ผู้ชายลึบลับ

ต๊อก ต๊อก ต๊อก

เสียงรองเท้าส้นสูงสีดำขลับเดินตามไปยังโถงทางเดิน VIP ของคลับหรูแห่งหนึ่งในใจกลางเมือง คลับที่เปิดต้อนรับผู้ลงทุนระดับโลก แหล่งร่วมของคนมีตัง

รสายืนนิ่งอยู่กับที่เมื่อถึงห้องที่ผู้ว่าจ้างส่งมาให้ หล่อนถอนหายใจพลางให้กำลังใจตัวเองรสาไม่เคยคิดว่าตัวหล่อนจะมาอยู่ในจุดนี้ได้หลังจากได้เป็นดาราชีวิตที่เคยลำบากของหล่อนจบลง

หล่อนหาเงินได้เป็นกอบเป็นกำรับอีเว้นต์ทุกอย่าง แต่ใครจะคิดว่าหล่อนจะโดนคนที่ไว้ใจที่สุดหักหลังหล่อนกันได้ลง

“ฟู่ว แกทำได้เดซี่” หล่อนปลอบใจตัวเองก่อนจะเปิดประตูไปเจอกับผู้ชาย 3 คนนั่งคนละมุมพร้อมกับเด็ก ๆ หลายคนที่นั่งข้างกายทั้งสองฝั่ง

แสงไฟสลัว ๆ ทำให้หล่อนมองหน้าพวกเขาไม่ชัดก่อนจะมีบอดี้การ์ดคนหนึ่งเดินมาหาเธอ

“คุณเดซี่ใช่ไหมครับ รบกวนผูกผ้าปิดตาด้วยครับ”

รสายืนงงในกฎของงานไม่เห็นมีพูดถึงว่าหล่อนต้องปิดตาแต่ในเมื่อเดินเข้ามาถึงงานแล้วหล่อนต้องทำตามกฎผูกผ้าปิดตาก่อนจะเดินควงผู้ชายคนนั้นไป

“นายครับ” ผู้ชายคนนั้นพูดกับใครไม่รู้รสาที่รู้สึกตัวอีกทีก็ถูกย้ายไปนั่งบนตักของใครสักคน ใจของหล่อนมันเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาไม่ใช่เพราะความเขินอายแต่เพราะความกลัวหล่อนมองไม่เห็นแม้แต่ใบหน้าของเขา

“ไอ้ราฟล์มึงรีบมาจัดเลยดิเสื้อผ้ายังไม่ทันเปลี่ยนเลย” เสียงทุ้มเข้มของผู้ชายอีกมุมเอ่ยถาม คนชื่อราฟล์คือคนที่เธอนั่งด้วยงั้นเหรอ

ต้นขาเนียนของหล่อนรู้สึกถึงมือหนาที่ลูบขึ้นลงจนขนตามตัวเธอลุกขึ้น

“เอ่อ..” หล่อนไม่รู้งานนี้ต้องเริ่มพูดยังไงตั้งแต่เกิดมาพึ่งจะเคยลองทำ

“เด็กใหม่เหรอ” ราฟาเอลที่ปกติจะเจอแต่ผู้หญิงเอาอกเอาใจแต่วันนี้มาแปลกเด็กที่เพื่อนหามาส่วนมากเป็นงานทุกคนแต่เธอคนนี้กลับเก้ ๆ กัง ๆ ราวกับคนทำไม่เป็น

“เออคนนี้ตัวท็อป” คิริณพูดไปงั้นชายหนุ่มเองยังไม่รู้เลยว่าผู้หญิงที่ลูกน้องพามาเป็นใครเพียงแค่โยนเงินไปให้พวกมันให้มันหาคนมาให้เท่านั้น

“และมึงเป็นไงบางไอ้โรมเมียตัวร้ายมึง” คิริณเลิกสนใจราฟาเอลหันไปสนใจเพื่อนอีกคนที่นั่งกินเหล้าเงียบ ๆ ดงเด็กก็ไม่เอา แถมไอ้ราฟล์พอได้เด็กคนนั้นก็ไล่พวกผู้หญิงที่นั่งข้างมันมาหาเขาหมด

