ใต้สกุล 2

เมื่อเวลานัดมาถึงชายร่างหนาก็ปรากฎตัวในชุดสูทสีกรมท่าทางดูดี เส้นผมถูกเซ็ตตัดทรงไว้ดข้ากับรูปหน้าหล่อ ๆ มือซ้ายโอบเอวร่างเพรียวบางเดินเข้ามาในร้านอาหาร

บริกรเข้ามาค้อมหัวลงเล็กน้อยก่อนผายมือไปทางโต๊ะริมหน้าต่าง

"ขอบคุณครับ" ดมิทรีเอ่ยขอบคุณบริกรพร้อมรอยยิ้ม มือยังคงโอบเอวบางเอาไว้จนกระทั่งถึงโต๊ะที่หมาย เขาขยับเก้าอี้บริการหญิงสาวคนนั้นก่อนนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

รอยยิ้มธุรกิจกว้างขึ้นอีกครั้งเมื่อต้องจ้องใบหน้าสวย

"ปกติชอบทานอะไรครับ" ดมิทรีถามหญิงสาวตรงหน้า ดวงตาดำสนิทจ้องลึกในดวงตาสีทองน้ำตาลเหมือนจะกลืนกิน

"ขอเป็นสลัดอกไก่ก็พอค่ะดมิทรี" 'โซเฟีย'ตอบด้วยรอยยิ้มพลางยื่นมือออกมาด้านหน้าชายร่างหนา ดมิทรียิ้มกว้างแต่แววตากลับไร้อารมณ์จับมือขาวตรงหน้ามาจุมพิต

"ผิวหอมมากเลยนะครับ" ดมิทรีเอ่ยชมหลังถอนจุมพิตที่หลังมือขาวออกมาแล้ว กลิ่นน้ำหอมคละคลุ้งอยู่รอบมวลอากาศทำเอาต้องปั้นหน้าฝืนยิ้มต่อ

"คุณดูดีมากเลยค่ะดมิทรี" โซเฟียใช้นิ้วเกี่ยวผมทัดหูเป็นสัญญาณว่าเธอนั้นชอบคนตรงหน้ามากขนาดไหน

"ต่างหูดูเข้ากับคุณจังเลยนะครับ" ชายร่างหนาที่ผ่านโลกมาระดับหนึ่งเฉไฉ เขาเอ่ยชมต่างหูของเธอแทนที่จะตอบรับการเชิญชวนของเธอ โซเฟียหน้าเสียเล็กน้อยก่อนจะยิ้มรับและอฑิบายเกี่ยวกับต่างหู

"ต่างหูคู่นี้เป็นคู่โปรดของฉันเลยล่ะค่ะ" โซเฟียยิ้มเจื่อน สองขาของเธอเริ่มสั่นเมื่อคนตรงหน้าไม่เป็นอย่างใจ แต่โชคดีที่อาหารมาเสิร์ฟทันเวลาก่อนบรรยากาศจะอึมครึมไปมากกว่านี้

ตรงหน้าโซเฟียเป็นสลัดอกไก่อย่างที่เธอสั่ง แต่ดมิทรีมีเพียงไวน์องุ่นสีม่วงเข้มวางอยู่ทางฝั่งขวามือ

"คุณไม่ทานอะไรสักหน่อยเหรอคะ" ดมิทรีส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้ม

"ผมค่อนข้างเลือกทาน... และมักจะทำทานเองน่ะ" มันก็แค่ข้ออ้างเท่านั้น ดมิทรีไม่อยากใช้เวลามากมายไปกับหญิงสาวที่เขาเอามาเป็นแค่หมากเพื่อเข้าสู่งานรางวัลของหลี่เฉิง ดวงตาคมสีดำสนิทจ้องมองลึกในดวงตาของหญิงสาวตรงหน้าคล้ายมีอะไรซ่อนในใจ

หญิงสาวมโนคิดเข้าข้างตนเองว่าชายหนุ่มฐานะดีตรงหน้าจะตกเป็นของเธอผ่านสายตาที่อ่านไม่ออก รอยยิ้มจางถูกส่งมาให้เล็กน้อยแล้วก้มทานอาหารตรงหน้าอย่างมั่นใจ ดมิทรีใช้เวลานี้วิเคราะห์หญิงสาวหน้าสวยแต่ไร้มันสมองตรงหน้าอย่างพินิจ

"คุณสวยจัง" เขากล่าวชม

"ขอบคุณนะคะดมิทรี" หญิงสาวเอ่ยขอบคุณพลางวางส้อมและมีดลงบนจาน เธอหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดปากก่อนดื่มไวน์แบบเดียวกับดมิทรี

