อยากกอดสุดหล่อ

รถยนต์คันหรูแบรนด์ยุโรปวิ่งด้วยควรมเร็วคงที่ รสานั่งเงียบไม่พูดจาสาวนราฟาเอลคอยสังเกตหล่อนเป็นระยะ

“คุณโกรธผมเหรอครับ”

“…”

ไร้เสียงตอบรับตอนนี้บรรยากาศภายในรถอึดอัดยิ่งกว่าสิ่งใดเมื่อชายหนุ่มเอ่ยถามอะไรหญิงสางเพียงนั่งเงียบอย่างเดียว

“นามบัตรผมไว้แล้วกันถ้าคุณต้องการอะไรติดต่อผมได้ตลอด”

ในที่สุดรถยนต์ของราฟาเอลเคลื่อนตัวมาจอดหน้าบ้านหลังหนึ่ง รสาหันมองหน้าเขาหยิบนามบัตรที่เขายื่นมาให้ก่อนจะกล่าวเพียงคำขอบคุณชายหนุ่ม เดินลงจากรถไปเลยไม่สนใจเขาอีก ราฟาเอลที่นั่งมองคนสวยอยู่ในรถจนหล่อนเดินเข้าไปในบ้านเขาถึงตัดสินใจขับออกไปในใจพลางคิดไปต่าง ๆ นานาถึงเหตุผลที่ผู้หญิงคนนั้นไม่รับข้อเสนอของเขา

 

“เดกลับมาแล้วคะ” รสากล่าวเข้ามาในบ้านที่ตัวเองหาซื้อได้ด้วยน้ำพักน้ำแรงถึงไม่ได้หรูหราอะไรมากแต่มันมีคุ้นค่าทางใจหล่อนเป็นอย่างมาก

“เป็นไงบางลูก” มุกดาที่นั่งรอลูกสาวกลับบ้านเป็นครั้งแรกในรอบเดือนที่รสากลับบ้านดึกขนาดนี้

“แม่จะรอเดทำไหมคะ ยิ่งป่วยอยู่” หล่อนจูงมือแม่ให้เข้าห้องนอนท่านยิ่งสุภาพไม่ค่อยดีเนื่องจากเป็นโรคหัวใจแถมร่างกายทรุดลงตลอด

“ทีหลังไม่ต้องรอหนูนะ หนูโอนเงินให้แล้วพรุ่งนี้หนูต้องไปทำงานแม่เอาเงินไปหาหมอด้วย” หล่อนยิ้มให้แม่เรื่องที่ตอนนี้ดาราสาวอย่างเธอไม่ค่อยมีงานเพราะคลิปบ้า ๆ นั้นแม่เธอยังไม่รู้

“พักผ่อนเถอะ หนูไปนอนก่อนเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”

รสาเดินกลับเข้ามาที่ห้องตัวเองมองดูจำนวนเงินในบัญชียอดเงินที่ราฟาเอลโอนให้หล่อนต้องหาทางคืนเขาให้ได้

 

หลายวันผ่านไป

รสาใช้ชีวิตตามปกติแต่สิ่งที่ผิดปกติหล่อนรู้สึกเหมือนมีคนคอยตามหล่อนตลอดเวลา อย่างเช่นวันนี้ เพื่อนสนิทที่ได้ทุนไปเรียนที่จีนกลับมาทั้งทีโทรชวนให้หล่อนออกมาหาที่ผับ

“สาวกูนึกว่ามึงจะไม่มา” เฟียสหญิงแกร่งแห่งปีเอ่ยทักเพื่อนสนิทที่ไม่ได้เจอกันมาเป็นชาติหนึ่งได้แล้ว

“กูก็มาแล้วไหม”

“แต่งตัวเริ่ด ๆ กะจะมาหาเสี่ยเลี้ยงเหรอจ้ะ” มันยังไม่หยุดแซวตอนนี้รสาทำใจเรื่องอาชีพหลักแล้วว่าคงห้วนคืนไม่ได้ตอนนี้เลยทำงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ไปก่อนอย่างน้อยถ้าเคลียร์หนี้แล้วหล่อนกับแม่จะได้สบายขึ้น

