Se connecterakala ni Amy ay nakahanap na siya ng kakampi ng makilala niya ang panganay na anak ng umampon sa kanya pero ang hindi niya inaasahan ay mas masama pa pala ito sa kanyang mga kapatid. nang makatakas siya sa pamilyang umampon sa kanya ay pinapangako niyang babalik siya upang paghigantihan si Rabboni
Voir plus激しい雨が、視界を白く塗り潰していく。
ずぶ濡れになりながら、私は立ち尽くしていた。 シルクのワンピースが肌に張り付いて、体温を奪う。靴の中に雨水が流れ込んでくる不快感に、指先が強張る。震えが止まらないのは、寒さのせいなのか、それとも目の前の男が放つ眼差しのせいなのか。 「……言ったはずだ」 雨音にかき消されそうな低い声。 傘も差さず、彼はこちらを見下ろしていた。かつて恋い焦がれ、手が届くと信じていた人。 「もう、俺の前に現れるなと」 心臓を素手で握り潰されたような痛みが走った。 縋るように伸ばしかけた手は空を切り、雨を吸って重くなった安物のTシャツに触れることさえ許されない。 濡れた前髪の隙間から覗く瞳には、幼馴染としての情なんて欠片もなく、ただ底知れない拒絶の色だけがあった。 「せい……や、ごめんなさい、私……」 「名前を呼ぶな」 刃物のような鋭い声。 雷鳴が轟き、一瞬だけ彼の顔を青白く照らし出す。 陽だまりみたいに暖かかった眼差しは、もうどこにもない。そこにあるのは、すべてを焼き尽くすような冷たい炎だけだ。 「お前みたいな女は、見るだけで胸が濁る。……失せろ」 重たい音を立てて、錆びついた鉄の扉が閉ざされた。 ガチャリ、と冷たい金属音が鳴り、ふたりの世界を隔てる。 十八歳の誕生日の夜。世界で一番寂しい方法で、私の初恋は死んだ。◇
「……莉子? 聞いてるの?」
不意に名前を呼ばれ、ハッと顔を上げた。 視界にあるのは、曇ったガラス窓と、安アパートの薄汚れた壁。雨音なんて聞こえない。外からは、朝のラッシュの喧騒と、工事の音が聞こえてくるだけ。 「あ、すみません……。何でしたか」 慌ててエプロンの紐をきつく締め直す。 鏡に映るのは、もうお嬢様じゃない私だ。洗いざらしのシャツに黒いパンツ、実用一点張りのベージュのエプロン姿。化粧っ気のない顔色が悪く、目の下には隈が張り付いている。 二十二歳。あの夜から四年。今の私は何も持たない、ただの月島莉子でしかなかった。 「今日の現場のことよ。私の代わりに急に行ってもらうことになって悪いけど、大きなお屋敷だから気をつけてねって」 背後で、母が心苦しそうに眉を下げている。 かつては宝石を撫でていたその手も、今では水仕事で荒れてゴツゴツしていた。先週からの微熱と腰痛が悪化して、今日は起き上がれそうになかったのだ。 「大丈夫よ、お母さん。お掃除ならもう慣れっこだし、どこへ行ってもやることは一緒だから」 「そうだけど……あそこのご主人、すごく厳しくて几帳面なんだって噂なの。特にプライベートエリアには絶対に入らないようにって、派遣会社の人からも念を押されてて」 「わかってる。余計なことには首を突っ込まない。ただの黒子になって、埃ひとつ残さずに帰ってくるから」 努めて明るく笑って、母の肩にブランケットを掛け直す。 父が亡くなり、会社が倒産し、すべてを失ってから四年。生きるために選んだのは、プライドを捨てて手を汚すことだった。どんなに厳しい雇い主だろうと、今日の日銭と明日の食費の方がずっと重い。 「行ってきます」 清掃用具が詰まった重いボストンバッグを肩にかけ、狭い玄関を出た。 鉄のドアを閉めると、蝶番が錆びた音を立てて、心のどこかが擦れた気がした。指定された住所は、皮肉にも、かつて住んでいた高級住宅街の一角だった。
電車とバスを乗り継ぎ、小高い丘の上のエリアに降り立つと、空気の味さえ変わった気がする。手入れされた街路樹、ゴミひとつない舗装道路、塀の向こうに見える立派な庭木。 ここには生活の匂いがない。あるのは、静かで圧倒的な富の残り香だけ。 懐かしいなんて思う資格もないくせに。 バッグのベルトを握りしめ、昔通った坂道を登る。 心臓が早鐘を打つ。角を曲がるたびに、幼い頃の記憶が蘇る。白い犬と散歩した歩道、迎えの車を待ったロータリー。そして、その先に見えていたはずの生家――月島邸。 けれど、目的地に近づくにつれて、足取りは鉛みたいに重くなった。 そこは、自分の家の隣だった場所。 かつて、古びたアパートが建っていた一角。雑草だらけで薄暗かったあの場所に、今は周囲を威圧するようなモダンな邸宅が聳え立っている。 「……ここなの?」 思わず足を止めて見上げた。 打ちっ放しのコンクリートと、空を映す巨大なガラス。高くそびえる塀は中の様子を完全に隠していて、まるで要塞みたいだ。 表札にはデザインされたロゴがあるだけで、すぐには読めない。 住所は合っている。でも、かつての景色があまりにも変わりすぎていて戸惑う。 昔、隣に住んでいた貧しい彼を思い出しそうになって、慌てて首を振った。 関係ない。今の私に、過去に浸っている暇なんて一秒もないんだ。 深呼吸して、通用口のインターホンを押した。 『……はい』 スピーカー越しに聞こえたのは、低く沈んだ男の声。心臓が跳ねたけど、セキュリティの音声だろうと思い直す。 「本日、清掃に伺いましたスタッフの月島です」 『……どうぞ。鍵は開いてる』 短くそれだけ告げられ、通話が切れた。同時に、重々しいロック解除音が響く。 掌に滲んだ汗をスカートで拭って、重い扉を押し開けた。 一歩踏み入れた瞬間、空気が変わった。 ひんやりと冷たくて、静かだ。 