Chapter 3 - วางแผนขับไล่ 1/4

ห้องนั่งเล่นส่วนตัวบนชั้นสองของคฤหาสน์สุรศักดิ์โสภณอบอวลไปด้วยกลิ่นฉุนพร่าของซิการ์คิวบา ผสมปนเปกับกลิ่นวิสกี้หมักบ่มราคาแพงที่รินค้างไว้ในแก้วคริสตัล บรรยากาศภายในห้องปิดทึบแห่งนี้หนักอึ้งและตึงเครียดจนแทบจะจับต้องได้

จอมทัพยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็ค นัยน์ตาสีนิลทอดมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นวิวสวนและบ่อปลาคาร์ฟเบื้องล่าง แผ่นหลังกว้างตั้งตรงตระหง่าน แผ่รังสีอำนาจและความเยือกเย็นออกมาตรึงพื้นที่ทุกตารางนิ้ว

ขณะที่ตรีทศนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีน้ำตาลเข้ม มือกรีดกรายแกว่งแก้ววิสกี้ในมือช้าๆ ก้อนน้ำแข็งทรงกลมกระทบผนังแก้วเกิดเสียงดังกังวานเป็นจังหวะ ริมฝีปากหยักลึกของเขาประดับด้วยรอยยิ้มบางเบา ทว่าอ่านไม่ออกว่ากำลังคิดสิ่งใด

ปึง!

ประตูบานหนักถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนกระแทกผนัง สิบทิศก้าวฉับๆ เข้ามาในห้องด้วยอารมณ์คุกรุ่น เสื้อเชิ้ตสีดำหลุดลุ่ยไม่เรียบร้อย ข้อมือแกร่งกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้ามตรีทศ ยกหลังมือขึ้นปาดของเหลวสีแดงที่มุมปากอย่างหัวเสีย

“ไปฟัดกับหมาตัวไหนมาอีกล่ะ” ตรีทศปรายตามองรอยเลือดที่มุมปากของน้องชาย น้ำเสียงเจือความขบขัน

“ก็ยัยปลิงดูดเลือดตัวลูกที่เพิ่งย้ายเข้ามาไง!” สิบทิศสบถลั่น นัยน์ตาคมดุดันฉายแววกราดเกรี้ยว รสชาติคาวเลือดและสัมผัสจากริมฝีปากนุ่มนิ่มของอิงอักษรยังคงติดตรึงอยู่ที่ปลายลิ้น ยิ่งนึกถึงแววตาขยะแขยงที่เธอมองเขาก่อนเดินเชิดจากไป ไฟโทสะก็ยิ่งลุกโชน

จอมทัพหมุนตัวกลับมาจากการทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง ใบหน้าคมคายหล่อเหลานั้นราบเรียบไร้อารมณ์ ทว่ารังสีความกดดันที่แผ่ออกมากลับทำให้บทสนทนาระหว่างน้องชายทั้งสองยุติลงทันที

“พ่อให้ทนายร่างเอกสารเตรียมโอนหุ้นของตัวเองให้เอมอรสิบเปอร์เซ็นต์ พร้อมกับตำแหน่งรองประธานบอร์ดบริหารตามที่ประกาศไว้บนโต๊ะอาหารวันก่อน” น้ำเสียงของจอมทัพเย็นเยียบ ทว่าบาดลึกและเฉียบขาด “ลุงทนายบอกมาว่า พ่อเร่งให้ทุกอย่างเสร็จภายในสิ้นเดือนนี้”

คำประกาศนั้นราวกับโยนน้ำมันถังใหญ่ลงบนกองเพลิง ตรีทศหยุดแกว่งแก้ววิสกี้ รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไปในพริบตา ส่วนสิบทิศผุดลุกขึ้นยืนด้วยความเดือดดาล

“พ่อบ้าไปแล้วหรือไง นังสองแม่ลูกนั่นมันก็แค่ปลิงหน้าเงินที่เพิ่งมาเกาะ พ่อจะยกสมบัติของพวกเราให้มันง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ พ่อหลงอะไรในตัวผู้หญิงคนนั้นวะเฮีย” สิบทิศตวาดกร้าว “ผมว่าเราจ้างคนไปจัดการมันเงียบๆ เลยดีไหม ทำให้มันดูเหมือนอุบัติเหตุ รถคว่ำ หรืออะไรก็ได้ เรื่องนี้จะได้จบๆ ไปซะ”

“ความคิดของเด็กไร้สมอง” จอมทัพปรามาสน้องชาย ก่อนปรายตามอง “ถ้าเอมอรเป็นอะไรไปตอนนี้ คิดว่าพ่อจะไม่รู้หรือไงว่าเป็นฝีมือใคร แกอยากให้ตำรวจเข้ามาค้นบ้าน หรืออยากเข้าไปนอนรอความตายในคุกงั้นเหรอ”