อับอายจนอยากมุดดิน

“นอนเถอะสุดหล่อ พี่สาวคนนี้อยากกอดสุดหล่อ”

สิ้นคำจากเสียงหวานของคนตรงหน้าราฟาเอลยกยิ้มมุมปากชายหนุ่มยอมนอนลงข้างกายหล่อนอย่างว่าง่าย

“พี่สาวอยากให้ผมกอดจริงเหรอ” เสียงทุ้มละมุนกระซิบเข้าที่ข้างหูของคนตัวเล็ก

“ตื่นมาจะโกรธผมไม่ได้นะครับ” ความละมุนของเขายิ่งทำให้รสามีความคิดอยากจะทำอะไรมากกว่านี้ หล่อนปีนป่ายขึ้นนั่งทับร่างของชายหนุ่ม ใบหน้าจาง ๆ ที่หล่อนมองไม่ออกแต่รู้ว่าโคตรหล่อ ไหนจะน้ำเสียงที่ฟังดูลื่นหูอีก

“สุดหล่อ ขายไหม” คำพูดของหล่อนที่พูดออกมายิ่งทำให้เขากลั้นขำแทบไม่อยู่ไหนจะมือที่ลูบไล้ไปตามตัวเขาทำไมคนที่ปกติที่หยิ่งขนาดนั้นแต่พอเหล้าเข้าปากกลายเป็นสาวจอมยั่วได้ขนาดนี้

ราฟาเอลไม่ได้ตอบกลับเขาใช้มืออีกข้างลูบหัวของตัวเล็กก่อนจะกดเธอให้นอนซุกกับอกแกร่ง

“หายเมาก่อนแล้วผมจะบอกว่าขายไม่ขาย”

“แต่พี่สาวอยากได้ตอนนี้เลย ไม่ได้เหรอ”

ราฟาเอลพยายามกลั้นอารมณ์ถึงตัวเขาภายนอกจะดูเหมือนเสือผู้หญิงที่เลี้ยงต้อยพวกนักศึกษาไว้เยอะแต่ความจริงเขาแค่เลี้ยงไว้เฉย ๆ แค่อยากส่งเสียเด็ก ๆ ไม่ได้มีอะไรเกินไว้แก้เหงาเวลาเขาว่างจากงานหรือเครียดอะไรมาก ๆ ก็แค่นั้น

“นอนเถอะครับคนดีผมจะกล่อมให้”

“สุดหล่อดื้อจังพี่สาวคนนี้จะซื้อเลยนะ สวย ๆ แบบพี่สาวหายากนะจะบอกให้”

“ผมน่าจะแก่กว่าพี่สาวนะครับ” คนตรงหน้าน่าจะอายุไม่ถึง 25 เลยมั้ง แต่ตัวเขาอายุ 29 แล้ว

“งั้นก็ต้องเรียกเสี่ยขาหรือเปล่า”

ชายหนุ่มชะงักกับคำพูดคนตรงหน้าเขายิ้มมุมปาก คำพูดว่าจะเรียกเสี่ยขา มันดังก้องในหูเขาหัวใจที่เคยแกร่งเริ่มวูบไหว

“นอนเถอะครับถ้าตื่นมาแล้วคุณยังยืนยันอยากจะทำผมจะจัดให้เอาแบบคุณจะไม่มีไม่ลืมเลยครับ” มือหนากดตัวร่างบางบนตัวให้นอนทั้งท่าทางแบบนั้นก่อนที่เขาจะหลับตามไป

 

รุ่งเช้า

แสงแดดยามเช้าส่องกระทบเข้ากับเปลือกตาคู่สวยที่นอนหลับพริ้มอยู่บนตัวชายหนุ่ม ร่างบางขยับตัวออกเล็กน้อยหล่อนรู้สึกถึงอาการเมื่อยขบไปทั้งตัวไหนจะรู้สึกหนักอึ้งตรงช่วงเอวอีกเหมือนมีอะไรพาดอยู่