廊下は美術館みたいに静まり返っていて、床の大理石は鏡みたいに磨かれている。安物のスニーカーが、キュッ、と場違いな音を立てた。 息を殺すようにして、指定されたリビングへ向かう。 広い。それに、この匂いは……。 リビングの扉を開けた瞬間、漂ってきた香りに足が止まった。 上質なレザーと、深く焙煎されたコーヒー。そして鼻を掠める、冷たいミントみたいな清潔な匂い。 どこかで嗅いだことがある。記憶の奥底で疼く、痛いほど懐かしい匂い。 部屋の中央には重厚なソファが鎮座し、壁一面の棚には洋書やモダンアートが並んでいる。生活感なんてまるでない。モデルルームみたいに完璧で、冷たい。 けれど、置かれているモノの趣味――モノトーンを基調とした、無駄のない鋭利な感じに、強烈な既視感を覚える。 初めて来たはずなのに、知っている気がしてならない。 ざわつく肌をなだめて、仕事にかかるためにバッグを下ろした。 まずは埃払いからだ。余計なことは考えない。私はただの清掃員なんだから。 自分に言い聞かせてハタキを手に取った、その時だった。 サイドボードの上に、伏せられた写真立てがある。 掃除のために持ち上げて、何気なく表を向けた瞬間、時間が止まった。 カシャン。 手からハタキが落ちて、乾いた音を立てる。 指先が震えて、写真立てを支えきれない。 そこに写っていたのは、知っている姿よりも少し大人びた彼――天道征也だった。 少し伸びた黒髪、射抜くような瞳、不機嫌そうな薄い唇。背景には、どこか寂しげな海が広がっている。 「うそ……」 喉から掠れた声が出た。 血の気が引いていくのがわかる。 ここは、彼の家なのか。 あんなに貧しかった彼が、こんな豪邸を。 混乱する頭に、四年前の記憶が濁流みたいに押し寄せてくる。 私が彼にしたこと。彼が大切にしていた人がいると知っていながら、嫉妬に狂って送りつけた一枚の写真。 海辺で無理やり撮ったツーショット。その裏に『征也は私のもの』と書いてポストに放り込んだ、最低で幼稚な悪意。 それがバレた時の、あの凍りつくような怒り。 私の初恋は、綺麗な思い出なんかじゃない。罪と罰で塗り固められた記憶だ。 逃げなきゃ。 本能が警鐘を鳴らす。ここにいちゃいけない。彼に見つかったら、今度こそ本当に終わってしまう。 でも、足が床に縫い付けられたみたいに動かない。写真の中の彼に見つめられているような気がして、息ができない。 記憶の蓋が、こじ開けられる。 意識は、雨音と一緒に四年前のあの夜へ引きずり戻された。 十八歳の私が、プライドも何もかも捨てて、彼の安アパートに押し掛けたあの夜へ――。BTRFR 53RD POVKahit nahihirapan si Amy na makipagsabayan sa mga kaklase niya, lalo na at malaki na ang kanyang t'yan ay ginawa niya pa rin ang lahat, para magtagumapay. Ayaw niyang pagsisihan ni Dominic ang pagpapa-aral nito sa kanya. "Tita Amy, ayos ayos ka lang ba?" Tanong sa kanya ni Nico, haabng tumango siya rito. "Kung nahihirapan ka, magpahinga ka muna, 'wag mo nang pagurin pa ang sarili mo, baka kasi nakalimutan mo na may baby ka sa t'yan." Malawak siyang napangiti, dahil sa sinabi nito sa kanya. Hindi niya rin mapigilan na humanga rito, dahil hindi lang ito gwapo at matalino, mabait pa katulad sa ina nito. "Ito po pala ang gatas niyo, inumin n'yo muna 'to." Napatingin siya rito, habang inabot dito ang gatas na binibigay nito. "Salamat Nico." "Walang anuman Tita, basta kapag may kailangan ka tawagin mo lang ako sa silid ko." Ngiting wika nito, habang tumango siya rito. Nang maka-alis si Nico, ay muli niyang pinag-aralan ang kanyang hawak na libro. KINABUKASAN ay mabili
C4 BFRTRSa isang buwan na pananatili ko sa kanila ni Carla at Dominic ay marami akong natutunan, nedyo nawala na rin ang takot ko sa mga tao lalo na sa mga kasama namin dito ni Carla. Masaya rin ako dahil kahit paman sa kasamaan na ginawa ko noon ay hindi galit sa akin si Carla. Minahal niya pa rin ako na pa rang isang kapatid.“Amy, ano’ng ginagawa mo d’yan?” Nilingon ko si Carla at ngumiti.