LOGIN~ ความในใจจากนักเขียน ~จบไปแล้วสำหรับเซทแบดเลิฟ เลือดตาแทบกระเด็น เป็นไงกันบ้างคะ ชอบเรื่องไหนมากที่สุด หลายคนคงตอบว่าเรื่องของวิลล์ ส่วนเลซี่ขอตอบว่าทุกเรื่องค่ะ 5555 ปิดเซทด้วยการฉลองครบรอบหนึ่งปีของเลซี่เดินทางมาได้หนึ่งปีแล้วค่ะหวังว่าจะอยู่ร่วมเดินทางไปกับเลซี่อีกหลาย ๆปีเลยนะคะ นิยายเรื่องน
“โอเค งั้นขยับมาหาพ่อมา” “เสื้อพ่อไปไหนฮะ” “อ้อ พ่อร้อนเลยไม่ใส่” หญิงสาวเม้มริมฝีปากด้วยความเขินอาย พายุไม่รู้สินะว่าเขากำลังจะมีน้อง “ขยับมาสิ” ปลายฝนเลิกคิ้วข้างหนึ่งเชิงเป็นคำถามว่าเธอด้วยเหรอ ซึ่งเขาก็พยักหน้ารับ หญิงสาวไม่ได้พูดอะไรเธอขยับเข้าหาเขาจนแนบชิดกับตัวเล็กที่นอนคั่นกลาง“แม่ขอฟังล
“อ๊ะ! อ๊ะ! วะ วาโย อื้ออ ลึกๆ” เสียงเนื้อกระทบดังขึ้นถี่ ๆเมื่อเขาโยกตัวเธอเข้าใส่แก่นกายของเขาแรงขึ้น เสียงของเธอที่อ่อนระทวยคล้ายคนจะขาดใจทำให้เขาอุ้มเธอไปยังห้องนอนของเธอเอง “อืมม~” ชายหนุ่มวางเธอลงอย่างนุ่มนวล ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงจูบริมฝีปากบางด้วยความรักใคร่ ขณะที่เอวหนาก็ขยับเข้าจังหวะอย่างไ
“ปลายฝน ฉันคิดถึงเธอมาก กลิ่นของเธอ เสียงของเธอ ทุกอย่างที่เป็นเธอ...ฉันคิดถึงมาก” ดวงตาคมไม่อาจปกปิดความรู้สึกที่ผ่านมาของตนได้ ความรู้สึกกับเธอคนนี้ยังคงเดิมเสมอตั้งแต่แรกพบ“ฉันพยายามบอกตัวเองทุกวันว่าให้อดทน อดทนที่จะได้เจอเธออีกครั้ง อดทนที่จะไม่ไปหาเธอ มันโคตรทรมาน...” “ฉันก็...คิดถึงนายเหมือ
หลายวันต่อมา...ปลายฝนตัดสินใจย้ายกลับมาอยู่ที่กรุงเทพฯ ตามคำร้องขอของชายหนุ่มเพราะเขาไม่สามารถย้ายมาอยู่ด้วยเนื่องจากธุรกิจของทางครอบครัว วาโยต้องฝึกงานเพื่อเตรียมขึ้นบริหารโรงพยาบาลต่อจากบิดาของเขา และอีกนัยหนึ่งที่เธอย้ายมาอยู่ที่นี่เพราะลูกของเธอ หญิงสาวต้องการให้พายุได้รับโอกาสที่ดีในทุกเรื่อง
“ในตอนนั้นที่แม่รู้เรื่อง แม่คิดว่าทำไมแม่ถึงต้องเข้าใจแล้วรับเธอเข้ามาเป็นสะใภ้ให้เธอสุขสบายทั้ง ๆ ที่พ่อกับแม่เธอทำให้แม่ต้องไปโรงพยาบาลแทบทุกวัน”“_” “ตลอดสี่ปีแม่เอาแต่คิดเรื่องนี้เพราะพยายามรับเธอเข้ามาเพื่อให้วาโยมีความสุข รวมถึงพ่อของเขาที่พยายามเข้ารับการรักษาทางจิต...” “...มันยังยากเสมอเว
“วิลล์...” แม้ฉันจะมองไม่ชัดมาก แต่ก็จำได้แม่นว่าใบหน้านิ่ง ๆ นี้เป็นของใคร “นาย...มาตั้งแต่เมื่อไร” ฉันเอ่ยถามออกไป แต่ก็ได้รับเพียงแค่ใบหน้านิ่ง ๆ และสายตาคมที่มองใบหน้าของฉัน ก่อนที่เขาจะละสายตาหันไปมองพอตเตอร์ที่ไม่มีท่าทีอะไรเลยต่อสิ่งที่เกิดขึ้น ราวกับรู้ว่ามันจะเกิดเรื่องนี้ขึ้น “หวง หรือห่
“หึ...” วิลล์ค่อย ๆ หันหน้ากลับมามองฉันหลังจากที่ใบหน้าของเขาสะบัดไปตามแรงตบของฉัน “ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนั้น” ฉันเอ่ยออกมาเสียแผ่วเบา เพราะใบหน้าเรียบตึงของเขาทำให้ฉันหวั่นใจ ก่อนที่เขาจะทำอะไรในสิ่งที่ฉันไม่เคยคาดคิดมาก่อนพรึ่บ!“อื้ออ~” วิลล์เอื้อมมือมารั้งท้ายทอยของฉันเข้าหาใบหน้าของเขา ก่อนที่เข
เวลาต่อมา...ฉันต้องค้างที่นี่คุณแม่เธออยากให้ฉันค้างเพราะข้างนอกฝนตกหนัก และที่สำคัญคุณแม่ยังให้ฉันค้างห้องเดียวกันกับเขาอีก แม้วิลล์จะขัดหัวชนฝาบอกว่าอยากให้เกียรติฉัน แต่คุณพ่อเขากลับบอกว่ามีคนรายงานท่านว่าวิลล์มาหาฉันกลางดึกพร้อมกับออกจากห้องในตอนเกือบเช้า นั่นหมายความว่าทุกคนรู้ว่าเราเคยมีอะไร
“นายช่วยไปเอาชุดนอนของคุณแม่ให้ฉันหน่อยสิ” วิลล์ขมวดคิ้วจนป็นปมพร้อมกับเอียงคอมองฉันด้วย“นายจะไม่ไป?” “ต้องถามว่าทำไมฉันต้องไป”“วิลล์...” สุดยอดไปเลย ฉันย่นจมูกใส่เขาอีกครั้งพรึ่บ! ก่อนจะเดินเข้าไปพร้อมกับทิ้งตัวลงนอนลงบนเตียงเพื่อประชดเขา เอาสิ ไม่ไปก็นอนมันอย่างนี้แหละ“จิ๊ เธอก็ใส่เสื้อยืดขอ


![พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