“ก็ไม่ยังไง” โรมันที่นั่งหน้านิ่งไม่พูดจาหยิบแค่แก้วเหล้ากระดกดื่มอย่างเดียว

“คุณเองก็ป้อนเหล้าผมด้วยสิครับ” ราฟาเอลหันกลับมาสนใจผู้หญิงที่นั่งอยู่บนตักสังเกตท่าทางของเธอ

“นี่ตรีมอะไรของมึงวะ ต้องให้ผู้หญิงใส่ผ้าปิดตา” โรมันถามเพื่อนนักปาร์ตี้ที่จัดงานนี้ขึ้นมาเขาไม่ค่อยเข้าใจมันหรือตัวเขาจะแต่งงานเร็วกว่าคนอื่นเลยไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้

“เออ ผู้หญิงแต่ละคนก็ต้องมีเสน่ห์ที่ตัวเองปะวะ” พวกเพื่อนทั้งสองมองหน้าคิริณนิ่งจนเขาต้องรีบเอ่ย “กูไม่มีไรทำเลยสั่งพวกลูกน้องไปแบบนั้น” หมอสูติอย่างคิริณพูดอย่างอารมณ์ดีก่อนจะขอตัวไปจัดการสาวน้อยในอ้อมแขนสั่งเด็กข้างตัวไปบริการพวกเพื่อนต่อ

ส่วนด้านราฟาเอลกับรสาที่นั่งนิ่งไม่พูดคุยกัน รสาหล่อนมองไม่เห็นเพราะเขาปิดตาอยู่ จะให้บริการคงไม่ไหวมองก็แทบไม่เห็นอยู่แล้ว

“ถอดออกเถอะผมเชื่อว่าคุณไม่ใช่คนปากโป้ง..แต่ถ้าปากโป้งก็แค่ตายรู้ใช่ไหมครับ” หล่อนชะงักกับคำพูดเขาเรื่องวันนี้ที่หล่อนได้ฟังมีแต่เรื่องธุรกิจที่มูลค่ามหาศาล

“และแบบนี้เดซี่จะถอดดีไหมคะ” หล่อนเผลอเรียกชื่อจริงตัวเองปกติวงการนี้ต้องใช้ชื่อแฝง ก่อนจะรู้สึกตัวว่าราฟาเอลกลับดึงผ้าปิดตขาของหล่อนออกแล้ว

ชายหนุ่มนิ่งไป มองดวงตาคู่สวยนั่นนิ่งก่อนจะพึมพำ “สวย” ใจของเขาที่เคยแข็งดั่งหินกลับเต้นเร็วขึ้นมาเมื่อมองผู้หญิงตรงหน้าราวกับเป็นอาการตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบ

“ว่ายังไงนะคะ”

“เปล่า ที่นี้มองเห็นแล้วคุณบริการผมสิครับ” รสาเตรียมจะลุกขึ้นไปหยิบเหล้าแต่กลับโดนชายหนุ่มรั้งไว้พร้อมกับสั่งให้หล่อนกอดคอเขาไว้

“นั่งนี้ครับ กอดคอผมด้วย” ระหว่างที่ทั้งสองนั่งคุยเรื่องทั่วไปรสาสังเกตรอบห้องที่ไฟสลัวมองไปยังผู้ชายที่หล่อนนั่งตักหน้าตาเขาหล่อใช้ได้ กลิ่นบุหรี่อ่อน ๆ ไม่แรงมากแต่ถูกกลบด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาแพง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

“ไอ้ราฟล์เอาเด็กไป” โรมันสั่งผู้หญิงทั้งหมดไปหาราฟาเอลที่นั่งกกผู้หญิงคนนั้นไว้อย่างเดียวไม่สนใจผู้หญิงคนอื่น

“ใครมาเหรอคะ” หล่อนถามชายหนุ่มแต่ราฟาเอล กลับไม่ตอบเขาเพียงยิ้มมือก็ลูบขาอ่อนหล่อนไปมาไม่หยุด “เอ่อคุณราฟล์ค่ะ”