"ได้ข่าวว่าคุณจะได้รับรางวัลเร็ว ๆ นี้" ดมิทรีเอ่ยขึ้นหลังเธอวางแก้วลง

"ใช่ค่ะดมิทรี... เป็นรางวัลดาราอันดับ 1 ของค่ายน่ะค่ะ" เธออธิบายยาวเหยียดสีหน้ามีแต่ความปิติแต่น้ำเสียงช่างหยิ่งผยอง

"ผมเคยชมละครที่มีคุณแสดง... สมกับเป็นอันดับหนึ่งจริง ๆ ครับ" ดมิทรีตามน้ำแต่น้ำเสียงเจือความเย้ยหยัน ความจริงเขาไม่เคยดูละครของเธอเลยสักครั้ง...สิ่งที่เขาสนใจอย่างเดียวคือหลี่เฉิง!

โซเฟียอมยิ้มไม่รับรู้ว่าอีกคนกำลังเหยียดเธอด้วยสายตาและน้ำเสียง เธอจังคงเล่าเรื่องในกองถ่ายด้วยความรู้สึกตื่นเต้นเหมือนกับว่าเธอเพิ่งแสดงเป็นเรื่องแรก

"คุณทำให้ผมรู้สึกชอบ..." ดมิทรีเดินเกมต่อไม่สนใจหน้าอินทร์หน้าพรหม ทำคนฟังได้ยินหน้าแดงก่ำเป็นมะเขือเทศ โซเฟียยิ้มกว้างอวดฟันขาวเรียงต้องแสงไฟ

"ไม่ทราบว่า... วันรับรางวัลอนุญาตให้ผมไปร่วมแสดงความยินดีไหมครับ" ดมิทรีเริ่มเบื่อบทสนทนาที่เธอเอาแต่พูดเรื่องตัวเองเต็มทน เขาจึงตัดบทด้วยการให้ความหวังทะลุปรอท

"ยินดีเลยค่ะดมิทรี" เธอตอบออกมาพร้อมยิ้มกว้าง ดมิทรีคว้ามือขาวของเธอไปจุมพิตอีกครั้งเอาทำใบหน้าสวยร้อนผ่าวเหมือนเตาอั้งโล่

"คุณรอผมนะ" ดมิทรียิ้มก่อนเรียกบริกรมาเช็กบิลมื้อนี้ ก่อนทั้งสองจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชายหนุ่มร่างกำยำเข้าไปโอบเอวหญิงสาวที่เขาพามาด้วยเพื่อเดินออกจากร้าน... มุมหนึ่งของร้านกลับมีชายคนหนึ่งถือกล้องขนาดพกพาสาดแฟลชมาทางทั้งคู่

แช๊ะ!!!

"ว้าย! " เธอร้องออกมาพร้อมซุกใบหน้าเข้ากับอกแกร่ง ดมิทรีรีบกอดเธอแล้วพาออกนอกร้านส่งเธอเข้ารถ

เมื่อส่งหญิงสาวเรียบร้อยเขาก็เข้ามานั่งยังรถส่วนตัวพร้อมเปิดโทรศัพท์... ภาพในจอคือโซเฟียซึ่งนั่งทานอาหารกับหลี่เฉิง และต่อมาเป็นรูปที่โซเฟียซุกไปยังอกของหลี่เฉิงเพื่อหนีแฟลช

"หึ..." รูปภาพพวกนั้นมันเนียนเสียจนแยกไม่ออกด้วยซ้ำ

วิกเตอร์ค่อย ๆ ขยับรถเคลื่อนไปด้านหน้าเพื่อกลับสู่คฤหาสน์ ส่วนคนด้านหลังอย่างดมิทรีก็เอาแต่ชื่นชมผลงานอันชาญฉลาดที่ตัวเองเพิ่งได้ทำลงไป

"รูปพวกนี้... ปล่อยวันรับรางวัล" ดมิทรีเอ่ยขึ้น วิกเตอร์พยักหน้ารับพร้อมส่งสายตาร้ายผ่านกระจกมองหน้า ดมิทรีเองก็ต้องมองกลับด้วยรอยยิ้มมุมปาก

"วิกเตอร์ คืนนี้คงจะหนักนะ" ดมิทรีพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบ

"ครับ..." เจ้าของชื่อไม่รู้จะตอบอะไรนอกจากตอบรับด้วยเสียงเบาในลำคอ เขารู้ว่าทั้งหมดวันนี้คือแผนของดมิทรีที่ตั้งใจให้เซอร์เกย์ชัดเจนกับวิกเตอร์

"อดทนหน่อยแล้วกัน" ดมิทรีทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วเดินลงจากรถไปยืนเต็มความสูง ท่าทางสง่างามของดมิทรีทำให้คนใช้ในบ้านหลายคนต่างหมายปองเจ้านายผู้สูงส่ง

"สวัสดีค่ะ" แต่ก็ไม่พ้นหญิงสาวในชุดแม่บ้านออกมาต้อนรับ เธอเข้ามาพร้อมรอยยิ้มมีเลศนัยต่อหน้าดมิทรี ดมิทรีรับน้ำดื่มในมือของเธอไปดื่มจนหมดแก้ว

เพล้ง!