“พักเสี่ยเลี้ยงเถอะ กูไม่อยากโดนเมียหลวงเสี่ยตบนะ” ทั้งโต๊ะหัวเราะกันดังลั่น

“เอออีเด มึงไม่รู้สึกเหรอว่ามีผู้ชายจ้องมึงอยู่” ดาวเพื่อนอีกคนเอ่ยถามเดซี่ที่ตอนนี้กินเหล้าไปหลายแก้วแทบจะทรงตัวไม่อยู่

“มองก็มองไปดิ กูไม่สนใจหรอก”

“หล่ออยู่นะ” เฟียสหันไปตามที่ดาวชี้ แต่เพื่อนตัวดีที่ถูกมองดันไม่สนใจนั่งกินเหล้าต่อ

“กินเถอะ คืนนี้กูเลี้ยงเอง”

“โอ้ยเลี้ยงอะไรกันคะสาว กูคะคนเลี้ยง”

“เออ ๆ ใครเลี้ยงก็เลี้ยงกูกินละ” รสาหันไปสนใจแก้วเหล้าในมือต่อถ้าถามหล่อนตอนนี้สนใจผู้ชายไหมคำตอบคงไม่ เพราะแค่นึกถึงการมีความรักครั้งใหม่และโดนกระทำแบบที่แฟนเก่าเฮงซวยเธอทำชีวิตแม่งก็มืดแปดด้านแล้ว!

“อื้อ กูจาปายห้องน้ามนะ” น้ำเสียงยาน ๆ แทบฟังไม่รู้เรื่องแต่เพื่อนสองคนที่ตอนนี้มีหนุ่มมารุมจีบได้แต่พยักหน้าให้มัน

ร่างบางเดินเซไปเซมากว่าจะมาถึงห้องน้ำ ดันมาเจอห้องน้ำในผับที่คิวยาวอย่างกับหางเว่าอีกหล่อนอยากจะบ้าตาย

“ปวดฉี่” หล่อนพึมพำหาทีายึดเกาะไว้ลำพังแค่ยืนให้ตรงยังอย่าง

ระหว่างที่รอเข้าห้องน้ำหล่อนหันไปเห็นห้องน้ำชายที่ว่างความที่ทนไม่ไหวหันกลับไปเข้าทางห้องน้ำชายแทน

“อ๊าส์” เสียงห้องข้าง ๆ มีเสียงครวณครางชายหญิงสลับกันจนหลอนแทบอยากจะอุดหู รีบเคลียร์ตัวเองก็จะเดินออกมา

 

ปัก!

“โอ๊ย!” หล่อนชนเข้ากับอกแกร่งของชายหนุ่มก่อนสายตาจะเหลือบไปมองผู้ชายคนนั้น

“เดินอะไรของคุณไม่มองทางเลย!” แม่อยากเหวี่ยงความเมาบวกกับเบลอไปหมดแทบจำไม่ได้แล้วว่าคนตรงหน้าเป็นใคร

“…”

ราฟาเอลที่เดินตามร่างบางมารอหน้าห้องน้ำวันนี้เขามาเที่ยวเปลี่ยนบรรยากาศกับพวกเพื่อนก่อนสายตาจะปะทะเข้ากับร่างบางที่ยืนเต้นอยู่หน้าฟลอร์แถมมือถือแก้วไม่วาง ก่อนจะเห็นแม่นางเดินเลี่ยงจากกลุ่มเพื่อนเขาเลยเดินตาม

“ครายคะเนี้ยหลบหน่อยจะเดิน” หล่อนตะโกนแข่งกับเสียงเพลงในคลับที่เปิดดังจัดจนพวกเขาทั้งแหกปากคุยกัน

“จะกลับบ้านไหมครับผมจะพาไป”

