Chapter 4 - กับดักล่อกวาง 2/4

ชายหนุ่มไม่รอคำอนุญาต เขายกแขนทั้งสองข้างขึ้นทาบคร่อมร่างบาง ซ้อนแผ่นหลังของเธอเอาไว้จนมิด แผงอกกว้างบดเบียดแผ่นหลังบางและลาดไหล่ของเธออย่างจงใจ ความร้อนจากกายแกร่งแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าชุดนอนของเธอเข้ามา

แน่นอนว่าท่าทางส่อเสียดนี้ทำเธอตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ตรงซอกคอขาวผ่อง กลิ่นน้ำหอมผสมฟีโรโมนเพศชายคละคลุ้งจนน่าเวียนหัว

“ทำไมกาแฟแคปซูลมันอยู่ลึกจัง” ตรีทศพึมพำชิดใบหู เสียงแหบพร่าจงใจยั่วเย้า ปลายจมูกโด่งสันเฉียดผ่านใบหูเล็กของเธอไปเพียงหลักมิลลิเมตร

ทว่าในจังหวะที่เขาลดแขนลงหลังจากหยิบกล่องกาแฟได้ ปลายนิ้วหนาสากจงใจกรีดกรายลากผ่านเอวคอดกิ่วของเธออย่างเชื่องช้า สัมผัสนั้นไม่ได้ป่าเถื่อนรุนแรงเหมือนที่สิบทิศทำ แต่มันนุ่มนวล แผ่วเบา สร้างความวูบโหวงแปลกประหลาดในช่องท้องจนอิงอักษรขนลุกซู่ไปทั้งร่าง

“คะ…คุณทศ... คุณจะ…ทะ...ทำอะไรคะ!” ร่างเล็กเบี่ยงตัวหลบ มุดลอดวงแขนแกร่งก้าวหนีออกมาทันที ก่อนตวัดสายตามองเขาอย่างเอาเรื่อง มือบางยกขึ้นกอดอกเพื่อปกปิดหน้าอกที่กระเพื่อมไหวจากการหายใจหอบ

“หยิบกาแฟไงครับ หรืออิ๊งคิดว่าเฮียจะทำอะไรงั้นเหรอ” ตรีทศชูกล่องกาแฟแคปซูลในมือ รอยยิ้มที่ดูเป็นมิตรถูกปั้นแต่งขึ้นมาอย่างแนบเนียน ทว่าแววตากลับฉายความพึงพอใจที่ปั่นประสาทเธอได้สำเร็จ “ถ้าอิ๊งมีเรื่องไม่สบายใจ รู้สึกไม่ปลอดภัย หรือต้องการความช่วยเหลือ... ห้องเฮียไม่ได้ล็อกนะ อิ๊งมาหาเฮียได้ทุกเมื่อ”

ประโยคทิ้งท้ายมาพร้อมกับสายตาโลมเลียที่กวาดมองตั้งแต่ริมฝีปาก ลงมาถึงเนินอกอวบอิ่มที่ซ่อนอยู่ใต้ชุดนอน ก่อนที่ร่างสูงจะหันหลังเดินผิวปากออกไปจากแพนทรี ทิ้งให้อิงอักษรยืนกำมือแน่น ทิ้งให้ความสับสนและหวาดระแวงตีรวนในอก

ผู้ชายคนนี้อันตรายยิ่งกว่าหมาบ้าอย่างสิบทิศหลายเท่า... เขาคือ เสือซุ่ม ที่ซ่อนกงเล็บไว้ใต้รอยยิ้มละมุน พร้อมจะใช้ความนุ่มนวลตะปบเหยื่อให้จมเขี้ยว แล้วค่อยๆ บดเคี้ยวถึงกระดูกโดยที่เธอไม่ทันได้ร้องขอชีวิต

-----

เก้าโมงเช้า ณ อาคารสูงระฟ้ากลางย่านสาทร อาคารสำนักงานใหญ่ของบริษัท สุรศักดิ์โสภณ กรุ๊ป

อิงอักษรก้าวลงจากรถรถตู้พร้อมกับมารดา เอมอรอยู่ในชุดสูททำงานดูภูมิฐาน ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มสดใสราวกับผู้ชนะ แตกต่างจากลูกสาวที่สวมเดรสทรงสอบสีดำสนิท แม้จะขับเน้นทรวดทรงให้ดูสวยสง่า แต่ใบหน้ากลับตึงเครียดและเต็มไปด้วยความระแวดระวัง

“พร้อมไหมลูก วันแรกของการทำงาน” เอมอรหันมาถามลูกสาวขณะยืนรอลิฟต์ผู้บริหาร “ยังไงก็ตั้งใจทำงาน เก็บเกี่ยวความรู้จากคุณจอมทัพเขานะลูก ตำแหน่งผู้ช่วยส่วนตัวของเขาไม่ใช่จะได้มาง่ายๆ ลุงเกริกเขาคงอยากให้อิ๊งเรียนรู้งานจากคนเก่งๆ”

“ค่ะแม่ อิ๊งจะตั้งใจทำงาน” อิงอักษรฝืนยิ้มให้มารดา หากแต่ในสมองกลับคิดตรงกันข้าม

‘เรียนรู้งานงั้นเหรอ?’