ดมิทรีปามันลงพื้นเฉียดขาเธอไปเล็กน้อย หญิงสาวหน้าซีดไม่กล้าขยับทำได้เพียงก้มมองเท้าตัวเองไม่กล้าพูดอะไรออกมา

"ส่งไปขายซ่อง" ดมิทรีเกลียดพวกชั้นต่ำ....

"เธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมองหน้าฉันด้วยซ้ำ" เขาประกาศกร้าวเหมือนเป็นคำประกาศิต วิกเตอร์รีบเข้ามารวบตัวหญิงสาวที่ยืนนิ่งเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่างออกไป

เธอร้องโวยวายขอความเห็นใจของดมิทรี แต่มีหรือที่คนป่าเถื่อนอย่างเขาจะสนใจ

รอบข้างกลับมาสงบเมื่อเสียงแหลม ๆ ของคนชั้นต่ำห่างไกลออกไป ดมิทรีก้าวขาขึ้นบันไดสร้างเสียงหนักแน่นของฝ่าเท้าบ่งบอกว่าบ้านนี้ใครเป็นคนกุมอำนาจสูงสุด

เมื่อแผ่นหลังหายลับไปหลังประตู เสียงถอนหายใจของคนทุกคนก็ดังขึ้น ดมิทรีอารมณ์ร้อน... และใครที่หมายปองเขาจุดจบไม่เคยดีเลยสักคน

"ป้าไดอาน่า คุณเขาโกรธอีกแล้ว" ไดอาน่าเป็นแม่บ้านคนเก่าคนแก่ของที่นี่ และเป็นคนที่ดมิทรีไว้ใจมากที่สุดในกลุ่มคนใช้

ไดอาน่าไม่ตอบอะไรทำเพียงเทนมใส่แก้วแล้วอุ่นพอให้ร้อนเล็กน้อย ความเงียบกลับมาอีกครั้งเมื่อสองขาเรียวของหญิงชราก้าวถึงหน้าประตูห้องส่วนตัวของดมิทรี

เธอเคาะเพียงสองทีก่อนเปิดเข้าไปหลังได้ยินคำอนุญาตจากเจ้าของห้อง

ดมิทรีในชุดคลุมอาบน้ำสีเทานอนแผ่หลาอยู่บนเตียง มือข้างหนึ่งมีกรอบรูปครอบครัวถือไว้อยู่

"นายท่านกับคุณหญิงภูมิในใจตัวคุณมากนะคะ" ไดอาน่าเห็นว่าดมิทรีนิ่งผิดปกติ... และมันเป็นแบบนี้เสมอเมื่อในมือมีกรอบรูป

"ครับ" ดมิทรีตอบรับเพียงเท่านั้นแล้วยันตัวลุกขึ้นเมื่อเห็นว่าไดอาน่าวางแก้วนมอุ่นลงบนโต๊ะ สายตาคมจ้องไปทางแก้วนมอุ่น ถอนหายใจสองครั้งแล้วหยิบขึ้นมาดื่ม

เมื่อหมดแก้วแล้วก็วางลงที่เดิม... เอนตัวลงนอนหลังวางกรอบรูปเข้าที่แล้ว ไดอาน่าเก็บแก้วนมออกไปพร้อมปิดไฟดวงใหญ่กลางเพดานให้เจ้านายตนได้พักผ่อน

ดมิทรียังคงลืมตาจับจ้องไปยังโคมไฟสีส้มที่หัวเตียง เขาไม่เคยลืมว่าพ่อกับแม่รักเขามากขนาดไหน... แต่หลี่เฉิงเข้ามาทำให้ความรักถูกแบ่งออกไป!

