Chapter 002- I’m Done Being Your Wife

KIARA

Huminto ako sa tapat ng p***o ng condo niya. Mas lalo kong hinigpitan ang hawak sa mga papeles nang mapansin kong bahagyang nakabukas ang p***o.

May parte sa akin na gustong umatras at umalis. Pero gusto kong malaman ang katotohanan, kaya kusang gumalaw ang kamay ko. Dahan-dahan kong pinindot ang password at itinulak ang p***o.

Napunta agad ang tingin ko sa isang pares ng pulang high heels na nakakalat malapit sa p***o.

Napalunok ako.

Nang tumingin pa ako sa loob, nakita ko ang mga damit na nakahagis sa sahig. May pink na blouse at pulang underwear ng isang babae.

Bawat bagay na makita ko ay parang sampal iyon sa akin. Ngunit ang pinakamasakit ay nang makita ko si Calvin at ang isang babaeng magkayakap at magkahalikan sa kama.

Halatang sobrang abala sila sa isa't isa kaya hindi man lang nila napansin ang pagpasok ko.

“Paano kung malaman ni Kiara ito? Siguradong magagalit ang asawa mo,” sabi ng babaeng kasiping niya.

Ngumiti lang si Calvin. “Ikaw lang ang gusto ko, Madison, wala na akong pakialam sa kanya. Niloko niya ako,” sabi niya.

Biglang nanghina ang mga tuhod ko, kaya napakapit ako sa pader na malapit sa akin. Agad ko ring tinakpan ang bibig ko gamit ang nanginginig kong kamay upang pigilan ang hikbing gustong kumawala.

Ito ba si Madison Caldwell, ang heiress ng Caldwell Group?

Kaya pala. 

Si Madison ang babaeng palaging bukambibig ng mother-in-law kong si Samarra. Siya rin ang babaeng matagal nitong gustong ipakasal kay Calvin.

Pinilit kong magpakatatag at lunukin ang sakit. Ngunit hindi ko napigilan ang pagpatak ng mga luha ko. Pakiramdam ko ay unti-unting nadudurog ang puso ko.

Bago ko pa mapigilan ang sarili ko, napatawa ako nang mapait. “Paano mo nagawa ito, Calvin?” tanong ko.

Bigla silang natigilan kaya agad silang naghiwalay.

Nanlaki ang mga mata ni Calvin nang makita niya ako. Mabilis namang nagtalukbong ng kumot ang babae.

Matapos na magbihis ni Calvin ay agad siyang lumapit sa akin. 

“Kiara... nagkamali ako. Nadala lang ako sa emosyon ko, hindi ito—”

Hindi ko pinatapos ang sunod niyang sasabihin dahil diretso akong lumapit sa kanya at sinampal siya nang malakas.

Naramdaman ko ang hapdi sa palad ko. Pero wala iyon kumpara sa sakit na nararamdaman ko sa puso ko.

“Ang sakit, ah? Hindi ko akalaing ganito pala kakapal ang pagmumukha mo,” mabigat kong sabi.

Itinaas ko ang annulment papers habang nakatingin sa kanya. “You want this? Fine.”  Pilit kong isiniksik ang mga papeles sa kanyang kamay. “Take it. I’m done.” 

Natulala si Calvin habang nakatingin sa mga papel. “Sandali, Kiara—saan mo nakuha ito?”

Napakuyom ako ng kamao. “Nakita ko sa bahay. Pangalan mo at pangalan ko ang nakasulat diyan! Alam mo ba kung gaano kasakit iyon? Hindi ba mahalaga sa’yo ang apat na taong pagsasama natin para ibasura mo ang lahat, Calvin?”

Umiling siya. “Kiara, ano bang sinasabi mo? Wala akong naalalang nagpagawa ko ang annulment papers na ‘to.”

Mapait akong natawa. “Bigla ka na lang ngayon nagka-amnesia? Kaya pala ganito ka kung magalit sa akin dahil may bago ka na pala?”

Napalingon ako sa babaeng nasa kama na namumutla sa takot. “Calvin, natatakot ako…”

Binaling ni Calvin ang tingin niya sa babae niya. “H’wag kang matakot, Madison, I’m here to protect you.”

Saglit kong nakita ang nakakauyam niyang ngiti, na mukhang iniinsulto niya ako.

Napabuga ako ng hangin at napatingala. Pilit kong kinokontrol ang sarili ko dahil konting-konti na lang masasabunutan ko na ang babaeng ito.

Lumapit sa akin si Calvin, akmang hahawakan ang kamay ko ngunit agad akong nakaiwas sa kanya.

“Nagkamali ako, Kiara. Hindi ko sinasadyang mangyari ito. Ayusin natin 'to please,” mahinanong sabi niya. 

