ข้อเสนอ

ราฟาเอลยังคงนั่งอยู่ที่เดิม มืออีกข้างถือแก้วเหล้าสีอำพัน อีกฝั่งถือบุหรี่ปากพ่นควันให้ล่องลอยอยู่ในอากาศส่วนสายตาของเขาจดจ้องไปที่บานประตู

“นายครับ เรียกผมมามีอะไรให้รับใช้ครับ” ธันวาบอดี้การ์ดคุณหมอหนุ่มเอ่ยถามปกติถ้าไม่มีเรื่องด่วนชายหนุ่มแทบไม่เรียกใช้งานคนที่บ้านเลย

“สืบเรื่องผู้หญิงคนนั้นให้กูที” เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความเกี่ยวกับเดซี่ให้ลูกน้องคนสนิท

“ได้ครับ”

ธันวาเดินจากไปเหลือทิ้งเขาไว้กับการ์ดอีกคน ปกติชายหนุ่มจะไม่ได้พกพวกบอดี้การ์ดไปไหนมาไหนยกเว้นเสียแต่เวลามาประชุมธุรกิจสีเทาที่ตระกูลเวสเทียร์ บริหารอยู่

ภายนอกทุกคนจะมอง ภาพลักษณ์ ราฟาเอล เวสเทียร์ เจ้าของโรงพยาบาลหนุ่มพ่วงด้วยคุณหมอศัลยแพทย์มือหนึ่งประจำโรงพยาบาลเป็นคนดีชอบช่วยเหลือสังคมแถมยังมารยาทดี แต่ใครจะรู้เบื้องหลังของเขากันล่ะ ครอบครัวที่ทำแต่การกุศลแต่กลับครอบครองธุรกิจกาสิโน่ คลับบาร์หลายแห่งทั้งในประเทศและต่างประเทศ

“นายจะให้ผมทำยังไงกับเธอครับ” สิงหา ลูกน้องอีกคนเอ่ยถามเมื่อเห็นคนเป็นนายดูจะติดใจกับผู้หญิงคนเมื่อกี้ที่พึ่งเดินออกจากประตูไป

“กูชอบเธอ หาจุดอ่อนเธอมากดดันให้เธอยอมกู” ว่าจบชายหนุ่มกระดกเหล้าหมดแก้วในห้วงความคิดเขายังคงนึกถึงใบหน้าสวยหวานของผู้หญิงคนนั่นตลอดเวลา

 

รสารีบเดินกลับมาถึงที่ห้องแต่งตัวของไนต์คลับ ร่างบางยกมือขึ้นทาบหน้าอกฟังเสียงหัวใจตัวเองที่ตอนนี้มันเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาหล่อนยังคงเสียอาการกับท่าทีของชายคนนั้นเขาดูเหมือนต้องการเธอแปลก ๆ 

“ฟู่ว ทำงานแค่ไม่กี่ชั่วโมงได้เงินมาตั้งแปดแสน”

หล่อนจ้องมองโทรศัพท์มือถือที่โชว์ยอดจำนวนเงินที่ถูกโอนเข้ามานิ้วเรียวยาวกำลังจะกดโอนเงินไปให้แม่ที่รออยู่ที่บ้านแต่กลับมีเสียงคนเคาะประตูดังขึ้นมาก่อน

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูห้องแต่งตัวดังขึ้น รสาหันซ้ายขวากลับไม่เจอใครแสดงว่าตอนนี้หล่อนอยู่ในห้องนี้คนเดียว

แอ๊ด ~~

“มาหาใครคะ” หล่อนยังไม่ทันจะเปลี่ยนเสื้อผ้ามองผู้ชายสองคนหน้าห้องอย่างไม่ไว้ใจ

“คุณเดซี่ แต่งตัวเสร็จแล้วไปกับผมด้วยครับ” ผู้ชายอีกคนที่ยืนอยู่ข้างกันพูดขึ้น

“ปะไปไหนคะ!”

“นายสั่งให้คุณไปกับนายครับ”

ไม่พูดเปล่าชายสองคนมองท่าทีเดซี่ที่เตรียมจะวิ่งเขาก็พร้อมจะช้อนร่างบางขึ้นบ่าไปให้เจ้านายตามคำสั่ง

“ฉันไม่รู้จักพวกคุณ” หล่อนเตรียมจะปิดประตูแต่ผู้ชายคนนั้นกับดันเข้ามา

“รีบเปลี่ยนสิครับถ้าไม่งั้นผมจะอุ้มคุณไปทั้งแบบนี้”

รสาจำใจต้องทำตามที่สองคนนั้นบอกหล่อนถอนหายใจพยายามจะนึกถึงใบหน้าสองคนนั้นแต่คิดยังไงก็คิดไม่ออกอีกอย่างหล่อนไม่ได้ไปเหยียบเท้าใครนะถึงขั้นจะส่งชายฉกรรจ์มาจัดการหล่อน

