Chapter 004- The CEO They Never Saw Coming

KIARA

Nasa loob ako ngayon sa isang mamahaling boutique at tiningnan ang mga damit na nakasabit. Hinawakan ko mga naka-display na blouse at magagandang dress. Pamilyar sa akin ang lugar na ito dahil madalas akong mamili rito bago ko pa nakilala si Calvin.

Mula nang maging kami ni Calvin, pinili kong magsuot ng simpleng damit at mamuhay nang simple. Ginawa ko iyon para hindi niya malaman kung sino talaga ako. Pero hindi na ako ang dating Kiara na laging inuuna ang ibang tao kaysa sa sarili ko. Ngayon, kailangan kong bumangon at magsimulang muli. Panahon na para ibalik ang dati kong marangyang buhay. Kaya nagpasaya akong mag-shopping.

Pumasok ako sa fitting room at sinukat ang isang mamahaling itim na dress mula sa Saint Laurent. Tamang-tama iyon sa hubog ng katawan ko. Isinuot ko rin ang leather heels mula sa Gucci at hinawakan ko ang kulay beige na Chanel bag na pinakuha ko kanina sa staff.

Nang tingnan ko ang sarili ko sa salamin, halos hindi ko nakilala ang babaeng nasa harap ko. Matagal ko ring itinago ang ganitong bahagi buhay ko.

Marahan akong napatawa habang nakatingin sa salamin. Hindi ko akalaing tinanggap ko ang pagsubok ni Papa at ngayon ko lang napagtanto na naging bulag ako sa pag-ibig. Lagi akong sumusunod sa gusto ni Calvin noon. Gusto niya maging simpleng babae lang ako, bukod sa gusto niyang magtipid ako, gusto niyang walang ibang lalaki ang mahumaling sa akin.

Pero tapos na iyon.

Hindi ko na kailangang magpakalosyang sa harap nila. Ngayon, mabubuhay na ako nang higit pa sa mayroon sila.

Paglabas ko ng fitting room, narinig ko ang pamilyar na boses mula sa likuran ko.

“Wow. Tingnan nga natin kung sino ang nagpapanggap na VIP dito,” pangungutya ni Madison.

Humarap ako sa kanya. Nakangisi siya habang tinitingnan ako mula ulo hanggang paa. Nakatayo naman si Calvin sa tabi ni Madison at tahimik akong pinagmamasdan, na para bang ibang tao ang nakikita niya sa akin.

Ngayon lang niya ako nakitang nakasuot ng mamahaling damit. Lagi niyang sinasabi noon na hindi ko kailangan ng mga branded na gamit. Dahil mahal ko siya, pinili kong mamuhay nang simple at kinalimutan ang buhay na kinalakihan ko.

“Bakit ka rito nagsh-shopping?” tanong ni Madison. “Para lang ito sa mga VIP. Naliligaw ka ba?”

Diretso ko siyang tiningnan. “VIP ako rito,” kalmado kong sagot.

Biglang tumawa nang malakas si Madison. Lumingon siya sa saleslady at itinuro ako.

“Did you hear that? Sinabi niyang isa siyang VIP,” natatawa niyang sabi. “Paalisin ninyo siya. This store is for people who actually belong here.”

Nag-alangan ang saleslady habang nakatingin sa akin. Maya-maya, lumapit siya na para bang susundin niya si Madison. Pero nanatili lang akong kalmado at hindi gumalaw.

Bago pa siya makapagsalita, dumating ang manager ng boutique. Seryoso ang mukha niya habang nakatingin sa amin.

“May problema po ba?” tanong niya.

Agad lumapit si Madison. Halatang sigurado siyang papanigan siya ng manager.

“Meron,” sagot niya. “Hindi bagay ang babaeng ito rito. Nakakaistorbo lang siya sa mga totoong VIP dito.”

Hindi nagbago ang mukha ng manager. Sinenyasan niya ang saleslady na siya na ang bahala. Pagkatapos ay humarap siya kay Madison.

“Pasensya na po, Ma’am, pero VIP customer namin si Ms. Kiara Remington. Please show some respect na lang sa mga kapwa VIP niyo,” maayos ngunit seryoso niyang sabi.

Biglang nawala ang ngiti ni Madison. Halata ang gulat niya habang mahigpit na hawak ang bag at hindi makapaniwalang nakatingin sa akin.

Pati si Calvin ay natigilan. Mukhang hindi niya inakalang totoo ang sinabi kong VIP ako rito.

Gusto ko sanang umalis at hindi na sila pansinin. Pero ayoko namang hayaan nilang maliitin ang isang Remington. Kaya gumawa ako ng hakbang para ipamukha sa kanila kung sino ang kinakalaban nila.

Sinenyasan ng manager ang mga staff. Ilang sandali lang ay lumapit sa akin ang ilan sa kanila na may dalang mga mamahaling dress, sapatos, branded na bag, at glasses. Inayos nila ang lahat ng napili ko para mabayaran ko na.

Kinuha ko sa bag ang custom-made black credit card ko. Walang limit iyon. Sa isang swipe lang, kaya kong bilhin ang lahat ng gusto ko—kahit ang buong boutique na ito.

Nanlaki ang mga mata nina Calvin at Madison nang iabot ko ang card sa cashier. Palipat-lipat ang tingin nila sa akin at sa card na hawak ng staff. Halatang hindi nila maintindihan ang nakikita nila.

