Masukแสงแดดยามเช้าส่องเข้ามาในห้องเล็กๆ ทำให้ณิชาค่อยๆ ลืมตาขึ้น เธอนอนนิ่งอยู่ชั่วครู่ มองเพดาน ฟังเสียงนกร้องข้างนอก เสียงลมพัดใบไม้เบาๆ แล้วเธอก็ลุกขึ้นนั่งบนเตียงช้าๆอากาศเช้าเย็นสบาย แสงแดดอ่อนๆ ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา ทำให้กระท่อมดูสดใสขึ้น ร่างบางลุกขึ้นยืน เดินไปที่อ่างล้างหน้า สาดน้ำเย็นๆ ใส่หน้าช้าๆ ก่อนจะเข้าไปจัดการทำธุระส่วนตัว แปรงฟัน อาบน้ำ เปลี่ยนใส่เสื้อผ้าชุดใหม่หลังจากที่เธออาบน้ำและแต่งตัวใหม่ด้วยชุดเสื้อเชิ้ตสีครีมแขนยาวพับแขนถึงข้อศอกและกระโปรงยาวสีน้ำตาลพร้อมกับผูกผ้ากันเปื้อนเธอยืนอยู่หน้ากระจกที่แขวนผนัง กำลังมัดผมรวบเป็นหางม้าต่ำ ผูกด้วยโบว์เส้นเล็กสีดำ แต่ก่อนจะทำความสะอาดบ้าน…ณิชาก็หาอะไรกินเป็นอันดับแรกร่างเล็กเดินออกมาจากห้อง ไปที่ครัวแล้วเปิดตู้เย็น หาวัตถุดิบอาหารออกมา…วันนี้เธอเลือกทำอกไก่ย่างและไข่ต้มหนึ่งฟอง พร้อมด้วยนมอุ่นๆ หนึ่งแก้วพอหลังจากที่เธอทานอาหารจนหมดและกินยาบำรุงที่หมอให้มา…เธอก็นั่งย่อยอยู่สักพัก ก่อนจะมองไปรอบๆ กระท่อมเธอสังเกตว่าพื้นไม้เริ่มมีฝุ่นสะสมมากขึ้น ชั้นหนังสือดูรกไปหน่อย มีหนังสือวางกระจัดกระจาย โต๊ะในห้องนอนของเธอมีเอ
สองอาทิตย์ผ่านไป แสงอาทิตย์ยามเข้าส่องผ่านหน้าต่างเล็กๆ ของกระท่อมเข้ามา ส่องกระทบใบหน้าของณิชาที่กำลังยืนอยู่หน้ากระจกเธอมองภาพสะท้อนของตัวเองอย่างตั้งใจสองสัปดาห์ที่ผ่านมาเป็นช่วงเวลาที่หนักหนาสาหัส เธอร้องไห้จนไม่มีน้ำตาอีกแล้ว แต่พอหลายวันผ่านไป ร่างกายก็เริ่มปรับตัว ผิวหน้าที่เคยซีดจัดก็ค่อยๆ กลับมามีสีสัน อาจเพราะเธอบังคับตัวเองกินอาหารครบสามมื้อทุกวัน ดื่มนมบำรุงเพื่อลูกในท้อง พักผ่อนให้เพียงพอดวงตาที่เคยบวมแดงก็ค่อยๆ กลับมาปกติ แก้มที่เคยบุ๋มลงไปก็เริ่มอวบกลับมาเล็กน้อย ผิวพรรณดูเปล่งเปลั่งขึ้น มีเลือดฝาดมากขึ้นนี่อาจเป็นหนึ่งในสัญญาณของการตั้งครรภ์ที่เธอเคยอ่านจากหนังสือ ฮอร์โมนที่เปลี่ยนแปลงทำให้ผิวหน้าดูสดใสขึ้นแต่ลึกๆ ภายในหัวใจ…ความเจ็บปวดยังคงอยู่ณิชาสูดลมหายใจเข้าลึกๆวันนี้…วันนี้เธอตัดสินใจแล้วเธอต้องกลับมาใช้ชีวิตให้ปกติ ต้องเข้มแข็ง ต้องเดินหน้าต่อไป‘เพื่อลูก’ เธอบอกตัวเอง มือวางลงบนหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นเล็กน้อย ‘ฉันต้องเข้มแข็งเพื่อลูก’ร่างเล็กหันไปมองชุดเสื้อผ้าที่เตรียมไว้บนเตียงชุดเดรสสีครีมอ่อน ทรงปล่อย ไม่รัดรูป ความยาวคลุมเข่า แขนยาวสา
ณิชาตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้า แสงอาทิตย์ยังไม่สว่างมากนัก ท้องฟ้ายังมีสีชมพูจางๆ ปนกับสีส้มอ่อน เธอนอนไม่หลับเกือบทั้งคืน หลับๆ ตื่นๆ ตลอด ทุกครั้งที่หลับก็ฝันร้าย ฝันว่าธีออนมองเธอด้วยสายตาผิดหวัง ฝันว่าเฮเลนกำลังตะโกนใส่เธอ ฝันว่าเธอกำลังยืนคนเดียวท่ามกลางความมืดเธอลุกขึ้นนั่งช้าๆ มองออกนอกหน้าต่างมีแต่ต้นไม้หนาทึบ เสียงนกร้องดังขึ้นอยู่ห่างๆ เสียงลมพัดผ่านใบไม้ กระท่อมเล็กๆ ของเธอเงียบสงัดราวกับโลกนี้มีแค่เธอคนเดียว‘วันนี้’ เธอคิด ‘วันนี้…คือวันสุดท้าย’‘วันนี้…ทุกอย่างจะจบลง’ร่างอรชรลุกขึ้นจากเตียงด้วยขาสั่น เดินไปที่กระจกเล็กๆ ที่แขวนอยู่บนผนัง มองใบหน้าของตัวเองในกระจก ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาบวมแดงจากการร้องไห้ตลอดสองวัน แก้มบุ๋มลงไปเล็กน้อย ริมฝีปากแห้งแตกเธอดูเหมือนคนป่วยหนัก‘ฉันต้องทำให้ดูดีขึ้น’ เธอคิดในใจ ‘จะให้คุณธีออนเห็นฉันในสภาพแย่แบบนี้ไม่ได้’‘อย่างน้อยครั้งสุดท้ายที่เจอกัน ฉันควรดูดีสักหน่อย’เธอเดินไปที่อ่างน้ำเล็กๆ วักน้ำเย็นล้างหน้า เธอล้างหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าพยายามให้ตัวเองดูปกติ แต่ดวงตาที่แดงบวมและแก้มที่บุ่มลงไปก็ไม่สามารถปกปิดได้ เธอถอนหายใจยาว เดินกลับไปนั่งบนเตี
ห้าโมงเย็น เรือนพักส่วนตัวของกษัตริย์เฟนเฮิร์ท เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ สามครั้ง ท่ามกลางความเงียบในห้อง เอลเลียตนั่งอยู่บนเก้าอี้ มือหนึ่งถือแก้ววิสกี้อีกมือคีบบุหรี่ที่กำลังติดไฟ ควันบุหรี่ลอยฟุ้งขึ้นไปในอากาศ ก่อนจะจางหายไป เขาสูดควันเข้าไปลึกๆ แล้วพ่นออกมาช้าๆ สายตาจ้องมองออกนอกหน้าต่าง มองไปที่ท้องฟ้าสีส้มที่กำลังเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มเรื่อยๆ“เข้ามาครับ” เขาพูดเสียงเรียบเฉย ไม่ได้หันไปมองประตูประตูเปิดออก นาธานเดินเข้ามาด้วยท่าทางสงบเสงี่ยมเหมือนเคย เขาปิดประตูเบาๆ ข้างหลัง แล้วเดินเข้าไปในห้องที่สว่างเพียงแสงอาทิตย์ตกดินและแสงโคมไฟตั้งโต๊ะ“ท่านครับ…”เอลเลียตยังคงจ้องมองนอกหน้าต่าง มือที่ถือบุหรี่ยกขึ้นสูบอีกครั้ง ควันพวยพุ่งออกมาช้าๆ จากริมฝีปาก “มีอะไร” เขาถามเสียงเบา น้ำเสียงฟังดูไม่สนใจ นาธานเดินเข้าไปใกล้อีกสองสามก้าว หยุดยืนห่างจากเอลเลียตประมาณสองเมตร มือทั้งสองประสานไว้ข้างหน้าท่าทางสุขุม “มีรายงานเกี่ยวกับคุณนายเฮเลน เกรแฮมครับ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบร่างสูงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แต่ยังคงไม่หันมามองนาธาน เขายกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบ สัมผัสรสชาติแรงจัดที่ไหลลง
