Chapter 3 - วางแผนขับไล่ 2/4

“ถ้าเอมอรเป็นอะไรไปตอนนี้ คิดว่าพ่อจะไม่รู้หรือไงว่าเป็นฝีมือใคร แกอยากให้ตำรวจเข้ามาค้นบ้าน หรืออยากเข้าไปนอนรอความตายในคุกงั้นเหรอ”

“แล้วจะให้ทำยังไง นั่งดูพวกผู้หญิงหิวเงินพวหกนั้นมันเสวยสุขบนกองเงินกองทอง ฮุบสมบัติพวกเราไปต่อหน้าต่อตางั้นเหรอเฮีย”

“สร้างหลักฐานเท็จไหมล่ะ” ตรีทศเสนอความคิดเห็น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเจ้าเล่ห์ “ปล่อยข่าวฉาวเรื่องทุจริตในอดีต หาบัญชีม้าสักสองสามบัญชีโยงไปที่ชื่อเอมอร ทำให้พ่อเห็นว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ใสสะอาดอย่างที่คิด”

“ช้าเกินไป” จอมทัพปฏิเสธทันควัน “พ่อหลงผู้หญิงคนนี้จนหน้ามืดตามัว กว่าแกจะสร้างหลักฐานปลอมเสร็จ พ่อคงเซ็นโอนหุ้นไปถึงไหนต่อไหนแล้ว และถ้าพ่อจับได้ว่าแกจัดฉาก ทุกอย่างจะยิ่งเลวร้ายลงไปอีก”

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางหึ่งๆ สิบทิศทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างหัวเสีย ยกมือขึ้นเสยผมแรงๆ ตรีทศยกวิสกี้ขึ้นจิบช้าๆ ใช้ความคิดอย่างหนัก

จอมทัพก้าวเดินช้าๆ มาหยุดยืนอยู่กลางห้อง สายตาของนักล่าผู้เยือกเย็นจับจ้องไปยังน้องชายทั้งสอง

“จุดอ่อนที่เปราะบางที่สุดของคนเป็นแม่... ไม่ใช่เงินทอง ไม่ใช่ชื่อเสียง แต่คือ ‘ลูก’ ต่างหากล่ะ”

ตรีทศเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ขณะที่สิบทิศเงยหน้าขึ้นมองพี่ชายคนโต

“ยังไงเหรอเฮีย”

“เอมอรพยายามสร้างภาพลักษณ์ผู้ดี เพื่อให้ตัวเองคู่ควรกับตำแหน่งนายหญิงคนใหม่แห่งสุรศักดิ์โสภณ แต่ถ้า...” จอมทัพเหยียดยิ้มเย็นชา แววตาแปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมที่ไร้ความปรานี “ถ้าลูกสาวสุดที่รักของมัน ทำเรื่องระยำต่ำทราม มั่วกาม ร่านผู้ชายจนมีคลิปหลุดฉาวโฉ่ไปทั่ววงสังคม พวกแกคิดว่าพ่อจะยังกล้าเอาแม่มันขึ้นมาเชิดหน้าชูตาในบอร์ดบริหารของบริษัทอยู่อีกไหม”

แผนการสกปรกที่ถูกหยิบยกขึ้นมาทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นไปอีกขั้น

“วิ้ววว~” ตรีทศผิวปากเบาๆ ด้วยความถูกใจกับความอำมหิตของพี่ชาย ก่อนจะขยับตัวนั่งหลังตรง “แผนนี้เข้าท่าดีนะเฮีย... แต่เกมล่ากวางมันจะสนุกได้ยังไง ถ้าไม่มี ‘ของเดิมพัน’ ที่สมน้ำสมเนื้อ”

“แกอยากได้อะไรล่ะไอ้ทศ” จอมทัพเลิกคิ้วถาม

“หุ้นยี่สิบเปอร์เซ็นต์กาสิโนวินเซนต์ที่มาเก๊า” ตรีทศเอ่ยถึงกาสิโนระดับไฮเอนด์ที่สร้างเม็ดเงินมหาศาล ซึ่งจอมทัพหวงแหนนักหนา รอยยิ้มพยัคฆ์ร้ายผุดขึ้นที่มุมปาก “ส่วนผมเอาเพนต์เฮาส์กลางลอนดอนเป็นเดิมพัน แล้วแกล่ะไอ้ทิศ จะลงอะไร”

สิบทิศแสยะยิ้ม นัยน์ตาวาวโรจน์เมื่อเห็นความท้าทาย

“งั้น… ผมลงเป็นหุ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์ ผับยองมุลในเกาหลีก็แล้วกัน... ใครชนะ กินเรียบ!”

“หึ... ยอมลงทุนกันหน้าดูนะ”