้าเคอร์วินก็เริ่มจะเปลี่ยนทิศทางมาที่คาร์ลเตอร์“พวกมึงเป็นอะไรกันนักวะ! ถึงได้ชอบเข้ามาวุ่นวายชีวิตกู! ผู้หญิงมีเป็นร้อยเป็นล้านคน มึงต้องมาชอบผู้หญิงของกูจริง ๆ เหรอวะ” “แล้วตอนมึงยุ่งกับผู้หญิงที่กูชอบล่ะ! มึงเคยสนเหี้ยอะไรบ้างไหม”เคอร์วิน
“มึงคิดว่ากูกลัวมึงงั้นสิ!”“มึงอยากตายมากใช่ไหม”เสียงกัดฟันพูดออกมาอย่างเหลืออด“มึงก็ลองฆ่ากูดูสิ!”จบประโยคนั้นทั้งสองคนก็ชักปืนออกมาจ่อไปที่หน้ากันและกัน เหตุการณ์นี้เหมือนกับเดจาวูเมื่อช่วงสองสัปดาห์ก่อนไม่มีผิด…“หยุดเลยนะทั้งสองคน!” คำพูดของเธอไม่ได้ช่วยให้ทั้งคู่ปล่อยมือออกจากปืนกันเลย มิหนำซ้ำครั้งนี้พวกบอดี้การ์ดก็ยกปืนขึ้นมาเช่นกัน“ประธานไม่คิดจะห้ามหน่อยเหรอคะ” เธอหันมาตะโกนใส่คาร์ลเตอร์ที่เอาแต่ยืนนิ่งไม่ทำอะไรเลย ต่างจากวันนั้นที่เขายังเข้าไปห้ามอยู่บ้าง“ทำไมต้องห้าม ถ้ามันฆ่ากันตายไปฉันก็หมดปัญหาความวุ่นวาย” ถึงจะพูดไปอย่างนั้นแต่ก็เป็นห่วงน้องชายฝาแฝด แต่เขารู้ว่ามันสองคนไม่ฆ่ากันตายหรอก และอีกอย่างเขาเป็นห่วงความปลอดภัยของเธอมากกว่าสิ่งไหน“คะ…”เธอที่หันไปขอความช่วยเหลือจากเจ้านายหรือคาร์ลเตอร์ที่เป็นพี่ชายและเพื่อนของโรมิโอ (เพื่อนหรือศัตรู?) แต่กับได้รับคำตอบที่ไม่คาดคิด และไม่คิดด้วยว่าคำตอบแบบนี้มันจะออกมาจากปากของเขา“ประธาน..ทำไมคุณพูดจาใจร้ายจังคะ..” เสียงหวานเอ่ยออกมาอย่างผิดหวัง คาร์ลเตอร์ที่จ้องมานิ่งๆโดยไม่ได้พูดอะไร เธอสะบัดหน้าจะเดินหนีไปจากเข
เคอร์วินเดินเข้าไปหาโรมิโอเอียงหน้าเข้าไปด้านข้างกระซิบพูดเบา ๆ ที่ให้มีแค่เขากับโรมิโอที่ได้ยิน เขาไม่อยากให้ใครมาได้ยินประโยคที่เขากำลังจะพูดต่อไปนี้ โดยเฉพาะกับผู้หญิงที่อยู่ข้างหลัง ถ้าเธอได้ยินคะแนนความสนใจของเขาคงได้ลดลง…“หวงมากเหรอวะ?”“ถ้ามึงจะหวงมากขนาดนี้น่ะ มึงก็จับตาดูเธอให้ดี ๆ ล่ะอย่าปล่อยให้เธอคาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว”โรมิโอยังคงฟังเคอร์วินโดยไม่ได้ตอบโต้อะไร เขาก็อยากจะรู้นักว่ามันจะมีคำพูดอะไรมายั่วโมโหเขาอีกเขาเป็นพวกใจเย็นนะ ใจเย็นกับทุกคนยกเว้น ‘มึง! ไอ้เคอร์วิน!’