รสาหลี่ตาพยายามจะมองหน้าผู้ชายตรงหน้าแต่มองยังไงก็ไม่คุ้นเลยสิ่งที่หล่อนคุ้นคือเสียงเขาเหมือนโรคจิตคนนั้นที่ยื่นข้อเสนอให้ตัวเองไปเป็นเด็กของเขา

“ครายอะรู้จักฉันหรือไง” หล่อนเริ่มโวยวาย ราฟาเอลเห็นท่าไม่ดีเพราะตอนนี้คนที่เดินผ่านไปมาเริ่มหันมามองพวกเขาสองคน

“ขอโทษนะครับ” เขาจัดการแก้ปัญหาโดนการช้อนอุ้มร่างบางในท่าเจ้าสาวเดินตรงไปยังทางออกของผับ

“ปะปล่อยนะไอ้บ้า!” หล่อนเริ่มโวยวายก่อนจะถูกเขาวางลงที่เบาะคนนั่ง

“นั่งเฉย ๆ ครับ” เขาย้ำอีกครั้ง แต่น้ำเสียงที่ใช้เหมือนบังคับให้หล่อนนั่งนิ่งซะมากกว่า

“ใครก็ไม่รู้ บ้าหรือไงมาฉุดคนอื่น”

“ผมไม่ได้ฉุดแต่คุณเมามากแล้ว และชุดที่คุณใช้มันล่อตาล่อใจผู้ชายในผับผมเป็นห่วง” ราฟาเอลที่นาน ๆ ทีจะได้พูดยาว ปกติชายหนุ่มจะพูดยาว ๆ แบบนี้แค่กับเพื่อนสนิทเท่านั้น ส่วนเด็กในปกครองคนอื่นก็แค่ควงเล่น ไม่ได้จริงจังไม่ได้ใส่ใจ

“อื้อ อย่ามาดุนะ!”

“คุณนั้นละผมบอกให้เลิกโวยวาย”

ราฟาเอลปิดประตูรถฝั่งที่เธอนั่งก่อนจะรีบเดินไปขึ้นฝั่งคนขับกลัวคนข้าง ๆ จะเปิดประตูวิ่งหนี

“คิดว่าหล่อและจะพูดอะไรก็ได้หรือไงกัน หึ!” ความพยายามหลี่ตามองของรสาจนได้ใบหน้าชายหนุ่มไม่ชัดแต่รู้แค่ว่าเขาโคตรหล่อ!!

“หึ ถ้าผมหล่อจริงทำไมถึงไม่ยอมรับข้อเสนอผมละครับ”

“เอ๋ ข้อเสนอเหรอข้อเสนออะไร” อยู่ ๆ ก็แกล้งลืมซะงั้นราฟาเอลยิ้มเจ้าเล่ห์ ออกตัวรถขับตรงไปถนนเส้นหลัก

ใช้เวลาไม่นานรถยนต์คันหรูเลี้ยวเข้าคอนโดส่วนตัวของชายหนุ่มก่อนจะจอดเขาถามย้ำอีกครั้ง

“แน่ใจนะว่าคนสวยจะอยู่กับผมวันนี้”

“แน่จายสิ หล่อแบบนี้จะปล่อยไปได้ไง”

ไม่รู้ความเมาหรือความเหงาทำให้เดซี่มีความกล้าที่จะอยู่กับผู้ชายคนอื่น

“เดินไหวไหมครับ”

“ม่ายหว่ายเลย อุ้มหน่อยสิสุดหล่อ” ราฟาเอลนึกในใจสงสัยคนตรงหน้าคงลืมหมดแล้วมั้งว่าเขาคือใคร

“มาครับ” เขาพยุงร่างบางขึ้นไปยังห้องชั้นบนสุด เมื่อมาถึงพาเธอไปวางไว้ที่เตียงนอนห้องรับแขก

“นอนเถอะครับ คุณเมาขนาดนี้”

เขาเตรียมจะหมุนตัวออกจากห้องแต่กลับโดนเธอฉุดให้ลงไปนอนด้วยกันแทน

“นอนเถอะสุดหล่อ พี่สาวคนนี้อยากกอดสุดหล่อ”