“อื้อ” หล่อนพยายามจะลุกขึ้นแต่กลับโดนแขนหนักของใครไม่รู้กดทับไว้ไม่ให้ลุก

รสาลืมตาขึ้นเห็นสิ่งของในห้องแปลกตา ก่อนจะสายตาจะเหลือบเห็นเสื้อผ้าของของคนที่หล่อนนอนทับ

“เห้ย!” ร่างบางดีดตัวลุกขึ้นมองใบหน้าชายหนุ่มหล่อเหลาที่หล่อนนอนทับมาทั้งคืนหล่อนสำรวจร่างกายตัวเองก่อนจะพบว่าทุกอย่างมันปกติ แต่ที่มันผิดปกติคือหล่อนกับเขานอนกอดกันทั้งคืน!

“เอ่อ..” หล่อนพูดไม่ถูกไม่รู้ว่าเหตุการ์ณตรงหน้าเป็นมายังไง

“ตื่นแล้วเหรอคนดี” ราฟาเอลที่ตื่นนานแล้วเขาแกล้งหลับเพื่อรอแกล้งคนตรงหน้า

“ฉันมาอยู่ที่นี้ได้ยังไงคะ”

“คุณไม่คิดจะลงไปจากตัวผมก่อนเหรอครับ”

เหมือนรสาพึ่งนึกได้ว่าหล่อนตอนนี้นั่งทับราฟาเอล อยู่ไหนจะตรงนั้นของเขามันทิ่มตูดหล่อนไม่หยุด!

“เก็บของคุณดีดีหน่อยสิ!”

“คุณนั่งทับมันเองนะครับ อีกอย่างนี่ก็เช้าเป็นเรื่องปกติที่ของผู้ชายมันจะตื่นครับ” เขาตอบกลับหน้าตาเฉยไม่มีสีหน้าเขินอายต่างจากรสาที่ตอนนี้อยากจะมุดดินหนี ความอายเริ่มทำให้ใบหน้าเธอขึ้นสี

“อีกอย่างเมื่อคืนคุณบอกจะเรียกผมเสี่ยขา อย่าลืมนะครับเด็กดีของเสี่ย” ไม่วายก่อนจะลุกขึ้นเขาหันกลับมาเอ่ยแซวคนตรงหน้าจนหล่อนต้องหยิบหมอนมาปาใส่เขา

‘จบกันชีวิตฉันทำไมมานอนกับตาบ้านี้ได้’ หล่อนนึกในใจสายตาก็มองไปยังชายหนุ่มที่เดินออกจากห้องไปแล้วเหลือทิ้งไว้เพียงรสาที่ทำตัวไม่ถูกพอนึกได้หล่อนวิ่งตามเขาไปนอกห้อง

“คุณราฟล์เห็นโทรศัพท์ฉันหรือเปล่าคะ”

“เมื่อคืนเหมือนคุณจะมาแต่ตัวนะครับ เอาโทรศัพท์ผมโทรหาก่อนไหม” เขายื่นโทรศัพท์ตัวเองให้หล่อน รสาลังเลแต่ก็หยิบมากดเบอร์โทรตัวเองลงไป

รอสายไม่นายเป็นนางเฟียสเพื่อนสนิทหล่อนที่กดรับเสียงมันยังยาน ๆ อยู่เลยสงสัยคงจะแฮงค์

“ขอบคุณคะ”

“หึ และจะกลับเลยไหมครับไปอาบน้ำก่อนสิเดี๋ยวผมไปส่ง”

รอบนี้ราฟาเอลไม่ได้พูดถึงการจะรับเลี้ยงเธอทำให้รสาวางใจได้นิดหนึ่งเพราะหล่อนก็ไม่ชอบที่จะเป็นเด็กใครทั้งนั้นความทรงจำในอดีตตอนหล่อนเข้าวงการใหม่ ๆ ฉายแวบเข้ามามีแต่พวกเสี่ยแก่อยากจะรับเลี้ยงยิ่งให้ข้อเสนอมากเท่าไหร่รสายิ่งรังเกลียด