“เพราะว่าถ้าเมื่อไหร่ที่มึงปล่อยให้เธอคาดสายตาจากมึงแค่ครั้งเดียว ผู้หญิงของมึงอาจจะมานอนอยู่ในห้องกูก็ได้นะไอ้เพื่อนรัก!”พลั่ก! โรมิโอผลักเคอร์วินสุดแรงจนร่างหนาเซถอยไปด้านหลังจนเกือบจะล้ม แต่ยังคงต้านทานแรงโรมิโอได้อยู่บ้าง“มึง!” ยกมือขึ้นชี้นิ้วไปที่หน้าเคอร์วินอย่างไม่พอใจ ตอนนี้โรมิโอโกรธจัดจนเลือดขึ้นหน้า หูที่ขึ้นสีแดงจนมองเห็น“ทั้งสองคนทำอะไรกันคะ อย่าทะเลาะกันนะ!” เสียงหวานที่ตะโกนมาจากข้างหลัง เมื่อมองดูท่าจะไม่ดีแล้วสิ เธอคอยมองทั้งสองคนมาตลอด ตอนแรกก็เหมือนว่าจะคุยกันปกติแต่ต่อ
“ถ้าจะให้เธอไป ก็ต้องให้กูไปด้วย แต่ถ้าไม่ก็อย่าหวังว่าพวกมึงจะได้พาเธอไป!”“หึ ได้ถ้ามึงอยากไปขนาดนั้นก็ไป!”คาร์ลเตอร์เอ่ย พร้อมเดินเข้าไปใกล้โรมิโอยื่นมือไปแตะที่ไหล่ก่อนจะโน้มหน้าเข้าไปกระซิบ‘สัมมนาครั้งนี้คงจะสนุกน่าดู’“แต่มีข้อแม้นะว่า เธอต้องไปรถพวกกู…”“มึง!…”“แต่ถ้ามึงเรื่องมากแม้แต
หมับ! มือหนาจับคว้าไปที่ข้อมือเล็กกระชากมาจับวางไว้ที่ต้นขาตัวเอง เขาสัมผัสถึงมือเล็กเย็นเฉียบและความสั่นกลัวของเธอ“ตัวเล็กกลัวเหรอครับ?” ฟึ่บ ฝ่ามือใหญ่วางลงไปบนหัวน้อย ๆ ของเธอลูบมันไปมาเบาๆ“พี่ไม่ทำอะไรตัวเล็กหรอก ไม่ต้องกลัวในเมื่อตัวเล็กไม่ได้โกหกอะไรพี่ จริงไหมครับ?”“อึก! ค่ะ..”โรมิโอ
“ใคร”“ประธานค่ะ คุณคาร์ลเตอร์…”“มันโทรมาทำไม!” น้ำเสียงแข็งเอ่ยถาม พยายามควบคุมน้ำเสียงแล้วนะ แต่พอพูดออกไปก็เหมือนคนที่ใส่อารมณ์พูดเหมือนเดิม เมื่อไหร่ไอ้สองแฝดนรกมันจะไปให้พ้น ๆ หน้าเขาสักทีกันนะ!“เรื่องงานน่ะเพราะมีงานด่วนค่ะ เขาเลยโทรมา พี่โรมคะคือว่า..ฉันคงต้องไปดูงานที่ต่างจังหวัดกับประ
ร่างบางที่กำลังเอนหัวซบอยู่ที่ไหล่หนาของโรมิโอ เธอหลับตาพริ้มแต่ก็ต้อง ผงกหัวขึ้นจากการที่นอนซบไหล่เขา เพราะมีสายเรียกเข้าดังมาจากโทรศัพท์ของเธอเธอพลางคิดในใจว่าใครโทรมาในเวลานี้กันนะ จะว่าพวกเพื่อนก็คงไม่ใช่เมื่อพลิกหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมาดูพบว่าชื่อที่กำลังปรากฎต่อสายตาเธอคือ ‘คาร์ลเตอร์’ ท่านประ







