Chapter 2 - หมาบ้าสิบทิศ 4/4

ผลั่ก!

ร่างสูงที่เต็มไปด้วยฤทธิ์น้ำเมาเซถอยหลังไปสองก้าว และก่อนที่เขาจะทันได้ตั้งตัว...

เพียะ!!

ฝ่ามือเรียวเล็กฟาดฉาดลงบนซีกหน้าหล่อเหลาของสิบทิศอย่างเต็มแรง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นฝ่าความเงียบสงัดของยามค่ำคืน แรงจนใบหน้าคมคายหันไปตามแรงตบ รอยนิ้วมือทั้งห้าปรากฏเด่นชัดบนผิวแก้มสากที่ขึ้นสีแดงจัด

สิบทิศยืนนิ่งงันไปชั่วขณะ ลิ้นหนาดุนดันกระพุ้งแก้ม สัมผัสได้ถึงความชาและรสเลือดที่มุมปาก

อิงอักษรยืนหอบหายใจฮัก หน้าอกอวบอิ่มภายใต้ชุดซาตินกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนักหน่วง ดวงตากลมโตที่คลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความโกรธแค้นและอัปยศจ้องมองชายตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความขยะแขยงถึงขีดสุด หลังมือบางยกขึ้นเช็ดคราบเลือดและรอยจูบป่าเถื่อนออกจากริมฝีปากตัวเองอย่างรังเกียจ

“สกปรก!”

คำด่าทอสั้นๆ แต่อัดแน่นไปด้วยความขยะแขยงและน่าสมเพชถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากที่บวมเจ่อ อิงอักษรจ้องมองเขาด้วยสายตาที่ราวกับมองเศษขยะใต้ฝ่าเท้า ก่อนจะเชิดหน้าขึ้น หันหลังเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเขาอีก

สิบทิศยืนนิ่งอยู่กับที่ กระทั่งเสียงรองเท้าของหญิงสาวค่อยๆ ห่างออกไปจนเงียบหาย

“หึ...” ชายหนุ่มแค่นหัวเราะ ลมหายใจร้อนระอุพ่นออกมาทางจมูก เขายกหลังมือขึ้นแตะที่มุมปากตัวเอง แตะโดนของเหลวสีแดงสด รสชาติคาวเลือดและกลิ่นหอมหวานละมุนของผู้หญิงคนนั้นยังคงติดตรึงอยู่ที่ปลายลิ้น

ดวงตาคมกริบดุดันที่เคยเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและแรงแค้น บัดนี้กลับวูบไหวและสับสนอย่างรุนแรง

เขาสะบัดศีรษะแรงๆ เพื่อไล่ความมึนงงจากฤทธิ์เหล้า ทว่าความรู้สึกบางอย่างที่ถูกจุดขึ้นในเสี้ยววินาทีของการปะทะเมื่อครู่ กลับไม่ได้มอดดับลงไปพร้อมกับแรงตบ

สัมผัสจากริมฝีปากนุ่มนิ่ม...

กลิ่นหอมกรุ่นจากเรือนกายที่เบียดเข้าหาแผงอก...

และสายตาเย่อหยิ่งท้าทายที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใคร...

มันเป็นความรู้สึกที่เขาไม่เคยพานพบมาก่อนในชีวิต

ความโกรธแค้นที่ถูกกล่าวอ้างถึงมารดาที่เสียไปแล้ว มันควรจะทำให้เขาเกลียดชังเธอจนอยากจะบีบคอให้ตายคามือ ทว่าลึกลงไปในสัญชาตญาณ กลับมีความปรารถนาอันดำมืดและร้อนรุ่มถูกปลุกปั่นขึ้นมาอย่างรุนแรง

ความหยาบคายและพยศร้ายของอิงอักษรไม่ได้ทำให้เขาถอยห่าง แต่มันกลับกระตุกต่อมอยากเอาชนะของเขาให้ทำงานหนักขึ้นเสียอย่างนั้น

รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นบนมุมปากของหมาป่าบ้าเลือดเแห่งสุรศักดิ์โสภณ

“อวดดีนักนะ” เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าสั่นสะท้านไปด้วยตัณหาและความอยากเอาชนะ นิ้วโป้งปาดคราบเลือดที่มุมปากก่อนจะเลียมันเข้าปากตัวเอง สายตาคมกริบจ้องมองไปยังทิศทางที่ร่างบางเพิ่งเดินจากไป ราวกับสัตว์ป่าที่เพิ่งค้นพบเหยื่ออันโอชะที่สุดในชีวิต

จากความเกลียดชัง แปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนาที่จะฉีกทึ้งความเย่อหยิ่ง ทำอย่างไรก็ได้ให้เธอยอมคุกเข่าศิโรราบ และครางร้องเรียกชื่อเขาอยู่ใต้ร่าง...