“ว่าไงครับ” เขามองหน้าหล่อนนิ่ง ๆ ก่อนจะหันไปสนใจผู้มาใหม่ที่หน้าประตู ผู้หญิงคนหนึ่งหน้าตาสะสวยแต่งตัวเป็นผู้ดีเดินมาโวยวายอยู่หน้าห้องก่อนจะออกไปพร้อมกับผู้ชายที่ชื่อโรมัน

“ไปกันแล้ว” หล่อนถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ส่วนราฟาเอลได้แต่ยิ้มหัวเราะกับเรื่องของเพื่อนชายที่โดนเมียลากออกไป ชายหนุ่มแทบจะชินแล้วกับเรื่องแบบนี้เพราะคู่ของเพื่อนมักจะลงเอยเมียตามผัว อาละวาดและก็กลับไปด้วยกัน

“พวกเธอก็ไปได้แล้ว ไอ้คิริณคงไม่เอาแล้ว” เขาหันไปพูดห้วน ๆ กับพวกผู้หญิงคนอื่น

รสาเตรียมจะลุกขึ้นจากตักชายหนุ่มแต่เขากลับดึงหล่อนมานั่งตักดั่งเดิม

“คุณจะไปไหนครับ”

“ก็คุณบอกให้กลับ” หล่อนนั่งคำนวณเงิน นั่งมา 3 ชั่วโมงอย่างน้อยก็ได้ สามแสน แต่ราฟาเอลกลับแสดงสีหน้าไม่พอใจเขาดึงตัวหล่อนไว้พร้อมกับกดหัวให้ซุกกับอกแกร่ง

“เอ่อ คุณราฟล์ คุณเมาหรือเปล่าคะ”

ราฟาเอลถือโอกาสสูดกลิ่นหอมแชมพูจากหัวของหล่อนเขาสูดดมกดหล่อนไว้

“สงสัยผมคงเมาอยากได้คนดูแล..”

“ถ้างั้น..”

“คืนนี้คุณอยู่กับผมได้ไหมครับ”

“อยู่กับคุณเหรอคะ..”

“ผมจ้างคุณก็ได้ อยากได้เท่าไหร่ครับ”

 ชายหนุ่มเกลี่ยเส้นผมของหล่อนเล่นก่อนจะจับมาสูดดมกลิ่ม เขาชอบผู้หญิงที่ไม่ยัดเยียดตัวเองมากเกินไปให้เขาในจะท่าทางที่ดูหยิ่งของหล่อนอีกเขายิ่งชอบ

“…”

“ล้านหนึ่งพอไหมครับ”

“ละล้านเลยเหรอคะ” รสาแสดงสีหน้าตื่นตูมมองคนตรงหน้าอย่างไม่เชื่อคำพูดเขาสายตาหล่อนจ้องมองเขาอย่างระแวง

“ล้านหนึ่งคงน้อยไปสินะครับสำหรับคนสวยแบบคุณงั้นสองล้านเป็นไงครับ”

“เอ่อ…ฉันไม่ได้ขายตัวค่ะ” หล่อนพูดเบา ๆ ก่อนจะปัดมือเขาที่ลูบต้นขาหล่อนออก

“งั้นห้าล้านคืนนี้ อยากอยู่กับผมหรือยังครับ”

ราฟาเอลจ้องใบหน้าสวยหวานของคนตรงหน้าหล่อนทำท่าทีไม่เชื่อเขาจนชายหนุ่มต้องล้วงโทรศัพท์ขึ้นมากดเข้าแอพพลิเคชั่นธนาคาร

“หรือคุณอยากได้เท่าไหร่กดเลยครับผมยินดีให้” เขาเอาโทรศัพท์ตัวเองยัดใส่มือหล่อน

“คุณราฟล์คงรวยมากสินะคะถึงเอาเงินมาทำเรื่องอะไรแบบนี้” หล่อนกระแหนะกระแนเขาตาเรียวคมค้อนเขาอย่างหน้าเอ็นดู