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกรอบทำให้หล่อนหลุดจากความคิดตัวเองก่อนจะรีบแต่งตัวเดินมายังหน้าประตู

“นายคุณคือใครคะ”

“…”

“ฉันถาม”

“…”

ไม่มีเสียงตอบกลับเพียงแค่พวกเขาสองคนเดินนำหน้าหล่อนไปจนถึงรถตู้สีดำคันหรูจอดอยู่ พวกเขาเปิดประตูให้หล่อนก่อนจะยัดหล่อนให้ขึ้นไปนั่งบนรถ

เดซี่ชะงักนิ่งค้างเมื่อคนที่อยู่บนรถคันนั้นคือ ราฟาเอล ที่นั่งไขว่ห้างรอเธออยู่

“ผมรอคุณตั้งนาน”

“…”

“เรื่องที่บอกว่าเป็นดาราน่ะผมเชื่อนะพอดีพึ่งเปิดข่าวดู” ชายหนุ่มยิ้มมุมปากโชว์หน้าจอไอแพดที่แสดงข่าวฉาวของเธออยู่ตอนนี้

“คุณเรียกฉันมาทำไม” หล่อนเบือนหน้าหนีเขาก่อนจะเอ่ยถามสิ่งที่สงสัย

“คุณรับเงินผมไปแล้วก็ต้องไปกับผมครับเดซี่”

“ฉันบอกคุณแล้วไงค่ะว่าฉันไม่ได้ขายตัว..!”

ไม่ทันที่เธอจะพูดจบ ราฟาเอลยกนิ้วชี้ขึ้นมาทำเสียง ‘ชู่’ ใส่หล่อนราวกับจะบอกให้เธอเงียบ

“ไม่พูดนะครับ คุณรับเงินผมไปแล้วก็ต้องไปครับ”

เขาดึงมือลองให้ขึ้นไปนั่งข้าง ๆ ก่อนจะออกคำสั่งให้ลูกน้องปิดประตูรถ

รถตู้คันหรูสีดำขลับขับด้วยความเร็วสูงราฟาเอลเอื้อมมือไปจับมือบางของคนนั่งเบาะข้างกายไว้แน่นราวกับกลัวถ้าปล่อยไปคนตรงหน้าจะหนีเขา

“คุณราฟล์จะจับมือฉันแน่นไปแล้วนะค่ะ” หล่อนชักสีหน้าไม่พอใจเขาพยายามจะสะบัดมือออกแต่ยิ่งสะบัดออกเขาหลับยิ่งจับให้มันแน่นกว่าเดิม

“….”

“และนี้จะพาฉันไปไหน”

“บ้านผม”

“บ้านคุณ??”

“ใช่บ้านผมเอง” เขาหันมายิ้มให้หล่อน

รสานั่งเงียบหล่อนขี้เกียจจะเถียงกับผู้ชายข้างกายแล้วนอกจากเขาจะทำตัวราวกับเหนือกว่าทุกสิ่งไหนจะรอยยิ้มที่แปลกประหลาดที่ส่งมาให้หล่อนตลอด

‘ไอ้ดีมันก็ดีที่ได้อยู่กับผู้ชายหล่อแต่ตอนนี้หล่อนที่ดื่มแอลกอฮอล์ไปแล้วความรู้สึกอยากทิ้งตัวมันมีมากกว่าไง!’ รสานึกในใจมองใบหน้าหน้าของผู้ชายที่นั่งอยู่เบาะข้าง ๆ ชายหนุ่มนั่งมองตรงไปข้างหน้าส่วนมือเขาจับมือของหล่อนไว้

รถตู้คันหรูเลี้ยวเข้าบ้านสไตล์โมเดิร์นหลังสีขาวริมแม่น้ำ หล่อนมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นชายหนุ่มอยู่ประจำที่ 3-4 คน

“บ้านคุณทำไมบอดี้การ์ดเยอะจัง” หล่อนหันไปถามเขา

ราฟาเอลหันมามองหน้าหล่อนก่อนจะคลี่ยิ้มพร้อมกับพูด “ไม่รู้สิสงสัยพ่อผมส่งมา”

รสานึกคิดในใจผู้ชายตรงหน้าสวมเสื้อกาวน์แน่นอนว่าต้องเป็นหมอแต่ทำไมหมอถึงต้องมีบอดี้การ์ดเยอะขนาดนี้

“คุณมองว่ามันแปลกเหรอ” เหมือนเขาจะรู้ตัวหันมามองเธอ

“เปล่าค่ะ ฉันแค่สงสัย”

“เด็กน้อยอย่าสงสัยอะไรเลยครับไปกันเถอะ” เขาก้าวเดินลงจากรถพร้อมกับจับมือหล่อนให้ลงตามมา