Muling nagsalita si Madison.

“Mukhang marami kang nabili, Kiara,” mapait niyang sabi. “Siguro malaki ang ibinibigay sa iyo ng sugar daddy mo ‘no?”

Tumawa siya at inayos ang buhok niya na para bang panalo na naman siya sa pang-iinsulto sa akin. 

Hindi ko na siya sinagot. Hindi ko hahayaang sirain niya ang araw ko. Tinaas ko ang noo ko habang kinukuha ng mga assistant ko ang mga pinamili ko. Sumunod sila sa akin palabas ng boutique.

Sumakay ako sa itim kong Rolls-Royce at mahigpit na hinawakan ang manibela. Mabilis pa rin ang tibok ng puso ko dahil sa galit. Huminga ako nang malalim para kumalma.

Hayaan kong pagdudahan nila ako.

Pero darating din ang araw na makikita nila kung sino talaga ako at kung ano ang kaya kong gawin.

***

Pagdating ko sa mansyon ko, agad na lumapit ang ilang kasambahay para kunin ang mga pinamili ko. Ibinigay ko naman ang susi ng sasakyan sa security guard para maiparada niya iyon nang maayos.

Pagpasok ko sa malaking sala, nakita ko si Papa na naghihintay sa akin. Nakangiti siya habang nakatayo sa gitna ng silid. Nang makita ko siya, agad na gumaan ang pakiramdam ko. Ngayon ko lang napagtanto kung gaano ko kailangan ang yakap at suporta niya.

“Oh, my lovely daughter, how was your shopping day?” masayang tanong niya habang niyayakap ako.

Mahigpit ko rin siyang niyakap at napabuntong-hininga. “Okay naman po, Papa. Pero nakita ko sina Calvin at Madison kanina. Inaway nila ako.”

Bahagyang tumaas ang kilay ni Papa. “Ano ang sinabi nila?”

“Akala nila, pera ng sugar daddy ko raw ang ginagamit ko sa pagsho-shopping,” sagot ko. Napatawa ako nang mapait at umiling. “Kahit sinabi ko na sa kanila kung sino talaga ako, ayaw pa rin nilang maniwala. Siguro masyadong mahirap para sa kanila na isipin na anak mo ako.”

Bahagyang tumawa si Papa, pero agad ding naging seryoso ang mukha niya.

“Gusto mo bang bawiin ko ang billion-dollar project na ibinigay natin sa Harrison Group?” tanong niya. “Sabihin mo lang at tatapusin ko agad ang kontrata nila.”

Umiling ako. “Huwag muna, Papa. Hayaan mo muna silang magduda at isipin na nagsisinungaling ako. Darating din ang araw na malalaman nila ang totoo. Kapag nangyari iyon, saka nila maiintindihan kung gaano kalaki ang pagkakamali nila sa akin.” 

Matagal akong tiningnan ni Papa. Maya-maya, ngumiti siya nang bahagya.

“Mabuti na lang at tapos na ang pagsubok mo, Kiara,” sabi niya. “Matagal ka nang nagtiis sa pamilya Harrison. Panahon naman para bumawi ako sa iyo.”

Napayuko ako. Biglang bumigat ang dibdib ko nang maalala ko ang lahat ng tiniis ko para kay Calvin.

“Sorry, Papa,” mahina kong sabi. “Nagmatigas pa ako noon. Akala ko iba si Calvin. Akala ko mamahalin niya ako kahit wala akong pera at pangalan. Pero nagkamali ako. Pare-pareho lang pala sila.”

Lumapit si Papa at hinawakan ang balikat ko. “Huwag mong sisihin ang sarili mo. Nagtiwala ka lang dahil mahal mo siya. Hindi kasalanan ang magmahal.”

Napakurap ako para pigilan ang mga luha ko.

“Pero tapos na iyon,” dagdag niya. “Sa birthday mo, ipapakilala kita bilang bagong CEO ng Remington Group.”

Natigilan ako at hindi agad nakasagot.

“CEO?” gulat kong tanong. “Sigurado po ba kayo?”

Tumango si Papa. “Sigurado ako, Kiara. Karapat-dapat ka sa posisyong iyon. Matagal na kitang inihahanda para dito.”

“Pero bakit sa birthday ko pa?” tanong ko.

“Maghahanda tayo ng engrandeng party,” sagot niya. “Iimbitahan natin ang lahat ng kilalang negosyante. Pati ang pamilya Harrison.”

Bahagya akong napangiti nang marinig ko iyon.

“At sa araw na iyon,” patuloy ni Papa, “malalaman nilang hindi ka isang ordinaryong babae. Makikita nila kung sino ka talaga.”

Mas hinigpitan niya ang yakap sa akin at marahang hinaplos ang likod ko.

“Thank you, Papa. I won't let you down.”

“You’re my daughter, Kiara. I will always be here for you. And I'm so glad that you're finally here.”

Huminga ako nang malalim nang maalala ko ang lahat ng ginawa sa akin ng pamilya Harrison, lalo na si Madison.

Humanda sila.

Birthday ko na sa susunod na linggo. At sa araw na iyon, ako mismo ang babawi sa billion-dollar project na ibinigay ko sa kanila.