Se connecter~ความในใจจากนักเขียน~สวัสดีค่ะ พออ่านถึงตอนนี้ทุกคนคงอ่านจบกันแล้วชะม้า~ เลซี่ใจหายมากที่เรื่องนี้จบลง คือแบบรู้สึกผูกพันกับตัวละครทุกตัวเลย เป็นเรื่องที่ร้องไห้บ่อยมาก เขียนไปร้องไห้ไปหลายฉากหลายตอน หวังว่าทุกคนจะมีความสุขไปกับน้ำเหนือและพระพายนะคะบางคนอาจจะคิดว่านางเอกมีความสุขแค่นิดเดียวนอกนั้น
“กว่าจะพูดได้” น้ำเหนือขยับขาให้กว้างขึ้น เพียงพอต่อใบหน้าของฉันที่จะสามารถแนบอยู่บนหน้าอกข้างซ้ายของเขาได้ เรากอดกันอยู่อย่างนั้นท่ามกลางดอกซากุระสีชมพูที่บานท่ามกลางหิมะสีขาวที่ตกลงมาฉันไม่รู้หรอกนะว่าหลังจากนี้ระหว่างเราสองคนจะเป็นยังไง ความทุกข์ใจที่เคยเข้ามามันเหมือนเป็นบทพิสูจน์รักของเราสองคน
“อ๊ะ เหนือ” ฉันกระตุกเกร็งในกับจังหวะนิ้วของเขา และจังหวะที่ฉันกำลังกระตุกเกร็งอย่างหนักอยู่นั้นเข้าก็กดสะโพกของฉันลงใส่แก่นกายขนาดใหญ่ของเขาที่มันผงาดตั้งตระหง่านอยู่เมื่อสักครู่ปึก!“อ๊า อื้ออ”“ซี๊ดด โครตแน่น” น้ำเหนือสบถออกมาหลายต่อหลายคำสารพัดคำหยาบคาย เขาว่ากันว่าถ้าท้องแล้วช่องทางรักมันมักจะ
~บทส่งท้าย~อาทิตย์ต่อมา...@ประเทศญี่ปุ่น“เหนือ ~ ตื่นได้แล้วพายอยากออกไปข้างนอก” ผมทำเป็นไม่ได้ยิน เพียงแค่กระชับผ้าห่มให้สองเราแน่นขึ้น มันหนาวอ่ะครับ ผมไม่ได้อยากขัดใจเธอหรอก แต่สุขภาพต้องมาก่อน พระพายเธอแค่ตื่นเต้น เชื่อเถอะพอออกไปนอกบ้านพักเธอก็อยากกลับเข้ามาแล้ว เพราะวันนี้หิมะตกหนัก “เหนือ
“หือ? ฮ่า ๆ คุณหมอไม่เข้าใจเหรอคะ” เธอยกมือขึ้นป้องปากก่อนจะขำออกมาเสียงเล็กเสียงน้อย“แล้วคุณไม่เข้าใจเหรอครับว่าผมมีเมียแล้ว” ผมว่าทุกคนรู้ว่าผมแต่งงานแล้ว อย่างน้อยเธอคนนี้น่าจะไปถามใครต่อใครที่อยู่โรงพยาบาลมาแล้วบ้าง เธอน่าจะรู้ว่าผมแต่งงานแล้วด้วย“แหม่ ลองให้ก่อนก็ได้ค่ะ อีกหน่อยอาจจะไม่มีเมีย
~Chapter 39~“เหนือรักพาย รักมาก รักมาตลอด” เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่ซอกคอของเธอ “_”“ไม่ตอบอะไรหน่อยเหรอ”“แล้วจะต้องตอบอะไรล่ะ”“รักเหนือไง”“หึ”“_”“พายจะเอาคืนเหนือหรือไง”“เปล่าสักหน่อย”“แต่ทำไมใจร้าย ใจแข็งมาก”“เหรอ พายเนี่ยนนะใจร้าย ใจแข็ง”“ก็ใช่”“เหนือน่ะสิ ใจร้าย”“_” น้ำเหน
~Chapter 35~2 อาทิตย์ต่อมา...[United States of America (USA)]-พระพาย-วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรกของมหาลัยที่นี่ ฉันโอนย้ายหน่วยกิตมาเรียนที่อเมริกาทั้งหมด โชคดีที่มหาลัยเดิมของฉันมีมาตรฐานพอที่จะโอนย้ายมาที่นี่ได้ ฉันมีความสุขดีหลังจากรักษาตัว และจิตใจของฉันก็ดีขึ้นมาก เฌอรีนสภาพเธอดูไม่ดีเท่าไ
อย่างที่รู้กันว่าพ่อเป็นอธิการบดีของคณะแพทย์ มีแค่สองชื่อที่คนเรียกผม คือน้ำเหนือ กับลูกอธิการ และพอข่าวผมมันกระฉ่อนไปทั่ว ชื่อพ่อเลยถูกพูดถึงไปด้วย ผมไม่รู้ว่ามันเกี่ยวกันยังไงที่พ่อผมถูกเรียกสอบวินัย พวกเขาคงกลัวว่าข่าวของผมจะทำให้พ่อถูกลดความน่าเชื่อถือนั่นสิ.. ทำไมผมไม่เคยคิดถึงคนอื่นเลย ผมถ่า
~Chapter 20~2 วันต่อมา...@The University Aร่างบางในเสื้อกาวน์สีขาวเธอเดินขนาบข้างมากับชายหนุ่มเจ้าของนัยน์ตาสีดำขวับ สายตาของนักศึกษาหลายคู่มองตรงไปยังคนทั้งสองเฌอรีนตัวติดน้ำเหนือเป็นตังเม ไม่ว่าเขาจะไปไหนเธอก็จะไปด้วย แม้ว่าเขาจะไม่ได้ออกปากไล่แต่หน้าเบื่อโลกของเขาก็ทำให้เฌอรีนน้อยอกน้อยใจ แต่
“ฟรายเดย์?”“หึ อยากไปขนาดนั้นเชียว”“ใครบอกอยากไป” แค่นี้ก็รู้แล้วว่าที่ไหน ผมไม่ได้พูดอะไรต่อเพียงแค่นึกสมเพชยัยนั่น ผมจะตามล้างตามผลาญไม่ให้แม่งเริ่มต้นใหม่กับใครได้อีกเลยคอยดู“มึงจะอะไรนักหนาวะ เลิกก็เลิกกันไปดิวะ ดีที่อย่างน้อยมึงก็รู้ว่าเลิกเพราะอะไร”“ลองมึงมีแฟนแล้วแฟนมึงไปเอากับคนอื่นแบบกู







![พี่รหัสจอมซึนอ้อนรักหวานใจยัยซูเปอร์โมเดล [ nc 20+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)