บรรยากาศภายในบ้านเงียบครึม ราวกับมันไม่มีใครอยู่ไหนจะพวกเครื่องเรือนที่คลุมผ้าสีขาวไว้เสมือนมันถูกทิ้งร้างไว้นาน

“ปกติคุณไม่ค่อยอยู่บ้านเหรอ” หล่อนหันไปถามผู้ชายข้าง ๆ ชายหนุ่มปล่อยมือเธอก่อนจะเดินนำไปที่บาร์ที่มีขวดเหล้าราคาแพงเรียงเต็มไปหมด

“ผมอยู่คนเดียว”

“…” รสาขมวดคิ้วใส่เขาไม่เข้าใจคำตอบ หล่อนถามอีกอย่างเขาตอบอีกอย่าง

“คุณราฟล์ฉันจะกลับแล้วค่ะ” รสาเตรียมจะหันหลังกลับแต่กลับมีเสียงเขาเอ่ยขึ้น

“คุณกำลังลำบากใช่ไหมครับ เงินไม่มี งานไม่ต้องพูดถึงไหนจะเรื่องแม่ของคุณ”

“…”

“ผมมีข้อเสนอให้คุณ มาเป็นเด็กผมสิครับผมจะให้คุณทุกอย่าง”

“คุณรู้เรื่องของฉันได้ยังไงคะ”

“…” เขาไม่ตอบแต่กลับกระดกเหล้าในมือ แววตาจ้องมองร่างบางตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉยยิ่งสร้างความไม่พอใจให้รสา หล่อนโมโหจัดจนเผลอตะหวาดใส่เขา

“นี่คุณแอบสืบเรื่องของฉันเหรอ!” หล่อนกำมือแน่นไม่คิดว่าเขาจะสนใจหล่อนถึงขนาดไปตามสืบเรื่องของหล่อน

“ผมสนใจคุณ” เขาพูดออกมาตรง ๆ ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้บาร์เดินตรงมาหาหญิงสาวที่ยืนมองเขาอยู่

“…”

“หรือจะเรียกว่ารักแรกพบดี คุณตรงสเปกผมทุกอย่าง หน้า ผม นิสัย”

“…”

“ถ้าคุณตกลงผมจะให้ทุกสิ่งที่คุณอยากได้ ร่วมถึงดูแลแม่ของคุณที่ป่วย” น้ำเสียงหนักแน่นของเขาที่บอกถึงความจริงใจที่เขามีให้เธอ

“เงินห้าแสนที่คุณโอนมาฉันจะโอนคืนค่ะ ขอเลขบัญชีด้วย” 

“…”

หล่อนไม่รอให้ราฟาเอลตอบกลับอีก ตัดสินใจเดินหันหลังกลับไม่สนใจผู้ชายตรงหน้าผู้ชายคนนั้น เขาไม่รั้งหล่อนไว้สักนิดปล่อยให้เดินออกมาชิล ๆ จนหล่อนนึกระแวง

“จะไปไหนครับผมจะไปส่ง” ลูกน้องคนหนึ่งของเขาที่ยืนอยู่ที่รถเปิดประตูรอรสาอยู่

“ไม่ต้อง” หล่อนใจกล้าเดินออกมาตามทาง สายตามองสังเกตทิวทัศน์ที่มันเปลี่ยวจัดไม่รู้จะมีรถโดยสารหรือเปล่า

ปี๊น ๆ

เสียงแตรรถดังขึ้นรสาหันไปมองรถยนต์สีดำขลับเปิดกระจกออกมาเป็นผู้ชายคนนั้น ราฟาเอล

“ขึ้นรถเถอะครับผมจะไปส่ง”

หญิงสาวยังไม่สนใจเขาพยายามจะเดินต่อไปจนถึงรั่วประตูเหล็กขนาดใหญ่

ปี๊น ๆ

ชายหนุ่มยังขับรถตามพร้อมกับบีบแตรไปด้วย

“เปิดประตูหน่อยคะ” เธอเอ่ยบอกคนที่ยืนเฝ้าหน้าประตูชายฉกรรจ์หันมามองเธอก่อนสายตาจะเหลือบไปที่รถคันสีดำที่อยู่ข้างหลังสีหน้าลำบากใจเริ่มแสดงขึ้นในแววตาเขา

“เปิด..” หล่อนยังไม่ทันพูดจบ ราฟาเอลก้าวลงจากรถเดินตรงมายังเธอ

“ขึ้นรถเถอะครับผมจะไปส่ง” เสียงเรียบของเขาเอ่ยออกมาก่อนสายตาจะส่งไปที่ลูกน้องให้เปิดประตู รสาที่เดินมาจนเหนื่อยแถมพอมองรอบ ๆ ที่ดูน่าจะไม่มีรถผ่านมาหล่อนตัดสินใจขึ้นรถไปกับเขาไหน ๆ เขาก็เป็นคนพามางั้นให้เขาไปส่งแล้วกัน!