“ทำไมละ หรือคุณจะบอกไม่อยากได้เงิน ถ้าคุณไม่ร้อนเงินผู้หญิงที่หน้าตาดีแบบคุณคงไม่มาทำงานแบบนี้เหรอจริงไหมครับ”

รสาจ้องหน้าราฟาเอลที่ยักคิ้วราวกับเหนือกว่าหล่อนไหนจะมือปลาหมึกที่คอยลูบไล้ขาอ่อนหล่อนไม่เลิก

“ถึงฉันจะร้อนเงินแต่ถ้าคุณมองหน้าฉันดีดีคุณคงรู้ใช่ไหมฉันคือใคร” หล่อนค่อนข้างมั่นใจความดังของตัวเองพอตัวแต่ชายหนุ่มตรงหน้ากลับทำสีหน้าราวกับไม่เข้าใจกับคำพูดเธอ

“ใครละ ปกติผมไม่สนใจเรื่องภายนอก” วัน ๆ ราฟาเอลแทบไม่ได้ออกจากห้องผ่าตัดกว่าจะออกมาอีกทีก็ค่ำแล้้ว

“ฉันเป็นดาราเบอร์หนึ่งเลยนะคะคุณราฟล์”

“เบอร์หนึ่งเลยเหรอครับถ้าเบอร์หนึ่งผมคงรู้จักคุณบ้าง”

หล่อนถอนหายใจกับเขาก่อนจะลุกขึ้นแต่ครั้งนี้เขาฉุดหล่อนดึงลงไปจนร่างกายของหล่อนล้มทับ คล่อมร่างเขาไว้ในท่าทางล่อแหลม

“เห้ย ไอ้ราฟล์กูขอโทษ” คิริณที่เสร็จกิจเปิดประตูเข้ามาเห็นฉากเด็ดรีบปิดประตูปล่อยให้เพื่อนทำธุระส่วนตัวพลางนึกในใจตั้งแต่ราฟาเอลโดนสาวเทเขาแทบไม่ยุ่งกับผู้หญิงที่ไหนอีกเลยสงสัยรอบนี้เขาคงหาคนตรงสเปกมันสินะ คิดไปพลางหัวเราะไปด้วยเดินโอบเด็ก ๆ ไปต่อที่อื่นปล่อยเพื่อนรักทำกิจต่อไป

“คุณราฟล์ปล่อยค่ะ!” หล่อนพยายามจะลุกแต่เขายิ่งกดไว้ “คุณเมาแล้ว ฉันจะกลับแล้วคะงานฉันจบแล้ว!”

หล่อนดันตัวขึ้น ลุกยืนมองหน้าผู้ชายคนนั้น

“ฉันจะคิดค่าเสียหายนะคะ ขอโทรศัพท์ด้วยค่ะ” รสาหยิบโทรศัพท์จากมือเขามากดตัวเลข รวยนักใช่ไหม แม่จะกดให้หมดบัญชีเลยคอยดู ถึงความคิดจะเป็นแบบนั้นแต่พอเขาให้โทรศัพท์หล่อนา ตัวหล่อนกลับกดแค่ 50,000 บาทถ้วน ยื่นโทรศัพท์ให้ชายหนุ่มกดโอนต่อ

“สรุปคืนนี้ไปต่อกับผมใช่ไหม”

ติ๊ง !

จำนวนเงิน 500,000 บาท โอนเข้าบัญชี xxx-xxx-xxxx

“ห้าแสนเลยเหรอคะ!” หล่อนกดแค่ 50,000 ไหงเข้ามาจริงตั้ง 500,000 !!

“ผมให้” เขายิ้มให้เธอราวกับคนบ้า จนรสาต้องตัดสินใจไม่ต่อล้อต่อเถียงเขาต่อ

“ขอบคุณที่ใช้บริการนะคะ” หล่อนยิ้มหวานให้เขาก่อนจะเดินออกจากห้องไปปล่อยให้ราฟาเอลอมยิ้มกับท่าทางของเด็กคนนั้น

“ดาราเหรอ..” เขาพึมพ่ำขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัวสายตายังคงจ้องอยู่ที่บานประตูนั่นที่หญิงสาวเดินจากไป