คิดได้แบบนั้นสองมือก็กำแน่นคล้ายว่าถ้าเจ้าตัวอยู่ตรงหน้าคงจะต้องมีคนเจ็บตัว

นอนกลิ้งไปมาพักหนึ่งความเหนื่อยล้าตลอดทั้งวันก็จู่โจม ดมิทรีเข้าสู่ห้วงนิทราฝันไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ รู้อีกทีก็ลืมตาตื่นขึ้นมาเพราะเสียงนาฬิกาปลุก

กายหนางัวเงียพาตัวเองเข้าห้องน้ำทำธุระจนสะอาดเอี่ยม ใบหน้าหล่อเหลาวันนี้เริ่มมีหนวดเขียวขึ้นจาง ๆ ไม่ทันไรก็บีบโฟมหน้ากระจกลงไปยังตอหนวดสีเขียว มีดโกนคมกริบค่อย ๆ ปาดไปทีละส่วนอย่างใจเย็น

"เมื่อคืนหลับสบายไหม" วันนี้เซอร์เกย์เสนอหน้ามาดักรอหน้าห้องพร้อมทักทายด้วยคำทั่วไปที่เขามักพูดเป็นประจำ

"มาทำอะไร" ดมิทรีถามแล้วหรี่ตามอง

"วันนี้มาทำหน้าที่แทนมัน" เซอร์เกย์ตอบหน้าตาย

"หึ... หวงเมียเหรอ" ดมิทรีดูออก... และเมื่อวานก็เป็นแค่การแกล้งลูกน้องเล็ก ๆ น้อยเพื่อกระชับความสัมพันธ์เพียงเท่านั้น

"ก็แค่ของเล่น" เซอร์เกย์ยักไหล่ไม่สนใจคำของดมิทรี เขาเดินตามแผ่นหลังกว้างว่าตนเองเล็กน้อยลงจากบันไดไปยังห้องอาหาร กลิ่นอาหารเช้าทำเอาท้องร้อง เซอร์เกย์รอไม่ไหวรีบจับจองเก้าอี้ก่อนดมิทรี

"อ๋อ... เอาอาหารไปให้วิกเตอร์บนห้องด้วยนะ" ดมิทรีรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างลูกน้องมือซ้ายและมือขวา เขาจึงเอ่ยบอกกับแม่บ้านที่นำอาหารมาเสิร์ฟตรงหน้า เธอพยักหน้ารับแต่ไม่มองหน้าเจ้านายเลยสักนิด

เซอร์เกย์ได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้ากับตัวเอง

"ดูไม่ยี่หระเลยนะ" ดมิทรีแขวะ

"มันไม่ตายง่าย ๆ หรอกน่า" เซอร์เกย์พูดออกมาอีกพลางไหวไหล่ ก้มหน้าก้มตากินอาหารตรงหน้าจนหมดก็ลุกเดินออกจากโต๊ะไป ปล่อยดมิทรีไว้กับหน้าจอไอแพดกับข่าวธุรกิจ กาแฟร้อนในแก้วตรงหน้าแทบไม่พร่องลงเลยสักนิด จะมีแต่ควันร้อนเริ่มน้อยลงจนเย็นชืด ดมิทรีผละสายตาออกจากหน้าจอมองไปยังแก้วกาแฟเย็น ๆ ก็ถอนหายใจ

"เข้าไปนะ" ขายาวหยุดลงหน้าห้องของเซอร์เกย์ เขาไม่เคาะแต่จับลูกบิดพร้อมพูดขออนุญาต คนในห้องไม่ตอบอะไร... ถือวิสาสะเดินเข้าไป

ภาพที่เห็นตรงหน้าทำหัวใจแกร่งกระตุกไปวูบหนึ่ง ร่างกายของวิกเตอร์เต็มไปด้วยรอยช้ำจ้ำม่วง แผ่นหลังยังเต็มไปด้วยรอยแผลแตก วิกเตอร์กอดตัวเองหันหน้าให้เซอร์เกย์ที่กำลังนั่งป้อนข้าวอยู่

"หึหึ" เค้นเสียงหัวเราะในลำคอออกมาเมื่อเห็นสภาพของลูกน้องอย่างวิกเตอร์หมดสภาพ เขายังคงกกกอดร่างกายตัวเองแน่นหันแผ่นหลังให้ดมิทรี

"ผมไม่ทำคนของคุณตายหรอกดมิทรี" เซอร์เกย์พูดออกมาพร้อมน้ำเสียงปนโมโห เขาทั้งฉุนดมิทรีเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อวาน แล้วก็เริ่มโมโหที่วิกเตอร์ไม่ยอมกินอะไรแม้จะพยายามป้อน

"ก็ดี" ดมิทรีนั่งลงที่ปลายเตียง เขามองลูกน้องทั้งสองด้วยสายตาจับผิด

"อย่ายุ่งกับมันอีก" เซอร์เกย์เตือน

"รู้แล้วหน่า" ดมิทรีตอบรับเจือหัวเราะ

TBC.