7 วันผ่านไปเป็นเจ็ดวันที่ยาวนานที่สุดในชีวิตของเฮเลน เกรแฮม ทุกวันทุกคืน เธอนอนไม่หลับ กินไม่ได้ คิดแต่เรื่องผลตรวจที่กำลังจะมา หลังจากที่แพทริคโทรมาบอกกับเธอว่าได้รับตัวอย่างเลือดของณิชาและส่งให้มาร์ตินช่วยประสานงานต่อให้แล้วผลตรวจที่จะบอกความจริงความจริงที่เธอกลัว…แต่ก็ต้องการรู้เฮเลนนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น ถือถ้วยชาร้อนๆ ในมือ แต่ไม่ได้จิบเลยสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง มองไปที่สวนดอกไม้ที่บานสะพรั่ง แต่ไม่ได้มองเห็นถึงความสวยงามของมันเลยในหัวเต็มไปด้วยความกังวล โทรศัพท์บนโต๊ะข้างโซฟาส่งเสียงดังขึ้น…เธอจ้องมองโทรศัพท์ มือสั่นเล็กน้อยเธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ยกมือขึ้นกดรับบสายสั่นๆ“แพทริค…” เธอพูดเสียงแผ่ว(เฮเลน) เสียงของแพทริคดังมาจากอีกปลายสาย เสียงของเขาฟังดูหนักใจหัวใจของเฮเลนเต้นแรงขึ้น“แพทริค…” เธอพูดเสียยงสั่น “ผล…ผลออกมาแล้วเหรอ”ปลายสายเงียบไปสักพัก แล้วแพทริคก็ถอนหายใจยาว(ออกแล้ว) เขาพูดเสียงเบา (เฮเลน…ฉันคิดว่าเราควรพบกัน คุยตัวต่อตัวดีกว่า ฉันจะไปหาเธอที่บ้านได้ไหม)เฮเลนหลับตาลงเธอรู้แล้วรู้จากน้ำเสียงของเขารู้จากความเงียบที่หนักอึ้งรู้ว่า…ผลไม
ช่วงบ่ายวันนั้นณิชาเดินออกจากสถาบันสอนหนังสือหลังจากเลิกสอนวิชาบริหารธุรกิจเธอเดินไปตามถนนที่นำกลับสู่พระราชวังอย่างช้า ๆ สมองยังคงคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนเช้า เรื่องที่เธอพยายามจะทำตลอดทั้งวัน‘วันนี้ฉันพยายามจะคุยกับธีออนแล้ว พยายามจะบอกเขาว่าฉันอยากจะยกเลิกเรื่องงานแต่ง’‘แต่ทุกครั้งที่จะพูด ก็มีเรื่องอื่นเข้ามาแทรก’เธอถอนหายใจเบา ๆตอนเช้าก่อนออกมาสอน เธอเจอธีออนที่ห้องรับประทานอาหารเช้า พยายามจะชวนคุย แต่ธีออนกำลังรีบไปประชุม ช่วงกลางวัน เธอพยายามอีกครั้ง ส่งข้อความไปหาธีออน แต่เขาตอบว่ากำลังยุ่งกับเรื่องงานเอกสารที่ต้องส่งด่วน‘แล้วก็...’ เธอคิด ‘ส่วนหนึ่งของฉันก็ไม่กล้าพูดจริง ๆ’‘ไม่กล้าบอกเขาตรง ๆ’‘ไม่รู้ว่าเขาจะตอบสนองอย่างไร’เธอเดินต่อไปอย่างช้า ๆ มือหนึ่งจับกระเป๋าสะพาย แสงแดดยามบ่ายส่องลงมาอุ่น ๆ ผู้คนเดินสัญจรไปมาบนถนน บรรยากาศดูสงบและเงียบสงบแต่แล้วเธอก็เห็นร่างคุ้น ๆ สองคนที่กำลังเดินมาทางเธอเอลเลียต และเรเน่ เซเรนเดียทั้งสองกำลังเดินมาจากทิศทางตรงข้าม ดูเหมือนจะกำลังมุ่งหน้าไปที่ร้านน้ำชาที่อยู่ไม่ไกลณิชาตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นแรง‘ทำไมต้องเจอเขาตอนนี้ด้วย’ เธ







