Chapter 4 - กับดักล่อกวาง 1/4

เช้าวันถัดมา กลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วบดลอยกรุ่นอยู่ในแพนทรีขนาดเล็กของคฤหาสน์สุรศักดิ์โสภณ แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านม่านหน้าต่าง ทว่ามันกลับไม่ได้ช่วยขับไล่ความมืดมนในจิตใจของผู้อยู่อาศัยใหม่ได้เลย

อิงอักษรยืนพิงสะโพกเข้ากับเคาน์เตอร์หินอ่อน มือบางประคองแก้วเซรามิกที่บรรจุกาแฟเอาไว้ นัยน์ตากลมโตมีรอยคล้ำใต้ตาชัดเจนจากการอดนอนทั้งคืน ความหวาดระแวงจากลิ้นชักที่ถูกรื้อค้น และชุดชั้นในลูกไม้สีดำที่วางไม่ถูกตำแหน่ง ทำเอาเธอผวาจนแทบไม่ได้หลับได้นอน แค่หลับตาลง ภาพของใครบางคนที่แอบย่องเข้ามาในห้องยามวิกาลก็ฉายชัดขึ้นมาจนต้องสะดุ้งตื่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ตื่นเช้าจังเลยนะอิ๊ง”

เสียงทุ้มลึกที่ดังแทรกความเงียบขึ้นมาจากด้านหลัง ทำเอาอิงอักษรสะดุ้งสุดตัว แก้วน้ำในมือแทบหลุดร่วง ก่อนเธอจะหันขวับไปมองต้นเสียงนั้น

ตรีทศอยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวสะอาดตาขับเน้นกล้ามอกแกร่ง ใบหน้าหล่อละมุนประดับด้วยรอยยิ้มสุภาพใจดีราวกับเทพบุตร ทว่าสัญชาตญาณของอิงอักษรกลับร้องเตือนว่ารอยยิ้มนั้นเคลือบไปด้วยยาพิษ

“ตกใจเหรอ เฮียขอโทษนะ ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้กลัว” ตรีทศก้าวเข้ามาใกล้ เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนฟัง “ว่าแต่… หน้าตาอิ๊งดูเหนื่อยๆ นะ นอนไม่หลับหรือไง หรือว่า... กังวลเรื่องอะไรอยู่รึเปล่า”

นัยน์ตาแพรวพราวของชายหนุ่มกวาดมองใบหน้าหวานที่ไร้เครื่องสำอาง อิงอักษรเม้มริมฝีปากแน่น พยายามจับสังเกตว่าคนตรงหน้ามีพิรุธเรื่องรื้อตู้เสื้อผ้าของเธอหรือไม่ แต่ดูเหมือนพยัคฆ์ตัวนี้จะไม่ได้แสดงพิรุธใดๆ ให้เธอเห็น

“แปลกที่นิดหน่อยน่ะค่ะ” อิงอักษรตอบเสียงเรียบ พยายามรักษาระยะห่างด้วยการขยับตัวไปด้านข้าง “คุณทศจะชงกาแฟเหรอคะ เชิญตามสบายค่ะ ฉันขอตัว”

“เดี๋ยวก่อนสิ เฮียรู้เรื่องเมื่อคืนแล้วนะ” ชายหนุ่มขยับตัวมาขวางทางเอาไว้ “เฮียต้องขอโทษแทนไอ้น้องชายตัวดีด้วยนะ เมื่อคืนมันเมามาก นิสัยหมาบ้าของมันเลยกำเริบ หวังว่าอิ๊งจะไม่โกรธมันนะ”

“จะให้หายโกรธเลยคงยาก แต่กก็เข้าใจนะคะ ตามที่คำโบราณบอก อย่าถือคนบ้า อย่าว่าคนเมา จริงๆ เรื่องนี้คุณทศไม่ต้องมาขอโทษแทนหรอกนะคะ เจ้าตัวควรมาขอโทษด้วยตัวเองมากกว่า” อิงอักษรเชิดหน้าขึ้น ตอบกลับด้วยความหยิ่งทะนง

“ดีแล้วล่ะ เฮียไม่อยากให้อิ๊งต้องอึดอัดตอนอยู่ที่นี่” ตรีทศระบายยิ้มละมุน เขาสืบเท้าเข้ามาใกล้อีกก้าว จนปลายเท้าแทบจะชนกัน ก่อนอิงอักษรผงะถอยหลังจนแผ่นหลังชิดเคาน์เตอร์หินอ่อนเย็นเฉียบ ด้วยความตกใจ “ขอโทษนะอิ๊ง เฮียขอหยิบกาแฟตรงตู้ด้านบนหน่อย”

ชายหนุ่มไม่รอคำอนุญาต เขายกแขนทั้งสองข้างขึ้นทาบคร่อมร่างบาง ซ้อนแผ่นหลังของเธอเอาไว้จนมิด แผงอกกว้างบดเบียดแผ่นหลังบางและลาดไหล่ของเธออย่างจงใจ ความร้อนจากกายแกร่งแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าชุดนอนของเธอเข้ามา