Chapter 3 - วางแผนขับไล่ 4/4

“คัพ C ซ่อนรูปไม่เบานี่”

ชายหนุ่มยกผ้าชิ้นนั้นขึ้นสูดดมกลิ่นหอมเฉพาะตัวของหญิงสาว หลับตาจินตนาการถึงเรือนร่างขาวผ่องที่ซ่อนอยู่ภายใต้เนื้อผ้าเหล่านั้น ความปรารถนาทางเพศที่วิปริตพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนจะวางมันกลับคืนที่เดิม ทว่าจงใจวางให้ ‘ผิดองศา’ ไปจากเดิมเพียงเล็กน้อย ทิ้งร่องรอยคุกคามทางจิตวิทยาเอาไว้ให้เหยื่อได้ระแวงเล่น

หมากกระดานนี้... ตรีทศมั่นใจว่าเขาคือผู้ถือไพ่เหนือกว่าใคร

-----

ตัดภาพมาที่ปีกขวาของคฤหาสน์ อิงอักษรผลักประตูห้องนอนของตัวเองเข้ามาแล้วรีบปิดล็อกลงกลอนอย่างแน่นหนา ร่างบางพิงแผ่นหลังสั่นเทาเข้ากับบานประตู ค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งกอดเข่าอยู่บนพื้นพรม

หัวใจของเธอยังคงเต้นกระหน่ำรุนแรงราวกับรัวกลอง สัมผัสป่าเถื่อนจากจูบของสิบทิศ รสคาวเลือด และกลิ่นวิสกี้ยังคงติดตรึงอยู่ที่ปลายลิ้น ก่อนยกหลังมือขึ้นเช็ดริมฝีปากตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความขยะแขยง น้ำตาแห่งความอัปยศที่พยายามกลั้นเอาไว้ร่วงผล็อยลงมาเงียบๆ

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามเรียกสติและรวบรวมความเข้มแข็งกลับคืนมา อิงอักษรยันตัวลุกขึ้นยืน เดินตรงไปยังตู้เสื้อผ้าเพื่อจะหาชุดนอนตัวใหม่มาเปลี่ยน ทว่าทันทีที่ดึงลิ้นชักชุดชั้นในออกมา ร่างกายของเธอพลันชาวาบไปทั้งตัว

ระเบียบการจัดวางของในลิ้นชักเปลี่ยนไป!

แม้จะเพียงเล็กน้อย แต่คนที่วางของทุกอย่างไว้เป็นที่เป็นทางอย่างเธอ จดจำตำแหน่งของทุกชิ้นที่เพิ่งจัดเรียงเข้าตู้ได้เป็นอย่างดี ชุดชั้นในลูกไม้สีดำของเธอถูกสลับตำแหน่ง รอยพับที่เคยเนี้ยบกริบมีรอยยับย่นเหมือนถูกใครบางคนแตะต้องและขยำมัน

ความรู้สึกขยะแขยงและหวาดกลัวตีตื้นขึ้นมาจุกที่ลำคอ สองตาเบิกกว้าง ถอยกรูดออกจากหน้าตู้เสื้อผ้าราวกับเห็นสัตว์มีพิษแอบตัวซุกซ่อนอยู่ข้างใน ความคิดที่ว่ามีผู้ชายคนใดคนหนึ่งในบ้านหลังนี้แอบเข้ามาในห้องส่วนตัวของเธอ รื้อค้นของสงวน และสัมผัสชุดชั้นในของเธอ ทำให้หญิงสาวรู้สึกเหมือนถูกล่วงละเมิดอย่างรุนแรง

สายตากวาดมองไปรอบห้องที่เคยมองว่าหรูหรา บัดนี้มันไม่ต่างอะไรจากกรงขังที่เต็มไปด้วยอันตรายที่มองไม่เห็น เธอไม่รู้ว่าใครคือไอ้โรคจิตที่เข้ามาในห้องนี้ อาจจะเป็นสิบทิศที่เพิ่งคุกคามเธอ ตรีทศที่มีสายตาจาบจ้วง หรือแม้แต่จอมทัพที่เยือกเย็นจนเดาใจไม่ถูก

อิงอักษรพุ่งตัวกลับไปที่ประตูห้อง ตรวจสอบลูกบิดและกลอนประตูอีกครั้งให้แน่ใจว่ามันถูกล็อกอย่างแน่นหนา มือบางที่สั่นเทาเอื้อมไปเลื่อนเก้าอี้ไม้บุนวมตัวหนักมาขวางทับประตูไว้อีกชั้นหนึ่ง ก่อนจะเดินไปตรวจสอบหน้าต่างทุกบาน ปิดม่านมิดชิด ไม่ให้มีช่องว่างใดเล็ดลอดเข้ามาได้

หญิงสาวเดินกลับมานั่งที่ปลายเตียง กอดตัวเองไว้แน่นท่ามกลางความเงียบงันและความหวาดระแวงพุ่งขึ้นถึงขีดสุด บัดนี้เธอรู้ซึ้งแล้วว่า ภายใต้ความหรูหราของคฤหาสน์สุรศักดิ์โสภณแห่งนี้ ซุกซ่อนสัตว์ป่าแสนร้ายที่พร้อมจะขย้ำเธอทุกเมื่อ