Chapter 2 - หมาบ้าสิบทิศ 1/4

สามวันหลังจากที่เข้ามาเป็นผู้อาศัย...

ความมืดมิดของยามราตรีโรยตัวปกคลุมคฤหาสน์สุรศักดิ์โสภณ ทว่าความเงียบสงัดกลับไม่อาจช่วยกล่อมเกลาจิตใจที่ว้าวุ่นให้สงบลงได้เลยแม้แต่น้อย

อิงอักษรทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หวายบุนวมริมสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ด้านหลังคฤหาสน์ สายลมเย็นเฉียบของช่วงกลางดึกพัดมากระทบผิวกายที่สวมเพียงชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยวสีน้ำเงินเข้ม คลุมทับด้วยเสื้อคลุมบางเบาที่ปลิวไสวไปตามแรงลม แสงจันทร์สลัวทาบทับลงบนผิวน้ำที่กระเพื่อมไหวเป็นระลอก สะท้อนเงาความหม่นหมองในดวงตากลมโตที่เคยมั่นใจ

หญิงสาวยกโทรศัพท์มือถือแนบหูคุยกับ พราวฟ้า เพื่อนสนิทที่โทรมาไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบ น้ำเสียงที่กรอกลงไปพยายามอย่างยิ่งที่จะให้มันฟังดูเป็นปกติที่สุด เพื่อไม่ให้ปลายสายต้องเป็นกังวล

“ฉันโอเคพราว ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ย้ายเข้ามาได้สองสามวันแล้ว แค่ต้องปรับตัวนิดหน่อยน่ะ”

[อิ๊ง ถ้าแกไม่ไหว หรือไม่สบายใจก็บอกฉันนะ]

“ต้องไหวสิ แกก็รู้ว่าฉันเป็นใคร ฉันเอาตัวรอดได้อยู่แล้ว ไม่ต้องห่วงหรอกน่าพราว ไว้ฉันเคลียร์เรื่องงาน เคลียร์เรื่องที่อยู่อะไรลงตัวแล้ว เราค่อยนัดเจอกันนะ ขอบใจแกที่เป็นห่วง ฝันดีจ้ะ”

นิ้วเรียวกดวางสาย ก่อนจะปล่อยมือที่ถือโทรศัพท์ให้ตกลงวางแหมะบนตัก ลมหายใจเฮือกใหญ่ถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากบางสีระเรื่อ ความเหนื่อยล้าทางจิตใจถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นยักษ์

ตลอดสองสามวันที่ผ่านมากระทั่งถึงตอนนี้ ไม่มีวินาทีไหนเลยที่เธอจะรู้สึกปลอดภัย แม้จะพยายามเลี่ยงการเผชิญหน้า ทว่าสายตาของชายหนุ่มทั้งสามคนบนโต๊ะอาหารมื้อแรกยังคงตามหลอกหลอน

แต่ทว่าความเงียบที่เธออุตส่าห์ปลีกตัวมาหาที่สงบนั้นกลับอยู่ได้ไม่นาน...

เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่เหยียบย่างลงบนพื้นไม้ระแนงริมสระดังใกล้เข้ามาทีละก้าว พร้อมกับกลิ่นฉุนจัดของวิสกี้ราคาแพงที่ลอยคลุ้งเตะจมูก อิงอักษรหันขวับไปมองยังต้นเสียง พลันร่างกายก็เกร็งเขม็งขึ้นมาโดยอัตโนมัติ

สิบทิศ...

น้องเล็กของบ้านยืนโอนเอนอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่ก้าว เสื้อเชิ้ตสีดำของเขาหลุดลุ่ย กระดุมปลดออกจนเห็นแผงอกแกร่งที่ขึ้นสีแดงจัดจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ ใบหน้าหล่อเหลานั้นแดงก่ำ ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววเกลียดชังเมื่อวันก่อน บัดนี้ยิ่งดูดุดันและคุกรุ่นไปด้วยเปลวไฟแห่งโทสะที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งที่ขวางหน้า

“ไง... น้องสาวคนใหม่” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยทักทาย รอยยิ้มหยันปรากฏบนมุมปาก “แอบมานั่งคุยกับใครเหรอ เอ...หรือกำลังวางแผนกับญาติๆ หาวิธีฮุบสมบัติครอบครัวฉันอยู่รึเปล่านะ”

อิงอักษรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เชิดปลายคางขึ้นเล็กน้อยเพื่อรักษาระดับสายตาไม่ให้ดูด้อยกว่า แม้ในใจจะแอบหวั่นกับท่าทีคุกคามของคนเมา แต่ความหยิ่งทะนงในสายเลือดและศักดิ์ศรี สั่งให้เธอไม่แสดงความอ่อนแอออกมาเด็ดขาด

“ฉันแค่คุยกับเพื่อน กรุณาอย่าใช้ความคิดและคำพูดสกปรกๆ ของคุณมาตัดสินคนอื่นค่ะ”