Mapait akong tumawa. Matalim ko siyang tiningnan. Pinagmasdan ko ang pagmumukha niya. Kanina lang sinabi niyang si Madison lang ang gusto niya. Ang kapal talaga ng pagmumukha. 

Umiling ako. “It doesn’t matter anymore, Calvin. Hindi ko akalaing magagawa mo sa akin ito. You know what? I deserve better.”

Kinuha ko ang ballpen sa mesa at marahas na inilapag iyon sa harap niya. Pinadulas ko ang mga papeles sa harap niya.

“You want to fix this? Then sign it!” galit kong sabi.

Nag-atubili si Calvin. Palipat-lipat ang tingin niya sa akin at sa mga papel na nasa mesa. Nanginginig ang kamay niyang kinuha ang ballpen.

Pero wala na akong pakialam. Tahimik ko siyang pinanood habang pinipirmahan niya ang pangalan niya.

Lalong bumigat ang dibdib ko nang ako naman ang pumirma sa ibaba ng papel. Sa huling guhit ng bolpen, tuluyan nang natapos ang lahat sa amin.

Iniwan ko ang annulment papers sa mesa, saka ako tumayo at huminga nang malalim. Hindi ko na siya muling tiningnan.

“Tapos na tayo, Calvin,” malamig kong sabi.

Tumalikod ako at naglakad palabas ng condo nang hindi na lumilingon. Ngunit bago ako tuluyang makalabas, narinig ko ang desperadong sigaw ni Calvin.

“Kiara, sandali!”

Hindi ko na siya pinakinggan. Dire-diretso lang akong naglakad hanggang makalabas ako ng condo building.

Paglabas ko, saka ko muling naramdaman ang bigat ng lahat ng nangyari.

Huminto ako sa gilid ng kalsada pilit kong pinipigilan ang mga luhang kanina pa gustong kumawala, pero tuluyan nang bumigay ang puso ko.

Isa-isang pumatak ang mga luha ko. Hanggang sa hindi ko na mapigilan ang paghikbi.

Parang may malaking butas na nabuo sa dibdib ko habang paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang eksenang nakita ko sa condo ni Calvin.

Apat na taon kong minahal ang lalaking iyon. Apat na taon akong naniwalang masaya ang pagsasama namin. Pero sa isang iglap, parang nabura ang lahat.

Maya-maya, biglang nag-ring ang cellphone ko. Agad kong sinagot ang tawag ng assistant ni Papa na si Walter.

“Ma’am Kiara, natapos na ang apat na taon mong pagsubok sa pamilya Harrison,” patuloy niya. “Ayon kay Sir Simon Remington, hindi mo na kailangang magpanggap simula ngayon.”

Dahan-dahang nagbago ang ekspresyon ko sa mukha ko. Kahit papaano, gumaan ang pakiramdam ko.

Kung ibang tao siguro ang nakarinig iyon, baka kakaibang tuwa ang naramdaman nila. Pero kalmado lang akong nakikinig sa kabilang linya.

Noon, tinanggap ko ang kondisyon ni dad para pumayag siyang pakasalan ko si Calvin Harrison. Kailangan kong magpanggap na isa akong ordinaryong babae, na walang kayamanang maipagmamalaki.

Pero ngayon lalabas na ang katotohanan, na ako si Kiara Lauren Remington—ang nag-iisang tagapagmana ng isang pinakamakapangyarihang pamilya na hindi kayang abutin ng pamilya Harrison.

Muling nagsalita si Walter.

“May tanong pala ang papa mo. Kinukumusta niya ang pagsasama niyo ni Sir Calvin. Ipapakilala na po ba namin siya bilang parte ng Remington? Nakahanda si Sir Simon na isama bilang beneficiary ang pamilya Harrison sa lahat ng ari-arian mo.”

Napahinto ako. Tumingala ako sa condo building. Doon ko muli naalala ang sakit at bigat na ginawa sa akin ni Calvin.

Malamig akong ngumiti. 

“Hindi na kailangan. Sa loob ng apat na taon, ginawa nila akong katulong at walang kwentang babae sa paningin nila. Ngayon, wala silang karapatang makinabang sa pangalan ng Remington.”

Nakakatawa nga, dahil buong akala nila sila ang tumulong sa akin para mabuhay. Ang hindi nila alam, na ako ang dahilan kung bakit buhay pa rin ang Harrison Group hanggang ngayon.

“At saka Walter, sunduin mo ako sa mansyon ng Harrison. Dahil ngayong gabi, uuwi na ako,” utos ko sa kanya.

“Masusunod po, Ma’am Kiara,” aniya saka ko binaba ang tawag.

Napakuyom ako nang mahigpit.

Simula ngayon, babawiin ko ang lahat ng ibinigay ko sa kanila.