Chapter 1 - บ้านหลังใหม่ 3/4

เคร้ง!

สิ้นคำประกาศนั้น เสียงช้อนของหวานในมือของจอมทัพก็ถูกวางกระแทกลงบนจานอย่างแรงจนเกิดเสียงดังกังวาน มันไม่ใช่การวางด้วยความเผลอไผล แต่เป็นการวางอย่างจงใจและเชื่องช้า ทว่าหนักหน่วงจนจานแทบร้าว

บรรยากาศในห้องอาหารที่เย็นเยียบอยู่แล้ว พลันลดฮวบลงจนติดลบ รังสีความกดดันมหาศาลแผ่ทะลักออกมาจากร่างของลูกชายคนโต จอมทัพไม่ได้มองหน้าบิดา เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองเอมอรที่เพิ่งได้ตำแหน่ง ‘ทับเส้น’ สายงานบริหารที่เขาเป็นคนคุมอำนาจอยู่เบ็ดเสร็จ

แต่นัยน์ตาดุดันสีนิลคู่นั้น ตวัดขวับมาหยุดนิ่งที่ใบหน้าของอิงอักษร

หญิงสาวรู้สึกเหมือนถูกแช่แข็ง สายตาของจอมทัพไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยว แต่มันเยือกเย็นและลึกล้ำยิ่งกว่ามหาสมุทร เขากวาดสายตามองเธอตั้งแต่เส้นผมจรดปลายคาง ประเมินทุกตารางนิ้วบนร่างกายเธอด้วยแววตาหยามหยันอย่างถึงที่สุด...

หากพูดให้ถูก นี่คือสายตาของคนที่กำลังมอง ‘สินค้าชั้นต่ำ’ ที่พยายามจะชุบตัวด้วยการเป็นปลิงเลือดสูบเนื้อตระกูลสุรศักดิ์โสภณ มองทะลุไปถึงความทะเยอทะยานที่เขาเชื่อว่าแม่ลูกคู่นี้ซุกซ่อนไว้

“หึ...” เสียงหัวเราะทุ้มต่ำหลุดรอดออกมาจากลำคอของตรีทศทำลายความเงียบที่น่าขนลุกนั้น เขายกแก้วไวน์แดงขึ้นจิบช้าๆ ริมฝีปากที่อาบด้วยน้ำเมาสีเลือดกระตุกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย สายตาของชายหนุ่มละจากพี่ชาย แล้วเลื่อนมาหยุดที่ทรวงอกของอิงอักษรที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจที่ไม่คงที่

เขามองเธออย่างจาบจ้วงยิ่งกว่าเดิม ราวกับจะลากไล้ปลายลิ้นไปตามผิวเนื้อของเธอผ่านอากาศ มันคือสายตาของนักล่าที่เห็น ‘เหยื่อแสนหวาน’ กำลังจะเดินเข้ามาติดกับดักด้วยตัวเอง เขาไม่ได้สนใจเรื่องตำแหน่งในบอร์ดบริหารของคนแม่สักเท่าไรนัก แต่เขาสนใจ ‘ร่างกาย’ ของลูกสาวเธอมากกว่า

ปัง!

สิบทิศตบโต๊ะเสียงดังลั่นจนน้ำในแก้วกระเพื่อม เขาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แจ็กเก็ตหนังขยับตามแรงอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน นัยน์ตาคมวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด เขาตวัดสายตามองเอมอร ก่อนจะหยุดสายตาที่อิงอักษรด้วยความขยะแขยงอย่างปิดไม่มิด

“หึ รองประธานบริหารคนใหม่งั้นเหรอ?” สิบทิศแค่นหัวเราะเสียงหยัน ถ่มถ้อยคำผรุสวาทออกมาโดยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม “เหอะ! เอาปลิงมาเลี้ยงในบ้านยังไม่พอ ยังจะเอาไปเชิดชูที่บริษัทอีก... น่าสมเพชว่ะ!”

“สิบทิศ!” เกริกเกียรติตวาดลั่น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธที่ลูกชายคนเล็กแสดงมารยาทต่ำทรามกลางโต๊ะอาหาร “ถ้าแกไม่เกรงใจฉัน ก็เกรงใจคุณอรหน่อยเถอะ!”

“หึ พ่อเกรงใจผู้หญิงคนนี้ แต่ไม่เกรงใจวิญญาณของแม่ที่ตายไปเลยสินะ” สิบทิศตวาดอย่างก้าวร้าว ก่อนจะเตะเก้าอี้กระเด็นล้มลงไปกองกับพื้น หมุนตัวเดินกระทืบเท้าตึงตังออกจากห้องอาหารโดยไม่หันกลับมามอง

ความเงียบสงัดโรยตัวปกคลุมห้องอาหารอีกครั้ง หนักอึ้งเสียยิ่งกว่าก่อนหน้านี้ เกริกเกียรติพยายามเอ่ยขอโทษมารดาของเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง ทว่าอิงอักษรไม่ได้สนใจฟังคำแก้ตัวเหล่านั้นเลย หูของเธออื้ออึง สัมผัสได้เพียงสายตาสองคู่ที่ยังคงจับจ้องมาที่เธอไม่วางตา

จอมทัพลุกขึ้นยืนช้าๆ เขากดสายตามองเธอเป็นครั้งสุดท้าย มันเป็นสายตาที่ตอกลิ่มความรู้สึกเกลียดชัง ก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ

ตามด้วยตรีทศที่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง วางผ้าเช็ดปากลงบนโต๊ะ โน้มตัวลงมาด้านหน้าเล็กน้อยจนใบหน้าหล่อร้ายอยู่ห่างจากอิงอักษรเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ผสมกลิ่นไวน์แดงโชยเตะจมูก

“ยินดีต้อนรับสู่บ้านสุรศักดิ์โสภณนะครับน้องอิ๊ง ไม่ต้องไปสนใจสองคนนั่นหรอก เดี๋ยวเฮียดูแลอิ๊งเอง” ตรีทศเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม ทว่าแฝงความลามกและคุกคามอยู่ในที เขาทิ้งรอยยิ้มเยือกเย็นไว้ ก่อนจะเดินผิวปากล้วงกระเป๋าตามพี่ชายออกไป

อาหารมื้อแรกในบ้านสุรศักดิ์โสภณ จบลงด้วยซากปรักหักพังของความรู้สึก…