“Ito ba, inayos ko lang ang design nang damit,” ngiti kong wika sa kanya.“Wow! Ang galing naman nang pagkakagawa mo n’yan,” Mangha niyang wika habang tiningnan ang ginawa kong palda. Kahit kasi noong nasa ampunan pa kami ay mahilig na akong lagyan nang design ang mga damit ko para rin mag mukhang sexy ito. Akala ko kasi dati kapag sexy ka maraming magkakagusto sa akin at gustong amponin ako pero mali pala ‘yon.“Umiiyak ka na naman?” Pinunasan ko naman ang aking luha sa aking pisngi.“Pasensya kana,”“Ayos lang ‘yon, balang araw makakalimutan mo rin ang nangyari sa ‘yo Amy,”“Sana nga Carla,” I
C3 Nang umalis si Ma’am Divina at Sir Rab sa silid ni Sir Rab ay inayos ko naman ang aking sarili habang tiningnan ang namumula kong balat at ang iba ay may kunting dugo dahil sa kalmot ni Ma’am Divina. Panay naman ang punas ko sa aking mga luha habang naglalakad patungo sa aking silid. Ang akala ko mabait si Sir Rab at kaya niya akong ipagtanggol pero mali pala ako dahil katulad pala siya sa kanyang mga kapatid. nang makapasok ako sa aking silid ay kinuha ko naman ang aking bag na nilagyan ko ng pera na binigay sa akin ni Sir Rab. Hindi ko naman maintindihan ang sinabi ni Sir Rab kanina.Napalingon naman ako ng marinig na bumukas ang aking silid at nakita si Sir Rab, kaya umatras ako dahil natatakot na ako sa kanya.“Amy, halika.” aniya pero mabilis akong umiling sa kanya.“Huwag mo akong galitin Amy. Bilisan mo nang lumapit sa akin.” galit niyang sabi habang papalapit na siya sa akin.“Bitawan mo ako Sir.” sabi ko sa kanya da
C2 “Amy, halika bibigyan kita ng pera.” wika ni Sir Rab kaya mabilis akong humawak sa kanyang braso at sumama sa kanya. Yes sa wakas makakakita at magkakaroon na rin ako ng pera.Nang makapasok kami sa silid niya may kinuha naman siya sa at binuksan niya ito para naman itong maliit na pero wala namang hawakan.“Ito Amy, ito ang pera.” aniya sabay taas sa mga papel na kulay orange, kaya dali-dali akong lumapit sa kanya at tinangnan ito.“Wow! Ito na po ba ang pera Sir?” tuwa ko namang wika sa kanya habang kinuha ang hawak niyang pera na kulay orange at lalo akong natuwa ng bilangin ko ito dahil sampung piraso ito.Nakita ko naman ang nakasulat dito na numero na two at zero.“Sir? Ano ang tawag dito?” Turo ko sa numero.“Bente ang bilang diyan.” sagot niya habang ang kanyang mga kamay ay humihimas sa aking mga hita. Pero hindi ko siya pinansin at sinubukan ng bilangin ang binigay niyang pera sa akin. pero napahinto a






Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.
commentaires