หลังจากแต่งตัวทำไรเสร็จแล้วหล่อนเดินมาที่ห้องนั่งเล่นมองดูรอบห้องพลางคิดในใจห้องคอนโดนี้เขาคงอาศัยอยู่มากกว่าที่บ้านสินะ เพราะทุกอย่างดูจับวางเป็นที่ไม่ได้เหมือนบ้านเขาที่ดูไม่มีร่องรอยคนอยู่เลย

“สำรวจเสร็จแล้วมากินข้าวสิครับผมทำไว้ให้” ราฟาเอลในชุดเสื้อเชิ้ตสวมสุดสุภาพยิ่งมองยิ่งหล่อ หล่อนรีบเก็บอาการไว้กลัวเขาจะสังเกตเห็นสายตาที่แอบมองเขา

“ทำเองเลยเหรอคะ”

“ครับทำเองทั้งหมด”

รสาตักข้าวคำแรกเข้าปากก่อนจะจ้องมองหน้าชายหนุ่มนิ่งเขาทำอาหารอร่อยขนาดนี้เลยเหรอ

“มองผมแบบนี้หมายความว่าไงครับไม่อร่อยเหรอ”

เขาหยิบช้อนกำลังจะตักชิมจานของหล่อนแต่หล่อนดึงหนี

“อย่าแย่งสิ อร่อยเหมือนร้านทำเลยนี้นอกจากเป็นหมอแล้วยังเป็นเชฟอีกเหรอ” หล่อนแซวเขาปกติตอนอยู่กับจากัวร์ตามสไตล์ลูกคุณหนูฝ่ายชายแทบไม่เคยทำอะไรแบบนี้ให้เธอสักนิด เขาคือคนแรกที่ทำอะไรแบบนี้ให้กับหล่อนหัวใจที่เหมือนจะถูกแช่แข็งกลับสั่นไหวเพราะการกระทำเล็ก ๆ ของเขา

“ถ้าคุณยอมมาเป็นเด็กผมจะได้มากกว่านี้อีกครับ”

นั้นไงวนเข้าประเด็นนี้จนได้ รสาหน้ามุ่ยรวบช้อนลงมองหน้าเขานิ่ง

“คุณราฟล์ชอบเดเหรอคะ” หล่อนตัดสินใจถามเขาตรง ๆ

“ชอบครับ ชอบตั้งแต่ที่เห็นวันนั้นเลย” ส่วนเขาไม่มีท่าทีเขินอายตักอาหารเข้าปากหน้าตาเฉยแต่กลับหล่อนนี้สิแทบอยากมุดดินแล้วมุดดินอีก

“ชอบก็จีบสิคะ ไม่ใช่มานั่งขอให้เป็นเด็กอยู่นั้นล่ะ” หล่อนพึมพำเสียงเบาแต่หูราฟาเอลดีหรือยังไงไม่รู้ชายหนุ่มกลับพยักหน้า

“อยู่กับผมมีกฎข้อเดียวครับ”

“ฉันยังไม่ทันตกลงนะคะ”

“ผมไม่ได้ต้องการร่างกาย ร่างกายคุณเป็นของคุณถ้าคุณพร้อมจะมอบมันให้ผม ผมก็ยินดีรับครับแต่ตราบใดที่คุณไม่ต้องการผมก็จะไม่บังคับครับ”

“…”

“ผมต้องการแค่ให้คุณห้ามหายไปจากผมก็พอไม่ว่าจะเจอเรื่องอะไร”

หญิงสาวนิ่งไปปกติการขอเลี้ยงดูมันต้องแลกกับร่างกายไม่ใช่เหรอแต่ผู้ชายคนนี้กลับแปลกไม่ขอร่างกายขอแค่อย่าหายไปนี้นะ

“คุณไม่ต้องพูดให้ตัวเองดูดีก็ได้นะ..”

