INICIAR SESIÓN"แต่ว่า...." "คุณหยุดพูดเลยนะ...ถ้าอยากหมั้นมากก็ไปหมั้นเองเลยไป!" คุณแม่ถลึงตาใส่จนคุณพ่อต้องหลบสายตาวูบทันที ผมไม่เคยเห็นภาพนี้มาก่อน ปกติคุณพ่อจะวางอำนาจและคุณแม่มักจะเป็นฝ่ายยอมตลอด พอเห็นพ่อคอตกแบบนี้แล้วมันอดไม่ได้จริงๆ "ฮ่า ฮ่า ฮ่า นี่พ่อกลัวแม่เหรอครับ....กลัวเมียนี่หว่า..." ผมหัวเราะลั่น
"กวนตีน..." "ฮ่า ฮ่า ฮ่า" นทีหัวเราะชอบใจ เราพูดคุยหยอกล้อกันได้สักพัก ผมก็เริ่มส่งสัญญาณไล่พวกมันกลับไปเสียที เพราะอยากให้เอิงเอยได้เอนหลังพักผ่อนจริงๆ อีกอย่างช่วงบ่ายผมมีกำหนดจะพาเธอบินกลับไปพักฟื้นต่อที่กรุงเทพฯ ด้วยความเป็นห่วงว่าเธอจะเพลียหนักจากการเดินทาง ผมเลยเดินไปขอปรึกษาคุณหมอเพื่อขอยาน
@โรงพยาบาล บรรยากาศในห้องพักฟื้นที่เคยดูเงียบเหงาและเย็นเยียบชวนให้ใจเสีย กลับดูสดใสและมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตาเมื่อกลุ่มเพื่อนตัวแสบของผมพากันแห่มาเยี่ยมเอิงเอย เสียงพูดคุยจอแจและเสียงหัวเราะของพวกมันทำเอาห้องพักฟื้นดูคึกคักขึ้นมาทันที ราวกับไม่ใช่สถานพยาบาล "น้องเอย.. เป็นยังไงบ้างครับ.." นทีถามด้
"อ๊าสสสสส ... / โอ้วววว....." "พี่วิน...เอามันออกไปได้แล้ว..." เอิงเอยเอ่ยเสียงอู้อี้ด้วยความอาย "....." ผมส่งยิ้มให้เธอแทนคำตอบ จากนั้นก็เริ่มขยับท่อนเอ็นเบาๆ จนเธอต้องสั่นสะท้านขึ้นมาอีกรอบ "พะ..พี่วิน...ดะ..ดะ..เดี๋ยวก่อน.. อ๊ะ...อ๊ะะะะ...." "อะ..เอย..พี่คงตายแน่ๆ ถ้าไม่ได้ปลดปล่อยมันอีกรอบ..
@อนาวิน ท่ามกลางความเงียบสงัดของโรงพยาบาลในยามค่ำคืน ภายในห้องวีไอพีกลับอบอวลไปด้วยรอยรักที่แสนเร่าร้อน ผมโหยหาเธอมาตลอดสองเดือน และตอนนี้เธอก็อยู่ตรงหน้าผมแล้ว "แจ๊ะ..แจ๊ะ..!!!" เสียงนิ้วมือที่ขยับเข้าออกในร่องรอยรักที่ชุ่มฉ่ำดังสะท้อนไปมาในความสลัว "อื้อ..อ๊าาา...พะ..พี่วิน..อ๊าส..." เอิงเอยบิ
เลือดในกายผมเดือดพล่านยิ่งกว่าเดิมเมื่อได้ยินสิ่งที่ไอ้คินบอก ความโกรธแค้นมันพุ่งถึงขีดสุดจนไม่เหลือความเมตตาใดๆ ให้กับคนประเภทนี้ "เก็บมัน..." "อืม.... : คิน คินรับคำสั่งสั้นๆ พ่อของไอ้คินเป็นผู้มีอิทธิพลใหญ่ เรื่องการจัดการกากเดนสังคมแบบนี้จึงไม่ใช่เรื่องยากและไม่ต้องเกรงกลัวกฎหมายที่มักจะปล่อ
@ 1 สัปดาห์ต่อมา ~ ไนต์คลับ "ไอ้วิน..เบาๆ หน่อย..น้องเขาซ้ำหมดแล้ว" : กรเอ่ยเตือนพลางส่ายหน้า เมื่อเห็นเพื่อนรักกำลังบีบเค้นเอวบางของหญิงสาวข้างกายอย่างรุนแรงตามอารมณ์ที่คุกรุ่น "เสือก" ผมตอบสั้นๆ อย่างไร้เยื่อใย สายตาเย็นชายังคงทอดมองไปอย่างไร้จุดหมาย "เอ้าไอ้นี่.." : กรสบถอย่างระอา คืนนี้ผมมาด
"เอย..พี่ไม่เป็นอะไร...เอยนัดกับไอ้คินไว้ไม่ใช่เหรอ...ไปเถอะ..ไม่ต้องห่วงพี่.....โอ๊ย..ซี๊ด...." ผมแกล้งกัดฟันร้องออกมาแล้วเอามือไปกุมที่หน้าผาก ทำท่าทางทรมานสุดแสนตรงส่วนที่เลือดไหลอาบ "จะให้เอยทิ้งพี่วินไปได้ยังไงคะ..พี่เจ็บขนาดนี้...อึก..อึก..." เธอส่ายหน้าปัดน้ำตาไม่ยอมไปตามนัดจริงๆ "แล้วไอ้คิ
@เช้าวันใหม่ ~ เอิงเอย แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาทำให้ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างเกียจคร้าน สัมผัสของที่นอนที่นุ่มนวลและกลิ่นกายที่แสนคุ้นเคยแต่ไม่ใช่อโรม่าในห้องของตัวเองทำให้ฉันชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่ว "อืม....... ฝันเหรอเนี่ย....." ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนที่ฉ
@เวลา 16.00 น. แสงแดดยามเย็นเริ่มทอดเงายาวไปตามท้องถนนหน้าตึกคณะ ฉันวิ่งกระหืดกระหอบด้วยความเร่งรีบจนลืมความเหนื่อยล้า เมื่อเห็นร่างสูงที่คุ้นเคยยืนพิงมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันหรูรออยู่ด้วยท่าทางมาดนิ่ง "แฮ่..แฮ่...!! ขอโทษนะคะคุณวิน..พอดีอาจารย์ให้เอยช่วยงานคณะ เลยมาช้า ...." ฉันหอบหายใจอย่างหนักจน