“ผมต้องไปแล้วมีนัดผ่าตัด” เขาลุกขึ้นเดินตรงมาหอมหน้าผากของหญิงสาวอย่างถือวิสาสะ รสาที่มึนงงยังไม่ทันได้ว่าอะไรเขาชายหนุ่มโยนกุญแจรถสปอร์ตกับคีย์การ์ดห้องให้

“เอาไปใช้ก่อนนะครับ วันนี้ผมไปส่งไม่ได้” เขาเดินออกไปแล้วเหลือแต่หล่อนที่นั่งนิ่งเกิดมาไม่เคยเจออะไรแบบนี้ คนเราสามารถชอบกันได้ตั้งแต่ครั้งแรกหรือไง

“หรือเขาจะไม่ปกติ” หล่อนคิดแบบนั้นแต่กลับกินอาหารที่เขาทำให้ไหนจะหยิบกุญแจรถกับคีย์การ์ดห้องเขาไปอีก

ปึก !

รสาเดินชนเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่งหล่อนกำลังจะเอ่ยปากขอโทษแต่เมื่อเงยหน้ามาเห็นถึงกับลืมกลืนคำขอโทษนั้นลงคอ

“พี่เดซี่มาทำอะไรที่นี้คะ!”

คนที่หล่อนเดินชนจะใครละถ้าไม่ใช่พิมพ์ฤดีน้องสาวแสนเลวที่แย่งแฟนหล่อนไป

“ฉันนี้มันดวงซวยจริง ๆ”

“อย่าบอกนะมาคอนโดแฟนพิมพิมพ์เหรอ!”

“แฟนเธอ?”

“ใช่คอนโดนี้พี่จากัวร์ซื้ออยู่กับพิมพ์คนแบบพี่เดไม่มีปัญญาซื้อหรอก!”

“อ๋อพอดีฉันมาคอนโดแฟนฉันน่ะ จากัวร์ก็แค่ขยะที่เธอเก็บไปกินต่อเอาไปเถอะฉันไม่เอาคืน!”

รสาแสร้งทำกุญแจรถสปอร์ตคันหรูตกก่อนจะก้มเก็บหยิบมันขึ้นมาแกว่งให้คนตรงหน้าดู

“แฟนใหม่ฉันเขาสปอร์ตมากเลยนะ แค่รถยังให้ฉันใช้คันละ20ล้านเลย แฟนเธอให้อะไรบางละ”

“อย่ามาโกหกหน่อยเลยใครเขาจะเอาพี่ ผู้หญิงที่เรียบง่ายเกินไปเดี๋ยวผู้ชายเขาก็เบื่อ!”

รสามองกริยาของน้องสาวต่างแม่ที่กำมือแน่นแต่ทำอะไรหล่อนไม่ได้หล่อนเลิกสนใจพิมพ์ฤดีเดินชนอีกรอบจนอีกฝ่ายเกือบล้มลงก่อนจะมีเสียงโวยวายกรี๊ดร้องดังลั่น

“หนวกหูหน่าพิมพ์ฤดี อุส่าได้เป็นถึงรองประธานชื่อดังแต่ทำตัวต่ำตมขนาดนี้น่าเกลียด!”

“อีเด!” พิมพ์ฤดีหมายจะเข้ามาจิกหัวรสาแต่กลับโดนเธอตบสวนก่อนจะเดินมาถึงตัว

เปรี๊ย!

“โทษทีนะมือฉันลั่น!”

“ฉันจะฟ้องพ่อแน่แกโดนพ่อจัดการแน่อีเด!”

ร่างระหงของพิมพ์ฤดีเดินสวนออกไปเหลือทิ้งไว้แค่รสาที่ยืนมองตามหลังหล่อนส่ายหัวให้น้องต่างพ่อตัวเองอีกฝ่ายมักจะทำตัวแบบนี้เป็นประจำ หาเรื่องหล่อนตบท้ายด้วยการวิ่งไปฟ้องพ่อ